Do Aelity Schaeffer, Jeremiego Belpois, Odda Della Robia, Ulricha Sterna i Yumi Ishiyamy. Dla tych, kt\u00f3rych nie widzia\u0142em od lat. \u2014 przeczyta\u0142 blondyn na g\u0142os, z trudem prze\u0142ykaj\u0105c p\u00f3\u0142 kanapki, po czym spojrza\u0142 po reszcie zebranych. \u2014 To chyba do nas.
\u2014 No co ty nie powiesz Odd\u2026 \u2014 stwierdzi\u0142 drugi blondyn w okularach, bior\u0105c od niego kartk\u0119.
\u2014 Tylko jak? Kto m\u00f3g\u0142 wiedzie\u0107, \u017ce tu b\u0119dziemy? \u2014 pr\u00f3bowa\u0142a si\u0119 dowiedzie\u0107 dziewczyna o r\u00f3\u017cowych w\u0142osach.
\u2014 Tego nie wiem.
Tymczasem Odd bez pytania zacz\u0105\u0142, odrywa\u0107 ta\u015bm\u0119 z kartonu i po chwili pud\u0142o by\u0142o otwarte. Wszyscy niemal jednocze\u015bnie spojrze\u0107 do \u015brodka.
Z tej perspektywy nie by\u0142o wida\u0107, co jest w \u015brodku, ale chyba by\u0142o wype\u0142nione po same brzegi.
\u2014 My\u015blicie o tym samym, co ja? \u2014 spyta\u0142 w ko\u0144cu blondyn w okularach, wyci\u0105gaj\u0105c z pud\u0142a czarn\u0105 karteczk\u0119 i patrz\u0105c po reszcie.
\u2014 Je\u015bli my\u015blisz o tym, by zje\u015b\u0107 kolejn\u0105 kanapk\u0119, to tak \u2014 odpar\u0142 Odd, bior\u0105c z talerza kolejny przysmak.
\u2014 Odd\u2026 Ja pyta\u0142em powa\u017cnie.
\u2014 A ja, Jeremie, powa\u017cnie odpowiedzia\u0142em \u2014 odpowiedzia\u0142, wracaj\u0105c do jedzenia.
\u2014 W og\u00f3le to, kt\u00f3ra jest godzina? \u2014 wtr\u0105ci\u0142 si\u0119 szatyn, wyci\u0105gaj\u0105c karteczk\u0119 Jeremiemu z r\u0119ki.
\u2014 Za kwadrans czwarta \u2014 odpowiedzia\u0142a dziewczyna o azjatyckiej urodzie, spogl\u0105daj\u0105c na wy\u015bwietlacz zegarka.
\u2014 Tylko\u2026 czy powinni\u015bmy to sprawdza\u0107? \u2014 spyta\u0142a dziewczyna o r\u00f3\u017cowych w\u0142osach. \u2014 W ko\u0144cu, gdyby to by\u0142 w\u0142a\u015bnie on, to czemu by mia\u0142 si\u0119 ujawnia\u0107?
\u2014 Aelita ma racj\u0119. Poza tym nie ma mo\u017cliwo\u015bci, by program wieloczynnikowy, go nie zabi\u0142 \u2014 doda\u0142 Jeremi, poprawiaj\u0105c okulary. \u2014 Wszyscy widzieli\u015bmy, jak umiera.
\u2014 Kto widzia\u0142, ten widzia\u0142\u2026 \u2014 mrukn\u0105\u0142 Odd, mi\u0119dzy k\u0119sami.
\u2014 To i tak nie zmienia faktu, \u017ce to niemo\u017cliwe, by to m\u00f3g\u0142 by\u0107 Xana.
\u2014 Tak naprawd\u0119 to jest tylko jeden spos\u00f3b, by si\u0119 przekona\u0107, czy to faktycznie nas stary kumpel powr\u00f3ci\u0142 z cyfrowych za\u015bwiat\u00f3w \u2014 skwitowa\u0142, bior\u0105c kolejn\u0105 kanapk\u0119, po czym ruszy\u0142 w stron\u0119 drzwi. Zatrzymawszy si\u0119 w nich, spojrza\u0142 przez rami\u0119. \u2014 Potrzeba wam kolejnego zaproszenia? W ko\u0144cu jedno ju\u017c mamy, nie?
***
Z zadowoleniem przygl\u0105dam si\u0119, jak wszystko przebiega zgodnie z planem.
Wpisuje na klawiaturze kolejn\u0105 komend\u0119 i patrz\u0119, jak obraz pustej ju\u017c kuchni znika, zast\u0105piony map\u0105 okolic Pustelni z pulsuj\u0105cym punktem przemieszczaj\u0105cego si\u0119 szpiega. Wstaj\u0105c od biurka, wygaszam monitor i wychodz\u0119 z pomieszczenia.
B\u0119d\u0105c ju\u017c na dole, otwieram kluczem drzwi do piwnicy. Zamek przeskakuje z cichym zgrzytem, a z do\u0142u daje si\u0119 s\u0142ysze\u0107 szum. Nie w\u0142\u0105czaj\u0105c \u015bwiat\u0142a, schodz\u0119 na d\u00f3\u0142, a pomruk nabiera si\u0142 z ka\u017cdym krokiem. Odczuwana temperatura, te\u017c wyra\u017anie ros\u0142a, cho\u0107 nie w takim stopniu, by by\u0142o to dokuczliwe.
W ko\u0144cu docieram na sam d\u00f3\u0142, a rozmieszczone pod sufitem \u015bwietl\u00f3wki o\u017cywaj\u0105, o\u015bwietlaj\u0105c spore pomieszczenie. Jednak pomimo swoich rozmiar\u00f3w, przestrze\u0144 zajmowa\u0142y rega\u0142y, zastawione cz\u0119\u015bciami komputerowymi. Rz\u0119dy kart graficznych spi\u0119tych wi\u0105zkami kabli. Wentylatory, pilnuj\u0105ce, by wszystko utrzymywa\u0142o zno\u015bn\u0105 temperatur\u0119. R\u00f3\u017cnej wielko\u015bci monitory, wy\u015bwietlaj\u0105ce jakie\u015b wci\u0105\u017c zmieniaj\u0105ce si\u0119 warto\u015bci. Pod\u0142og\u0119 pokrywa\u0142y wi\u0105zki przewod\u00f3w, ci\u0105gn\u0105cych si\u0119 mi\u0119dzy szafkami a wci\u015bni\u0119tym w k\u0105t starym biurkiem, kt\u00f3rego wi\u0119kszo\u015b\u0107 powierzchni zajmowa\u0142a konstrukcj\u0105 wygl\u0105daj\u0105c\u0105 jak kilka pozbawionych cz\u0119\u015bci, obudowy komputer\u00f3w po\u0142\u0105czonych w jedno. Poza tym miejsca starczy\u0142o akurat na du\u017cy monitor \u2014 kt\u00f3ry i tak by\u0142 przymocowany, do tego komputerowego miszmaszu \u2014 i ma\u0142\u0105 klawiatur\u0119.
Ca\u0142o\u015b\u0107 dope\u0142nia obity pop\u0119kan\u0105 sk\u00f3r\u0105 fotel.
Podchodz\u0105c bli\u017cej, zaczynam rozpina\u0107 koszul\u0119, po czym \u015bci\u0105gn\u0105wszy j\u0105 i wieszam na oparciu, siadaj\u0105c w nim.
Wybudzaj\u0105c maszyneri\u0119 ze stanu u\u015bpienia, zaczynam wpisywa\u0107 kolejne komendy, furkocz\u0105c klawiatur\u0105.
I cho\u0107 spe\u0142nia ona swoje zadanie, to jednak gdzie\u015b na pograniczach \u015bwiadomo\u015bci mam \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce ci\u0105gle jest to ledwie kopia orygina\u0142u. Orygina\u0142u, kt\u00f3ry jest niemal, \u017ce wr\u0119cz paradoksem. Anomali\u0105 zdaj\u0105c\u0105 si\u0119 ignorowa\u0107 wi\u0119kszo\u015b\u0107 podstawowych za\u0142o\u017ce\u0144 nauki.
W czasie wpisywania kolejnych polece\u0144 na ekranie zaczynaj\u0105 pojawia\u0107 si\u0119 kolejne paski \u0142adowania, wskazuj\u0105c szybko post\u0119puj\u0105ce przygotowania system\u00f3w.
Gdy ostatniej z procedur brakuje zaledwie kilku procent do pe\u0142ni gotowo\u015bci, z niewielkiego g\u0142o\u015bnika wydobywa si\u0119 seria pisk\u00f3w.
W\u0142\u0105czam alarm w fabryce.
Wciskaj\u0105c trzy klawisze, przywo\u0142uj\u0119 na monitorze okno z uj\u0119ciem jednej z kamer, kt\u00f3re przedstawia\u0142o g\u0142\u00f3wn\u0105 hal\u0119 fabryki wraz z szybem i znikaj\u0105c\u0105 w nim wind\u0105.
Nie maj\u0105c czasu do stracenia, zamykam wszystkie okna. \u0141api\u0105c za zwisaj\u0105cy z blatu gruby kabel ze wtyczk\u0105 zako\u0144czon\u0105 kilkunastoma cienkimi bolcami i wpinam go w ukryte dot\u0105d gniazdko.
***
Stalowe wrota otworzy\u0142y si\u0119 ze zgrzytem, a pi\u0105tce przyjaci\u00f3\u0142 ukaza\u0142 si\u0119 widok, kt\u00f3rego nie spodziewali si\u0119 ju\u017c zobaczy\u0107 w \u017cyciu.
Okr\u0105g\u0142e pomieszczenie o \u015bcianach zrobionych z metalowych p\u0142yt i zwisaj\u0105cym z sufitu, stalowym ramieniem, zako\u0144czonym bateri\u0105 monitor\u00f3w. Ca\u0142o\u015b\u0107 by\u0142a o\u015bwietlona bladym \u015bwiat\u0142em wydobywaj\u0105cym si\u0119 z du\u017cego, okr\u0105g\u0142ego podestu zajmuj\u0105cego centraln\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 pomieszczenia i wy\u015bwietlaj\u0105cego hologram, godny filmu science fiction: obracaj\u0105c\u0105 si\u0119 ogromna kula z \u017carz\u0105cym si\u0119 j\u0105drem, kt\u00f3re otacza\u0142y cztery nieregularne struktury.
\u2014 Czyli jednak kto\u015b tu by\u0142\u2026 \u2014 stwierdzi\u0142a Yumi, wchodz\u0105c wraz z reszt\u0105.
\u2014 Tylko kto i po co? \u2014 wtr\u0105ci\u0142 si\u0119 Jeremie. \u2014 Tylko my wiemy, \u017ce Superkomputer tu jest, a nawet jakby kto\u015b by go znalaz\u0142 i uruchomi\u0142, to i tak nie powinno zmieni\u0107 faktu, \u017ce Xana przesta\u0142 istnie\u0107.
\u2014 To i tak nie wyja\u015bnia, sk\u0105d wzi\u0119\u0142a si\u0119 tamta paczka w Pustelni \u2014 stwierdzi\u0142 Ulrich. \u2014 Podpis raczej du\u017co nie m\u00f3wi.
\u2014 Em… Kochani\u2026 \u2014 zacz\u0105\u0142 Odd stoj\u0105cy najbli\u017cej monitor\u00f3w. \u2014 Nie chc\u0119 wam przerywa\u0107, ale Superskan wykrywa na Lodowcu aktywn\u0105 wie\u017c\u0119\u2026
\u2014 Co! \u2014 zdziwi\u0142 si\u0119 Jeremie. Podbieg\u0142 do fotela i spojrza\u0142 na najwi\u0119kszy monitor, na kt\u00f3rego \u015brodku widnia\u0142 wspomniany komunikat. \u2014 Ale jak? Kto?
\u2014 Mo\u017ce od\u0142\u00f3\u017cmy to pytanie na p\u00f3\u017aniej, Einstein. Chyba lepiej b\u0119dzie pozby\u0107 si\u0119 tej wie\u017cy, nim co\u015b si\u0119 stanie, nie?
\u2014 Odd ma racj\u0119, Jeremie. Dezaktywujemy wie\u017c\u0119 i na spokojnie spr\u00f3bujemy doj\u015b\u0107, kto i po co uruchomi\u0142 Superkomputer \u2014 powiedzia\u0142 Ulrich, k\u0142ad\u0105c d\u0142o\u0144 na ramieniu przyjaciela.
\u2014 Dobra. Na wszelki wypadek wysy\u0142am was wszystkich \u2014 zgodzi\u0142, po chwili blondyn, cho\u0107 wida\u0107 by\u0142o, \u017ce ca\u0142y czas bi\u0142 si\u0119 z my\u015blami. \u2014 Ty i Odd w pierwszej kolejce. Yumi i Aelita w drugiej. Obym niczego, nie pomiesza\u0142\u2026
\u2014 Je\u015bli kto\u015b ma sobie z tym poradzi\u0107, to na pewno ty, Jeremie. \u2014 Aelita pr\u00f3bowa\u0142a pocieszy\u0107, zajmuj\u0105cego miejsce w fotelu ch\u0142opaka.
\u2014 Liczymy na ciebie \u2014 doda\u0142a Yumi.
\u2014 Ta\u2026 Dzi\u0119ki\u2026 \u2014 mrukn\u0105\u0142 okularnik, niepewnie zaczynaj\u0105c wpisywa\u0107 co\u015b na klawiaturze.
***
Granatowe niebo, niezm\u0105cone niczym a\u017c po horyzont i bezkresna tafla, faluj\u0105cego lekko oceanu.
Wysoko nad powierzchni\u0105 wody, niczym osobliwe chmury unosi si\u0119 archipelag jasnoniebieskich platform, przypominaj\u0105cych gigantyczne kry, po\u015br\u00f3d kt\u00f3rych wi\u0142y si\u0119 lodowe \u015bcie\u017cki.
W\u015br\u00f3d lodowych szczyt\u00f3w, pomost\u00f3w, \u0142uk\u00f3w i wielu innych fantazyjnych formacji wznosi\u0142y si\u0119 ku mrocznemu niebu osobliwe struktury. Niczym wykonane z ko\u015bci s\u0142oniowej wie\u017ce z podstawami wygl\u0105daj\u0105cymi jak pokryte ciemnymi naro\u015blami. Niczym pn\u0105cza pr\u00f3buj\u0105ce si\u0119gn\u0105\u0107 do delikatnego \u015bwiat\u0142a wydobywaj\u0105cego si\u0119 z ich szczyt\u00f3w w formie bia\u0142ych opar\u00f3w mg\u0142y.
Jednak jedna z owych wie\u017c si\u0119 wyr\u00f3\u017cnia\u0142a. Sta\u0142a samotnie, z dala od wszelkich formacji i niemal na skraju jednej z platform, a z jej szczytu wydobywa\u0142y si\u0119 jasnoczerwone opary.
Z dala od niej szumia\u0142 majestatycznego wodospadu, kt\u00f3rego wody p\u0142yn\u0119\u0142y, pomimo aury, jaka powinna tu panowa\u0107.
W powietrzu u jego podstawy pojawi\u0142y si\u0119 dwie siatki, tr\u00f3jwymiarowych modeli, kt\u00f3re w zawrotnym tempie zacz\u0119\u0142y pokrywa\u0107 si\u0119 tekstur\u0105, ukazuj\u0105c sylwetki dw\u00f3ch postaci wkraczaj\u0105cych do tej lodowej krainy.
W ko\u0144cu wszystko dobieg\u0142o ko\u0144ca i prawa rz\u0105dz\u0105ce tym miejscem, zacz\u0119\u0142y na nich oddzia\u0142ywa\u0107, sprowadzaj\u0105c ich na ziemi\u0119.
A raczej jednego z nich, gdy\u017c drugi pojawi\u0142 si\u0119 nad powierzchni\u0105 jeziora, znajduj\u0105cego si\u0119 u st\u00f3p wodospadu, co skutkowa\u0142o jego pluskiem i kr\u00f3tk\u0105 szamotanin\u0105.
\u2014 Ulrich\u2026 Odd\u2026 Wszystko w porz\u0105dku? \u2014 pad\u0142o pytanie, a g\u0142os, kt\u00f3ry zdawa\u0142 si\u0119 dobiega\u0107 ze wszystkich stron jednocze\u015bnie.
\u2014 Jasne Jeremy. Jak zawsze. Mo\u017cesz sprowadza\u0107 Yumi i Aelit\u0119 \u2014 odpar\u0142 Ulrich, kt\u00f3ry przygl\u0105da\u0142 si\u0119 swojemu cia\u0142u ubranemu w br\u0105zowo-\u017c\u00f3\u0142ty kombinezon z karwaszami i wysokimi butami do po\u0142owy \u0142ydki. Si\u0119gn\u0105wszy sobie przez rami\u0119, do okr\u0105g\u0142ej pochwy przymocowanej do plec\u00f3w i wyci\u0105gn\u0105\u0142 z niej katan\u0119, kt\u00f3rej zacz\u0105\u0142 si\u0119 przygl\u0105da\u0107.
\u2014 We\u017a tylko, wy\u015blij jej troch\u0119 dalej od tego wodospadu, Einsteinie \u2014 rzuci\u0142 Odd, wygrzebuj\u0119 si\u0119 na brzeg i pr\u00f3buj\u0105c strz\u0105sn\u0105\u0107 z siebie resztki, po nieplanowanej k\u0105pieli, czym strasznie przypomina\u0142 kota. Tym bardziej \u017ce w przeciwie\u0144stwie do swojego przyjaciela, nie mia\u0142 zwyk\u0142ego stroju, a skafander nadaj\u0105cy mu wygl\u0105d fioletowego kota. Czteropalczaste r\u0119kawice o palcach zako\u0144czonymi pazurami, pr\u0119gowany ogon i para spiczastych, kocich uszu wystaj\u0105cych z w\u0142os\u00f3w u\u0142o\u017conych w zaczesany do ty\u0142u czub nie pozostawia\u0142y miejsca na w\u0105tpliwo\u015bci. \u2014 No, chyba \u017ce chcesz ryzykowa\u0107, \u017ce twoja ksi\u0119\u017cniczka zaliczy niespodziewan\u0105 k\u0105piel.
Nie otrzyma\u0142 jednak \u017cadnej odpowiedzi. Zamiast tego w powietrzu, par\u0119 metr\u00f3w dalej zacz\u0119\u0142y pojawia\u0107 si\u0119 dwie kolejne siatki wielok\u0105t\u00f3w, powtarzaj\u0105c ca\u0142y proces.
L\u0105duj\u0105c bez wi\u0119kszych problem\u00f3w, obie zacz\u0119\u0142y si\u0119 sobie przygl\u0105da\u0107.
Aelita by\u0142a ubrana w obcis\u0142y kombinezon w dw\u00f3ch odcieniach r\u00f3\u017cu, wyko\u0144czonym p\u00f3\u0142przezroczystymi, niebieskimi naramiennikami oraz sp\u00f3dniczk\u0105. Ca\u0142o\u015bci dope\u0142nia\u0142y d\u0142ugie, fioletowe r\u0119kawiczki bez palc\u00f3w i bransoletka z du\u017c\u0105 gwiazdk\u0105 na prawym nadgarstku.
\u2014 Zapomnia\u0142am, jak bardzo ci pasuj\u0105 te elfie uszy \u2014 stwierdzi\u0142a z u\u015bmiechem Yumi, spogl\u0105daj\u0105c na drug\u0105 dziewczyn\u0119.
Sama by\u0142a w czym\u015b przypominaj\u0105cy str\u00f3j lekkoatletyczny utrzymanym w kolorach br\u0105zowym i r\u00f3\u017cowym z ochraniaczami na ramionach i kolanach. Gdzieniegdzie mo\u017cna by\u0142o dostrzec wyko\u0144czenia w kwiaty wi\u015bni. R\u00f3\u017cowe, sportowe buty i \u017c\u00f3\u0142ty pas materia\u0142u zwini\u0119ty na plecach
\u2014 A tobie dobrze nie tylko w czarnym.
\u2014 Witamy nasze panie w starych progach \u2014 powiedzia\u0142 Odd, k\u0142aniaj\u0105c si\u0119 przed nowoprzyby\u0142ymi, niczym lokaj otwieraj\u0105cy drzwi przed swoim panem. \u2014 Wybaczcie za to niezbyt ciep\u0142e powitanie, ale klimat w tym momencie nam nie sprzyja.
\u2014 Przynajmniej nie pada\u2026 \u2014 mrukn\u0105\u0142 pod nosem Ulrich, przewracaj\u0105c oczami i schowa\u0142 katan\u0119 do pochwy.
\u2014 Wtedy by\u0142aby beznadzieja \u2014 podsumowa\u0142 blondyn, odwracaj\u0105c si\u0119 do przyjaciela.
\u2014 Dlatego cieszmy si\u0119, \u017ce tu nie pada \u2014 stwierdzi\u0142a Yumi, wci\u0105\u017c pr\u00f3buj\u0105c si\u0119 ponownie oswoi\u0107 do wirtualnym wcieleniem.
\u2014 Patrzcie! \u2014 wykrzykn\u0119\u0142a Aelita, wskazuj\u0105c na co\u015b przed sob\u0105.
Ca\u0142a tr\u00f3jka spojrza\u0142a we wskazanym kierunku.
W ich stron\u0119 z zawrotn\u0105 pr\u0119dko\u015bci\u0105 sun\u0119\u0142a smuga czarnego dymu.
\u2014 Czy to\u2026 \u2014 zacz\u0119\u0142a Yumi. Nim jednak zd\u0105\u017cy\u0142a doko\u0144czy\u0107, ob\u0142ok zatrzyma\u0142 si\u0119 i przyj\u0105\u0142 posta\u0107 czarnow\u0142osego ch\u0142opaka w czarno-szarym kombinezonie z grubym, metalowym karwaszem na lewej r\u0119ce.
Id\u0105c w ich stron\u0119, wyci\u0105gn\u0105\u0142 w bok praw\u0105 r\u0119k\u0119, w kt\u00f3rej zebra\u0142 si\u0119 kolejny k\u0142\u0105b dymu, kt\u00f3ry zmieni\u0142 si\u0119 w wielki, przypominaj\u0105cy tasak miecz. Zarzuciwszy go sobie bez wi\u0119kszego problemu na rami\u0119, nowo przyby\u0142y, u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 z wyra\u017anym zadowoleniem.<\/p>\n\n\n\n
Autor: Xana<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Do Aelity Schaeffer, Jeremiego Belpois, Odda Della Robia, Ulricha Sterna i Yumi Ishiyamy. Dla tych, kt\u00f3rych nie widzia\u0142em od lat. \u2014 przeczyta\u0142 blondyn na g\u0142os, z trudem prze\u0142ykaj\u0105c p\u00f3\u0142 kanapki, po czym spojrza\u0142 po reszcie zebranych. \u2014 To chyba do nas.\u2014 No co ty nie powiesz Odd\u2026 \u2014 stwierdzi\u0142 drugi blondyn w okularach, bior\u0105c od …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"parent":442,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"class_list":["post-448","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-spotkanie-po-latach"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/448","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=448"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/448\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":449,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/448\/revisions\/449"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/442"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=448"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=448"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=448"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}