– Kt\u00f3ry\u015b g\u0142\u0105b odpali\u0142 kompa i si\u0119 tam zwirtualizowa\u0142!? Nie wierz\u0119, kurwa\u2026<\/p>\n\n\n\n
Ktokolwiek siedzia\u0142 w Lyoko, nie odpowiada\u0142 na ich wywo\u0142ywania. Z pocz\u0105tku spokojne. P\u00f3\u017aniej coraz to g\u0142o\u015bniejsze, wyra\u017aniejsze, dobitniejsze \u2013 nieraz r\u00f3wnie\u017c wulgarne, kiedy p\u0119ka\u0142y kolejne granice cierpliwo\u015bci. Nic. Ulrich cisn\u0105\u0142 z irytacj\u0105 s\u0142uchawk\u0105 w klawiatur\u0119, wyprostowa\u0142 si\u0119. Vivienne go tylko obserwowa\u0142a, nie odzywaj\u0105c si\u0119. Je\u017celi ktokolwiek by\u0142 w tej ca\u0142ej wirtualnej rzeczywisto\u015bci, to czy nie powinni mie\u0107 mo\u017cliwo\u015bci odci\u0119cia go od niej? Czy powinna im to zasugerowa\u0107? Dok\u0142ada\u0107 do ognia? Chyba tego mogli si\u0119 domy\u015bli\u0107. Osobi\u015bcie raczej do ko\u0144ca si\u0119 na tym nie zna\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Nie mo\u017cecie go po prostu sprowadzi\u0107? \u2013 zdecydowa\u0142a si\u0119 jednak zapyta\u0107. \u2013 Nie wiem, odci\u0105\u0107 kabel, koniec, finito?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Gdyby\u015bmy, kurwa, wiedzieli kto to jest, to by\u015bmy to zrobili! \u2013 Stern podni\u00f3s\u0142 g\u0142os, gwa\u0142townie odwracaj\u0105c si\u0119 w stron\u0119 czarnow\u0142osej. \u2013 Cholera wie, kto jest w \u015brodku! Nie znamy go\u015bcia, sprowadzimy go i co? Zacznie nam odstawia\u0107 cyrk na ziemi!? Nie, dzi\u0119kuj\u0119. Ju\u017c straci\u0142em lata na pierdolenie si\u0119 z tym draniem!<\/p>\n\n\n\n
Zgrza\u0142 si\u0119. Zdysza\u0142, poczerwienia\u0142 ze z\u0142o\u015bci na twarzy. Aelita nie odwraca\u0142a spojrzenia od ekran\u00f3w, mo\u017ce wci\u0105\u017c lekko w os\u0142upieniu gwa\u0142townej reakcji Ulricha \u2013 cho\u0107 niedawno sama cisn\u0119\u0142a niespodziewan\u0105 odzywk\u0105. Coraz bardziej puszcza\u0142y im nerwy. Okoliczno\u015bci nie sprzyja\u0142y pogaw\u0119dkom, czy te\u017c, z perspektywy Ulricha i Aelity, g\u0142upim pytaniom.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 To tylko sugestia, nie musisz si\u0119 od razu tak wpienia\u0107, Stern. \u2013 mrukn\u0119\u0142a Vivienne, wywracaj\u0105c oczami.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Nie. Ty niczego nie rozumiesz. \u2013 pokr\u0119ci\u0142 g\u0142ow\u0105, podchodz\u0105c do niej par\u0119 krok\u00f3w. Naprawd\u0119 powstrzymywa\u0142 si\u0119 przed tym, by nie zgarn\u0105\u0107 tej dziewuchy za fraki. \u2013 Ten sprz\u0119t powinien by\u0107 wy\u0142\u0105czony. Off, cisza, \u017cadnego znaku! Nas nie powinno tu by\u0107, w og\u00f3le, ju\u017c nigdy wi\u0119cej. A je\u017celi to wszystko, czego si\u0119 domy\u015blamy, oka\u017ce prawd\u0105\u2026<\/p>\n\n\n\n
Ponownie mierzyli si\u0119 spojrzeniami.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 To\u2026 co?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 To wszyscy jeste\u015bmy w ciemnej dupie. \u2013 rzuci\u0142. \u2013 Aelita, spr\u00f3buj wywo\u0142a\u0107 jeszcze raz tego t\u0142uka. Potem\u2026 nie wiem. Zastanowimy si\u0119, co robi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 A je\u017celi go nie wywo\u0142amy\u2026? Nie odpowie? \u2013 zapyta\u0142a r\u00f3\u017cowow\u0142osa, wreszcie przenosz\u0105c spojrzenie na Ulricha i Vivienne.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 To trzeba b\u0119dzie to sprawdzi\u0107 po staremu. \u2013 mrukn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Po staremu, czyli? \u2013 spyta\u0142a Vivienne, unosz\u0105c do g\u00f3ry brew.<\/p>\n\n\n\n
W co my si\u0119 wkopali\u015bmy\u2026?<\/em>, pomy\u015bla\u0142 Ulrich, nie maj\u0105c ju\u017c nawet ani si\u0142y, ani ochoty na to, by odpowiedzie\u0107 na to pytanie. Ju\u017c nawet nie odgania\u0142 jej od interfejsu, kiedy podesz\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Nie zapomni. Powr\u00f3t do przesz\u0142o\u015bci nie dzia\u0142a\u0142, zatem byli w jeszcze wi\u0119kszym niebezpiecze\u0144stwie ni\u017c kiedykolwiek wcze\u015bniej. Ryzykowali wi\u0119ksz\u0105 stawk\u0119.<\/p>\n\n\n\n Gdyby tylko ta dziewczyna cokolwiek sobie z tego robi\u0142a\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2014(\u2022\u2022\u00f7[\u00a0\u00a0 ]\u00f7\u2022\u2022\u2014<\/p>\n\n\n\n \u2013 Kto tu jest\u2026?<\/p>\n\n\n\n Rozejrza\u0142 si\u0119. S\u0142ysza\u0142 g\u0142os, nawet dwa i jaki\u015b cichy w tle. Powoli, zrobi\u0142 dwa razy obr\u00f3t wok\u00f3\u0142 w\u0142asnej osi, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 za mo\u017cliwym towarzystwem. Najlepiej, gdyby by\u0142o ono tak nie bzycza\u0142o ani te\u017c nie strzela\u0142o z odw\u0142ok\u00f3w dziwnymi laserami. Ch\u0142opak kompletnie nie rozumia\u0142, co si\u0119 dzia\u0142o wok\u00f3\u0142 niego.<\/p>\n\n\n\n Jestem w wie\u017cy. Poza wie\u017c\u0105 jest sektor le\u015bny. S\u0105 inne sektory\u2026 ale gdzie?<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie umia\u0142 odpowiedzie\u0107 sobie na to pytanie.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Tak, jestem tu! Kim jeste\u015bcie?<\/p>\n\n\n\n Ale, ktokolwiek tam by\u0142, zdawa\u0142 si\u0119 go kompletnie nie s\u0142ysze\u0107. Zignorowa\u0142 jego s\u0142owa, a czyj\u015b m\u0119ski g\u0142os robi\u0142 si\u0119 coraz bardziej zirytowany teoretycznym brakiem odpowiedzi. Kto\u015b m\u0142ody. Mia\u0142 towarzyszk\u0119, wiele spokojniejsz\u0105. Gdzie jednak byli?<\/p>\n\n\n\n “Czy\u015b ty zwariowa\u0142!? Sk\u0105d, kurwa, wiedzia\u0142e\u015b jak to odpali\u0107? Kim w og\u00f3le jeste\u015b, co!?”<\/p>\n\n\n\n Kim\u2026 jestem\u2026?<\/em><\/p>\n\n\n\n Cofn\u0105\u0142 si\u0119 dwa kroki. \u015awiadomo\u015b\u0107, \u017ce obudzi\u0142 si\u0119 w tym miejscu bez poj\u0119cia o swojej przesz\u0142o\u015bci, o sposobie, w jaki tu si\u0119 znalaz\u0142 czy chocia\u017c w og\u00f3le imieniu by\u0142a ci\u0119\u017cka do zniesienia. Z ka\u017cd\u0105, kolejn\u0105 chwil\u0105 coraz bardziej. Nikt nie wiedzia\u0142.<\/p>\n\n\n\n Da\u0142 jeszcze jeden kroczek w ty\u0142, by po chwili po prostu straci\u0107 grunt pod nogami \u2013 przechyli\u0142 si\u0119 do ty\u0142u, gdy stop\u0105 nie natrafi\u0142 na nic, na czym m\u00f3g\u0142by stan\u0105\u0107 \u2013 sko\u0144czy\u0142a si\u0119 platforma. Z wydawanym z siebie, dono\u015bnym wrzaskiem, polecia\u0142 w ciemno\u015b\u0107 wie\u017cy, w panice wymachuj\u0105c wszystkimi ko\u0144czynami. Na \u015blepo stara\u0142 si\u0119 znale\u017a\u0107 cokolwiek, czego m\u00f3g\u0142by si\u0119 z\u0142apa\u0107. Zamkn\u0105\u0142 oczy. Koniec\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n A jednak nie. Dozna\u0142 uczucia zawi\u015bni\u0119cia w powietrzu. Co\u015b si\u0119 sta\u0142o. Nie poczu\u0142 \u017cadnego b\u00f3lu, jaki mia\u0142 by\u0107 skutkiem upadku z naprawd\u0119 du\u017cej wysoko\u015bci. Czy to nie powinno go zabi\u0107? Nie rozumia\u0142. Naprawd\u0119 niczego nie rozumia\u0142.<\/p>\n\n\n\n Zmusi\u0142 si\u0119 do otworzenia oczu \u2013 otworzy\u0142 je szerzej, widz\u0105c, \u017ce obleka\u0142a go jasnob\u0142\u0119kitna, niemal\u017ce bia\u0142a aura. Mia\u0142 lekko rozpostarte ramiona, spojrza\u0142 ku g\u00f3rze. Platforma.<\/p>\n\n\n\n Taka sama jak ta wcze\u015bniej\u2026 czy to jakie\u015b pi\u0119tra?<\/em><\/p>\n\n\n\n Upewni\u0142 si\u0119, kiedy wyl\u0105dowa\u0142. Kr\u0119gi pod jego stopami ponownie zaja\u015bnia\u0142y, tak samo, jak na poprzedniej platformie. Wygl\u0105da\u0142a tak samo. A mo\u017ce to by\u0142 jaki\u015b dziwny mechanizm ochronny? W pewnym momencie po prostu nast\u0119powa\u0142o zatrzymanie i co\u015b wyci\u0105ga\u0142o go z dziwnej dziury? Zapobiega\u0142o \u015bmierci poprzez zjawisko selekcji naturalnej, ludzkiej g\u0142upoty?<\/p>\n\n\n\n W og\u00f3le, czym by\u0142? Cz\u0142owiekiem\u2026? To prawda, wygl\u0105da\u0142 jak cz\u0142owiek. R\u0119ce, nogi, g\u0142owa, ubrania\u2026 jednak, mia\u0142 tylko takie niewiele znacz\u0105ce pewniki i nic ponad to.<\/p>\n\n\n\n Czy naprawd\u0119 ca\u0142y \u015bwiat zamyka\u0142 si\u0119 w okienkach na \u015bcianach wie\u017cy i tym dziwnym, nieprzyjaznym lesie? Czy naprawd\u0119 nie czeka\u0142o nic wi\u0119cej\u2026? Sektor le\u015bny, sektor, czyli\u2026 nie m\u00f3g\u0142 by\u0107 przecie\u017c jedynym takim.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Kim jeste\u015b!?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Kim jestem\u2026?<\/p>\n\n\n\n Bez imienia. Bez pami\u0119ci. Budz\u0105cy si\u0119 do \u017cycia w okrutnym \u015bwiecie.<\/p>\n\n\n\n G\u0142osy znikn\u0119\u0142y. Nie by\u0142o ju\u017c nic wi\u0119cej, cisza w eterze.<\/p>\n\n\n\n Znowu sam\u2026<\/p>\n\n\n\n Wyjd\u017a z wie\u017cy. Nie jeste\u015b ju\u017c w lesie.<\/em><\/p>\n\n\n\n <\/em>Zrobi\u0142 to, bez wi\u0119kszej \u015bwiadomo\u015bci, dlaczego akurat powinien w ten spos\u00f3b post\u0105pi\u0107.<\/p>\n\n\n\n Bezkresny b\u0142\u0119kit sektora polarnego tylko podkre\u015bli\u0142 fioletowe refleksy peleryny bezimiennego.<\/p>\n\n\n\n Tym razem, by\u0142 sam. Gdzie ponios\u0142y go nogi? Gdzie\u015b\u2026 przed siebie. By\u0107 mo\u017ce chcia\u0142 si\u0119 przekona\u0107, czy na tym lodowym pustkowiu by\u0142o co\u015b ciekawszego ni\u017c dziwne, lataj\u0105ce szerszenie.<\/p>\n\n\n\n \u2014(\u2022\u2022\u00f7[\u00a0\u00a0 ]\u00f7\u2022\u2022\u2014<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ca\u0142kiem niez\u0142a miejsc\u00f3wka. Mieszkasz tu sama?<\/p>\n\n\n\n Vivienne z ciekawo\u015bci\u0105 rozgl\u0105da\u0142a si\u0119 po wn\u0119trzu domu, do kt\u00f3rego przyprowadzili j\u0105 towarzysze z fabryki. Czemu w og\u00f3le z nimi tu przysz\u0142a? Dlaczego w zasadzie zaufa\u0142a im na tyle, pozbywaj\u0105c si\u0119 my\u015bli, \u017ce gdyby chcieli j\u0105 w tym miejscu zamordowa\u0107, to nikogo nawet by nie obieg\u0142a informacja o jej \u015bmierci? Co najwy\u017cej uznano by j\u0105 za zaginion\u0105.<\/p>\n\n\n\n Tak, jak Williama.<\/p>\n\n\n\n Dlaczego ta my\u015bl tak bezlito\u015bnie ci\u0119\u0142a jej \u015bwiadomo\u015b\u0107 za ka\u017cdym razem\u2026?<\/p>\n\n\n\n Gdzie jeste\u015b, Will\u2026?<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 Tak\u2026 sama. \u2013 przyzna\u0142a wreszcie Aelita, wprowadzaj\u0105c swoich go\u015bci do salonu Pustelni.<\/p>\n\n\n\n Rodzinny dom zosta\u0142 wysprz\u0105tany i odszykowany. Dziewczyna dorabia\u0142a w czasach liceum, niejednokrotnie wymyka\u0142a si\u0119 z akademika, by popracowa\u0107 w tym miejscu chocia\u017cby chwil\u0119. Przeprowadzi\u0142a si\u0119 tutaj po uko\u0144czeniu pe\u0142noletnio\u015bci, w sprawie aktu w\u0142asno\u015bci\u2026 nie ukrywa\u0142a przed paczk\u0105, \u017ce w tym akurat pom\u00f3g\u0142 Jeremie.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie\u017ale. \u2013 skwitowa\u0142a tylko czarnow\u0142osa, zajmuj\u0105c miejsce na kanapie.<\/p>\n\n\n\n Ulrich opar\u0142 si\u0119 o parapet okna, za\u0142o\u017cy\u0142 r\u0119ce na piersi i spu\u015bci\u0142 wzrok. Zagryza\u0142 lekko od \u015brodka doln\u0105 warg\u0119. Zastanawia\u0142 si\u0119. Denerwowa\u0142. To nie by\u0142o co\u015b, co mia\u0142a zwalczy\u0107 herbata, na kt\u00f3r\u0105 wod\u0119 w\u0142a\u015bnie wstawia\u0142a Aelita.<\/p>\n\n\n\n \u2013 No to\u2026 jakie\u015b s\u0142owo wyja\u015bnienia? O co chodzi z tym wszystkim? \u2013 zacz\u0119\u0142a wreszcie Vivienne, by prze\u0142ama\u0107 niezno\u015bn\u0105 cisz\u0119. Wbi\u0142a szare oczy w sylwetk\u0119 Ulricha.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Czekaj na Aelit\u0119. \u2013 odpar\u0142 tylko.<\/p>\n\n\n\n Vivienne wywr\u00f3ci\u0142a oczami. “Czekaj”, i co z tego przychodzi\u0142o? No, co? Wci\u0105\u017c wiedzia\u0142a niewiele wi\u0119cej ni\u017c przed chwil\u0105, ni\u017c w tamtym dziwnym laboratorium\u2026 ale zawsze to co\u015b, bo wstaj\u0105c rano, w swoim pokoju w akademiku, nawet nie my\u015bla\u0142a o tym, \u017ce tego dnia odkryje tego typu miejsce. Uczy\u0142a si\u0119 tu przecie\u017c ju\u017c tyle czasu, zapuszcza\u0142a w r\u00f3\u017cne miejsca \u2013 niejednokrotnie na przek\u00f3r wszystkim, sprowokowana zwyk\u0142ym \u201cnie chc\u0119 Ci\u0119 podpuszcza\u0107, ale tego nie zrobisz\u201d.<\/p>\n\n\n\n W takich momentach dziewczyna zazwyczaj na twarz zarzuca\u0142a sw\u00f3j firmowy, zadziorny u\u015bmiech. \u201cJak to nie zrobi\u0119?\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n O tak. Uwielbia\u0142a robi\u0107 na przek\u00f3r. Chcia\u0142a, by widzieli w niej t\u0119 odwa\u017cn\u0105, tward\u0105, nieobawiaj\u0105c\u0105 si\u0119 wyzwa\u0144 pann\u0119, kt\u00f3ra mia\u0142a gdzie\u015b, co wypada, a czego nie. To jej nie obchodzi\u0142o. To by\u0142y stereotypy, jak sp\u00f3dniczki i r\u00f3\u017c dla malutkich dziewczynek. Vivienne nie by\u0142a ju\u017c przecie\u017c malutk\u0105 dziewczynk\u0105.<\/p>\n\n\n\n Malutka dziewczynka musia\u0142a szybko dorosn\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Aelita wr\u00f3ci\u0142a z kuchni, nios\u0105c w r\u0119kach tac\u0119 z trzema kubkami z wci\u0105\u017c paruj\u0105c\u0105 herbat\u0105 i ciastka. Ustawi\u0142a wszystko na stoliku przed kanap\u0105. Ulrich podzi\u0119kowa\u0142 skinieniem g\u0142owy, Vivienne wymrucza\u0142a podzi\u0119kowanie pod nosem. Czeka\u0142a, a\u017c r\u00f3\u017cowow\u0142osa usi\u0105dzie.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 To\u2026 ju\u017c, mo\u017cemy zaczyna\u0107? \u2013 zapyta\u0142a, niecierpliwi\u0105c si\u0119.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 Naprawd\u0119 nie mo\u017cesz si\u0119 doczeka\u0107 czego\u015b, co prawdopodobnie ci spieprzy \u017cycie, Dunbar? \u2013 mrukn\u0105\u0142 Stern, po raz kolejny ju\u017c tego dnia wywracaj\u0105c oczami.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Mia\u0142 do\u015b\u0107 tej sytuacji, ale tak samo nie mia\u0142 ju\u017c opcji wycofania si\u0119 z tego pomys\u0142u. Jego zdaniem wci\u0105\u017c krety\u0144skiego, ale Aelita mia\u0142a racj\u0119. Je\u017celi nie powiedz\u0105 czego\u015b, dziewczyna zacznie tam \u0142azi\u0107. By\u0107 mo\u017ce odwali co\u015b gorszego. By\u0107 mo\u017ce znajdzie spos\u00f3b na wirtualizacj\u0119 tam, w Lyoko. Albo kogo\u015b jeszcze \u015bci\u0105gnie. Dlatego na razie byli w zasadzie sceptyczni co do puszczenia jej wolno bez \u017cadnej rozmowy.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 Ch\u0119tnie si\u0119 przekonam. \u2013 odparowa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Jej spojrzenie m\u00f3wi\u0142o samo za siebie. \u201cSpr\u00f3buj\u201d.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 To, co widzia\u0142a\u015b w fabryce, to sekretne laboratorium. \u2013 Aelita przerwa\u0142a cisz\u0119, zaczynaj\u0105c t\u0142umaczenia. \u2013 Zosta\u0142o stworzone przez Franza Hoppera. Jego za\u0142o\u017ceniem mia\u0142o by\u0107 zniszczenie projektu wojskowego rz\u0105du francuskiego – \u201cCarthage\u201d, projektu zak\u0142adaj\u0105cego stworzenie broni masowej zag\u0142ady. Franz Hopper uzna\u0142, \u017ce to jest zbyt gro\u017ane, by mog\u0142o ujrze\u0107 \u015bwiat\u0142o dzienne. Zbudowa\u0142 laboratorium, superkomputer i stworzy\u0142 program, kt\u00f3ry mia\u0142 mu w tym pom\u00f3c. XAN\u0118.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Ulrich naprawd\u0119 stara\u0142 si\u0119 ukrywa\u0107 swoj\u0105 mimowoln\u0105 satysfakcj\u0119, kiedy widzia\u0142, jak wyraz twarzy Vivienne przechodzi\u0142 do\u015b\u0107 szybko z zaciekawienia w szok i niedowierzanie. Widzia\u0142, jak wyprostowa\u0142a si\u0119 troch\u0119 bardziej, zmarszczy\u0142a brwi, przetwarzaj\u0105c informacje, kt\u00f3rych w\u0142a\u015bnie udziela\u0142a jej Aelita.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 Czyli by\u0142 naukowiec, kt\u00f3ry chcia\u0142 zapobiec jakiej\u015b broni, stworzy\u0142 od podstaw ca\u0142e labo, dziwn\u0105 maszyn\u0119, a teraz co?<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 I w\u0142a\u015bnie ca\u0142a akcja teraz obraca si\u0119 wok\u00f3\u0142 XANY. \u2013 wtr\u0105ci\u0142 Ulrich.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Wci\u0105\u017c sta\u0142 oparty o parapet, z ramionami skrzy\u017cowanymi na piersi.Wbija\u0142 wzrok w pod\u0142og\u0119.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 Z pocz\u0105tku program wieloczynnikowy mia\u0142 pom\u00f3c Hopperowi, ale ostatecznie obr\u00f3ci\u0142 si\u0119 przeciwko niemu. I ca\u0142emu \u015bwiatu. Najpro\u015bciej m\u00f3wi\u0105c, facet musia\u0142 ucieka\u0107, ale to ju\u017c za wiele nie ma do rzeczy. Bardziej chodzi o to, \u017ce lata temu to miejsce znalaz\u0142 nasz kumpel. Obudzi\u0142 licho, musieli\u015bmy z tym lichem walczy\u0107. Pono\u0107 wygrali\u015bmy, ale licho prawdopodobnie wr\u00f3ci\u0142o.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Chcia\u0142a\u015b? Masz.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 To chwila, moment. Chcecie mi powiedzie\u0107, \u017ce w\u0142a\u015bnie robicie za jakich\u015b pseudo bohater\u00f3w w tajnym, opuszczonym laboratorium, tak? I gdzie jest niby ten kumpel? Widzia\u0142am tam tylko wasz\u0105 dw\u00f3jk\u0119. Tylko Wy. Co sta\u0142o si\u0119 z reszt\u0105?<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 Sko\u0144czyli\u015bmy szko\u0142\u0119\u2026 zosta\u0142am tylko ja i Ulrich. \u2013 wyja\u015bni\u0142a Aelita. \u2013 Wygrali\u015bmy. Zacz\u0119li\u015bmy \u017cy\u0107\u2026<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Zacz\u0119li\u015bmy \u017cy\u0107. To, co si\u0119 dzia\u0142o wcze\u015bniej? Dlaczego\u2026 nie by\u0142o o tym g\u0142o\u015bno? Nikt nie wiedzia\u0142. Nikt.<\/em><\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 Ile Was by\u0142o? \u2013 spyta\u0142a Vivienne, przeskakuj\u0105c spojrzeniem mi\u0119dzy dziewczyn\u0105, a ch\u0142opakiem.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 By\u0142o nas\u2026 pi\u0119cioro.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Sze\u015bcioro.<\/em> Ale nie potrafi\u0142 o tym powiedzie\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Mia\u0142 przed sob\u0105 Vivienne Dunbar, siostr\u0119 Williama, i nie potrafi\u0142 jej powiedzie\u0107, \u017ce jej brat r\u00f3wnie\u017c bra\u0142 w tym wszystkim udzia\u0142\u2026 po drugiej stronie barykady. Nie z w\u0142asnej woli.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Nie potrafi\u0142 jej powiedzie\u0107, \u017ce jej brat przyp\u0142aci\u0142 swoj\u0105 g\u0142upot\u0119 \u017cyciem.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u2013 Na pewno?<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Nie musia\u0142 podnosi\u0107 g\u0142owy, by poczu\u0107 na sobie pytaj\u0105ce spojrzenie czarnow\u0142osej.<\/p>\n\n\n\n \u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0Nie potrafi\u0119\u2026<\/em>, zatem sk\u0142ama\u0142. Skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n \u2014(\u2022\u2022\u00f7[\u00a0\u00a0 ]\u00f7\u2022\u2022\u2014<\/p>\n\n\n\n \u2013 No Vee\u2026!<\/p>\n\n\n\n \u2013 Thia, prosz\u0119 ci\u0119\u2026<\/p>\n\n\n\n Nastolatka nad\u0119\u0142a policzki, skupiaj\u0105c si\u0119 ostatecznie na talerzu z obiadem. Opar\u0142a policzek o zwini\u0119t\u0105 w pi\u0105stk\u0119 d\u0142o\u0144, mimowolnie zerkaj\u0105c w stron\u0119 talerza Vivienne z jej ledwie tkni\u0119t\u0105 porcj\u0105 spaghetti.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Vee, wcale nie widz\u0119, \u017ce co\u015b jest grane\u2026 Zawsze cieszysz si\u0119, kiedy na obiad jest spaghetti! \u2013 odparowa\u0142a Thia. Trafnie, zreszt\u0105. \u2013 To przez rodzic\u00f3w\u2026?<\/p>\n\n\n\n Czarnow\u0142osa spojrza\u0142a na dziewczyn\u0119 siedz\u0105c\u0105 naprzeciw. W sumie, mog\u0142aby na nich zwali\u0107 win\u0119. Przecie\u017c, nie przyzna si\u0119, \u017ce dopiero obieca\u0142a nie wyda\u0107 sekretu dw\u00f3ch, kompletnie nieznajomych jej ludzi, kt\u00f3rych znalaz\u0142a w opuszczonej fabryce samochod\u00f3w, ukrywaj\u0105cej utworzone w nim przed laty laboratorium.<\/p>\n\n\n\n Zreszt\u0105, kto by jej uwierzy\u0142\u2026?<\/p>\n\n\n\n Z drugiej strony, siedz\u0105ca naprzeciw niej Thia za chwil\u0119 by tam polecia\u0142a, by sprawdzi\u0107 to na w\u0142asne oczy. By\u0107 mo\u017ce nie sama.<\/p>\n\n\n\n I po co mi to by\u0142o\u2026?<\/em><\/p>\n\n\n\n Vivienne w zasadzie dopiero teraz mog\u0142a na spokojnie zastanowi\u0107 si\u0119 nad konsekwencjami swojej ciekawo\u015bci. S\u0142usznie mawiali. Bywa\u0142a pierwszym stopniem do piek\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Powoli skin\u0119\u0142a g\u0142ow\u0105, wci\u0105\u017c niemrawo d\u0142ubi\u0105c widelcem w swoim obiedzie.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Chyba si\u0119 nigdy nie dogadaj\u0105. \u2013 westchn\u0119\u0142a wreszcie. \u2013 Z jednej strony matka si\u0119 pyta, kiedy przyjad\u0119 do niej, a kiedy ju\u017c wpadn\u0119, ca\u0142y czas wypytuje, co tam u ojca. Kiedy jad\u0119 do ojca, ten robi to samo. Jakby\u2026 nie potrafili o to zapyta\u0107 siebie wzajemnie. W sumie, to nie potrafi\u0105.<\/p>\n\n\n\n Inaczej nie potrzebowaliby go\u0144ca<\/em>, doda\u0142a sobie w my\u015blach, ale ju\u017c nie wypowiada\u0142a tego na g\u0142os.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Musz\u0119 zapali\u0107. \u2013 Vivienne podnios\u0142a tack\u0119 z obiadem, odstawi\u0142a, a nast\u0119pnie wysz\u0142a ze sto\u0142\u00f3wki.<\/p>\n\n\n\n Nie. Na pewno nie chodzi o rodzic\u00f3w, <\/em>stwierdzi\u0142a Thia.<\/p>\n\n\n\n Jednak, znaj\u0105c Vivienne \u2013 ta najpr\u0119dzej si\u0119 nie przyzna. Co pozostawa\u0142o wi\u0119cej\u2026? Ano\u2026 wywiedzie\u0107 si\u0119 na w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" – Kt\u00f3ry\u015b g\u0142\u0105b odpali\u0142 kompa i si\u0119 tam zwirtualizowa\u0142!? Nie wierz\u0119, kurwa\u2026 Ktokolwiek siedzia\u0142 w Lyoko, nie odpowiada\u0142 na ich wywo\u0142ywania. Z pocz\u0105tku spokojne. P\u00f3\u017aniej coraz to g\u0142o\u015bniejsze, wyra\u017aniejsze, dobitniejsze \u2013 nieraz r\u00f3wnie\u017c wulgarne, kiedy p\u0119ka\u0142y kolejne granice cierpliwo\u015bci. Nic. Ulrich cisn\u0105\u0142 z irytacj\u0105 s\u0142uchawk\u0105 w klawiatur\u0119, wyprostowa\u0142 si\u0119. Vivienne go tylko obserwowa\u0142a, nie …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":426,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[25],"tags":[],"class_list":["post-647","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-powiedz-im"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/647","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=647"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/647\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1231,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/647\/revisions\/1231"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/426"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=647"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=647"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=647"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}