Ka\u017cde miasto na \u015bwiecie zdaje si\u0119 mie\u0107 cho\u0107 jeden taki budynek, kt\u00f3ry stoi opuszczony, jakby wszyscy o nim zapomnieli. Pary\u017c nie wy\u0142amywa\u0142 si\u0119 z tej regu\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
Pustelnia. Dwupi\u0119trowy dom z ogrodem otoczonym drzewami, kt\u00f3re zapewnia\u0142y nieco wytchnienia, od zgie\u0142ku miasta. Co\u015b jednak sprawia\u0142o, \u017ce niemal nikt si\u0119 nim nie interesowa\u0142. Zar\u00f3wno nieliczni przechodnie, jak i w\u0142adze. Jednak w przeciwie\u0144stwie, od starej fabryki, to miejsce nie uleg\u0142o latom zapomnienia. To, co tak naprawd\u0119 zdradza\u0142o lata opuszczenia, by\u0142o zardzewia\u0142e ogrodzenie z \u0142uszcz\u0105c\u0105 si\u0119 tabliczk\u0105 i ogr\u00f3d, kt\u00f3ry zd\u0105\u017cy\u0142 zmieni\u0107 si\u0119 w dzikie chaszcze. Wszystko inne zdawa\u0142o si\u0119 takie samo jak w dniu, w kt\u00f3rym jego w\u0142a\u015bciciel znikn\u0105\u0142 bez \u015bladu.<\/p>\n\n\n\n
Dzi\u015b jednak dom cieszy\u0142 si\u0119 wyj\u0105tkowym zainteresowaniem.<\/p>\n\n\n\n
Pod furtk\u0105 stali niewysoki, szczup\u0142y blondyn w okularach i dziewczyna z r\u00f3\u017cowymi w\u0142osami si\u0119gaj\u0105cymi ramion.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Gdzie oni s\u0105? \u2014 rzuci\u0142 podenerwowany blondyn, kolejny raz spogl\u0105daj\u0105c na zegarek. \u2014 Ja rozumiem, \u017ce Odd mo\u017ce si\u0119 sp\u00f3\u017ania\u0107, ale Yumi i Ulrich? Z tego, co wiem, to oni wszystkich maj\u0105 najbli\u017cej.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie denerwuj si\u0119 Jeremy. Na pewno zaraz przyjd\u0105.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Mo\u017ce i masz racj\u0119, ale mogli chocia\u017c zadzwoni\u0107, \u017ce si\u0119 sp\u00f3\u017ani\u0105.<\/p>\n\n\n\n
W tej samej chwili ukryty w kieszeni Jeremiego telefon zapika\u0142, informuj\u0105c o przyj\u015bciu wiadomo\u015bci. Wyci\u0105gn\u0105wszy go, spojrza\u0142 na wy\u015bwietlacz. Westchn\u0105\u0142 ci\u0119\u017cko i bez s\u0142owa wyja\u015bnienia poda\u0142 urz\u0105dzenie dziewczynie.<\/p>\n\n\n\n
Nie stujcie jak s\u0142upy soli, tylko whod\u017acie. WL2 \u2014 przeczyta\u0142a na g\u0142os, odwracaj\u0105c si\u0119 do okularnika, kt\u00f3ry przygl\u0105da\u0142 si\u0119 oknom Pustelni. \u2014 To od Odda?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Dosz\u0142a\u015b do tego po b\u0142\u0119dach? \u2014 spyta\u0142, z trudem otwieraj\u0105c skrzypi\u0105c\u0105 furtk\u0119, a ona przytakn\u0119\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Tylko co w\u0142a\u015bciwie znaczy \u201eWL2\u201d?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie wiem Aelita. Zapytasz go o to osobi\u015bcie. Ja ju\u017c dawno przesta\u0142em pr\u00f3bowa\u0107 zrozumie\u0107, co mu przychodzi do g\u0142owy. Pami\u0119tasz, jak pr\u00f3bowa\u0142 przemyci\u0107 Kiwiego do Lyoko?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Ci\u0119\u017cko to zapomnie\u0107 \u2014 stwierdzi\u0142a, przypominaj\u0105 sobie, wszystko, co wynik\u0142o tamtego dnia.<\/p>\n\n\n\n
***<\/p>\n\n\n\n
Wn\u0119trze zdecydowanie odbiega\u0142o od wi\u0119kszo\u015bci wyobra\u017ce\u0144 opuszczonego od lat domostwa. Nigdzie nie wala\u0142y si\u0119 \u017cadne papiery, czy \u015bmieci. W k\u0105tach nie by\u0142o paj\u0119czyn, a meble, cho\u0107 najlepsze lata mia\u0142y ju\u017c dawno za sob\u0105 sta\u0142y na swoich miejscach.<\/p>\n\n\n\n
Wida\u0107 by\u0142o, \u017ce kto\u015b musia\u0142, zadba\u0107 o to miejsce. Nawet je\u015bli wci\u0105\u017c nikt nie zechcia\u0142by tu mieszka\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 No cze\u015b\u0107 kochani \u2014 przywita\u0142 si\u0119 z nowoprzyby\u0142\u0105 dw\u00f3jk\u0105, przera\u017aliwie chudy blondyn wychodz\u0105c z salonu. \u2014 Wiecie, \u017ce si\u0119 sp\u00f3\u017anili\u015bcie?<\/p>\n\n\n\n
Przyd\u0142ugie w\u0142osy opada\u0142y mu swobodnie, co po przyzwyczajeniu si\u0119 do jego szkolnego czuba wydawa\u0142o si\u0119 dziwne. Ubrany by\u0142 w wi\u0119kszo\u015bci w fiolet i r\u00f3\u017c, czyli w kolory, kt\u00f3re nie specjalnie do wi\u0119kszo\u015bci ludzi w ich wieku. Jednak ktokolwiek go bli\u017cej pozna\u0142, wiedzia\u0142, \u017ce dob\u00f3r ubioru by\u0142 najmniejszym z jego dziwactw.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie sp\u00f3\u017anili\u015bmy si\u0119 Odd. Czekali\u015bmy na ciebie i reszt\u0119 \u2014 odpar\u0142 Jeremie, witaj\u0105c si\u0119. \u2014 A w og\u00f3le to jak wszed\u0142e\u015b do \u015brodka, skoro byli\u015bmy przed czasem?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Chyba zapomnia\u0142e\u015b Einsteinie, \u017ce s\u0105 tu jeszcze takie rzeczy jak tylne drzwi.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 A co z Yumi i Ulrichem? \u2014 spyta\u0142a z zaciekawieniem Aelita, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Ju\u017c s\u0105. Byli pierwsi i siedz\u0105 teraz na g\u00f3rze \u2014 stwierdzi\u0142 Odd, wskazuj\u0105c g\u0142ow\u0105 na szczyt schod\u00f3w. \u2014 A jak zamierzasz do nich i\u015b\u0107, to mo\u017cesz im powiedzie\u0107 by zeszli? \u017bo\u0142\u0105dek zaraz przyro\u015bnie mi na sta\u0142e do kr\u0119gos\u0142upa.<\/p>\n\n\n\n
Jakby na potwierdzenie jego s\u0142\u00f3w z jego brzucha dobieg\u0142o ich dono\u015bne burczenie.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 A nie mog\u0142e\u015b po prostu czego\u015b zje\u015b\u0107? \u2014 spyta\u0142a, wchodz\u0105c po schodach.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie mog\u0142em \u2014 odpar\u0142 ch\u0142opak z pretensj\u0105 w g\u0142osie. Yumi jakim\u015b cudem znalaz\u0142a klucz do drzwi od kuchni i zamkn\u0119\u0142a je, zabieraj\u0105c go ze sob\u0105. Wspomina\u0142a co\u015b o tym, \u017ce jakby tego nie zrobi\u0142a, to niczego bym nie zostawi\u0142\u2026 Albo co\u015b w tym stylu\u2026 Nie s\u0142ucha\u0142em\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Co\u015b w tym jest \u2014 mrukn\u0119\u0142a do siebie dziewczyna. Na szcz\u0119\u015bcie jej wypowied\u017a zosta\u0142a zag\u0142uszona przez kolejn\u0105 fal\u0119 odg\u0142os\u00f3w wydobywaj\u0105cych si\u0119 z \u017co\u0142\u0105dka W\u0142ocha.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 A czy ty przypadkiem nie potrafi\u0142e\u015b otwiera\u0107 zamk\u00f3w? \u2014 spyta\u0142 Jeremy, pr\u00f3buj\u0105c niepostrze\u017cenie ukry\u0107 przyniesion\u0105 przez nich paczk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 A ty zawsze jeste\u015b gotowy do biegu na setk\u0119? \u2014 odpar\u0142 Odd, krzy\u017cuj\u0105c r\u0119ce na piersi.<\/p>\n\n\n\n
***<\/p>\n\n\n\n
Znalaz\u0142a ich w starym gabinecie swojego ojca. Oboje prawie si\u0119 nie zmienili przez te lata.<\/p>\n\n\n\n
Yumi wci\u0105\u017c ubiera\u0142a si\u0119 na czarno, co podkre\u015bla\u0142o jej figur\u0119. Jej uczesanie r\u00f3wnie\u017c nie zmieni\u0142o si\u0119 od czas\u00f3w szkolnych.<\/p>\n\n\n\n
Podobna sytuacja by\u0142a z Ulrichem, kt\u00f3ry podobnie jak japonka niewiele si\u0119 zmieni\u0142 przez te lata. Jak zawsze szczup\u0142y i wysportowany, wci\u0105\u017c nosi\u0142 opadaj\u0105c\u0105 na czo\u0142o grzywk\u0119. Ubrany by\u0142 w ciemne odcienie zieleni i br\u0105zu. Jedyne co zmieni\u0142o si\u0119 w jego wygl\u0105dzie to kr\u00f3tki zarost goszcz\u0105cy na jego podbr\u00f3dku.<\/p>\n\n\n\n
Brunet sta\u0142 oparty o \u015bcian\u0119 z r\u0119kami w kieszeniach i z lekko nachmurzon\u0105 min\u0105 przygl\u0105da\u0142 si\u0119, jak czarnow\u0142osa przegl\u0105da ustawione na zniszczonych p\u00f3\u0142kach ksi\u0105\u017cki.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Znalaz\u0142e\u015b co\u015b ciekawego, Yumi? \u2014 zacz\u0119\u0142a Aelita, wchodz\u0105c do pomieszczenia.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nic specjalnego \u2014 odpowiedzia\u0142a, odwracaj\u0105c si\u0119 z u\u015bmiechem do przyjaci\u00f3\u0142ki, po czym obie wpad\u0142y sobie w ramiona.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Co u was s\u0142ycha\u0107? \u2014 dopytywa\u0142a dalej r\u00f3\u017cowow\u0142osa, odsuwaj\u0105c si\u0119 od Japonki na d\u0142ugo\u015b\u0107 ramion.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Zgadnij \u2014 stwierdzi\u0142a Yumi, podnosz\u0105c lew\u0105 r\u0119k\u0119, na kt\u00f3rej w \u015bwietle wpadaj\u0105cym przez okno b\u0142ysn\u0105\u0142 z\u0142oty pier\u015bcionek z diamentowym oczkiem.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 O\u015bwiadczy\u0142 ci si\u0119? \u2014 okrzykn\u0119\u0142a podekscytowana dziewczyna, patrz\u0105c to na jedno, to na drugie, przy czym Ulrich wydawa\u0142 si\u0119 zmieszany ca\u0142\u0105 sytuacj\u0105. \u2014 To wspaniale! Odd ju\u017c wie?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Chyba w\u0142a\u015bnie si\u0119 dowiedzia\u0142 \u2014 podsumowa\u0142a Yumi z u\u015bmiechem, po czym obie zacz\u0119\u0142y si\u0119 \u015bmia\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Tak w\u0142a\u015bciwie\u2026 To ja\u2026 \u2014 zacz\u0105\u0142 ch\u0142opak z wyra\u017anym zak\u0142opotaniem i usilnie unikaj\u0105c spojrzenia na obie dziewczyny.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Macie ju\u017c dat\u0119 \u015blubu?<\/p>\n\n\n\n
Nim jednak kt\u00f3re\u015b z nich zd\u0105\u017cy\u0142o odpowiedzie\u0107, z do\u0142u dobieg\u0142 ich zdenerwowany g\u0142os Odda.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Gratuluj\u0119 i w og\u00f3le, ale zab\u0142\u0105dzili\u015bcie tam, czy jak?! Co poniekt\u00f3rzy maj\u0105 co\u015b takiego jak \u017co\u0142\u0105dek!<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Wszyscy mamy Odd, ale nie ka\u017cdy grozi swojemu w\u0142a\u015bcicielowi samo strawieniem co godzin\u0119 \u2014 dosz\u0142a ich jeszcze odpowied\u017a Jeremiego.<\/p>\n\n\n\n
Ca\u0142a tr\u00f3jka mimowolnie parskn\u0119\u0142a \u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Lepiej ju\u017c chod\u017amy, bo jeszcze nasz worek bez dna zrobi co\u015b Jeremiemu \u2014 podsumowa\u0142 Ulrich, wci\u0105\u017c si\u0119 u\u015bmiechaj\u0105c.<\/p>\n\n\n\n
***<\/p>\n\n\n\n
Zamek w drzwiach zachrobota\u0142. Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej klamka z impetem uderzy\u0142a o \u015bcian\u0119, a fioletowo-r\u00f3\u017cowa smuga wlecia\u0142a do pomieszczenia, zatrzymuj\u0105c si\u0119 dopiero przed zastawionym pakunkami sto\u0142em.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Odd! M\u00f3g\u0142by\u015b chocia\u017c poczeka\u0107, \u017ce to rozpakujemy \u2014 skarci\u0142a przyjaciela Yumi, wchodz\u0105c wraz z reszt\u0105 do kuchni.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Chyba ju\u017c zapomnia\u0142a\u015b, \u017ce jak Odd jest g\u0142odny, to spokojnie mog\u0142y pokona\u0107 ka\u017cdy rekord na dowolnym dystansie \u2014 stwierdzi\u0142 Ulrich, podchodz\u0105c do sto\u0142u i podobnie jak ich wiecznie g\u0142odny przyjaciel zacz\u0105\u0142 otwiera\u0107 znajduj\u0105ce si\u0119 przed nim opakowania. Jednak w przeciwie\u0144stwie, od niego, nie wk\u0142ada\u0142 do ust, wszystkiego, co wyci\u0105gn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 A przynajmniej p\u00f3ki nogi nie odm\u00f3wi\u0105 mu pos\u0142usze\u0144stwa \u2014 doda\u0142 Jeremi, dok\u0142adaj\u0105c sw\u00f3j tobo\u0142ek i r\u00f3wnie\u017c zabieraj\u0105c si\u0119 za rozpakowywanie.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Ha ha\u2026 Ba\u0142dzo zaba\u0142ne\u2026 \u2014 wydusi\u0142 z siebie Odd z pe\u0142nymi ustami. A gdy w ko\u0144cu uda\u0142o mu si\u0119, prze\u0142kn\u0105\u0142 ich zawarto\u015b\u0107, doda\u0142. \u2014 Jakby\u015bcie kiedy\u015b sami do\u015bwiadczyli takiego ssania w brzuchu, to nie by\u0142oby wam do \u015bmiechu.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Mo\u017ce i tak, ale dalej uwa\u017cam, \u017ce chyba tylko miniaturowa czarna dziura mog\u0142aby wyja\u015bni\u0107, w jaki spos\u00f3b potrafisz zje\u015b\u0107 tak\u0105 ilo\u015b\u0107 pokarmu. Ka\u017cde miasto na \u015bwiecie zdaje si\u0119 mie\u0107 cho\u0107 jeden taki budynek, kt\u00f3ry stoi opuszczony, jakby wszyscy o nim zapomnieli. Pary\u017c nie wy\u0142amywa\u0142 si\u0119 z tej regu\u0142y. Pustelnia. Dwupi\u0119trowy dom z ogrodem otoczonym drzewami, kt\u00f3re zapewnia\u0142y nieco wytchnienia, od zgie\u0142ku miasta. Co\u015b jednak sprawia\u0142o, \u017ce niemal nikt si\u0119 nim nie interesowa\u0142. Zar\u00f3wno nieliczni przechodnie, jak i …
\u2014 Co to? \u2014 Aelita zainteresowa\u0142a si\u0119 du\u017cym tekturowym pud\u0142em stoj\u0105cym na szafce przy zlewie. Wygl\u0105da\u0142o bardziej jak paczka ni\u017c jak opakowanie na jedzenie.
Pozosta\u0142a czw\u00f3rka spojrza\u0142a na tajemniczy karton, lecz nikt nie odpowiedzia\u0142 na jej pytanie.
W ko\u0144cu Ulrich poszed\u0142 po paczk\u0119 i postawi\u0142 j\u0105 na stole w zrobionym przez reszt\u0119 miejscu.
\u2014 Strasznie lekka \u2014 podsumowa\u0142, przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 jej dok\u0142adniej.
Nic jednak nie dostrzeg\u0142. By\u0142o to zwyk\u0142e pud\u0142o z br\u0105zowej tektury, zaklejone szar\u0105 ta\u015bm\u0105. \u017badnych adres\u00f3w, informacji o adresacie, czy czegokolwiek. Jedynie z\u0142o\u017cona na cztery kartka przyczepiona na wierzchu.
Odd bez s\u0142owa si\u0119gn\u0105\u0142 po ni\u0105 i roz\u0142o\u017cy\u0142 jednym ruchem r\u0119ki.
\u2014 Do Aelity Schaeffer, Jeremiego Belpois, Odda Della Robia, Ulricha Sterna i Yumi Ishiyamy. Dla tych, kt\u00f3rych nie widzia\u0142em od lat. \u2014 przeczyta\u0142 na g\u0142os, z trudem prze\u0142ykaj\u0105c p\u00f3\u0142 kanapki, po czym spojrza\u0142 na reszt\u0119. \u2014 To chyba do nas.
\u2014 No co ty nie powiesz Odd\u2026 \u2014 rzuci\u0142 Jeremi, bior\u0105c od niego kartk\u0119.
\u2014 Tylko jak? Kto m\u00f3g\u0142 wiedzie\u0107, \u017ce tu b\u0119dziemy? \u2014 dopytywa\u0142a si\u0119 Aelita.
\u2014 Tego nie wiem.
Tymczasem Odd zacz\u0105\u0142, odrywa\u0107 ta\u015bm\u0119. Po chwili pud\u0142o by\u0142o otwarte i wszyscy mogli spojrze\u0107 do \u015brodka.
Karton by\u0142 niemal po brzegi wype\u0142niony styropianowym granulatem, a na \u015brodku tego wszystkiego le\u017ca\u0142 czerwony kartonik z wiadomo\u015bci\u0105.
Napisana czarnym mazakiem tre\u015b\u0107 brzmia\u0142a nast\u0119puj\u0105co:
KOLEJNA RUNDA W\u0141A\u015aNIE SI\u0118 ROZPOCZ\u0118\u0141A
MI\u0141O B\u0118DZIE SI\u0118 ZN\u00d3W SPOTKA\u0106
PUNKT 16.00 TAM GDZIE ZAWSZE
X.
Autor: Xana<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"parent":442,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[27],"tags":[],"class_list":["post-446","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-spotkanie-po-latach"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/446","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=446"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/446\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":447,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/446\/revisions\/447"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/442"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=446"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=446"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=446"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}