Wraca\u0142am do domu. Razem z tat\u0105. Przez ca\u0142\u0105 drog\u0119 nie rozmawiali\u015bmy. Mimo, \u017ce w g\u0142owie mia\u0142am coraz to wi\u0119cej pyta\u0144, tak jednocze\u015bnie by\u0142y one tak absurdalne, \u017ce nie chcia\u0142am ich zadawa\u0107. Spogl\u0105da\u0142am to na zabanda\u017cowan\u0105 d\u0142o\u0144, to na drog\u0119. By\u0142o bardzo spokojnie, a niebo zacz\u0119\u0142o przybiera\u0107 r\u00f3\u017cowe barwy. Do celu by\u0142o coraz bli\u017cej. Zna\u0142am te kolorowe kamienice, fontann\u0119 z srebrnym dobermanem, a na sam koniec \u2013 lokaln\u0105 kawiarni\u0119 udekorowan\u0105 sztucznymi bzami.<\/p>\n\n\n\n
Odetchn\u0119\u0142am. Rok mnie nie by\u0142o tutaj. A czas zupe\u0142nie si\u0119 zatrzyma\u0142. Nadal by\u0142o tutaj pi\u0119knie. Ucieszy\u0142am si\u0119 na my\u015bl, \u017ce zostan\u0119 na jeden wiecz\u00f3r. Wci\u0105\u017c nie wiedzia\u0142am, dlaczego starszy Dunbar w\u0142a\u015bnie dzi\u015b przyjecha\u0142 i mnie zabra\u0142 z Kadic. Wiedzia\u0142am, \u017ce rozmowa jest potrzebna.<\/p>\n\n\n\n
Nie potrafi\u0119 tego trzyma\u0107 w sobie.<\/p>\n\n\n\n
Nie potrafi\u0119 go ok\u0142amywa\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Nie potrafi\u0119 zrozumie\u0107 tych akcji.<\/p>\n\n\n\n
– Siadaj. \u2013 powiedzia\u0142 spokojnie tata, stawiaj\u0105c przede mn\u0105 kubek gor\u0105cej, gorzkiej czekolady. Na wierzchu p\u0142ywa\u0142y pianki. Obj\u0119\u0142am zdrow\u0105 d\u0142oni\u0105 nap\u00f3j, czuj\u0105c powr\u00f3t do dzieci\u0144stwa. Doskonale wiedzia\u0142, jak uwielbia\u0142am ciemn\u0105, belgijsk\u0105 czekolad\u0119. To zawsze by\u0142a moja jedyna s\u0142abo\u015b\u0107 w\u015br\u00f3d tych wszystkich s\u0142odyczy.<\/p>\n\n\n\n
Usiad\u0142am, a zaraz za mn\u0105 zrobi\u0142 to William. Mia\u0142 spojrzenie pe\u0142ne skupienia. Prze\u0142kn\u0119\u0142am \u015blin\u0119. Nigdy to nie zwiastowa\u0142o niczego dobrego. Pr\u00f3bowa\u0142am u\u0142o\u017cy\u0107 jakikolwiek scenariusz w g\u0142owie. \u017beby tylko to spotkanie przebieg\u0142o w dobrej atmosferze. Nie chcia\u0142am wraca\u0107 do Kadic.<\/p>\n\n\n\n
– Po pierwsze. Co si\u0119 sta\u0142o\u2026 no\u2026 – spyta\u0142 tata, wskazuj\u0105c palcem najpierw na m\u00f3j nos, a potem na r\u0119k\u0119. Upi\u0142am \u0142yk czekolady.<\/p>\n\n\n\n
– Kto\u015b otworzy\u0142 drzwi i mnie nimi uderzy\u0142 \u2013 odpowiedzia\u0142am zgodnie z prawd\u0105.<\/p>\n\n\n\n
– KTO?! \u2013 dopyta\u0142, wyra\u017anie zdenerwowany.<\/p>\n\n\n\n
– Nie wiem\u2026<\/p>\n\n\n\n
– KTO TO ZROBI\u0141?!<\/p>\n\n\n\n
– Ale spokojnie\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u017ba\u0142owa\u0142am, \u017ce wspomnia\u0142am o tym \u201ekim\u015b\u201d. Wiem, \u017ce ojciec nie odpu\u015bci, dop\u00f3ki si\u0119 nie dowie, przez kogo wygl\u0105dam teraz jak mors. Pr\u00f3bowa\u0142 pohamowa\u0107 emocje, ale ka\u017cde s\u0142owo, kt\u00f3re teraz powiem, doprowadzi go do furii. Od\u0142o\u017cy\u0142am kubek, chc\u0105c si\u0119 wyt\u0142umaczy\u0107.<\/p>\n\n\n\n
– Ale to moja wina! To ja nie patrzy\u0142am!<\/p>\n\n\n\n
Starszy Dunbar zatrzyma\u0142 si\u0119. Gestem pokaza\u0142, \u017cebym kontynuowa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
– A te palce\u2026 poparzy\u0142am si\u0119 na\u2026 sto\u0142\u00f3wce\u2026<\/p>\n\n\n\n
– Niby jak?<\/p>\n\n\n\n
– Zanosi\u0142am herbat\u0119\u2026 i za du\u017co nala\u0142am wody do kubka\u2026<\/p>\n\n\n\n
Schaeffer. Hopper.<\/em><\/p>\n\n\n\n Obserwowa\u0142am reakcj\u0119 taty na marn\u0105 wym\u00f3wk\u0119. Przecie\u017c nie powiem mu ca\u0142ej prawdy, bo ju\u017c b\u0119d\u0119 spalona na starcie. Zamiast mi\u0142ego wieczoru to sp\u0119dz\u0119 go w przychodni podczas rejestracji do szpitala psychiatrycznego.<\/p>\n\n\n\n Jestem twoim przyjacielem.<\/em><\/p>\n\n\n\n – Pami\u0119taj, \u017ce zawsze mo\u017cesz ze mn\u0105 porozmawia\u0107. \u2013 powiedzia\u0142 Dunbar, po czym u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119. Kiwn\u0119\u0142am g\u0142ow\u0105. Na nic innego nie zdo\u0142a\u0142am si\u0119 zebra\u0107. Brakowa\u0142o mi troski z jego strony. Ci\u0105gle tylko praca, praca i praca. \u017beby go nie m\u0119czy\u0107 ci\u0105g\u0142ymi dojazdami, zaproponowa\u0142am przeprowadzk\u0119 do internatu. Wydawa\u0142o si\u0119 to rozs\u0105dne. Chocia\u017c chcia\u0142abym ju\u017c wr\u00f3ci\u0107. Jeszcze kilka miesi\u0119cy i wakacje. A za kilka lat koniec szko\u0142y\u2026<\/p>\n\n\n\n Albo twoim wrogiem.<\/em><\/p>\n\n\n\n – Tato?<\/p>\n\n\n\n – Tak, c\u00f3reczko?<\/p>\n\n\n\n – Mam takie nietypowe pytanie. <\/p>\n\n\n\n – Od tego ze sposobem pozbycia si\u0119 podpalonej patelni mnie chyba nic nie zdziwi.<\/p>\n\n\n\n U\u015bmiechn\u0119\u0142am si\u0119 niezr\u0119cznie. Chyba b\u0119dzie mi do ko\u0144ca \u017cycia wypomina\u0107 moje pierwsze podboje kuchenne, kiedy o ma\u0142o nie pu\u015bci\u0142am domu z dymem.<\/p>\n\n\n\n – Ale obiecujesz?<\/p>\n\n\n\n William od razu spowa\u017cnia\u0142. Teraz ju\u017c za p\u00f3\u017ano. Musz\u0119 zada\u0107 to pytanie.<\/p>\n\n\n\n – Obiecuj\u0119.<\/p>\n\n\n\n Wzi\u0119\u0142am g\u0142\u0119boki wdech. Zebra\u0142am ma\u0142y k\u0142\u0119bek popl\u0105tanych my\u015bli. Mo\u017ce ta rozmowa mi pomo\u017ce? Na pewno cokolwiek mi tata wyja\u015bni. Zna\u0142am tego przesz\u0142o\u015b\u0107. Wiedzia\u0142am, \u017ce pope\u0142ni\u0142 b\u0142\u0105d, b\u0119d\u0105c w moim wieku. Przez rok by\u0142 nieobecny. Kr\u0105\u017cy\u0142 pod dyktando gro\u017anego wirusa, kt\u00f3ry za wszelk\u0105 cen\u0119 chcia\u0142 zdoby\u0107 w\u0142adz\u0119 nad \u015bwiatem Internetu. Twierdzi\u0142, \u017ce kompletnie nic nie pami\u0119ta z tego czasu.<\/p>\n\n\n\n Ale ja wiedzia\u0142am, ile go kosztowa\u0142 powr\u00f3t do normalno\u015bci. Rachunk\u00f3w za psychiatr\u0119 oraz psychologa nigdy nie wyrzuci\u0142. Ca\u0142\u0105 dokumentacj\u0119 medyczn\u0105 studiowa\u0142am po nocach, aby m\u00f3c go zrozumie\u0107. Dlaczego wcze\u015bniej by\u0142 a\u017c tak nadopieku\u0144czy, kiedy tylko pozna\u0142am pierwsze strony internetowe \u2013 zwyk\u0142e komunikatory czy \u017ar\u00f3d\u0142a muzyki.<\/p>\n\n\n\n Nie rozumia\u0142am, dlaczego mam blokady.<\/p>\n\n\n\n Nie rozumia\u0142am, dlaczego mi nie ufa\u0142.<\/p>\n\n\n\n Nie rozumia\u0142am, dlaczego mnie chroni\u0142.<\/p>\n\n\n\n – Czy Xana m\u00f3g\u0142 przetrwa\u0107?<\/p>\n\n\n\n Nasta\u0142a cisza. Pan Dunbar patrzy\u0142 na mnie, szukaj\u0105c w g\u0142owie jakiejkolwiek odpowiedzi. Czeka\u0142am cierpliwie. Musia\u0142am by\u0107 pewna, \u017ce sobie cz\u0119\u015b\u0107 ostatnich wydarze\u0144 po prostu wymy\u015bli\u0142am\u2026<\/p>\n\n\n\n Chocia\u017c wiedzia\u0142am, \u017ce tak nie by\u0142o.<\/p>\n\n\n\n – Sk\u0105d ty\u2026 ale\u2026 – zacz\u0105\u0142 ojciec, ale nie doko\u0144czy\u0142. Nast\u0119pnie zerwa\u0142 si\u0119 z krzes\u0142a i chwyci\u0142 m\u00f3j telefon. Nie zd\u0105\u017cy\u0142am go zabra\u0107 przed nim.<\/p>\n\n\n\n – Co ty robisz?<\/p>\n\n\n\n – Konfiskuj\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Ale za co?! \u2013 krzykn\u0119\u0142am. \u2013 Przecie\u017c mam dobre oceny!<\/p>\n\n\n\n – Za k\u0142amstwo. Na g\u00f3r\u0119 odrabia\u0107 lekcje!<\/p>\n\n\n\n Grzecznie zabra\u0142am plecak i posz\u0142am do dawnego pokoju. Chcia\u0142am wsparcia, zamiast tego dosta\u0142am szlaban. W g\u0142owie nadal m\u0119tlik, kt\u00f3ry si\u0119 dodatkowo powi\u0119kszy\u0142. Nigdy nie widzia\u0142am ojca tak przera\u017conego.<\/p>\n\n\n\n A mo\u017ce to wszystko przela\u0107 na papier?<\/p>\n\n\n\n – \u017bartujesz? \u2013 zapyta\u0142a Monica, nie wierz\u0105c w to, co jej powiedzia\u0142am.<\/p>\n\n\n\n – No w\u0142a\u015bnie nie. \u2013 odpowiedzia\u0142am. \u2013 Dlaczego si\u0119 wczoraj nie odezwa\u0142am. \u2013 doda\u0142am niepocieszona. Nie czu\u0142am si\u0119 komfortowo z brakiem telefonu. Nie by\u0142 on bardzo potrzebny\u2026, ale chocia\u017c by\u0142. Co innego z zaufaniem. Nie mia\u0142am pomys\u0142u, jak to wszystko wyprostowa\u0107. Liczy\u0142am, \u017ce W\u0142oszka co\u015b wymy\u015bli. Chocia\u017c na ni\u0105 mog\u0142am obecnie liczy\u0107.<\/p>\n\n\n\n – Rozumiem wiele, ale brak Internetu? To tak, jakby\u015b w Italii nie zjad\u0142a pizza margheritta. Albo nie zjad\u0142a tiramisu. To tak, jakby\u015b w la Croazia<\/em> nie spr\u00f3bowa\u0142a frutti di mare. To jak, jakby\u015b w Hollywood dorata<\/em> nie posiada\u0142a rosso <\/em>szminki!<\/p>\n\n\n\n U\u015bmiechn\u0119\u0142am si\u0119. Uwielbia\u0142am jej homeryckie por\u00f3wnania. Chocia\u017c czasem niedosz\u0142a aktorka przesadza\u0142a z doz\u0105 dramatu, jak\u0105 wprowadza\u0142a w swoich opowie\u015bciach, to mia\u0142a w tym sw\u00f3j urok. By\u0142a kolorowym ptakiem po\u015br\u00f3d zwyczajnych uczni\u00f3w. Ewidentnie uwielbia\u0142a ten stan. \u017be ka\u017cdy na ni\u0105 patrzy.<\/p>\n\n\n\n Monica poprawi\u0142a idealnie po\u0142o\u017cony r\u00f3\u017c na policzkach. Nast\u0119pnie spojrza\u0142a na mnie. Wyci\u0105gn\u0119\u0142a z torebki puder oraz wi\u0119kszy p\u0119dzel. Nast\u0119pnie na\u0142o\u017cy\u0142a produkt i zacz\u0119\u0142a mi pa\u0107ka\u0107 nim po policzkach.<\/p>\n\n\n\n – Co ty\u2026<\/p>\n\n\n\n – Silenzio, bo mi popsujesz efekt.<\/p>\n\n\n\n – Ale\u2026<\/p>\n\n\n\n Zadzwoni\u0142 dzwonek. Uczniowie powoli kierowali si\u0119 do sali. Dwie godziny francuskiego nikogo nie napawa\u0142y optymizmem \u2013 szczeg\u00f3lnie uczni\u00f3w wychowanych w innych krajach. Id\u0105c do \u015brodka, zauwa\u017cy\u0142am kogo\u015b\u2026<\/p>\n\n\n\n Znajomego.<\/p>\n\n\n\n Wsz\u0119dzie rozpoznam ten u\u015bmiech i bia\u0142e w\u0142osy. Wsz\u0119dzie poznam tego ch\u0142opaka, jednego z niewielu, kt\u00f3ry jest ode mnie wy\u017cszy. Mimo obecnie eleganckiego ubioru, kt\u00f3ry by\u0142 inny, jak tego dnia, to nie da\u0142am rady o nim zapomnie\u0107.<\/p>\n\n\n\n Jestem twoim przyjacielem. Albo twoim wrogiem.<\/em><\/p>\n\n\n\n – No chod\u017a, zaraz lekcja! \u2013 zawo\u0142a\u0142a mnie Monica, ci\u0105gn\u0105c za prawe rami\u0119. Wypu\u015bci\u0142am si\u0119 z jej delikatnego u\u015bcisku.<\/p>\n\n\n\n – Zaraz przyjd\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Byle szybko, bo znowu nam miejsce zabior\u0105.<\/p>\n\n\n\n Nie s\u0142ucha\u0142am jej p\u00f3\u017aniej. Podbieg\u0142am do nieznajomego. On nawet nie ruszy\u0142 dalej. Chcia\u0142, \u017cebym go zauwa\u017cy\u0142a i jak najszybciej podesz\u0142a. U\u015bmiecha\u0142 si\u0119. O to mu chodzi\u0142o.<\/p>\n\n\n\n – Cze\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n – Hej. Jak r\u0119ka? \u2013 spyta\u0142 spokojnie.<\/p>\n\n\n\n – A\u2026 ju\u017c lepiej\u2026 – sk\u0142ama\u0142am. Nadal mnie bola\u0142a przy prostych czynno\u015bciach. Ch\u0142opak prychn\u0105\u0142 \u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n – Kiepsko \u015bciemniasz.<\/p>\n\n\n\n Mia\u0142 racj\u0119. Przez to m\u00f3j ojciec postanowi\u0142 mnie otoczy\u0107 parasolem ochronnym, nie ust\u0119puj\u0105c na krok. Tylko dlatego, \u017ce zada\u0142am to jedno pytanie.<\/p>\n\n\n\n Pytanie, kt\u00f3re pozwoli\u0142oby mi pozbiera\u0107 my\u015bli.<\/p>\n\n\n\n Pytanie, kt\u00f3re zmieni\u0142o najwa\u017cniejsz\u0105 moj\u0105 relacj\u0119.<\/p>\n\n\n\n Pytanie, kt\u00f3re mog\u0142o pom\u00f3c zasn\u0105\u0107 spokojnie.<\/p>\n\n\n\n – \u0141adny pier\u015bcionek \u2013 skomentowa\u0142, wskazuj\u0105c na praw\u0105 d\u0142o\u0144. Spojrza\u0142am na ni\u0105 odruchowo. Wiedzia\u0142am, \u017ce go mam. To jedyna b\u0142yskotka, kt\u00f3r\u0105 posiada\u0142am. Nigdy jej nie zostawia\u0142am. To by\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 mnie. Pan Dunbar wiedzia\u0142, \u017ce go nosz\u0119 i bardzo mi na nim zale\u017cy.<\/p>\n\n\n\n Nie wiedzia\u0142 jednak, co on ostatnio zrobi\u0142.<\/p>\n\n\n\n I tak musi pozosta\u0107. Ile? Jak najd\u0142u\u017cej.<\/p>\n\n\n\n Chwyci\u0142am jeszcze raz ch\u0142opaka na nadgarstek. A on? Niewzruszony, \u017ce to zrobi\u0142am. Spojrza\u0142am ponownie to na jego bransoletk\u0119, to na sw\u00f3j pier\u015bcie\u0144. Wszystko dok\u0142adnie takie same. Nie by\u0142o nawet milimetra r\u00f3\u017cnicy.<\/p>\n\n\n\n – Mamy bardzo du\u017co wsp\u00f3lnego \u2013 doda\u0142 bardzo spokojnie. Chcia\u0142abym mie\u0107 chocia\u017c odrobin\u0119 takiej swobody, kt\u00f3r\u0105 on posiada. On prowadzi\u0142 t\u0105 rozmow\u0119. Chocia\u017c to ja mia\u0142am do niego multum pyta\u0144.<\/p>\n\n\n\n – Sk\u0105d\u2026<\/p>\n\n\n\n – To mam? \u2013 doko\u0144czy\u0142 za mnie. \u2013 Dosta\u0142em w spadku.<\/p>\n\n\n\n Spadku? Jakim spadku? Dlaczego on m\u00f3wi tak enigmatycznie?<\/p>\n\n\n\n – Jak masz na imi\u0119? \u2013 wypali\u0142am bez \u017cadnego zastanowienia. Tylko tyle musia\u0142am wiedzie\u0107. Reszt\u0105 si\u0119 zajm\u0119 p\u00f3\u017aniej, jak tylko odzyskam telefon. Prosz\u0119, powiedz mi. Niewiele od Ciebie oczekuj\u0119. Odczytaj to. Zrozum, \u017ce tego w tym momencie potrzebuj\u0119. Nie graj ze mn\u0105 chocia\u017c w tej kwestii.<\/p>\n\n\n\n Nieznajomy spojrza\u0142 na zegarek.<\/p>\n\n\n\n – Kurcze, sp\u00f3\u017aniony jestem. \u2013 rzek\u0142 znowu spokojnie. Doprowadza\u0142 mnie do sza\u0142u. Ju\u017c mia\u0142 i\u015b\u0107 do klasy, jednak zasz\u0142am mu drog\u0119. Byli\u015bmy kilka centymetr\u00f3w od siebie. Wyczu\u0142am zapach jego perfum. On moich zapewne te\u017c.<\/p>\n\n\n\n W normalnych warunkach by\u0142oby to niezr\u0119czne. Jednak mia\u0142am to gdzie\u015b.<\/p>\n\n\n\n – Jak\u2026 masz\u2026 na\u2026 IMI\u0118! \u2013 krzykn\u0119\u0142am, akcentuj\u0105c ka\u017cde kolejne s\u0142owo. On nadal sta\u0142 niewzruszony. Po kilku sekundach odsun\u0105\u0142 si\u0119, po czym wystawi\u0142 r\u0119k\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Felix.<\/p>\n\n\n\n – Melanie.<\/p>\n\n\n\n R\u00f3wnie\u017c wystawi\u0142am r\u0119k\u0119. Jasnow\u0142osy zamiast tego wzi\u0105\u0142 moj\u0105 praw\u0105 d\u0142o\u0144 i j\u0105 chcia\u0142 uca\u0142owa\u0107. Im bli\u017cej pier\u015bcionek by\u0142 jego ust, zacz\u0105\u0142 delikatnie migota\u0107 na bia\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Nie \u2013 to niemo\u017cliwe.<\/p>\n\n\n\n Jestem twoim przyjacielem. Albo wrogiem.<\/em><\/p>\n\n\n\n Wyrwa\u0142am swoj\u0105 r\u0119k\u0119, po czym poprawi\u0142am plecak i posz\u0142am na lekcje. Na odchodne powiedzia\u0142 tylko jedno zdanie. Chocia\u017c wola\u0142am, jak ju\u017c nic nie m\u00f3wi\u0142.<\/p>\n\n\n\n – Do zobaczenia, Melanie!<\/p>\n\n\n\n – Kurcze, dziewczyno! \u2013 krzykn\u0119\u0142a Monica, zachwycona po lekcjach. \u2013 Wiedzia\u0142am, \u017ce masz wra\u017cliw\u0105 dusz\u0119, ale\u2026 o matko! Ty jeste\u015b naprawd\u0119 zdoln\u0105 pisark\u0105! \u2013 doda\u0142a, trzymaj\u0105c moj\u0105 klas\u00f3wk\u0119, kt\u00f3re nauczyciel bardzo szybko sprawdzi\u0142. Za\u015bmia\u0142am si\u0119.<\/p>\n\n\n\n – To nie ja. To Edgar.<\/p>\n\n\n\n W\u0142oszka zatrzyma\u0142a si\u0119. Mimika j\u0105 zdradzi\u0142a bardzo szybko.<\/p>\n\n\n\n No tak. Ja jej nigdy nie wspomnia\u0142am o Edgarze. \u015aredniego wzrostu, rudow\u0142osym ch\u0142opaku z naszej klasy. Najlepszym uczniu z naszej klasy. Nigdy nie zrobi\u0142 \u017cadnego b\u0142\u0119du na sprawdzianie. Zawsze ko\u0144czy\u0142 wypracowania jako pierwszy. Herve pr\u00f3bowa\u0142 z nim rywalizowa\u0107 o miano najm\u0105drzejszego ucznia w Kadic. Jednak to zawsze on by\u0142 najlepszy\u2026 poza zaj\u0119ciami z panem Moralesem.<\/p>\n\n\n\n – KIM DO CHOLERY JEST EDGAR?! \u2013 krzykn\u0119\u0142a ura\u017cona Monica.<\/p>\n\n\n\n W tym momencie mnie ol\u015bni\u0142o. No tak! Edgar! On na pewno mi to wszystko wyja\u015bni!<\/p>\n\n\n\n – Zaraz Ci go przedstawi\u0119. Na pewno go znasz! \u2013 odpowiedzia\u0142am z entuzjazmem jeszcze wi\u0119kszym od swojej przyjaci\u00f3\u0142ki. Chwyci\u0142am j\u0105 za r\u0119k\u0119 i pobieg\u0142am do pokoju 217.<\/p>\n\n\n\n \u275dWho the hell is Edgar?<\/strong><\/p>\n\n\n\n There’s a ghost in my body and he is a lyricist<\/strong>\u275e<\/strong><\/p>\n\n\n\n (Teya & Salena – Who the hell is Edgar?)<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Wraca\u0142am do domu. Razem z tat\u0105. Przez ca\u0142\u0105 drog\u0119 nie rozmawiali\u015bmy. Mimo, \u017ce w g\u0142owie mia\u0142am coraz to wi\u0119cej pyta\u0144, tak jednocze\u015bnie by\u0142y one tak absurdalne, \u017ce nie chcia\u0142am ich zadawa\u0107. Spogl\u0105da\u0142am to na zabanda\u017cowan\u0105 d\u0142o\u0144, to na drog\u0119. By\u0142o bardzo spokojnie, a niebo zacz\u0119\u0142o przybiera\u0107 r\u00f3\u017cowe barwy. Do celu by\u0142o coraz bli\u017cej. Zna\u0142am te …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":4256,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[67],"tags":[],"class_list":["post-4447","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-lowca-i-ofiara"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4447","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4447"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4447\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4448,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4447\/revisions\/4448"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4256"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4447"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4447"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4447"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}