Prezentujemy zbi\u00f3r opowiada\u0144 napisanych z powodu 15-lecia pojawienia si\u0119 serialu w Polsce, u\u0142o\u017cone s\u0105 one w kolejno\u015bci alfabetycznej wed\u0142ug autor\u00f3w (w przypadku tych, kt\u00f3rzy przys\u0142ali wi\u0119cej ni\u017c jeden tekst, dodatkowo alfabetycznie wed\u0142ug tytu\u0142\u00f3w setek).<\/p>\n\n\n\n
1.<\/p>\n\n\n\n
Odd nie bardzo pami\u0119ta\u0142, co dzia\u0142o si\u0119 poprzedniego wieczora. Ba! Mo\u017ce z \u017cycia umkn\u0119\u0142o mu nawet kilka dni.<\/p>\n\n\n\n
Obudzi\u0142 si\u0119, le\u017c\u0105c w JAKIM\u015a wirtualnym \u015bwiecie. Nie by\u0142o to Lyoko, nie by\u0142a to Kora. By\u0142a to bia\u0142a przestrze\u0144, jakby pozbawiona tekstur, z glitchuj\u0105cym si\u0119 nad g\u0142ow\u0105 niebem i r\u00f3wnie zepsutym morzem, faluj\u0105cym znaczkami jak z matrixa.<\/p>\n\n\n\n
Przez kilka godzin Odd przechodzi\u0142 si\u0119 po tym \u015bwiecie, szukaj\u0105c czegokolwiek znajomego. Mo\u017ce kszta\u0142tu wie\u017cy? Mo\u017ce chocia\u017c kraba? W tym momencie przyj\u0105\u0142by Xan\u0119 z otwartymi ramionami. Wzrasta\u0142a w nim panika. Z minuty na minut\u0119 by\u0142 coraz bardziej przera\u017cony, coraz bardziej zdezorientowany.<\/p>\n\n\n\n
Gdzie by\u0142? Co tu robi\u0142?<\/p>\n\n\n\n
W ko\u0144cu usiad\u0142 na skraju sektora, wpatruj\u0105c si\u0119 w swoje r\u0119ce.<\/p>\n\n\n\n
R\u0119ce, kt\u00f3re powoli zacz\u0119\u0142y bledn\u0105\u0107 i znika\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Wrzasn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Nie drzyj si\u0119 Odd, jest \u015brodek nocy \u2013 wymamrota\u0142 Ulrich.<\/p>\n\n\n\n
Odd otworzy\u0142 oczy. Siedzia\u0142 na szafie \u2013 jak si\u0119 tam zmie\u015bci\u0142 \u2013 nie mia\u0142 poj\u0119cia.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Och, lunatykowa\u0142em? \u2013 za\u015bmia\u0142 si\u0119 nerwowo.<\/p>\n\n\n\n
Autorka: Ananasims<\/em><\/p>\n\n\n\n ————————————————————<\/em><\/p>\n\n\n\n 2.<\/p>\n\n\n\n \u017bycie Laury nie by\u0142o zbyt kolorowe. Z dziurami w pami\u0119ci, nie mog\u0105c si\u0119 zaprzyja\u017ani\u0107 z jedynymi lud\u017ami w szkole, kt\u00f3rzy zdawali si\u0119 podziela\u0107 jej zainteresowania. Z silnym przeczuciem, \u017ce zrobi\u0142a co\u015b z\u0142ego.<\/p>\n\n\n\n Idealna kandydatka dla Xany, czy\u017c nie? Och, program nigdy nie pomyli\u0142 si\u0119 tak bardzo!<\/p>\n\n\n\n Pod jego kontrol\u0105 byli ju\u017c ludzie, ale ta kobieta! Ta kobieta by\u0142a najgorsz\u0105 z nich.<\/p>\n\n\n\n Jak\u0105\u015b tajemn\u0105 moc\u0105 zachowa\u0142a \u015bwiadomo\u015b\u0107 ca\u0142ej kontroli i, cho\u0107 jej si\u0119 poddawa\u0142a, nie powstrzymywa\u0142a si\u0119 od komentarzy, poprawiania Xany.<\/p>\n\n\n\n Kto\u015b m\u00f3g\u0142by pomy\u015ble\u0107 “przecie\u017c Xana jest programem. Nie da si\u0119 go zirytowa\u0107.” B\u0142\u0105d!<\/p>\n\n\n\n Laura potrafi wszystko.<\/p>\n\n\n\n Autorka: Ananasims<\/em><\/p>\n\n\n\n ————————————————————<\/p>\n\n\n\n \u201eKruki i wrony\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n M\u0142ody malarz ko\u0144czy prac\u0119 nad swoim najwi\u0119kszym dzie\u0142em od ostatnich kilku miesi\u0119cy. Czuje ekscytacj\u0119 i zalewa go fala niepewnego uczucia. Czy praca w og\u00f3le si\u0119 przyjmie? Czy nie jest zbyt kontrowersyjna? Czy ten obraz zapewni mu sukces na rynku pracy?<\/p>\n\n\n\n Przygl\u0105da si\u0119 wymalowanemu p\u0142\u00f3tnu, kt\u00f3re zape\u0142nia spor\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 \u015bciany jego kawalerki.<\/p>\n\n\n\n Przepi\u0119kny kruk.<\/p>\n\n\n\n M\u0142oda kobieta, studenta kulturoznawstwa. Czarne w\u0142osy do ramion, idealnie podci\u0119te \u2013 \u017caden w\u0142os nie wystaje poza rami\u0119. Twarz zm\u0119czona, ale zawsze gotowa do kolejnej walki o wolno\u015b\u0107. Muza ma br\u0105zowe oczy, jednak malarz obdarzy\u0142 niebieski. Blada i bardzo szczup\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Chciwa wrona.<\/p>\n\n\n\n Niewiele starszy m\u0119\u017cczyzna, pracuje w policji. Czarne w\u0142osy u\u0142o\u017cone w artystyczny nie\u0142ad. Agresywne rysy twarzy, kt\u00f3re niweluje zab\u00f3jczo uroczy u\u015bmiech. Amatorski model ma szare oczy i takie same malarz uwieczni\u0142 na obrazie. Wysoki i umi\u0119\u015bniony.<\/p>\n\n\n\n Wrona strasznie chce zbli\u017cy\u0107 si\u0119 jeszcze bardziej do kruka. Bardzo by chcia\u0142 go mie\u0107 dla siebie.<\/p>\n\n\n\n Kruk pr\u00f3buje nie ulec urokowi drugiego ptaka. Doskonale wie, \u017ce nie t\u0119dy droga.<\/p>\n\n\n\n Wrona chce b\u0142yskotki, kt\u00f3rych kruk nigdy nie odda.<\/p>\n\n\n\n Autorka: Azize<\/em><\/p>\n\n\n\n ———————————————————<\/p>\n\n\n\n \u201eMamo, t\u0119skni\u0119\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n – Pok\u00f3j 214! Szybko!<\/p>\n\n\n\n Lekarze biegn\u0105, ile maj\u0105 tylko si\u0142 w nogach. Po raz drugi dioda z tym numerem wy\u015bwietla si\u0119 tego dnia. Ch\u0142opiec w niebieskim sweterku i okr\u0105g\u0142ych okularach nie wie, co ma ze sob\u0105 zrobi\u0107. Ka\u017cdy kolejny wers modlitwy o jej \u017cycie sprawia, \u017ce coraz bardziej w\u0105tpi w moc formu\u0142ki. Normalnie nie jest cz\u0142owiekiem wierz\u0105cym.<\/p>\n\n\n\n – Mamusiu, strasznie za tob\u0105 t\u0119skni\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Ja za tob\u0105 te\u017c, c\u00f3reczko.<\/p>\n\n\n\n – Tak bardzo chc\u0119 by\u0107 obok ciebie.<\/p>\n\n\n\n – Ja ciebie te\u017c.<\/p>\n\n\n\n – Idziemy razem?<\/p>\n\n\n\n – Nie, r\u00f3\u017cowy anio\u0142ku.<\/p>\n\n\n\n – Dlaczego?<\/p>\n\n\n\n – To nie jest czas na ciebie.<\/p>\n\n\n\n Zamiast prostej kreski na monitorze jest puls. Ch\u0142opiec przestaje si\u0119 modli\u0107. Leci \u0142za szcz\u0119\u015bcia.<\/p>\n\n\n\n Autorka: Azize<\/em><\/p>\n\n\n\n ———————————————————-<\/p>\n\n\n\n \u201ePo prostu ci\u0119 kocham\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n – Przyjedziesz na herbat\u0119? Czy wolisz wino?<\/p>\n\n\n\n – B\u0119d\u0119, tylko jeszcze odwiedz\u0119 swojego ojca.<\/p>\n\n\n\n – Znowu? Ile mo\u017cna!<\/p>\n\n\n\n Oburzona dziewczyna roz\u0142\u0105cza si\u0119. Brunet jedynie kiwa g\u0142ow\u0105. Nie potrafi zupe\u0142nie zrozumie\u0107 swojej nowej wybranki. Albo to ona nie umie jego. Sam ju\u017c tego nie wie.<\/p>\n\n\n\n – Cze\u015b\u0107, tato.<\/p>\n\n\n\n M\u0142ody ch\u0142opak siada na \u0142aweczce. Palcami lewej d\u0142oni stuka o drewniany element. Nie wie sam, od czego powinien zacz\u0105\u0107. Przez ca\u0142\u0105 drog\u0119 samochodem mia\u0142 przygotowan\u0105 swoj\u0105 wypowied\u017a. A teraz, gdy przy nim ju\u017c jest, to jakby zapomnia\u0142 wszystkiego. Jakby kto\u015b mu wymaza\u0142 pami\u0119\u0107.<\/p>\n\n\n\n Bierze g\u0142\u0119boki wdech. Siedz\u0105 ju\u017c kilka minut w ciszy. \u017badna strona nie zaczyna dyskusji. Tak bardzo by chcia\u0142 mu teraz wszystko wypomnie\u0107.<\/p>\n\n\n\n Te krzyki za z\u0142e oceny.<\/p>\n\n\n\n Te pr\u00f3by zakazu grania w pi\u0142k\u0119 no\u017cn\u0105 pod gro\u017ab\u0105 braku op\u0142acania trenera.<\/p>\n\n\n\n T\u0119 walk\u0119 o przeniesienie do innej szko\u0142y.<\/p>\n\n\n\n Ten brak zrozumienia, \u017ce kocha dziewczyn\u0119, kt\u00f3ra ma inne pochodzenie.<\/p>\n\n\n\n Jednak czu\u0142, \u017ce nie mo\u017ce tego zrobi\u0107. Nie w tym momencie. Krzyk w tym momencie b\u0119dzie niepotrzebny i niemile widziany. Spogl\u0105da na zegarek. Siedzi ju\u017c czterdzie\u015bci minut. Wstaje z \u0142awki. M\u00f3wi tylko trzy s\u0142owa, kt\u00f3rych nigdy si\u0119 nie spodziewa\u0142, \u017ce mu w og\u00f3le powie.<\/p>\n\n\n\n – Ich Liebe Dich.<\/p>\n\n\n\n Autorka: Azize<\/em><\/p>\n\n\n\n ———————————————————–<\/p>\n\n\n\n 270 Autor: Jeremie_96<\/em><\/p>\n\n\n\n ————————————————————<\/em><\/p>\n\n\n\n Mi\u0119dzy tradycj\u0105 a post\u0119pem. Autor: Jeremie_96<\/em><\/p>\n\n\n\n ————————————————————<\/em><\/p>\n\n\n\n Lato 1987 by\u0142o wyj\u0105tkowo ch\u0142odne na Ukrainie. Dzi\u0119ki temu rozleg\u0142e ba\u0142ta\u0144skie polany, zwykle zasuszone przez s\u0142o\u0144ce, kt\u00f3re nie dawa\u0142o na ja\u0142owej ziemi szans niczemu innemu poza pospolitymi chwastami, tego roku wybuch\u0142y feeri\u0105 barw, czerwieni\u0105 mak\u00f3w, g\u0142\u0119bokim b\u0142\u0119kitem dzikich chabr\u00f3w, radosnymi s\u0142oneczkami stokrotek.<\/p>\n\n\n\n A potem po prostu wybuch\u0142y. Ot tak.<\/p>\n\n\n\n Nim jednak to, chwil\u0119 wcze\u015bniej biegn\u0105c jakby goni\u0142 ich sam Szczerbycki (co, warto wspomnie\u0107, kiedy\u015b ju\u017c si\u0119 wydarzy\u0142o) wybieg\u0142o z wej\u015bcia do podziemnego bunkra trzech dwudziestolatk\u00f3w, nios\u0105c walizk\u0119 o nieznanej zawarto\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Albo inaczej, to idzie tak: z podziemnego bunkra wybiegaj\u0105 Polak, Brytyjczyk i Francuz.<\/p>\n\n\n\n – Nigdy\u2026 wi\u0119cej \u2013 wydysza\u0142 ci\u0119\u017cko Polak.<\/p>\n\n\n\n – Um\u00f3wmy si\u0119, \u017ce\u2026 nigdy o tym nie m\u00f3wimy, dobra? \u2013 wyrzuci\u0142 z siebie r\u00f3wnie zmachany Brytyjczyk.<\/p>\n\n\n\n Na to Francuz, bez cienia zadyszki:<\/p>\n\n\n\n – Ej! Douglas, kurwa, mamy trademark! \u201eWola\u0142bym o tym nie m\u00f3wi\u0107!\u201d<\/p>\n\n\n\n – I na co go uczy\u0142e\u015b polskich przekle\u0144stw, Cuma? \u2013 pyta Brytyjczyk<\/p>\n\n\n\n – Douglas, kurwa \u2013 wysapa\u0142 Polak k\u0142ad\u0105c si\u0119 na plecach i pr\u00f3buj\u0105c z\u0142apa\u0107 oddech.<\/p>\n\n\n\n Francuz podszed\u0142 do Polaka i z g\u00f3ry rzuci\u0142:<\/p>\n\n\n\n – To nawet nie jest taki hardcore jak powt\u00f3rka z Prypeci z zesz\u0142ego roku! Jak chcia\u0142e\u015b wakacji, to trzeba by\u0142o zrobi\u0107 jaki\u015b skok dla mi\u0119czak\u00f3w, mo\u017ce skubn\u0105\u0107 \u201eMona Lis\u0119\u201d, albo co\u015b!<\/p>\n\n\n\n – Mo\u017ce powinienem\u2026 Mo\u017ce to\u2026 zrobi\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Pr\u0119dzej \u201eDam\u0119 z \u0142asiczk\u0105\u201d \u2013 wtr\u0105ci\u0142 Brytyjczyk<\/p>\n\n\n\n Polak i Francuz spojrzeli si\u0119 na niego: – Douglas, kurwa<\/p>\n\n\n\n ***<\/p>\n\n\n\n Po niewyja\u015bnionej utracie plac\u00f3wki badawczej w Ba\u0142cie dow\u00f3dztwo Kartaginy przeprowadzi\u0142o gruntowne \u015bledztwo i rozstrzela\u0142o 7 podejrzanych. Wszystko, czego zdo\u0142ano si\u0119 dowiedzie\u0107 o oddziale infiltrator\u00f3w to tyle, \u017ce byli ubrani w czerwony dres.<\/p>\n\n\n\n Autor: Qazqweop<\/em><\/p>\n\n\n\n ——————————————————<\/em><\/p>\n\n\n\n Burzliwy powr\u00f3t do przesz\u0142o\u015bci<\/em><\/p>\n\n\n\n – Ten Xana robi si\u0119 naprawd\u0119 coraz bardziej pomys\u0142owy! \u2013 zarzuci\u0142 zadyszany Odd biegn\u0105c wesp\u00f3\u0142 z Ulrichiem.<\/p>\n\n\n\n – Aha \u2013 odpowiedzia\u0142 jego przyjaciel. \u2013 Op\u0119tane szczury, szerszenie, robo psy. Sprowadzanie zimy stulecia a teraz spadaj\u0105ce z nieba b\u0142yskawice. \u2013 Przebiegali w\u0142a\u015bnie nieopodal wysokiego metalowego masztu. Us\u0142yszeli g\u0142o\u015bny huk, obr\u00f3cili si\u0119 w jego kierunku i zobaczyli jak konstrukcja run\u0119\u0142a na ziemi\u0119, staj\u0105c jednocze\u015bnie w ogniu. Us\u0142yszeli przez telefon g\u0142os Jeremiego:<\/p>\n\n\n\n – Nie zatrzymujcie si\u0119 chocia\u017cby na chwil\u0119, biegnijcie wzd\u0142u\u017c tych maszt\u00f3w a zadzia\u0142aj\u0105 one jak piorunochrony. Aelita za kilka minut dezaktywuje wie\u017c\u0119.<\/p>\n\n\n\n – My si\u0119 schowamy zaraz w kana\u0142ach Einstein, ale jak ty si\u0119 trzymasz? \u2013 Dopyta\u0142 si\u0119 Ulrich. W s\u0142uchawce odpowiedzia\u0142 mu d\u017awi\u0119k huku, po chwili jednak podni\u00f3s\u0142 si\u0119 g\u0142os przyjaciela:<\/p>\n\n\n\n – XANA dr\u0105\u017cy dziur\u0119 w suficie, ale jeszcze \u017cyj\u0119.<\/p>\n\n\n\n Dw\u00f3jka Wojownik\u00f3w skr\u0119ci\u0142a w uliczk\u0119, zobaczyli w\u0142az do \u015bciek\u00f3w, ale wtem o\u015blepi\u0142o ich kolejne uderzenie pioruna. Metalowa konstrukcja przewr\u00f3ci\u0142a si\u0119 z \u0142omotem przed nimi, blokuj\u0105c jednocze\u015bnie drog\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Do diaska, naoko\u0142o nie ma ju\u017c pod czym si\u0119 kry\u0107. \u2013 Zawo\u0142a\u0142 Ulrich.<\/p>\n\n\n\n – Nie ma wyboru \u2013 rozp\u0119dzi\u0142 si\u0119 Odd \u2013 Trzeba skaka\u0107! Jeronimoooo! \u2013 Krzykn\u0105\u0142 Della Robia skacz\u0105c wzwy\u017c, tu\u017c nad smagaj\u0105cymi p\u0142omieniami.<\/p>\n\n\n\n – Wariat \u2013 Kr\u00f3tko podsumowa\u0142 go Niemiec. Poszed\u0142 w \u015blady swojego przyjaciela, wyskoczy\u0142 i wyl\u0105dowa\u0142 w pozycji super bohatera. Della Robbia ju\u017c otworzy\u0142 w\u0142az, oboje szybko wskoczyli do \u015brodka, zamkn\u0119li za sob\u0105 przej\u015bcie i czym dalej oddalili si\u0119 od metalowej pokrywy. Nareszcie chwila wytchnienia.<\/p>\n\n\n\n – Uch\u2026 Uch\u2026 Jeremie \u2013 odezwa\u0142 si\u0119 Stern \u2013 Jeste\u015b pewny \u017ce tutaj nas pioruny nie si\u0119gn\u0105?<\/p>\n\n\n\n – Spokojnie, Nawet jak uderzy w wod\u0119 to ca\u0142o\u015b\u0107 si\u0119 uziemi. Aelita zaraz dezaktywuje wie\u017c\u0119.<\/p>\n\n\n\n Postanowili odpocz\u0105\u0107 kilka minut. Faktycznie, pioruny uderza\u0142y ile mog\u0142y, sw\u0105 si\u0142\u0105 uderzenia wcisn\u0119\u0142y pokryw\u0119 w\u0142azu wewn\u0105trz w kana\u0142, ale same w sobie nic ju\u017c wi\u0119cej nie mog\u0142y zrobi\u0107. Po pewnej chwili sytuacja si\u0119 uspokoi\u0142a, us\u0142yszeli przez telefon:<\/p>\n\n\n\n – Wie\u017ca dezaktywowana, ale musz\u0119 powiedzie\u0107 \u017ce z sufitu widz\u0119 ksi\u0119\u017cyc – Za\u015bmia\u0142 si\u0119 Jeremy. \u2013 Odpalam Powr\u00f3t do Przesz\u0142o\u015bci, jonizacja powietrza jest tak du\u017ca \u017ce nie zdziwi\u0142yby mnie kilka dodatkowych piorun\u00f3w. \u2013 Da\u0142o si\u0119 us\u0142ysze\u0107 d\u017awi\u0119k wstukiwanych klawiszy. Po chwili superkomputer rozpocz\u0105\u0142 odliczanie. Oddowi zaburcza\u0142o solidnie w brzuchu:<\/p>\n\n\n\n – Jak wr\u00f3c\u0119 zjem podw\u00f3jn\u0105 porcj\u0119 piurre z ziemniak\u00f3w. Ulrich, mo\u017ce masz ochot\u0119 nast\u0119pnym razem\u2026 – G\u0142uchy huk wydoby\u0142 si\u0119 z telefonu. Chyba znowu uderzy\u0142 piorun.<\/p>\n\n\n\n – Jeremy \u2013 zawo\u0142a\u0142 Stern \u2013 Wszystko w porz\u0105dku? Jeremy. Jeremy!<\/p>\n\n\n\n Odpowiedzia\u0142a mu Yumi \u2013 Einstein le\u017cy nie przytomny, piorun uderzy\u0142 w monitor. Zaraz powinien by\u0107 Powr\u00f3t do Przesz\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Urwa\u0142o im g\u0142os w s\u0142uchawce. Znali to ju\u017c, Powr\u00f3t do Przesz\u0142o\u015bci rozchodzi\u0142 si\u0119 niczym b\u0105bel i po prostu zd\u0105\u017cy\u0142 ju\u017c rozej\u015b\u0107 si\u0119 po ca\u0142ej fabryce. Nied\u0142ugo po tym sami zobaczyli jak fala bieli przetacza si\u0119 przez podziemne kana\u0142y. Zamkn\u0119li oczy w nadziei \u017ce jak si\u0119 obudz\u0105, Jeremiasz b\u0119dzie ko\u0142o nich znowu pisa\u0142 program na komputerze.<\/p>\n\n\n\n Ulrich nie poczu\u0142 jednak by w wyniku skoku czasowego wr\u00f3ci\u0142 do momentu gdzie mia\u0142 otwarte swoje oczy. Wci\u0105gn\u0105\u0142 powietrze, poczu\u0142 nieprzyjemny zapach. Us\u0142ysza\u0142 g\u0142os Odda:<\/p>\n\n\n\n – Eee, Ulrich\u2026 – Tr\u0105ci\u0142 go zaniepokojony W\u0142och. Stern otworzy\u0142 oczy, wci\u0105\u017c byli w kana\u0142ach. Zawo\u0142a\u0142 do telefonu:<\/p>\n\n\n\n – Yumi, co\u015b posz\u0142o nie tak! My wci\u0105\u017c jeste\u015bmy w kana\u0142ach! Yumi! \u2013 Nic to jednak nie pomog\u0142o. Spojrzeli na wy\u015bwietlacz telefonu: \u201eBRAK ZASI\u0118GU\u201d.<\/p>\n\n\n\n – Ulrich\u2026 Czy ta klapa od w\u0142azu nie powinna by\u0107 przypadkiem tutaj na dole? \u2013 Zapyta\u0142 si\u0119 Odd patrz\u0105c jak w\u0142az znajdowa\u0142 si\u0119 w idealnym stanie. Podeszli pod drabin\u0119, Odd wspi\u0105\u0142 si\u0119 i podni\u00f3s\u0142 pokryw\u0119 wychylaj\u0105c odrobin\u0119 swoj\u0105 g\u0142ow\u0119.<\/p>\n\n\n\n – I co, co widzisz? \u2013 dopytywa\u0142 si\u0119 Niemiec.<\/p>\n\n\n\n – Ulrich\u2026 – trzeci raz powt\u00f3rzy\u0142 si\u0119 W\u0142och. Po jego twarzy naprawd\u0119 by\u0142o wida\u0107 \u017ce zg\u0142upia\u0142. \u2013 Dlaczego po ulicy je\u017cd\u017c\u0105 stare samochody?<\/p>\n\n\n\n Autor: Wykl\u0119ty<\/em><\/p>\n\n\n\n —————————————————–<\/p>\n\n\n\n Cel<\/em><\/p>\n\n\n\n Czekali\u015bmy.<\/p>\n\n\n\n Ja i moich czterech przyjaci\u00f3\u0142 czekali\u015bmy, by w ko\u0144cu m\u00f3c si\u0119 wykaza\u0107. Nie wiedzieli\u015bmy, gdzie dok\u0142adnie trafimy, ale nas to nie interesowa\u0142o. Chcieli\u015bmy po prostu ruszy\u0107 do walki i m\u00f3c w ko\u0144cu zmierzy\u0107 si\u0119 z wrogiem. I cho\u0107 \u017caden z nas nie odezwa\u0142 si\u0119 ani s\u0142owem, to wiedzia\u0142em, \u017ce wszyscy mamy w g\u0142owie dok\u0142adnie to samo.<\/p>\n\n\n\n Poka\u017cemy wszystkim, na co nas sta\u0107. Jako dru\u017cyna.<\/p>\n\n\n\n Wreszcie. Upragniona wirtualizacja.<\/p>\n\n\n\n Wyl\u0105dowali\u015bmy na zielonej \u015bcie\u017cce, a wok\u00f3\u0142 nas majaczy\u0142y monumentalne drzewa. Las.<\/p>\n\n\n\n Ruszyli\u015bmy za naszym liderem, p\u0119dz\u0105c ile si\u0142 w nogach.<\/p>\n\n\n\n Bez s\u0142owa. Cel by\u0142 jasny.<\/p>\n\n\n\n Wyeliminuj wroga.<\/p>\n\n\n\n W ostatniej chwili uchyli\u0142em si\u0119 przed pierwszym pociskiem, kt\u00f3ry min\u0105\u0142 mnie o w\u0142os. M\u00f3j przyjaciel, biegn\u0105cy po mojej lewej, nie mia\u0142 jednak tyle szcz\u0119\u015bcia. Strza\u0142 prosto w g\u0142ow\u0119 z miejsca wyrzuci\u0142 go z rozgrywki.<\/p>\n\n\n\n We czterech stan\u0119li\u015bmy w pozycji bojowej, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 we wszystkie strony. Wtem tu\u017c przede mn\u0105 pojawi\u0142 si\u0119 uzbrojony w zakrzywiony miecz olbrzym.<\/p>\n\n\n\n M\u00f3j cel.<\/p>\n\n\n\n Nim jednak zd\u0105\u017cy\u0142em wystrzeli\u0107, ten kopni\u0119ciem pos\u0142a\u0142 mnie w powietrze niczym pi\u0142k\u0119.<\/p>\n\n\n\n Wymachuj\u0105c odruchowo wszystkimi czterema odn\u00f3\u017cami, szuka\u0142em jakiego\u015b pod\u0142o\u017ca, lecz nic takiego nie znalaz\u0142em. Zamiast tego zd\u0105\u017cy\u0142em zarejestrowa\u0107 lec\u0105ca prosto w moj\u0105 stron\u0119 kula r\u00f3\u017cowej energii.<\/p>\n\n\n\n To nie tak to mia\u0142o wygl\u0105da\u0107.<\/p>\n\n\n\n Autor: Xana<\/em><\/p>\n\n\n\n —————————————————-<\/p>\n\n\n\n Starcie<\/em><\/p>\n\n\n\n Jeremy mru\u017c\u0105c nieznacznie oczy, wpatrywa\u0142 si\u0119 w znajduj\u0105c\u0105 si\u0119 wprost przed przeciwnika.<\/p>\n\n\n\n Oko Xany, cho\u0107 by\u0142o ledwie symbolem, zdawa\u0142o si\u0119 wwierca\u0107 blondynowi w g\u0142ow\u0119, wyszukuj\u0105c wszelkich oznak s\u0142abo\u015bci. On jednak nie m\u00f3g\u0142 sobie na nie pozwoli\u0107. Tym razem nie mia\u0142 obok siebie reszty paczki, kt\u00f3ra mog\u0142aby go w tym momencie wesprze\u0107. Nie wiedzia\u0142 nawet, czy ktokolwiek z nich m\u00f3g\u0142by mu w tym momencie pom\u00f3c.<\/p>\n\n\n\n To by\u0142a jego w\u0142asna walka i musia\u0142 poradzi\u0107 sobie sam.<\/p>\n\n\n\n Sekundy mija\u0142y, a Jeremy ca\u0142y spi\u0119ty, przygl\u0105da\u0142 si\u0119 antagoni\u015bci i jego \u201cpustemu spojrzeniu\u201d.<\/p>\n\n\n\n Xana zaatakowa\u0142, lecz Belpois by\u0142 na to got\u00f3w. Szybko skontrowa\u0142 wroga, nie daj\u0105c sztucznej inteligencji czasu na reakcj\u0119, jednocze\u015bnie przyjmuj\u0105c dogodn\u0105 pozycj\u0119. \u0179le jednak oceni\u0142 wroga, kt\u00f3ry r\u00f3wnie szybko, je\u015bli nie szybciej wyprowadzi\u0142 kolejny atak. Na szcz\u0119\u015bcie Jeremy zd\u0105\u017cy\u0142 unikn\u0105\u0107 zagro\u017cenia, samemu r\u00f3wnie\u017c atakuj\u0105c. W ko\u0144cu sam\u0105 obron\u0105 nie m\u00f3g\u0142 wygra\u0107 tego starcia.<\/p>\n\n\n\n Wr\u00f3g jednak atakowa\u0142 nieub\u0142aganie. Da\u0142o si\u0119 jednak dostrzec, \u017ce wszystkie jego ruchy by\u0142y oparte na zimnej kalkulacji.<\/p>\n\n\n\n Czyli co\u015b, na co w\u0142a\u015bnie liczy\u0142 m\u0142ody Einstein.<\/p>\n\n\n\n \u2014 Kr\u00f3lowa bije wie\u017c\u0119. Szach mat. Mo\u017ce innym razem Xana \u2014 stwierdzi\u0142 Jeremy, wyprowadzaj\u0105c ruch, kt\u00f3ry zako\u0144czy\u0142 parti\u0119.<\/p>\n\n\n\n Jedyn\u0105 odpowiedzi\u0105, jak\u0105 otrzyma\u0142, by\u0142o zamkni\u0119cie okna z okiem Xany, wy\u015bwietlanego na monitorze Superkomputera obok szachownicy.<\/p>\n\n\n\n Autor: Xana<\/em><\/p>\n\n\n\n ————————————————–<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Prezentujemy zbi\u00f3r opowiada\u0144 napisanych z powodu 15-lecia pojawienia si\u0119 serialu w Polsce, u\u0142o\u017cone s\u0105 one w kolejno\u015bci alfabetycznej wed\u0142ug autor\u00f3w (w przypadku tych, kt\u00f3rzy przys\u0142ali wi\u0119cej ni\u017c jeden tekst, dodatkowo alfabetycznie wed\u0142ug tytu\u0142\u00f3w setek). 1. Odd nie bardzo pami\u0119ta\u0142, co dzia\u0142o si\u0119 poprzedniego wieczora. Ba! Mo\u017ce z \u017cycia umkn\u0119\u0142o mu nawet kilka dni. Obudzi\u0142 si\u0119, …
Czeka\u0142 na ten wiecz\u00f3r, a w zasadzie noc, cztery lata. Nie tylko on zreszt\u0105. Czeka\u0142 ca\u0142y \u015bwiat, cho\u0107 swojego przyw\u00f3dc\u0119 wybiera\u0142 tylko jeden z prawie dwustu kraj\u00f3w. Mo\u017cna by pomy\u015ble\u0107 – co niby obchodzi nastolatka z Francji jaka\u015b Ameryka, ale z drugiej strony Statua Wolno\u015bci, dar od narodu, dalej jest wizyt\u00f3wk\u0105 USA. Jeremie przygotowa\u0142 si\u0119 solidnie do \u015bledzenia tej nocy. Czyta\u0142 wszystkie teksty, wie, jakie rejony to swing states, ile trzeba mie\u0107 elektor\u00f3w i dlaczego nie nale\u017cy przyk\u0142ada\u0107 nadmiernej wagi do sonda\u017cy. Przygotowa\u0142 si\u0119 te\u017c w sensie zaopatrzeniowym, ma napoje, przek\u0105ski, wszystko po to, by przetrwa\u0107 noc. Bo jedno jest pewne – Jeremie nie p\u00f3jdzie spa\u0107, p\u00f3ki nie padnie formu\u0142ka:
-Mo\u017cemy ju\u017c og\u0142osi\u0107, \u017ce prezydentem Stan\u00f3w Zjednoczonych zostanie…<\/p>\n\n\n\n
<\/em>\u017bycie cz\u0119sto stawia przed nami trudne wybory. Musimy wybiera\u0107 mi\u0119dzy tradycj\u0105 a post\u0119pem. Z jednej strony istotna warto\u015b\u0107 wierno\u015bci wieloletnim schematom, przekazywanym z pokolenia na pokolenie, z drugiej ch\u0119\u0107 zerwania z pewnymi archaizmami i spr\u00f3bowania czego\u015b nowego. Sta\u0142e \u015bcie\u017aki kontra nieznane szlaki. Dawne przyzwyczajenia czy okazja, aby spr\u00f3bowa\u0107 czego\u015b nowego? Nie jest to \u0142atwe, ale jednak trzeba wybiera\u0107. I przed takim wyborem dzisiaj stan\u0119\u0142a Yumi.
My\u015bla\u0142a d\u0142ugo, ale zdecydowa\u0142a. Tym razem p\u00f3jdzie drog\u0105 nowoczesno\u015bci.
Dzi\u015b zje sushi widelcem.<\/p>\n\n\n\n
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":623,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[41],"tags":[],"class_list":["post-658","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-kod-lyoko"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/658","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=658"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/658\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3234,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/658\/revisions\/3234"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/623"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=658"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=658"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=658"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}