—————————————————————————————————————–<\/p>\n\n\n\n
Rozpoczynam analiz\u0119…<\/p>\n\n\n\n
Analizuj\u0119….<\/p>\n\n\n\n
WYKRYTO ZAGRO\u017bENIE!<\/strong><\/p>\n\n\n\n Jak to jest mo\u017cliwe?<\/em><\/p>\n\n\n\n Nieco starszy m\u0119\u017cczyzna poprawia swoje ciemne okulary na nosie. Przeczucie mu podpowiedzia\u0142o, \u017ce w\u0142a\u015bnie dzi\u015b powinien zosta\u0107 d\u0142u\u017cej w laboratorium. Wszyscy jego podw\u0142adni ju\u017c dawno s\u0105 w domach. Niekt\u00f3rzy \u015bpi\u0105, niekt\u00f3rzy imprezuj\u0105 lub sp\u0119dzaj\u0105 czas z najbli\u017cszymi.<\/p>\n\n\n\n Najbli\u017csze osoby. Moja \u017cona.<\/em><\/p>\n\n\n\n Profesor Instytutu Chemicznego francuskiej akademii poprawi\u0142 sw\u00f3j bia\u0142y fartuch i przeszed\u0142 si\u0119 po laboratorium. Spojrza\u0142 na zegarek nad pulpitem, kt\u00f3ry ca\u0142y czas wy\u015bwietla\u0142 jeden komunikat.<\/p>\n\n\n\n Analizuj\u0119…<\/p>\n\n\n\n ……….<\/p>\n\n\n\n WYKRYTO ZAGRO\u017bENIE!<\/strong><\/p>\n\n\n\n Pomy\u015bla\u0142 o swojej ukochanej ma\u0142\u017conce. Co ona mo\u017ce teraz robi\u0107? Od pi\u0119ciu miesi\u0119cy ju\u017c nie pracuje. Nie m\u00f3g\u0142 uwierzy\u0107, \u017ce tyle czasu pracuje nad tym projektem. Z pocz\u0105tku mia\u0142 to by\u0107 zwyk\u0142y eksperyment. Mia\u0142 go pokaza\u0107 studentom podczas jednego wyk\u0142adu.<\/p>\n\n\n\n Tymczasem pracuje nad projektem ju\u017c p\u00f3\u0142 roku. Dzi\u015b mia\u0142y rozpocz\u0105\u0107 si\u0119 pierwsze oficjalne badania. Cz\u0119ste b\u0142\u0119dy sp\u0119dza\u0142y mu sen z powiek. Nie przypomina\u0142 ju\u017c energicznego profesora z zami\u0142owaniem do interesuj\u0105cych do\u015bwiadcze\u0144 chemicznych.<\/p>\n\n\n\n Du\u017co przyty\u0142. Mia\u0142 problem z dopi\u0119ciem \u015brodkowego guzika na fartuchu. W\u0142osy na g\u0142owie znacznie uros\u0142y, a znaczna ich cz\u0119\u015b\u0107 zrobi\u0142a si\u0119 siwa. Dobrze, \u017ce zawsze nosi ciemne okulary. Dzi\u0119ki nim potrafi ukry\u0107 swoje zm\u0119czenie oraz kolejne wg\u0142\u0119bienia na twarzy nazywane zmarszczkami. Ka\u017cda z nich przypomina\u0142a mu, jak bardzo jest wa\u017cna jego praca.<\/p>\n\n\n\n Jeszcze raz wpisa\u0142 odpowiedni kod na klawiaturze.<\/p>\n\n\n\n Analizuj\u0119……<\/p>\n\n\n\n ………….<\/p>\n\n\n\n Poziom zagro\u017cenia…….<\/p>\n\n\n\n PROJEKT: GOLUBE \/\/ 03.03.1992.YUG.0UT<\/strong><\/p>\n\n\n\n W ko\u0144cu, antywirus dzia\u0142a!<\/p>\n\n\n\n Zaraz, ale… dlaczego?<\/p>\n\n\n\n Profesor poprawi\u0142 jeszcze raz swoje okulary i wy\u0142\u0105czy\u0142 antywirusa. Skupi\u0142 si\u0119 na przejrzeniu dziewi\u0119ciu kamer. Rozpocz\u0105\u0142 dok\u0142adne sprawdzanie wszystkich miejsc instytu porytych g\u0142\u00f3wnymi dow\u00f3dcami.<\/p>\n\n\n\n Kamera numer 1<\/strong>: wej\u015bcie do budynku. Pusto.<\/p>\n\n\n\n Kamera numer 2<\/strong>: pok\u00f3j pierwszych bada\u0144. Pusto.<\/p>\n\n\n\n Kamera numer 3<\/strong>: g\u0142\u00f3wna izolatka projektu.<\/p>\n\n\n\n Chemik przybli\u017cy\u0142 obraz z trzeciego urz\u0105dzenia. Mia\u0142 przeczucie, \u017ce widzia\u0142 podejrzany cie\u0144 obok szklanej tuby, kt\u00f3ra mia\u0142a bladoniebieskie pod\u015bwietlenie. Spojrza\u0142 jeszcze raz na osiem bia\u0142ych go\u0142\u0119bi. Cztery z nich posiada\u0142y niebieskie odznaczenie, a kolejne \u017c\u00f3\u0142te. Przesta\u0142y w ko\u0144cu lata\u0107, do czego si\u0119 przyczyni\u0142. Praca nad pos\u0142usze\u0144stwem trwa\u0142a najd\u0142u\u017cszej ze wszystkich etap\u00f3w pracy nad projektem. Zauwa\u017cy\u0142 jednak jedn\u0105 rys\u0119 na szybie. Nie pami\u0119ta\u0142, kiedy ostatni raz czyszczono zewn\u0119trzn\u0105 stron\u0119 tuby. Ostatnie pieni\u0105dze, jakie wcze\u015bniej wydawali na \u015brodki do dezynfekcji i grup\u0119 sprz\u0105taczek, wydali w zamian za milczenie. Nikt inny nie m\u00f3g\u0142 si\u0119 dowiedzie\u0107, w jaki spos\u00f3b prace nad projektem wystartowa\u0142y.<\/p>\n\n\n\n Dlaczego numer zagro\u017cenia jest tak wysoki? Terminy mnie goni\u0105!<\/em><\/p>\n\n\n\n Przypomnia\u0142 sobie jeszcze raz o \u017conie. Zmartwi\u0142 si\u0119 jej stanem. Nosi pod sercem jego ukochan\u0105 c\u00f3reczk\u0119, a nie ma czasu nawet jej pom\u00f3c w prostych czynno\u015bciach. Jakim cudem nadal z nim jest? Czuje si\u0119 okropnie z tym, jak zaniedba\u0142 kobiet\u0119 swojego \u017cycia.<\/p>\n\n\n\n Dlaczego taki numer?<\/em><\/p>\n\n\n\n Profesor w zamy\u015bleniu przeszed\u0142 sobie po swoim gabinecie. Nigdy nie pojawi\u0142a si\u0119 tak zakodowana cyfra. I te dziwne skr\u00f3ty… nie m\u00f3g\u0142 sobie przypomnie\u0107, czego one w zasadzie dotyczy\u0142y.<\/p>\n\n\n\n Kiedy mia\u0142em mie\u0107 tego neurologa?<\/em><\/p>\n\n\n\n Chemik wyci\u0105gn\u0105\u0142 spod p\u00f3\u0142ki czarny, sk\u00f3rzany kalendarz. Przekartowa\u0142 na marzec. Wtedy ju\u017c wszystko zaczyna\u0142 rozumie\u0107. Dzisiaj jest 3 marca 1992 roku. Przera\u017cony wybieg\u0142 ze swojego gabinetu. Zdecydowa\u0142 si\u0119 na ucieczk\u0119 wyj\u015bciem ewakuacyjnym. Nigdy nie by\u0142o takiej potrzeby, ale w\u0142a\u015bnie dzisiaj ona nast\u0105pi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Rozpoczynam analiz\u0119…<\/p>\n\n\n\n ………………………………………<\/p>\n\n\n\n Stopie\u0144 zagro\u017cenia…..<\/p>\n\n\n\n ……………………………………..<\/p>\n\n\n\n PROJEKT: GOLUBE \/\/ 03.03.1992.YUG.0UT<\/strong><\/p>\n\n\n\n Analiza zako\u0144czona.<\/p>\n\n\n\n —————————————————————————————————————–<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" —————————————————————————————————————– Rozpoczynam analiz\u0119… Analizuj\u0119…. WYKRYTO ZAGRO\u017bENIE! Jak to jest mo\u017cliwe? Nieco starszy m\u0119\u017cczyzna poprawia swoje ciemne okulary na nosie. Przeczucie mu podpowiedzia\u0142o, \u017ce w\u0142a\u015bnie dzi\u015b powinien zosta\u0107 d\u0142u\u017cej w laboratorium. Wszyscy jego podw\u0142adni ju\u017c dawno s\u0105 w domach. Niekt\u00f3rzy \u015bpi\u0105, niekt\u00f3rzy imprezuj\u0105 lub sp\u0119dzaj\u0105 czas z najbli\u017cszymi. Najbli\u017csze osoby. Moja \u017cona. Profesor Instytutu Chemicznego francuskiej akademii …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":582,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[39],"tags":[],"class_list":["post-587","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-projekt-golebie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/587","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=587"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/587\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":594,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/587\/revisions\/594"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/582"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=587"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=587"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=587"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}