– Prosz\u0119. \u2013 us\u0142ysza\u0142y\u015bmy po pi\u0119ciu rytmicznych stukni\u0119ciach w drzwi. Delikatnie je otworzy\u0142am. To by\u0142 nasz ma\u0142y sygna\u0142, \u017ceby ch\u0142opak nie przestraszy\u0142 si\u0119 obcej osoby. Wiedzia\u0142, z kim dziel\u0119 pok\u00f3j w akademiku. Czasami mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce Edgar wi\u0119cej czuje mieszanek perfum autorstwa Monici, jak ta szykuje si\u0119 na kolejny dzie\u0144 w szkole. Czasami nadal czu\u0142am Carolin\u0119 Herrer\u0119 na ko\u0144c\u00f3wkach w\u0142os\u00f3w, chocia\u017c sta\u0142am po przeciwnej stronie naszego pokoju.<\/p>\n\n\n\n
– Cze\u015b\u0107, chcia\u0142am ci kogo\u015b\u2026 przedstawi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Zabrzmia\u0142o to co najmniej niezr\u0119cznie. Brawo, Melanie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Ch\u0142opak poprawi\u0142 swoje idealnie u\u0142o\u017cone okulary, po czym spojrza\u0142 na mnie pytaj\u0105co.<\/p>\n\n\n\n – M\u00f3wi\u0142em Ci, \u017ce wi\u0119cej pisa\u0107 nie b\u0119d\u0119. Wystarczaj\u0105co si\u0119 wystawiam, pomagaj\u0105c Tobie. Poza tym, zbli\u017ca si\u0119 olimpiada. Nie pozwol\u0119 sobie na jakiekolwiek nie\u015bcis\u0142o\u015bci, kt\u00f3re zaburz\u0105 rytm mojej nauki.<\/p>\n\n\n\n U\u015bmiechn\u0119\u0142am si\u0119. Larsen i jego problemy naukowe. Pr\u0119dzej znajdzie now\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0119 o fizyce kwantowej dla student\u00f3w trzeciego roku mechatroniki i in\u017cynierii chemicznej, ni\u017c pozna kogokolwiek nowego.<\/p>\n\n\n\n – Nie, nie. Nic z tych rzeczy! \u2013 odpowiedzia\u0142am, uspokajaj\u0105c jego obawy. \u2013 Moja wsp\u00f3\u0142lokatorka\u2026 no wiesz\u2026<\/p>\n\n\n\n Przecie\u017c wiem, \u017ce mam do niego spraw\u0119.<\/p>\n\n\n\n Przecie\u017c wiem, \u017ce uzna mnie za kompletnego szale\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n Przecie\u017c wiem, \u017ce nie wyda mnie. Chyba.<\/p>\n\n\n\n – Ah, buongiorno! \u2013 rzek\u0142a W\u0142oszka, nie pytaj\u0105c nawet o pozwolenie na wej\u015bcie do \u015brodka. Podesz\u0142a do Edgara i wystawi\u0142a d\u0142o\u0144. \u2013 Mi chiamo Monica. Piacere.<\/p>\n\n\n\n – Piacere, sono Edgar \u2013 odpowiedzia\u0142, po czym delikatnie dotkn\u0105\u0142 ustami d\u0142oni dziewczyny. Obie by\u0142y\u015bmy tym zaskoczone. Nie wiadomo, kt\u00f3ra bardziej. Monica takim szarmanckim gestem i odpowiedzi\u0105 w j\u0119zyku w\u0142oskim. Czy ja, gdzie nawet nie poda\u0142 mi r\u0119ki przy pierwszym naszym zapoznaniu na \u017cywo.<\/p>\n\n\n\n – S\u0142uchaj. Ta praca twoja\u2026 PERFECTO! Ten dramatyzm, lekko\u015b\u0107 pi\u00f3ra\u2026 z pocz\u0105tku my\u015bla\u0142am, \u017ce to ona \u2013 wskaza\u0142a palcem na mnie. \u2013 Jest taka zdolna. Ale nie! To twoja zas\u0142uga! Congratulazioni, Edgar \u2013 doda\u0142a Monica, ponownie gestykuluj\u0105c, aby pokaza\u0107 swoj zachwyt.<\/p>\n\n\n\n – Grazzie, signora… \u2013 podzi\u0119kowa\u0142 nie\u015bmia\u0142o. Zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce policzki zacz\u0119\u0142y mu r\u00f3\u017cowie\u0107. Zapewne nie dosta\u0142 \u017cadnych takich komplement\u00f3w. Nikt nie rozmawia\u0142 z nim w klasie. Dopiero ja zacz\u0119\u0142am, w zasadzie dzi\u0119ki forum internetowemu. Gdyby nie to, nawet nie wiedzia\u0142abym, jak ma na nazwisko.<\/p>\n\n\n\n Imi\u0119 ka\u017cdy zna\u0142. Edgar, najlepszy ze wszystkich. Pan Einstein naszego rocznika. Duma zespo\u0142u szk\u00f3\u0142 Kadic. Wz\u00f3r do na\u015bladowania. Nauczyciele nie pozwalali, aby ktokolwiek z nim siada\u0142, bo zawsze ko\u0144czy\u0142o si\u0119 \u015bci\u0105ganiem ze strony \u201cgorszych\u201d uczni\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Ja nie siada\u0142am \u015bwiadomie. Wiedzia\u0142am, \u017ce odchodz\u0105c od Monici, od razu zacz\u0119\u0142aby snu\u0107 swoje domys\u0142y. Pasowa\u0142 nam taki uk\u0142ad. W klasie tylko \u201ccze\u015b\u0107\u201d, poza ni\u0105 \u017cadnych interakcji spo\u0142ecznych. W internecie? Milion niedoko\u0144czonych temat\u00f3w, monolog naukowy lub filozoficzny.<\/p>\n\n\n\n Szkoda mi go by\u0142o. Pocz\u0105tkowo chcia\u0142am z nim porozmawia\u0107. My\u015bla\u0142am, \u017ce jest samotn\u0105 dusz\u0105, kt\u00f3ra nie mog\u0142a si\u0119 odnale\u017a\u0107 w klasie o profilu mi\u0119dzynarodowym, gdzie \u015bredni poziom inteligencji nie pozwala\u0142 mu rozmawia\u0107 z pozosta\u0142ymi.<\/p>\n\n\n\n Pomyli\u0142am si\u0119. Zreszt\u0105 nie pierwszy raz.<\/p>\n\n\n\n – Dobra, to ja zmykam. Um\u00f3wiona jestem. Ciao! \u2013 powiedzia\u0142a Monica, po czym z u\u015bmiechem opu\u015bci\u0142a pok\u00f3j Edgara. Odetchn\u0119\u0142am z ulg\u0105. Nie musia\u0142am niczego na gor\u0105co wymy\u015bla\u0107, \u017ceby tylko sobie posz\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Wiedzia\u0142am, \u017ce na W\u0142oszk\u0119 zawsze mo\u017cna liczy\u0107. Nikomu nie powiedzia\u0142a o tym, co si\u0119 ostatnio sta\u0142o. Zar\u00f3wno mia\u0142a wielu znajomych, jak i jeszcze wielu adorator\u00f3w. Nie dziwi\u0142o mnie to \u2013 zawsze zadbana, zawsze umalowana, zawsze w kolorach. Tylko ja j\u0105 widzia\u0142am w czystej, idealnie wyprasowanej pi\u017camie i bez makija\u017cu. Taki wygl\u0105d dzia\u0142a\u0142 na uczni\u00f3w Kadic. Pi\u0119kna, zabawna… tylko j\u0119zyk francuski j\u0105 skre\u015bla\u0142. Nikt nie rozumia\u0142, dlaczego.<\/p>\n\n\n\n Jednak ona mi nie pomo\u017ce technicznie. Edgar pomo\u017ce. Na pewno pomo\u017ce?<\/p>\n\n\n\n Musi. Tylko jemu zaufam w tej kwestii. A je\u015bli uzna, \u017ce oszala\u0142am?<\/p>\n\n\n\n – S\u0142uchaj, jeszcze jedno…<\/p>\n\n\n\n – Tak? \u2013 spyta\u0142 ch\u0142opak, w pe\u0142ni skupiony na to, co chc\u0119 powiedzie\u0107. Wzi\u0119\u0142am g\u0142\u0119boki wdech. Czu\u0142am, jak serce bije mi szybciej. Lewa noga nerwowo zacz\u0119\u0142a si\u0119 rusza\u0107. Przytrzyma\u0142am j\u0105, co od razu zauwa\u017cy\u0142. \u2013 \u0179le si\u0119 czujesz? Poczekaj, nalej\u0119 ci wody.<\/p>\n\n\n\n Gestem d\u0142oni zaprzeczy\u0142am. Miejmy to ju\u017c z g\u0142owy.<\/p>\n\n\n\n – Nauczysz mnie programowa\u0107?<\/p>\n\n\n\n – Stron\u0119? Dobrze ci chyba sz\u0142o ostatnio, tylko zapomina\u0142a\u015b wstawi\u0107 nawias pomi\u0119dzy…<\/p>\n\n\n\n – Nie…Silnik potrzebujesz? A masz zainstalowane odpowiednie oprogramowanie?<\/p>\n\n\n\n – Bardziej tak z fizyki…<\/p>\n\n\n\n – Fizyka? Ale co ma fizyka do programowania? Ostatnio by\u0142y prawa Newtona, nie ma tutaj niczego skomplikowanego…<\/p>\n\n\n\n – Fizyka kwantowa! \u2013 krzykn\u0119\u0142am. Ch\u0142opak zamilk\u0142. Nikt nie interesuje si\u0119 t\u0105 dziedzin\u0105 nauki. Zda\u0142am sobie spraw\u0119, \u017ce teraz ju\u017c musz\u0119 zabra\u0107 va banque. On teraz b\u0119dzie moim nowym przyjacielem.<\/p>\n\n\n\n Albo najgorszym wrogiem.<\/p>\n\n\n\n – Melanie… \u2013 zacz\u0105\u0142 Edgar, patrz\u0105c na moje opatrunki. \u2013 W co ty si\u0119 wpl\u0105ta\u0142a\u015b… \u2013 doda\u0142 po sekundzie.<\/p>\n\n\n\n – Obiecaj, \u017ce nic nie powiesz…<\/p>\n\n\n\n – Je\u015bli to nie by\u0142o nic niezgodnego z prawem \u2013 zapewni\u0142. Tylko sama nie wiedzia\u0142am, gdzie znajduje si\u0119 ta mityczna granica. Granica bezpiecze\u0144stwa, kt\u00f3ra zostanie przekroczona, to nie pozwoli wr\u00f3ci\u0107 do normalno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Ka\u017cdy mieszkaniec wiedzia\u0142, \u017ce nie warto wchodzi\u0107 do fabryki. Szabrownicy pozabierali wszystkie cenne przedmioty i sprzedali na rynku, jak jeszcze byli\u015bmy dzie\u0107mi. Mimo wszystko, nadal nikt nie zniszczy\u0142 tego miejsca.<\/p>\n\n\n\n Zasada by\u0142a prosta \u2013 nie wchodzi\u0107 tam.<\/p>\n\n\n\n Popatrze\u0107 z daleka i p\u00f3j\u015b\u0107 dalej.<\/p>\n\n\n\n A ja tam by\u0142am. Ca\u0142kiem sama. Nic nie pami\u0119taj\u0105c.<\/p>\n\n\n\n Schaeffer… Hopper…<\/p>\n\n\n\n – Jednego wieczoru by\u0142am w fabryce \u2013 zacz\u0119\u0142am m\u00f3wi\u0107. Obserwowa\u0142am reakcj\u0119 Edgara. On milcza\u0142. Oczy wyba\u0142uszy\u0142, a do r\u0119ki wzi\u0105\u0142 d\u0142ugopis, \u017ceby czym\u015b zaj\u0105\u0107 palce. Zachowywa\u0142 si\u0119 inaczej od Monici. Ona mia\u0142a mn\u00f3stwo pyta\u0144 i mi przerywa\u0142a. On by\u0142 dziwnie zestresowany.<\/p>\n\n\n\n – Kontynuuj.<\/p>\n\n\n\n – To by\u0142o gdzie\u015b ni\u017cej… Nie w sali katedralnej… chocia\u017c zdo\u0142a\u0142am si\u0119 tam dosta\u0107 star\u0105 wind\u0105… Tylko ja nic nie pami\u0119tam…<\/p>\n\n\n\n Odetchn\u0119\u0142am. Edgar nadal milcza\u0142. Procesowa\u0142 to, co mu powiedzia\u0142am. Wsta\u0142, przeszed\u0142 si\u0119 po swoim pokoju. Zatrzyma\u0142 si\u0119 przy oknie. Nie potrafi\u0142 utrzymywa\u0107 emocji, po twarzy by\u0142o wida\u0107, \u017ce uk\u0142ada w g\u0142owie moje s\u0142owa.<\/p>\n\n\n\n -\u00ad No, powiedz co\u015b! \u2013 krzykn\u0119\u0142am. Nie mog\u0142am znie\u015b\u0107 tej ciszy. Czy powinnam teraz ucieka\u0107? Zadzwoni\u0107 do taty? Og\u0142uszy\u0107 go i zrobi\u0107 narracj\u0119, \u017ce on to sobie wszystko wymy\u015bli\u0142? Co zrobi\u0107? Co zrobi\u0107?<\/p>\n\n\n\n Nadal patrzy\u0142 w okno. Wsta\u0142am i podesz\u0142am bli\u017cej drzwi. Profilaktycznie.<\/p>\n\n\n\n – Edgar… ja naprawd\u0119 nie zwariowa\u0142am.<\/p>\n\n\n\n – Wiem.<\/p>\n\n\n\n – To wszystko jest pokr\u0119… \u2013 przerwa\u0142am. On wie?<\/p>\n\n\n\n Pan Einstein za\u0142o\u017cy\u0142 szar\u0105, rozpinan\u0105 bluz\u0119. Nast\u0119pnie spakowa\u0142 czarny notes do plecaka. Chcia\u0142 wyj\u015b\u0107, jednak stan\u0119\u0142am mu na drodze. Ten uni\u00f3s\u0142 lekko g\u0142ow\u0119, aby spojrze\u0107 mi w oczy.<\/p>\n\n\n\n – Idziemy.<\/p>\n\n\n\n – Dok\u0105d? \u2013 spyta\u0142am. Musia\u0142am to wiedzie\u0107. Nie pozwol\u0119 mu p\u00f3j\u015b\u0107 do dyrektora. Ani na policj\u0119. Ani gdziekolwiek, dop\u00f3ki mi nie powie.<\/p>\n\n\n\n – Idziemy… \u2013 powt\u00f3rzy\u0142 spokojniej, po czym pr\u00f3bowa\u0142 mnie wymin\u0105\u0107. Chwyci\u0142 lekko moje lewe rami\u0119, chc\u0105c mnie przesun\u0105\u0107. Szybko odsun\u0119\u0142am jego r\u0119k\u0119, trzymaj\u0105c mocno, \u017ceby nie pr\u00f3bowa\u0142 ucieka\u0107.<\/p>\n\n\n\n – Dok\u0105d… idziemy? \u2013 spyta\u0142am ponownie, powtarzaj\u0105c dok\u0142adnie te dwa s\u0142owa. <\/p>\n\n\n\n – Do dupy… nie zadawaj pyta\u0144…<\/p>\n\n\n\n – W\u0142a\u015bnie zadam! Nie wyjdziesz st\u0105d, p\u00f3ki mi tego nie powiesz. M\u00f3w! Dok\u0105d, idziemy?!<\/p>\n\n\n\n Edgar cofn\u0105\u0142 si\u0119 kilka krok\u00f3w wstecz. Zrozumia\u0142, \u017ce nie \u017cartowa\u0142am. Nie mo\u017ce si\u0119 nikt inny dowiedzie\u0107 o tym, \u017ce pojawi\u0142am si\u0119 w fabryce. Wszyscy po\u0142\u0105cz\u0105 kropki. Zadzwoni\u0105 do mojego ojca, a on od razu si\u0119 domy\u015bli, sk\u0105d te pytania o Xan\u0119. Obieca\u0142am mu, \u017ce nie b\u0119d\u0119 broi\u0107. Nie chc\u0119 mu dok\u0142ada\u0107 problem\u00f3w. Jestem dobr\u0105 c\u00f3rk\u0105. Czasem tylko nie ucz\u0119 si\u0119. Czasem zdarzy si\u0119 uciec z lekcji, ale to i tak rzadko.<\/p>\n\n\n\n Nie chc\u0119, \u017ceby ojciec mnie znowu zacz\u0105\u0142 trzyma\u0107 pod klucz. Musi mi na nowo zaufa\u0107.<\/p>\n\n\n\n Tylko… czy ja mog\u0119 komu\u015b zaufa\u0107? Czy ktokolwiek mnie nie ok\u0142amuje?<\/p>\n\n\n\n – Melanie… ty te\u017c co\u015b musisz wiedzie\u0107 \u2013 powiedzia\u0142 nerwowo Edgar.<\/p>\n\n\n\n Nie, nie, nie, nie… Nic nie musz\u0119 wiedzie\u0107. Nie chc\u0119 wiedzie\u0107. Nie chc\u0119!<\/p>\n\n\n\n – Kojarzysz? \u2013 spyta\u0142, wskazuj\u0105c palcem na ma\u0142e prototypy ma\u0142ych robot\u00f3w. Skin\u0119\u0142am g\u0142ow\u0105. Zna\u0142am jego zajawk\u0119. W przerwie od nauki cz\u0119sto je tworzy\u0142, udoskonala\u0142. Odpoczywa\u0142, konstruuj\u0105c r\u00f3\u017cne roboty. Nie rozumia\u0142am tego, ale s\u0142ucha\u0142am jego historii z zainteresowaniem. Mia\u0142am z nim prosty uk\u0142ad na zaj\u0119ciach ze sztuki. Musia\u0142am zdoby\u0107 jego zaufanie, \u017ceby mi pomaga\u0142 przy pracach zaliczeniowych.<\/p>\n\n\n\n – Ja te\u017c tam chodzi\u0142em…<\/p>\n\n\n\n Tam? Do fabryki? Edgar?<\/p>\n\n\n\n – Ale… tam przecie\u017c by\u0142o wszystko wyczyszczone… \u2013 odpowiedzia\u0142am, bardziej \u017ceby sobie pouk\u0142ada\u0107 wszystko w g\u0142owie. Jak to by\u0142o mo\u017cliwe? Sama mia\u0142am problem, \u017ceby wr\u00f3ci\u0107 do internatu bez zauwa\u017cenia. Jestem bardziej sprawna od niego. Ma\u0142o tego, zawsze jak go widzia\u0142am, to tylko w Kadic. Nigdzie indziej.<\/p>\n\n\n\n – Nie by\u0142o. Wystarczy\u0142o zej\u015b\u0107 ni\u017cej…<\/p>\n\n\n\n Wzi\u0119\u0142am g\u0142\u0119boki wdech. Czyli on te\u017c wie.<\/p>\n\n\n\n Wie o Superkomputerze, skanerach, o tym pulpicie i centrum dowodzenia, kt\u00f3re pozwala si\u0119 przenie\u015b\u0107 do cyfrowego \u015bwiata zwanego Lyoko. Miejsca, gdzie zostajesz superbohaterem i walczysz przeciwko innym m\u0142odym uczestnikom.<\/p>\n\n\n\n Nie wierz\u0119…<\/p>\n\n\n\n Wygra\u0142am na loterii.<\/p>\n\n\n\n – Dobrze. Chod\u017amy.<\/p>\n\n\n\n Zeszli\u015bmy do piwnicy szko\u0142y. Nie zadawa\u0142am \u017cadnych pyta\u0144, chocia\u017c z ka\u017cdym kolejnym krokiem pojawia\u0142y si\u0119 kolejne, gdzie jedno od razu odpowiada\u0142o na nast\u0119pne. Jednak nie mog\u0142am nic ju\u017c m\u00f3wi\u0107. Ca\u0142y czas nie rozumia\u0142am, \u017ce Edgar jest tak dobrym aktorem. Gdyby co\u015b wysz\u0142o na jaw, to by\u0142aby ostatnia osoba, kt\u00f3ra by\u0142aby o cokolwiek podejrzana.<\/p>\n\n\n\n Cicha woda brzegi rwie. Nie\u0142adnie Larsen, nie\u0142adnie.<\/p>\n\n\n\n Ch\u0142opak rozejrza\u0142 si\u0119 dooko\u0142a, czy nikt nas nie widzi. Nast\u0119pnie otworzy\u0142 drzwi. Gestem pokaza\u0142, abym wesz\u0142a do \u015brodka. Wesz\u0142am niepewnie. Nigdy nie kierowa\u0142am si\u0119 do szkolnych piwnic. Uczniowie chyba te\u017c nie. Chyba…<\/p>\n\n\n\n – Czyli tutaj by\u0142o przej\u015bcie? \u2013 spyta\u0142am, id\u0105c powoli schodami w d\u00f3\u0142. Edgar zamkn\u0105\u0142 cicho drzwi. Spojrza\u0142am na niego. On delikatnie si\u0119 u\u015bmiechn\u0105\u0142. Odwzajemni\u0142am go. Schodzili\u015bmy dalej. Szli\u015bmy rami\u0119 w rami\u0119. Ch\u0142\u00f3d z kana\u0142\u00f3w by\u0142 odczuwalny. Od razu schowa\u0142am r\u0119ce do kieszeni.<\/p>\n\n\n\n Nagle pojawi\u0142 si\u0119 krzyk. Odwr\u00f3cili\u015bmy si\u0119. Dobiega\u0142 on ze szko\u0142y. D\u0142ugi, przera\u017caj\u0105cy, damski krzyk. Komu\u015b co\u015b si\u0119 sta\u0142o. Od razu posz\u0142am z powrotem.<\/p>\n\n\n\n – Co ty robisz?<\/p>\n\n\n\n – Rusz si\u0119. Trzeba pom\u00f3c!<\/p>\n\n\n\n Wybiegli\u015bmy z piwnicy. Znowu ten \u015bmiech nosi\u0142 si\u0119 po korytarzu. Dok\u0142adnie ten sam, jak wysz\u0142am z gabinetu dyrektora. Spojrza\u0142am na pier\u015bcie\u0144. Jest taki sam. Nic si\u0119 nie dzia\u0142o. Czy ten z\u0142owieszczy \u015bmiech jest tylko w mojej g\u0142owie?<\/p>\n\n\n\n Bieg\u0142am w kierunku krzyku i \u015bmiechu. Na przemian dzwoni\u0142o w uszach. Nie dam si\u0119 drugi raz zap\u0119dzi\u0107 w kozi r\u00f3g. Ha\u0142as mn\u0105 kierowa\u0142 dalej i dalej.<\/p>\n\n\n\n By\u0142am na dziedzi\u0144cu. Jaka\u015b kobieta przesta\u0142a krzycze\u0107. Inna osoba przesta\u0142a si\u0119 \u015bmia\u0107. Poczu\u0142am pulsuj\u0105ce uczucie na palcu. Pier\u015bcie\u0144 zmienia\u0142 stopniowo kolor na bia\u0142y. Kto\u015b skr\u0119ci\u0142 w lew\u0105 stron\u0119. Nie widzia\u0142am, kto to. Nieznajoma osoba mia\u0142a czarny str\u00f3j, czarn\u0105 narzut\u0119. Przez kilka sekund przeb\u0142ysn\u0119\u0142y tylko blond w\u0142osy. Na pewno? Tak, na pewno…<\/p>\n\n\n\n – Bo\u017ce… \u2013 wyszepta\u0142 Edgar. Palcem wskaza\u0142 na zielone tuje.<\/p>\n\n\n\n Le\u017ca\u0142a tam m\u0142oda dziewczyna. Pewnie ta, co tak krzycza\u0142a. Ju\u017c chcia\u0142am do niej podej\u015b\u0107, jednak kto\u015b inny mnie zatrzyma\u0142. Potem zbiegli si\u0119 inni ludzie. Pami\u0119tam tylko komendy nauczyciela.<\/p>\n\n\n\n – Wszyscy na miejsce zbi\u00f3rki! Na zbi\u00f3rk\u0119! Zbi\u00f3rka przy wej\u015bciu! Zbi\u00f3rka!<\/p>\n\n\n\n Zbi\u00f3rka. Kto\u015b zosta\u0142 zaatakowany. Kto\u015b zosta\u0142 zamordowany. Kto\u015b zosta\u0142 ofiar\u0105.<\/p>\n\n\n\n ~~***~~<\/p>\n\n\n\n \u275dAn ban, pet podgan, Ti lovi\u0161, \u010de pre\u017eivi\u0161 (Joker Out \u2013 Carpe Diem)<\/p>\n\n\n\n Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" – Prosz\u0119. \u2013 us\u0142ysza\u0142y\u015bmy po pi\u0119ciu rytmicznych stukni\u0119ciach w drzwi. Delikatnie je otworzy\u0142am. To by\u0142 nasz ma\u0142y sygna\u0142, \u017ceby ch\u0142opak nie przestraszy\u0142 si\u0119 obcej osoby. Wiedzia\u0142, z kim dziel\u0119 pok\u00f3j w akademiku. Czasami mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce Edgar wi\u0119cej czuje mieszanek perfum autorstwa Monici, jak ta szykuje si\u0119 na kolejny dzie\u0144 w szkole. Czasami nadal czu\u0142am …
Jaz ti bom vzel vse, ti ni\u010desar ne dobi\u0161<\/strong>\u275e<\/strong><\/p>\n\n\n\n
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":4256,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[67],"tags":[],"class_list":["post-4536","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-lowca-i-ofiara"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4536","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4536"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4536\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4537,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4536\/revisions\/4537"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4256"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4536"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4536"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4536"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}