We francuskim miasteczku Barcelonette s\u0142o\u0144ce zd\u0105\u017cy\u0142o zaj\u015b\u0107 ju\u017c dobre kilka godzin temu i wi\u0119kszo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w szykowa\u0142a si\u0119 w\u0142a\u015bnie do zas\u0142u\u017conego odpoczynku. W przypadku Anthei Schaeffer wiecz\u00f3r wygl\u0105da\u0142 jednak nieco inaczej; cho\u0107 zegar wybija\u0142 w\u0142a\u015bnie dwudziest\u0105 drug\u0105, m\u0142oda r\u00f3\u017cowow\u0142osa kobieta zabiera\u0142a si\u0119 dopiero do gotowania kolacji. Cho\u0107 wielu ch\u0119tnie skrytykowa\u0142oby j\u0105 za jedzenie o tak p\u00f3\u017anej porze, tym razem nie mieliby racji; posi\u0142ek bowiem nie by\u0142 przeznaczony dla niej, lecz dla jej ju\u017c nie tak \u015bwie\u017co upieczonego m\u0119\u017ca Walda. Anthea wielokrotnie prosi\u0142a go o wcze\u015bniejsze wracanie do domu – wszak\u017ce ka\u017cdego dnia to w\u0142a\u015bnie on by\u0142 ostatni\u0105 osob\u0105, kt\u00f3ra opuszcza\u0142a tajny o\u015brodek ukryty po\u015br\u00f3d g\u00f3r kilka kilometr\u00f3w dalej – lecz nigdy nie uda\u0142o jej si\u0119 przekona\u0107 m\u0119\u017cczyzny do zmiany zachowania i chocia\u017c bardzo chcia\u0142aby, by Waldo sp\u0119dza\u0142 z ni\u0105 i ich ledwie dwuletni\u0105 c\u00f3rk\u0105 troch\u0119 wi\u0119cej czasu, zdawa\u0142a sobie spraw\u0119 jak wielk\u0105 rado\u015b\u0107 przynosi\u0142a Francuzowi praca w laboratorium. A poniewa\u017c sama nie pracowa\u0142a – odesz\u0142a z projektu Kartagina dwa lata temu, by m\u00f3c zaj\u0105\u0107 si\u0119 ma\u0142\u0105 Aelit\u0105 – siedzenie do p\u00f3\u017ana nie wadzi\u0142o jej a\u017c tak bardzo.
Gdy kobieta nastawia\u0142a piekarnik, cisz\u0119 w mieszkaniu przerwa\u0142 d\u017awi\u0119k dzwonka. Dziwne – pomy\u015bla\u0142a. – Jak na Walda to dosy\u0107 wczesna godzina. Mimo to uda\u0142a si\u0119 do wej\u015bcia i otworzy\u0142a drzwi.<\/p>\n\n\n\n
Witaj, kochanie. Zwolnili ci\u0119, \u017ce pojawi\u0142e\u015b si\u0119 tak szybko? – za\u017cartowa\u0142a. Wystarczy\u0142o jednak tylko jedno spojrzenie na jej ukochanego, by zrozumie\u0107, \u017ce nie jest w najlepszym nastroju. – Co\u015b si\u0119 sta\u0142o?
Wyra\u017anie podenerwowany, niewysoki m\u0119\u017cczyzna o br\u0105zowych w\u0142osach, kr\u00f3tko przystrzy\u017conej brodzie i okularach o charakterystycznym, okr\u0105g\u0142ym kszta\u0142cie oprawek przekroczy\u0142 pr\u00f3g wej\u015bciowy i po\u015bpiesznie zamkn\u0105\u0142 drzwi.<\/p>\n\n\n\n
Jeste\u015b sama? – zapyta\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Tak, oczywi\u015bcie. – odpar\u0142a zdziwiona.
Naukowiec chwyci\u0142 \u017con\u0119 za r\u0119k\u0119 i poci\u0105gn\u0105\u0142 j\u0105 do salonu; tam czym pr\u0119dzej podszed\u0142 do niewielkiego radia stoj\u0105cego na komodzie, po czym w\u0142\u0105czy\u0142 i podg\u0142o\u015bni\u0142 urz\u0105dzenie.<\/p>\n\n\n\n
Waldo, co ty wyprawiasz? Obudzisz Aelit\u0119. – Zwr\u00f3ci\u0142a uwag\u0119 m\u0119\u017cczy\u017anie lekko zirytowana Anthea.<\/p>\n\n\n\n
Obawiam si\u0119\u2026 – zacz\u0105\u0142 bardzo cichym g\u0142osem. – Obawiam si\u0119, \u017ce b\u0119dziemy musieli ucieka\u0107 z kraju.<\/p>\n\n\n\n
Co? O czym ty m\u00f3wisz? – kobieta mimowolnie r\u00f3wnie\u017c zacz\u0119\u0142a szepta\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Chodzi o Kartagin\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Co\u015b si\u0119 nie uda\u0142o? Jeszcze wczoraj m\u00f3wi\u0142e\u015b, \u017ce prace id\u0105 wy\u015bmienicie\u2026<\/p>\n\n\n\n
Nie, testy posz\u0142y dobrze. Wr\u0119cz za dobrze.<\/p>\n\n\n\n
Wi\u0119c w czym problem? – naciska\u0142a Anthea.<\/p>\n\n\n\n
Widzisz, do o\u015brodka przyby\u0142 dzisiaj z wizytacj\u0105 jaki\u015b wys\u0142annik rz\u0105du. Nie wiem dok\u0142adnie, kim jest, ale patrz\u0105c na zachowanie Lamberta, musia\u0142a to by\u0107 jaka\u015b naprawd\u0119 wa\u017cna szycha. Sama wiesz, \u017ce raczej nie p\u0142aszczy si\u0119 przed byle kim.
R\u00f3\u017cowow\u0142osa pokiwa\u0142a g\u0142ow\u0105. Faktycznie, doktor Romain Lambert, szef projektu Kartagina, nie mia\u0142 w zwyczaju przymilania si\u0119 autorytetom.<\/p>\n\n\n\n
No i ten wys\u0142annik\u2026 nazywa\u0142 si\u0119 chyba Moreau\u2026 – kontynuowa\u0142 Waldo. – Zapyta\u0142 si\u0119 o to, w jakim stopniu jeste\u015bmy w stanie kontrolowa\u0107 zasi\u0119g dzia\u0142ania Kartaginy. Zgodnie z prawd\u0105 odpowiedzieli\u015bmy, \u017ce nie mamy nad tym zbyt wielkiej w\u0142adzy, ale je\u015bli zaatakujemy bezpo\u015brednio Moskw\u0119, to nie ma najmniejszej szansy na to, \u017ce efekt dotrze do RFN.<\/p>\n\n\n\n
No i? To chyba dobrze, \u017ce jest zainteresowany takimi rzeczami. – Kobieta nie potrafi\u0142a si\u0119 domy\u015bli\u0107, do czego d\u0105\u017cy jej m\u0105\u017c.<\/p>\n\n\n\n
Nie o to chodzi. Problemem jest jego nast\u0119pne pytanie. Moreau chcia\u0142 wiedzie\u0107, czy przy kolejnym u\u017cyciu byliby\u015bmy w stanie zmodyfikowa\u0107 zasi\u0119g tak, by obejmowa\u0142 jedynie p\u00f3\u0142nocne wybrze\u017ce Algierii.<\/p>\n\n\n\n
Algierii? – po chwili do Anthei dotar\u0142o, co to mo\u017ce oznacza\u0107. – Nie s\u0105dzisz chyba, \u017ce\u2026<\/p>\n\n\n\n
Nie ma na to innego wyt\u0142umaczenia. – stwierdzi\u0142 ponuro Waldo. – Gdy tylko zimna wojna si\u0119 zako\u0144czy, Francja b\u0119dzie chcia\u0142a odzyska\u0107 swoje imperium kolonialne.
Po tych s\u0142owach zapad\u0142a cisza. M\u0142oda matka rozumia\u0142a ju\u017c, dlaczego jej m\u0105\u017c zachowywa\u0142 si\u0119 tak paranoicznie. Co gorsza, musia\u0142a przyzna\u0107, \u017ce przedstawiony przez niego scenariusz brzmia\u0142 ca\u0142kiem prawdopodobnie; owszem, zaledwie 22 lata temu ich kraj dopu\u015bci\u0142 do uzyskania niepodleg\u0142o\u015bci przez Algierczyk\u00f3w, ale pocz\u0105tkowo Francuzi wcale nie byli sk\u0142onni do zrezygnowania ze swoich posiad\u0142o\u015bci; konflikt poprzedzaj\u0105cy to wydarzenie poch\u0142on\u0105\u0142 niemal\u017ce milion ofiar. Raczej nikt nie m\u00f3g\u0142 mie\u0107 w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce gdyby tylko sytuacja w kraju by\u0142a lepsza, rz\u0105d nie zgodzi\u0142by si\u0119 na jakiejkolwiek zmiany granic.<\/p>\n\n\n\n
Amerykanie na to nie pozwol\u0105. – Rzuci\u0142a w ko\u0144cu r\u00f3\u017cowow\u0142osa.<\/p>\n\n\n\n
Nie b\u0119d\u0105 mieli wyboru. W ko\u0144cu to my b\u0119dziemy dysponowa\u0107 now\u0105 superbroni\u0105, nie oni, prawda? I w\u0142a\u015bnie dlatego musimy ucieka\u0107, moja droga. Zgodzi\u0142em si\u0119 na uczestnictwo w projekcie, bo \u015bwi\u0119cie wierzy\u0142em, \u017ce jest to najszybszy spos\u00f3b na og\u00f3lno\u015bwiatowy pok\u00f3j. Ale je\u015bli Kartagina ma by\u0107 u\u017cyta do takiego celu\u2026 – naukowiec pokr\u0119ci\u0142 g\u0142ow\u0105. – Nie, sumienie nie pozwoli mi na co\u015b takiego.
Przez chwil\u0119 Anthea naprawd\u0119 rozwa\u017ca\u0142a opcj\u0119 ucieczki; agenci rz\u0105dowi z pewno\u015bci\u0105 zacz\u0119liby ich \u015bciga\u0107 – w ko\u0144cu ich oboje obowi\u0105zywa\u0142a klauzula poufno\u015bci – ale mo\u017ce gdyby Waldo wzi\u0105\u0142 urlop i zyskaliby te kilka dni przewagi, to jako\u015b uda\u0142oby im si\u0119 zgubi\u0107 po\u015bcig. Mog\u0142aby skontaktowa\u0107 si\u0119 z Sophi\u0105, swoj\u0105 przyjaci\u00f3\u0142k\u0105 z dzieci\u0144stwa, i spr\u00f3bowa\u0107 nam\u00f3wi\u0107 j\u0105 do udost\u0119pnienia im jej zimow\u0105 rezydencj\u0119 w Valais; nigdy nie chodzi\u0142y razem do \u017cadnej szko\u0142y ani razem nie pracowa\u0142y, wi\u0119c mo\u017ce s\u0142u\u017cby nie odnalaz\u0142by powi\u0105zania mi\u0119dzy nimi? A po jakim\u015b czasie, gdy ca\u0142a sprawa zd\u0105\u017cy\u0142aby ju\u017c przycichn\u0105\u0107, mogliby na sta\u0142e przenie\u015b\u0107 si\u0119 jeszcze dalej – mo\u017ce do belgijskiej Walonii lub kanadyjskiego Quebecu – i zacz\u0105\u0107 \u017cycie od nowa. Wizja wydawa\u0142a si\u0119 jej niezwykle kusz\u0105ca, ale\u2026
Z pokoju wy\u017cej rozleg\u0142 si\u0119 p\u0142acz dziecka; wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce muzyka lec\u0105ca z radia w ko\u0144cu obudzi\u0142a ma\u0142\u0105 Aelit\u0119. W tym w\u0142a\u015bnie momencie kobieta zrozumia\u0142a, \u017ce ucieczka to tylko mrzonki. Gdyby chodzi\u0142o tylko o ni\u0105 i Walda, to rzeczywi\u015bcie mogliby porwa\u0107 si\u0119 na co\u015b takiego; teraz jednak byli rodzicami i przede wszystkim musieli zadba\u0107 o dobro swojej c\u00f3rki. Anthea nie potrafi\u0142a nawet dopu\u015bci\u0107 do siebie my\u015bli, \u017ce jej ukochana c\u00f3reczka mia\u0142aby zosta\u0107 wyrzutkiem spo\u0142ecze\u0144stwa i ukrywa\u0107 swoj\u0105 prawdziw\u0105 to\u017csamo\u015b\u0107 do ko\u0144ca \u017cycia; jak ka\u017cde dziecko, po prostu nie zas\u0142ugiwa\u0142a na taki los.
A to oznacza\u0142o, \u017ce b\u0119d\u0105 musieli poszuka\u0107 innego rozwi\u0105zania.<\/p>\n\n\n\n
25 lat p\u00f3\u017aniej<\/p>\n\n\n\n
Pan chyba sobie ze mnie \u017cartuje. – burkn\u0105\u0142 Bruno Stern w kierunku stra\u017cnika, kt\u00f3ry o\u015bmieli\u0142 si\u0119 zatrzyma\u0107 prowadzony przez niego samoch\u00f3d.<\/p>\n\n\n\n
Nie, prosz\u0119 pana, m\u00f3wi\u0119 ca\u0142kowicie powa\u017cnie. – odpowiedzia\u0142 cierpliwie str\u00f3\u017c. Nie potrafi\u0142 zliczy\u0107, ile razy odbywa\u0142 ju\u017c podobn\u0105 rozmow\u0119. – Zgodnie z nowelizacj\u0105 prawa z 2004 roku, pojazdy nieprzystosowane do autonomicznej jazdy nie maj\u0105 wst\u0119pu na teren miasta.
Siedz\u0105cy na tylnym siedzeniu samochodu Ulrich przewr\u00f3ci\u0142 tylko oczami. Par\u0119 dni temu pr\u00f3bowa\u0142 uprzedzi\u0107 go o tym, \u017ce po ulicach Pary\u017ca mog\u0105 porusza\u0107 si\u0119 jedynie auta w pe\u0142ni zintegrowane z Xan\u0105, ale jego staromodny ojciec nalega\u0142 na to, \u017ce osobi\u015bcie odwiezie go do stolicy Francji. W tym dniu b\u0119dziesz musia\u0142 sta\u0107 si\u0119 m\u0119\u017cczyzn\u0105 – uci\u0105\u0142 wtedy kr\u00f3tko. – A to oznacza, \u017ce b\u0119dziemy musieli porozmawia\u0107 na pewne tematy, tak jak ka\u017cdy ojciec i syn z rodu Stern\u00f3w przed nami. Wsp\u00f3lna podr\u00f3\u017c do Pary\u017ca b\u0119dzie \u015bwietn\u0105 okazj\u0105 do jej przeprowadzenia. M\u0142odzieniec doskonale wiedzia\u0142, i\u017c jakakolwiek pr\u00f3ba argumentowania, \u017ce r\u00f3wnie dobrze mogliby odby\u0107 j\u0105 w domu, nie przynios\u0142aby absolutnie \u017cadnych efekt\u00f3w i najprawdopodobniej zako\u0144czy\u0142aby si\u0119 ostr\u0105 k\u0142\u00f3tni\u0105, dlatego na wszelki wypadek po prostu odpu\u015bci\u0142. Co prawda nie mia\u0142 poj\u0119cia, jak dostanie si\u0119 do Boulogne-Billancourt z rogatek miasta, ale lepiej by\u0142o po prostu przej\u015b\u0107 te kilkana\u015bcie kilometr\u00f3w pieszo, ni\u017c ryzykowa\u0107, \u017ce ojciec zmieni zdanie i w og\u00f3le nie pozwoli mu wzi\u0105\u0107 udzia\u0142u w Procesie.<\/p>\n\n\n\n
Ale\u017c bardzo pana prosz\u0119. – Pan Stern spr\u00f3bowa\u0142 zmieni\u0107 strategi\u0119 dzia\u0142ania. – M\u00f3j syn zosta\u0142 wybrany na Kandydata do Akademii i koniecznie musi dosta\u0107 si\u0119 tam dzisiaj dosta\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Bardzo mi przykro, ale zakaz dotyczy wszystkich, bez wyj\u0105tku.<\/p>\n\n\n\n
Czy pan zdaje sobie spraw\u0119 z tego, kim ja jestem?! – Warkn\u0105\u0142 m\u0119\u017cczyzna w odpowiedzi.<\/p>\n\n\n\n
Zapewniam pana, \u017ce nie wpu\u015bci\u0142bym pana nawet wtedy, gdyby by\u0142 pan prezydentem Francji, przewodnicz\u0105cym FUTu i Waldem Schaefferem jednocze\u015bnie – zako\u0144czy\u0142 temat stra\u017cnik. – A teraz bardzo prosz\u0119 o zjechanie na pobocze i zawr\u00f3cenie, bo niepotrzebnie blokuje pan ruch.
Wida\u0107 by\u0142o wyra\u017anie, \u017ce taki tok wydarze\u0144 rozw\u015bcieczy\u0142 Bruna, ale g\u0142owa rodziny Stern\u00f3w ostatecznie wykona\u0142a polecenie i skierowa\u0142a samoch\u00f3d na pobliski post\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n
Szlag by to trafi\u0142! – powiedzia\u0142, uderzaj\u0105c jednocze\u015bnie d\u0142oni\u0105 o kierownic\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Wiesz tato, m\u00f3g\u0142bym chyba\u2026<\/p>\n\n\n\n
Zamilcz. Musz\u0119 pomy\u015ble\u0107 – przerwa\u0142 mu ojciec, pocieraj\u0105c skronie. Po chwili si\u0119gn\u0105\u0142 po telefon i wykr\u0119ci\u0142 numer. – Halo, pan Delmas?\u2026 Z tej strony Bruno Stern, nie wiem, czy mnie pan pami\u0119ta; m\u00f3j syn Ulrich chodzi\u0142 kiedy\u015b do pana szko\u0142y\u2026 Ah, mi\u0142o mi to s\u0142ysze\u0107. Czy mieszka pan dalej w Pary\u017cu?\u2026 Widzi pan, Ulrich musi dosta\u0107 si\u0119 do centrum, a nam nie pozwolono wjecha\u0107 do miasta z powodu samochodu. Czy m\u00f3g\u0142by nam pan jako\u015b doradzi\u0107, jak syn m\u00f3g\u0142by dojecha\u0107 na miejsce?\u2026 Oh, naprawd\u0119? Bardzo panu dzi\u0119kuj\u0119! Jeste\u015bmy przy wje\u017adzie numer 14\u2026 Dobrze, jeszcze raz dzi\u0119kuj\u0119, do widzenia.<\/p>\n\n\n\n
I co? – zapyta\u0142 m\u0142odzieniec.<\/p>\n\n\n\n
Masz szcz\u0119\u015bcie, synu. Pan Delmas zaproponowa\u0142, \u017ce jego c\u00f3rka Elisabeth mo\u017ce ci\u0119 zabra\u0107 na miejsce. Mamy poczeka\u0107 na ni\u0105 na tamtej stacji – odpar\u0142 jego ojciec.
Ulrich j\u0119kn\u0105\u0142 w duchu. Sissi pami\u0119ta\u0142 a\u017c za dobrze. Poznali si\u0119 jeszcze w pierwszej klasie podstaw\u00f3wki, gdy razem ucz\u0119szczali do Kadic. Dwa lata p\u00f3\u017aniej, po zamkni\u0119ciu plac\u00f3wki, ojciec Elisabeth (zapewne po namowach c\u00f3rki) za\u0142atwi\u0142 im oboje miejsce w renomowanym zespole szk\u00f3\u0142 w Strasburgu. Cho\u0107 byli nieroz\u0142\u0105czni a\u017c do zako\u0144czenia gimnazjum, ch\u0142opak nie wspomina\u0142 jej zbyt ciep\u0142o; dziewczyna by\u0142a w nim wyra\u017anie zadurzona i nie odst\u0119powa\u0142a go nawet na krok. I mo\u017ce nie by\u0142oby to takie z\u0142e – w ko\u0144cu by\u0142 zmuszony przyzna\u0107, \u017ce by\u0142a naprawd\u0119 pi\u0119kna – gdyby nie jej arogancja, pr\u00f3\u017cno\u015b\u0107 i\u2026 c\u00f3\u017c\u2026 skrajna g\u0142upota. Cho\u0107 nie widzieli si\u0119 od zako\u0144czenia gimnazjum, nie mia\u0142 najmniejszej ochoty sprawdza\u0107, czy co\u015b si\u0119 w tej sprawie zmieni\u0142o. Nie odezwa\u0142 si\u0119 jednak ani s\u0142owem; na wyk\u0142\u00f3canie si\u0119 by\u0142o ju\u017c za p\u00f3\u017ano. Zamiast tego grzecznie wysiad\u0142 z samochodu, wyj\u0105\u0142 swoj\u0105 walizk\u0119 z baga\u017cnika i pomaszerowa\u0142 za ojcem do wyznaczonego miejsca.<\/p>\n\n\n\n
ULRIIIICH! – us\u0142yszeli Sternowie zaledwie dwadzie\u015bcia minut po rozmowie telefonicznej z panem Delmasem, co niezwykle ich zaskoczy\u0142o. Znajdowali si\u0119 dobre dwadzie\u015bcia kilometr\u00f3w od centrum Pary\u017ca, wi\u0119c jak to mo\u017cliwe, \u017ce jego c\u00f3rka dotar\u0142a tu a\u017c tak szybko?
A jednak Ulrich nie m\u00f3g\u0142 mie\u0107 nawet cienia w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce nadbiegaj\u0105ca dziewczyna to w\u0142a\u015bnie Sissi; jego dawna znajoma wygl\u0105da\u0142a niemal\u017ce tak samo, jak zapami\u0119ta\u0142 j\u0105 z ostatniej klasy gimnazjum. Wci\u0105\u017c mia\u0142a te same d\u0142ugie, kruczoczarne w\u0142osy, o kt\u00f3rych pozostanie w \u0142adzie dba\u0142a jasno\u017c\u00f3\u0142ta opaska. W jej zielonych oczach, wpatrzonych teraz w swoj\u0105 m\u0142odzie\u0144cz\u0105 mi\u0142o\u015b\u0107, wci\u0105\u017c b\u0142yska\u0142o uwielbienie (co samemu zainteresowanemu zdecydowanie nie odpowiada\u0142o), a w rysach jej twarzy wci\u0105\u017c m\u00f3g\u0142 si\u0119 zakocha\u0107 niejeden amant. Jedyn\u0105 zmian\u0105, jak\u0105 zauwa\u017cy\u0142 ch\u0142opak, by\u0142a jej figura – Elisabeth powoli zmienia\u0142a si\u0119 z pi\u0119knej panny w r\u00f3wnie \u015bliczn\u0105 kobiet\u0119. Wi\u0119cej obserwacji poczyni\u0107 nie zdo\u0142a\u0142; Sissi chwyci\u0142a go w ramiona, gdy tylko znalaz\u0142a si\u0119 wystarczaj\u0105co blisko niego.<\/p>\n\n\n\n
Jak ja si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce ci\u0119 widz\u0119! – zawo\u0142a\u0142a i przytuli\u0142a si\u0119 do niego z ca\u0142ej si\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
Emmmm\u2026 ta, cze\u015b\u0107\u2026 – mrukn\u0105\u0142 niepewnie w odpowiedzi i zerkn\u0105\u0142 w kierunku Bruna, obawiaj\u0105c si\u0119, \u017ce swoim zachowaniem Delmas\u00f3wna zirytuje jego ojca i zagwarantuje mu ostr\u0105 reprymend\u0119 w najbli\u017cszej przysz\u0142o\u015bci. Ale to, co zobaczy\u0142, przerazi\u0142o go jeszcze bardziej ni\u017c wizja kolejnej k\u0142\u00f3tni – na twarzy swojego rodziciela ujrza\u0142 bowiem najpierw zaskoczenie i zmieszanie, a potem szeroki, pob\u0142a\u017cliwy u\u015bmiech charakterystyczny dla rodzic\u00f3w, kt\u00f3rzy po raz pierwszy widz\u0105 swoje pociechy podczas wymiany czu\u0142o\u015bci ze swymi partnerami.
Nie\u2026<\/p>\n\n\n\n
Ah, ty musisz by\u0107 Elisabeth. Witaj – przywita\u0142 si\u0119 pan Stern, nie gubi\u0105c przy tym tego przera\u017caj\u0105cego u\u015bmieszku. – Ulrich oczywi\u015bcie co nieco nam o tobie opowiedzia\u0142, ale nigdy nie wspomina\u0142, \u017ce jeste\u015b a\u017c tak czaruj\u0105ca.
On nie mo\u017ce my\u015ble\u0107, \u017ce\u2026<\/p>\n\n\n\n
Oh, dzi\u0119kuj\u0119! – odpowiedzia\u0142a na komplement wniebowzi\u0119ta dziewczyna, wci\u0105\u017c wczepiona w m\u0142odzie\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n
Jestem pewien, \u017ce macie sobie sporo do powiedzenia, moja droga, ale pozw\u00f3l, \u017ce jeszcze na chwil\u0119 zabior\u0119 ci mojego syna. Chcia\u0142bym si\u0119 z nim po\u017cegna\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Ah, tak, jasne. Ulrich, poczekam na ciebie przy samochodzie, dobrze? – odpar\u0142a i w ko\u0144cu go wypu\u015bci\u0142a ze swoich obj\u0119\u0107. – Do widzenia, panie Stern – doda\u0142a grzecznie.<\/p>\n\n\n\n
Bardzo si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce mog\u0142em ci\u0119 pozna\u0107 – rzuci\u0142 na po\u017cegnanie, po czym odci\u0105gn\u0105\u0142 swojego syna na bok.<\/p>\n\n\n\n
Ojcze, to wcale nie jest tak, jak my\u015blisz\u2026 – pr\u00f3bowa\u0142 wyt\u0142umaczy\u0107 si\u0119 Ulrich.<\/p>\n\n\n\n
Oczywi\u015bcie, oczywi\u015bcie\u2026 – potakn\u0105\u0142 wyrozumiale Bruno, cho\u0107 ton jego g\u0142osu wyra\u017anie sugerowa\u0142, \u017ce wcale nie zmieni\u0142 swojego zdania. Jednak\u017ce, nast\u0119pne s\u0142owa wypowiedzia\u0142 ju\u017c z pe\u0142n\u0105 powag\u0105. – No c\u00f3\u017c, czas si\u0119 rozsta\u0107. Nie b\u0119d\u0119 ukrywa\u0107, \u017ce dalej nie rozumiem, dlaczego porywasz si\u0119 na Akademi\u0119, zamiast kontynuowa\u0107 swoj\u0105 karier\u0119 pi\u0142karsk\u0105. Razem z matk\u0105 zgodzili\u015bmy si\u0119 na t\u0119 fanaberi\u0119, ale w zamian oczekujemy, \u017ce doro\u015bniesz do naszych oczekiwa\u0144 i przyniesiesz chlub\u0119 naszemu rodowi. Spraw, by\u015bmy byli z ciebie dumni, synu.<\/p>\n\n\n\n
Tak, ojcze – obieca\u0142 ch\u0142opak. – Przysi\u0119gam, \u017ce was nie zawiod\u0119.
Pan Stern pokiwa\u0142 z aprobat\u0105 g\u0142ow\u0105, a nast\u0119pnie – bardzo kurtuazyjnie – u\u015bcisn\u0105\u0142 synowi r\u0119k\u0119 na po\u017cegnanie. W ich domu nigdy nie by\u0142o zbyt wiele miejsca na czu\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
I jeszcze jedno – zatrzyma\u0142 m\u0142odzie\u0144ca Bruno, nim ten zd\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 oddali\u0107. – Mo\u017cesz zaprosi\u0107 swoj\u0105 urokliw\u0105 przyjaci\u00f3\u0142k\u0119 do naszej letniej rezydencji na wakacje. Delmasowie to porz\u0105dna i wp\u0142ywowa rodzina, dlatego nie mam nic przeciwko temu zwi\u0105zkowi.<\/p>\n\n\n\n
M\u00f3wi\u0142em ci, \u017ce\u2026 – zacz\u0105\u0142 Ulrich, ale nie doko\u0144czy\u0142; jego ojciec bowiem zd\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 ju\u017c odwr\u00f3ci\u0107 i odej\u015b\u0107 w stron\u0119 ich samochodu. – \u015awietnie, tylko tego by\u0142o mi trzeba – westchn\u0105\u0142 zrezygnowany.<\/p>\n\n\n\n
Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej ch\u0142opakowi uda\u0142o si\u0119 odnale\u017a\u0107 auto nale\u017c\u0105ce do rodziny Delmas\u00f3w. Szczerze m\u00f3wi\u0105c, samoch\u00f3d wygl\u0105da\u0142 na ca\u0142kiem zwyczajny – ot, typowy SUV o czekoladowej barwie – co nieco go rozczarowa\u0142o; po wszystkich barwnych opisach nowego Pary\u017ca, jakie przeczyta\u0142 w Futnecie, spodziewa\u0142 si\u0119 czego\u015b znacznie nowocze\u015bniejszego. M\u0142odzieniec powoli zapakowa\u0142 swoje rzeczy do baga\u017cnika, jednocze\u015bnie przygotowuj\u0105c si\u0119 w duchu na podr\u00f3\u017c z Sissi. Mo\u017ce nie b\u0119dzie tak \u017ale – przekonywa\u0142 sam siebie. – Mo\u017ce zd\u0105\u017cy\u0142a si\u0119 zmieni\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Nawet nie wiesz, jak si\u0119 ciesz\u0119, \u017ce znowu ci\u0119 widz\u0119! – wykrzykn\u0119\u0142a, gdy tylko wsiad\u0142 do \u015brodka. -Przez te trzy lata ani razu nie uda\u0142o mi si\u0119 z tob\u0105 skontaktowa\u0107. Dlaczego nigdy do mnie nie zadzwoni\u0142e\u015b? – doda\u0142a z wyrzutem, wstukuj\u0105c co\u015b w ekran niewielkiego komputera pok\u0142adowego; malutki dotykowy wy\u015bwietlacz by\u0142 jedyn\u0105 rzecz\u0105, kt\u00f3ra wizualnie odr\u00f3\u017cnia\u0142a samoch\u00f3d od tych widywanych przez Ulricha w jego rodzimych stronach. Gdy sko\u0144czy\u0142a, pojazd ruszy\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Ummmm\u2026 wybacz – odpar\u0142. – Trenerzy nie pozwalali nam korzysta\u0107 z telefon\u00f3w na terenie o\u015brodka – sk\u0142ama\u0142.<\/p>\n\n\n\n
O\u015brodka? By\u0142e\u015b w poprawczaku? – dziewczyna zrobi\u0142a wielkie oczy.<\/p>\n\n\n\n
Mia\u0142em na my\u015bli o\u015brodek sportowy, Sissi – westchn\u0105\u0142. Nie, nie zmieni\u0142a si\u0119 ani troch\u0119. – By\u0142em w m\u0142odzie\u017cowej dru\u017cynie FC Magdeburga. Taka dru\u017cyna pi\u0142karska z drugiej ligi niemieckiej – wyja\u015bni\u0142 na wszelki wypadek.<\/p>\n\n\n\n
Ah, jasne, przecie\u017c zawsze by\u0142e\u015b dobry w nog\u0119. Ale w takim razie co robisz w Pary\u017cu? Czekaj, niech zgadn\u0119: jaki\u015b wielki paryski klub ci\u0119 kupi\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Pud\u0142o – odpowiedzia\u0142, wpatruj\u0105c si\u0119 w zarys wie\u017cowc\u00f3w widniej\u0105cych przed nimi. – Dosta\u0142em si\u0119 do Akademii. No, tak jakby; chwilowo jestem dopiero Kandydatem, ale przeszed\u0142em wst\u0119pn\u0105 selekcj\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Akademii? Nie m\u00f3wisz chyba o Akademii Schaeffera? – zapyta\u0142a.
W odpowiedzi Ulrich z dum\u0105 pokiwa\u0142 g\u0142ow\u0105. Wci\u0105\u017c by\u0142 nieco zdziwiony tym, \u017ce wybrali akurat jego; corocznie do test\u00f3w podchodzi\u0142y przecie\u017c ca\u0142e tysi\u0105ce, a najprawdopodobniej nawet i dziesi\u0105tki tysi\u0119cy absolwent\u00f3w gimnazj\u00f3w ze wszystkich kraj\u00f3w Francuskiej Unii Technologicznej, marz\u0105cych o presti\u017cu, bogactwie i ekscytuj\u0105cych przygodach w wirtualnych \u015bwiatach. Sam nie podszed\u0142 do rekrutacji zbyt powa\u017cnie – w ko\u0144cu nigdy nie mia\u0142 zbyt wysokich ocen, wi\u0119c nie dawa\u0142 sobie praktycznie \u017cadnych szans; jedynie wrodzona ciekawo\u015b\u0107 i namowy ze strony Anji nak\u0142oni\u0142y go do spr\u00f3bowania swoich si\u0142.
My\u015bl o dziewczynie od razu popsu\u0142a brunetowi humor.<\/p>\n\n\n\n
Ta, w\u0142a\u015bnie o t\u0105 chodzi – potwierdzi\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Nie wierz\u0119! To \u015bwietnie! – wykrzykn\u0119\u0142a jego towarzyszka i z\u0142apa\u0142a si\u0119 za g\u0142ow\u0119; a poniewa\u017c w\u0142a\u015bnie skr\u0119cali i to ona siedzia\u0142a za kierownic\u0105, Ulrichowi niezbyt si\u0119 to spodoba\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
SISSI, CO TY WYPRAWIASZ?! – rykn\u0105\u0142, chwytaj\u0105c lew\u0105 r\u0119k\u0105 za kierownic\u0119. Ku swojemu zdziwieniu poczu\u0142 jednak, \u017ce ta\u2026 samoistnie si\u0119 porusza!<\/p>\n\n\n\n
Witamy w Neo-Pary\u017cu! – roze\u015bmia\u0142a si\u0119 dziewczyna. – Tutaj wszystkimi pojazdami steruje Xana, g\u0142uptasie. Ty musisz tylko wybra\u0107 miejsce docelowe.<\/p>\n\n\n\n
Uhmmm\u2026 a sk\u0105d taki entuzjazm? – rzuci\u0142 m\u0142odzieniec, po\u015bpiesznie zabieraj\u0105c d\u0142o\u0144 z kierownicy. Faktycznie, jak m\u00f3g\u0142 o tym zapomnie\u0107?<\/p>\n\n\n\n
Bo widzisz, ja te\u017c mam dobre wie\u015bci: tatko za\u0142atwi\u0142 mi tam sta\u017c. B\u0119d\u0119 pomaga\u0107 tamtejszej piel\u0119gniarce.<\/p>\n\n\n\n
Stary Delmas za\u0142atwi\u0142 ci tak\u0105 robot\u0119? Jakim cudem? I czemu akurat w gabinecie piel\u0119gniarki? – zdziwi\u0142 si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Po zamkni\u0119ciu Kadic tatusiowi zaproponowano miejsce w zarz\u0105dzie Akademii. – wyja\u015bni\u0142a. – Co prawda kompletnie nie zna si\u0119 na tych wszystkich komputerach kwantowych i wirtualnych \u015bwiatach, ale i tak si\u0119 tym nie zajmuje; jest odpowiedzialny za sprawy organizacyjne: akademiki, wyp\u0142aty pensji, zaopatrzenie i tak dalej. W\u0142a\u015bnie dlatego uda\u0142o mu si\u0119 zorganizowa\u0107 mi praktyki.
Nast\u0119pnie Sissi zacz\u0119\u0142a opowiada\u0107 o szkole piel\u0119gniarskiej, kt\u00f3r\u0105 sko\u0144czy\u0142a, ale Ulrich przesta\u0142 jej s\u0142ucha\u0107; autonomiczny samoch\u00f3d dotar\u0142 bowiem w\u0142a\u015bnie do centrum miasta. Ku jego zeskoczeniu, droga gwa\u0142townie opad\u0142a w d\u00f3\u0142 i znalaz\u0142a si\u0119 jakie\u015b trzy metry pod poziomem gruntu; wci\u0105\u017c m\u00f3g\u0142 jednak podziwia\u0107 ogrom strzelistych drapaczy chmur, kt\u00f3re otacza\u0142y go ze wszystkich stron. Oczywi\u015bcie w swoim \u017cyciu widzia\u0142 ju\u017c niejeden wie\u017cowiec, ale \u017caden z nich nie przypomina\u0142 paryskich moloch\u00f3w; szklane budynki pi\u0119\u0142y si\u0119 w g\u00f3r\u0119 na dobre kilkaset metr\u00f3w, a ich fantazyjne kszta\u0142ty znacz\u0105co r\u00f3\u017cni\u0142y si\u0119 od prostych bry\u0142, z kt\u00f3rymi mia\u0142 dotychczas do czynienia. Na wielu z nich wisia\u0142y ogromne kolorowe billboardy, za pomoc\u0105 kt\u00f3rych najwi\u0119ksze firmy reklamowa\u0142y swoje produkty. Nad jezdni\u0105 co rusz miga\u0142y k\u0142adki na pieszych, a na nich t\u0142umy ludzi nieustannie przemieszcza\u0142y si\u0119 z jednej strony na drug\u0105. Troch\u0119 mniej interesuj\u0105co prezentowa\u0142 si\u0119 za to poziom, na kt\u00f3rym w\u0142a\u015bnie si\u0119 znajdowali; kr\u00f3lowa\u0142y tutaj parkingi, punkty postojowe oraz, przede wszystkim, skrzy\u017cowania – ch\u0142opak nie potrafi\u0142 nawet zliczy\u0107, ile z nich zd\u0105\u017cyli ju\u017c pokona\u0107. Najbardziej zdziwi\u0142o go jednak to, \u017ce chocia\u017c na drodze a\u017c roi\u0142o si\u0119 od samochod\u00f3w, a w dodatku na \u017cadnym rozwidleniu nie ujrza\u0142 ani sygnalizacji \u015bwietlnej, ani nawet znak\u00f3w drogowych, wszystkie pojazdy porusza\u0142y si\u0119 zaskakuj\u0105co szybko. Wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce sztuczna inteligencja faktycznie sprawuje ca\u0142kowit\u0105 kontrol\u0119 nad ruchem w mie\u015bcie i znakomicie wywi\u0105zuje si\u0119 z powierzonej jej roli.<\/p>\n\n\n\n
\u2026no i przez to, \u017ce by\u0142a to szko\u0142a \u017ce\u0144ska, brakowa\u0142o mi m\u0119skiego towarzystwa, wiec bardzo za tob\u0105 t\u0119skni\u0142am. – papla\u0142a dalej Sissi. – Oczywi\u015bcie by\u0142am tam bardzo popularna i mia\u0142am mn\u00f3stwo kole\u017canek, ale sam rozumiesz, \u017ce to jednak nie to samo. Tobie te\u017c na pewno bardzo mnie brakowa\u0142o, prawda?<\/p>\n\n\n\n
Co? Yyyy, tak, jasne, pewnie\u2026 – wymamrota\u0142 m\u0142odzieniec, wci\u0105\u017c wpatrzony w otaczaj\u0105c\u0105 go metropoli\u0119. Oprzytomnia\u0142 dopiero wtedy, gdy w odpowiedzi na jego s\u0142owa rozanielona dziewczyna cmokn\u0119\u0142a go w policzek. – Tak\u017ce tego\u2026 daleko jeszcze? – rzuci\u0142, jednocze\u015bnie odsuwaj\u0105c si\u0119 od Sissi na tyle daleko, na ile by\u0142o to mo\u017cliwe.<\/p>\n\n\n\n
<\/p>\n\n\n\n
Autor: Mayakovsky<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" We francuskim miasteczku Barcelonette s\u0142o\u0144ce zd\u0105\u017cy\u0142o zaj\u015b\u0107 ju\u017c dobre kilka godzin temu i wi\u0119kszo\u015b\u0107 mieszka\u0144c\u00f3w szykowa\u0142a si\u0119 w\u0142a\u015bnie do zas\u0142u\u017conego odpoczynku. W przypadku Anthei Schaeffer wiecz\u00f3r wygl\u0105da\u0142 jednak nieco inaczej; cho\u0107 zegar wybija\u0142 w\u0142a\u015bnie dwudziest\u0105 drug\u0105, m\u0142oda r\u00f3\u017cowow\u0142osa kobieta zabiera\u0142a si\u0119 dopiero do gotowania kolacji. Cho\u0107 wielu ch\u0119tnie skrytykowa\u0142oby j\u0105 za jedzenie o tak p\u00f3\u017anej …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"parent":475,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[30],"tags":[],"class_list":["post-477","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-akademia"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/477","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=477"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/477\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":478,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/477\/revisions\/478"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/475"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=477"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=477"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=477"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}