– Proszę. – usłyszałyśmy po pięciu rytmicznych stuknięciach w drzwi. Delikatnie je otworzyłam. To był nasz mały sygnał, żeby chłopak nie przestraszył się obcej osoby. Wiedział, z kim dzielę pokój w akademiku. Czasami miałam wrażenie, że Edgar więcej czuje mieszanek perfum autorstwa Monici, jak ta szykuje się na kolejny dzień w szkole. Czasami nadal czułam Carolinę Herrerę na końcówkach włosów, chociaż stałam po przeciwnej stronie naszego pokoju.
– Cześć, chciałam ci kogoś… przedstawić.
Zabrzmiało to co najmniej niezręcznie. Brawo, Melanie.
Chłopak poprawił swoje idealnie ułożone okulary, po czym spojrzał na mnie pytająco.
– Mówiłem Ci, że więcej pisać nie będę. Wystarczająco się wystawiam, pomagając Tobie. Poza tym, zbliża się olimpiada. Nie pozwolę sobie na jakiekolwiek nieścisłości, które zaburzą rytm mojej nauki.
Uśmiechnęłam się. Larsen i jego problemy naukowe. Prędzej znajdzie nową książkę o fizyce kwantowej dla studentów trzeciego roku mechatroniki i inżynierii chemicznej, niż pozna kogokolwiek nowego.
– Nie, nie. Nic z tych rzeczy! – odpowiedziałam, uspokajając jego obawy. – Moja współlokatorka… no wiesz…
Przecież wiem, że mam do niego sprawę.
Przecież wiem, że uzna mnie za kompletnego szaleńca.
Przecież wiem, że nie wyda mnie. Chyba.
– Ah, buongiorno! – rzekła Włoszka, nie pytając nawet o pozwolenie na wejście do środka. Podeszła do Edgara i wystawiła dłoń. – Mi chiamo Monica. Piacere.
– Piacere, sono Edgar – odpowiedział, po czym delikatnie dotknął ustami dłoni dziewczyny. Obie byłyśmy tym zaskoczone. Nie wiadomo, która bardziej. Monica takim szarmanckim gestem i odpowiedzią w języku włoskim. Czy ja, gdzie nawet nie podał mi ręki przy pierwszym naszym zapoznaniu na żywo.
– Słuchaj. Ta praca twoja… PERFECTO! Ten dramatyzm, lekkość pióra… z początku myślałam, że to ona – wskazała palcem na mnie. – Jest taka zdolna. Ale nie! To twoja zasługa! Congratulazioni, Edgar – dodała Monica, ponownie gestykulując, aby pokazać swoj zachwyt.
– Grazzie, signora… – podziękował nieśmiało. Zauważyłam, że policzki zaczęły mu różowieć. Zapewne nie dostał żadnych takich komplementów. Nikt nie rozmawiał z nim w klasie. Dopiero ja zaczęłam, w zasadzie dzięki forum internetowemu. Gdyby nie to, nawet nie wiedziałabym, jak ma na nazwisko.
Imię każdy znał. Edgar, najlepszy ze wszystkich. Pan Einstein naszego rocznika. Duma zespołu szkół Kadic. Wzór do naśladowania. Nauczyciele nie pozwalali, aby ktokolwiek z nim siadał, bo zawsze kończyło się ściąganiem ze strony “gorszych” uczniów.
Ja nie siadałam świadomie. Wiedziałam, że odchodząc od Monici, od razu zaczęłaby snuć swoje domysły. Pasował nam taki układ. W klasie tylko “cześć”, poza nią żadnych interakcji społecznych. W internecie? Milion niedokończonych tematów, monolog naukowy lub filozoficzny.
Szkoda mi go było. Początkowo chciałam z nim porozmawiać. Myślałam, że jest samotną duszą, która nie mogła się odnaleźć w klasie o profilu międzynarodowym, gdzie średni poziom inteligencji nie pozwalał mu rozmawiać z pozostałymi.
Pomyliłam się. Zresztą nie pierwszy raz.
– Dobra, to ja zmykam. Umówiona jestem. Ciao! – powiedziała Monica, po czym z uśmiechem opuściła pokój Edgara. Odetchnęłam z ulgą. Nie musiałam niczego na gorąco wymyślać, żeby tylko sobie poszła.
Wiedziałam, że na Włoszkę zawsze można liczyć. Nikomu nie powiedziała o tym, co się ostatnio stało. Zarówno miała wielu znajomych, jak i jeszcze wielu adoratorów. Nie dziwiło mnie to – zawsze zadbana, zawsze umalowana, zawsze w kolorach. Tylko ja ją widziałam w czystej, idealnie wyprasowanej piżamie i bez makijażu. Taki wygląd działał na uczniów Kadic. Piękna, zabawna… tylko język francuski ją skreślał. Nikt nie rozumiał, dlaczego.
Jednak ona mi nie pomoże technicznie. Edgar pomoże. Na pewno pomoże?
Musi. Tylko jemu zaufam w tej kwestii. A jeśli uzna, że oszalałam?
– Słuchaj, jeszcze jedno…
– Tak? – spytał chłopak, w pełni skupiony na to, co chcę powiedzieć. Wzięłam głęboki wdech. Czułam, jak serce bije mi szybciej. Lewa noga nerwowo zaczęła się ruszać. Przytrzymałam ją, co od razu zauważył. – Źle się czujesz? Poczekaj, naleję ci wody.
Gestem dłoni zaprzeczyłam. Miejmy to już z głowy.
– Nauczysz mnie programować?
– Stronę? Dobrze ci chyba szło ostatnio, tylko zapominałaś wstawić nawias pomiędzy…
– Nie…Silnik potrzebujesz? A masz zainstalowane odpowiednie oprogramowanie?
– Bardziej tak z fizyki…
– Fizyka? Ale co ma fizyka do programowania? Ostatnio były prawa Newtona, nie ma tutaj niczego skomplikowanego…
– Fizyka kwantowa! – krzyknęłam. Chłopak zamilkł. Nikt nie interesuje się tą dziedziną nauki. Zdałam sobie sprawę, że teraz już muszę zabrać va banque. On teraz będzie moim nowym przyjacielem.
Albo najgorszym wrogiem.
– Melanie… – zaczął Edgar, patrząc na moje opatrunki. – W co ty się wplątałaś… – dodał po sekundzie.
– Obiecaj, że nic nie powiesz…
– Jeśli to nie było nic niezgodnego z prawem – zapewnił. Tylko sama nie wiedziałam, gdzie znajduje się ta mityczna granica. Granica bezpieczeństwa, która zostanie przekroczona, to nie pozwoli wrócić do normalności.
Każdy mieszkaniec wiedział, że nie warto wchodzić do fabryki. Szabrownicy pozabierali wszystkie cenne przedmioty i sprzedali na rynku, jak jeszcze byliśmy dziećmi. Mimo wszystko, nadal nikt nie zniszczył tego miejsca.
Zasada była prosta – nie wchodzić tam.
Popatrzeć z daleka i pójść dalej.
A ja tam byłam. Całkiem sama. Nic nie pamiętając.
Schaeffer… Hopper…
– Jednego wieczoru byłam w fabryce – zaczęłam mówić. Obserwowałam reakcję Edgara. On milczał. Oczy wybałuszył, a do ręki wziął długopis, żeby czymś zająć palce. Zachowywał się inaczej od Monici. Ona miała mnóstwo pytań i mi przerywała. On był dziwnie zestresowany.
– Kontynuuj.
– To było gdzieś niżej… Nie w sali katedralnej… chociaż zdołałam się tam dostać starą windą… Tylko ja nic nie pamiętam…
Odetchnęłam. Edgar nadal milczał. Procesował to, co mu powiedziałam. Wstał, przeszedł się po swoim pokoju. Zatrzymał się przy oknie. Nie potrafił utrzymywać emocji, po twarzy było widać, że układa w głowie moje słowa.
- No, powiedz coś! – krzyknęłam. Nie mogłam znieść tej ciszy. Czy powinnam teraz uciekać? Zadzwonić do taty? Ogłuszyć go i zrobić narrację, że on to sobie wszystko wymyślił? Co zrobić? Co zrobić?
Nadal patrzył w okno. Wstałam i podeszłam bliżej drzwi. Profilaktycznie.
– Edgar… ja naprawdę nie zwariowałam.
– Wiem.
– To wszystko jest pokrę… – przerwałam. On wie?
Pan Einstein założył szarą, rozpinaną bluzę. Następnie spakował czarny notes do plecaka. Chciał wyjść, jednak stanęłam mu na drodze. Ten uniósł lekko głowę, aby spojrzeć mi w oczy.
– Idziemy.
– Dokąd? – spytałam. Musiałam to wiedzieć. Nie pozwolę mu pójść do dyrektora. Ani na policję. Ani gdziekolwiek, dopóki mi nie powie.
– Idziemy… – powtórzył spokojniej, po czym próbował mnie wyminąć. Chwycił lekko moje lewe ramię, chcąc mnie przesunąć. Szybko odsunęłam jego rękę, trzymając mocno, żeby nie próbował uciekać.
– Dokąd… idziemy? – spytałam ponownie, powtarzając dokładnie te dwa słowa.
– Do dupy… nie zadawaj pytań…
– Właśnie zadam! Nie wyjdziesz stąd, póki mi tego nie powiesz. Mów! Dokąd, idziemy?!
Edgar cofnął się kilka kroków wstecz. Zrozumiał, że nie żartowałam. Nie może się nikt inny dowiedzieć o tym, że pojawiłam się w fabryce. Wszyscy połączą kropki. Zadzwonią do mojego ojca, a on od razu się domyśli, skąd te pytania o Xanę. Obiecałam mu, że nie będę broić. Nie chcę mu dokładać problemów. Jestem dobrą córką. Czasem tylko nie uczę się. Czasem zdarzy się uciec z lekcji, ale to i tak rzadko.
Nie chcę, żeby ojciec mnie znowu zaczął trzymać pod klucz. Musi mi na nowo zaufać.
Tylko… czy ja mogę komuś zaufać? Czy ktokolwiek mnie nie okłamuje?
– Melanie… ty też coś musisz wiedzieć – powiedział nerwowo Edgar.
Nie, nie, nie, nie… Nic nie muszę wiedzieć. Nie chcę wiedzieć. Nie chcę!
– Kojarzysz? – spytał, wskazując palcem na małe prototypy małych robotów. Skinęłam głową. Znałam jego zajawkę. W przerwie od nauki często je tworzył, udoskonalał. Odpoczywał, konstruując różne roboty. Nie rozumiałam tego, ale słuchałam jego historii z zainteresowaniem. Miałam z nim prosty układ na zajęciach ze sztuki. Musiałam zdobyć jego zaufanie, żeby mi pomagał przy pracach zaliczeniowych.
– Ja też tam chodziłem…
Tam? Do fabryki? Edgar?
– Ale… tam przecież było wszystko wyczyszczone… – odpowiedziałam, bardziej żeby sobie poukładać wszystko w głowie. Jak to było możliwe? Sama miałam problem, żeby wrócić do internatu bez zauważenia. Jestem bardziej sprawna od niego. Mało tego, zawsze jak go widziałam, to tylko w Kadic. Nigdzie indziej.
– Nie było. Wystarczyło zejść niżej…
Wzięłam głęboki wdech. Czyli on też wie.
Wie o Superkomputerze, skanerach, o tym pulpicie i centrum dowodzenia, które pozwala się przenieść do cyfrowego świata zwanego Lyoko. Miejsca, gdzie zostajesz superbohaterem i walczysz przeciwko innym młodym uczestnikom.
Nie wierzę…
Wygrałam na loterii.
– Dobrze. Chodźmy.
Zeszliśmy do piwnicy szkoły. Nie zadawałam żadnych pytań, chociaż z każdym kolejnym krokiem pojawiały się kolejne, gdzie jedno od razu odpowiadało na następne. Jednak nie mogłam nic już mówić. Cały czas nie rozumiałam, że Edgar jest tak dobrym aktorem. Gdyby coś wyszło na jaw, to byłaby ostatnia osoba, która byłaby o cokolwiek podejrzana.
Cicha woda brzegi rwie. Nieładnie Larsen, nieładnie.
Chłopak rozejrzał się dookoła, czy nikt nas nie widzi. Następnie otworzył drzwi. Gestem pokazał, abym weszła do środka. Weszłam niepewnie. Nigdy nie kierowałam się do szkolnych piwnic. Uczniowie chyba też nie. Chyba…
– Czyli tutaj było przejście? – spytałam, idąc powoli schodami w dół. Edgar zamknął cicho drzwi. Spojrzałam na niego. On delikatnie się uśmiechnął. Odwzajemniłam go. Schodziliśmy dalej. Szliśmy ramię w ramię. Chłód z kanałów był odczuwalny. Od razu schowałam ręce do kieszeni.
Nagle pojawił się krzyk. Odwróciliśmy się. Dobiegał on ze szkoły. Długi, przerażający, damski krzyk. Komuś coś się stało. Od razu poszłam z powrotem.
– Co ty robisz?
– Rusz się. Trzeba pomóc!
Wybiegliśmy z piwnicy. Znowu ten śmiech nosił się po korytarzu. Dokładnie ten sam, jak wyszłam z gabinetu dyrektora. Spojrzałam na pierścień. Jest taki sam. Nic się nie działo. Czy ten złowieszczy śmiech jest tylko w mojej głowie?
Biegłam w kierunku krzyku i śmiechu. Na przemian dzwoniło w uszach. Nie dam się drugi raz zapędzić w kozi róg. Hałas mną kierował dalej i dalej.
Byłam na dziedzińcu. Jakaś kobieta przestała krzyczeć. Inna osoba przestała się śmiać. Poczułam pulsujące uczucie na palcu. Pierścień zmieniał stopniowo kolor na biały. Ktoś skręcił w lewą stronę. Nie widziałam, kto to. Nieznajoma osoba miała czarny strój, czarną narzutę. Przez kilka sekund przebłysnęły tylko blond włosy. Na pewno? Tak, na pewno…
– Boże… – wyszeptał Edgar. Palcem wskazał na zielone tuje.
Leżała tam młoda dziewczyna. Pewnie ta, co tak krzyczała. Już chciałam do niej podejść, jednak ktoś inny mnie zatrzymał. Potem zbiegli się inni ludzie. Pamiętam tylko komendy nauczyciela.
– Wszyscy na miejsce zbiórki! Na zbiórkę! Zbiórka przy wejściu! Zbiórka!
Zbiórka. Ktoś został zaatakowany. Ktoś został zamordowany. Ktoś został ofiarą.
~~***~~
❝An ban, pet podgan, Ti loviš, če preživiš
Jaz ti bom vzel vse, ti ničesar ne dobiš❞
(Joker Out – Carpe Diem)
Autorka: Azize