\u2014 Stary, ty to\u2026 te\u017c widzisz?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Madonna mia\u2026 ziemia si\u0119 w p\u00f3\u0142 rozst\u0105pi. Czekaj, a mo\u017ce ja po prostu jeszcze\u2026 au\u0107! Za co to!?<\/p>\n\n\n\n
K\u0105tem oka Odd jeszcze zobaczy\u0142 cofaj\u0105c\u0105 si\u0119 d\u0142o\u0144 Jeremiego. Rozmasowa\u0142 uszczypni\u0119te rami\u0119, obrzucaj\u0105c Belpoisa spojrzeniem godnego obra\u017conego kota – zmru\u017cy\u0142 oczy, a gdyby tylko m\u00f3g\u0142, to pewnie by po\u0142o\u017cy\u0142 po sobie r\u00f3wnie\u017c i uszy, miarowo bij\u0105c ogonem w pod\u0142og\u0119. Tym razem jednak wzrok musia\u0142 wystarczy\u0107. Zreszt\u0105 – ten szybko przeni\u00f3s\u0142 si\u0119 na uci\u015bni\u0119t\u0105 na kanapie par\u0119 kumpli. Mieli na niej na tyle ma\u0142o miejsca, \u017ce Della Robbia do tej pory nie wiedzia\u0142, jakim cudem z niej nie spadli w nocy.<\/p>\n\n\n\n
Znaczy, widzia\u0142, \u017ce panowie bardzo mocno si\u0119 wzajemnie trzymali.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Dla pewno\u015bci. \u2014 Jeremie odmrukn\u0105\u0142, przecieraj\u0105c okulary o materia\u0142 swojej koszulki. \u2014 A to? Po co? \u2014 zapyta\u0142, obserwuj\u0105c, jak Odd unosi\u0142 telefon.<\/p>\n\n\n\n
I, szczerze, zna\u0142 ju\u017c ten cwany u\u015bmieszek. I nie przypomina\u0142 sobie, by zwiastowa\u0142 on kiedykolwiek co\u015b nieproblemogennego.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 A to? \u2014 cicho rozbrzmia\u0142 d\u017awi\u0119k migawki. U\u015bmiech Odda zrobi\u0142 si\u0119 jeszcze szerszy. \u2014 Dla potomno\u015bci. ~<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Borys, polewoj!<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Kurwa, nie jestem Borys! Co to w og\u00f3le za typ? \u2014 William uderzy\u0142 z \u0142okcia w dno butelki z w\u00f3dk\u0105, odkr\u0119ci\u0142 j\u0105 i rozla\u0142 zawarto\u015b\u0107 w kubki.<\/p>\n\n\n\n
Mo\u017ce i wbrew jakim\u015b niepisanym zasadom, ale nie mieli dost\u0119pu do kieliszk\u00f3w. Zreszt\u0105, i tak to by\u0142 cud, \u017ce tak szybko doprowadzili Pustelni\u0119 do stanu jakiejkolwiek u\u017cywalno\u015bci w czasie zaledwie dw\u00f3ch tygodni.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Borys Polewoj, taki radziecki pisarz. \u2014 Odd dorwa\u0142 si\u0119 do laptopa Jeremiego, ustawiaj\u0105c kolejne piosenki w kolejce odtwarzacza. \u2014 By\u0142 tak s\u0142awny, \u017ce nawet do tej pory pij\u0105 w jego imi\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Ulrich uni\u00f3s\u0142 brew, zerkaj\u0105c na swojego przyjaciela. Ten d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119 nic sobie z tego nie robi\u0142; doda\u0142 par\u0119 kawa\u0142k\u00f3w od P!nk i Rihanny, a dopiero po chwili zorientowa\u0142 si\u0119 co do wwiercaj\u0105cego si\u0119 w jego skro\u0144 wzroku Sterna. Powoli odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 w jego stron\u0119, pr\u00f3buj\u0105c zrozumie\u0107, sk\u0105d takie akurat spojrzenie.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 No, co?<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nic, nic. \u2014 Ulrich szybko odpar\u0142, odwracaj\u0105c si\u0119, by podnie\u015b\u0107 z pod\u0142ogi plastikowy kubeczek. \u2014 Zwyczajnie jestem w szoku. Twoja szara kom\u00f3rka czasami jednak dzia\u0142a, skoro jest w stanie wykrzesa\u0107 z siebie takie ciekawostki.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Ej! \u2014 Odd wyda\u0142 z siebie obruszony pisk.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie, nie, nie. \u2014 William zakr\u0119ci\u0142 butelk\u0119 i odstawi\u0142 j\u0105 na blat sto\u0142u. \u2014 Szara kom\u00f3rka dzia\u0142a. Po prostu nie styka kabelek. Wiecie, wej\u015bcie jest wyrobione. I tak jestem w szoku, \u017ce nie s\u0142yszymy co chwil\u0119 d\u017awi\u0119ku pod\u0142\u0105czanego USB i d\u017awi\u0119ku od\u0142\u0105czanego USB.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Nie no, to raczej w pokoju Jeremiego! \u2014 Odd paln\u0105\u0142 bez wi\u0119kszych ogr\u00f3dek.<\/p>\n\n\n\n
Ulrich w z\u0142ym momencie wzi\u0105\u0142 \u0142yka i spojrza\u0142 w stron\u0119 pary Einstein\u00f3w. Zrobi\u0142o mu si\u0119 ciep\u0142o, kiedy Jeremie spojrza\u0142 w ich stron\u0119, zastanawiaj\u0105c si\u0119, czemu s\u0142ysza\u0142 swoje imi\u0119. Czy zakrztusi\u0142 si\u0119? Odg\u0142osy d\u0142awienia si\u0119 przywo\u0142a\u0142y Yumi, kt\u00f3ra na blacie postawi\u0142a kolejny kubek, tu\u017c przed Ulrichem.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 No pluj, pluj do kubeczka. \u2014 rzuci\u0142a, co tylko nasili\u0142o pr\u00f3by d\u0142awionego \u015bmiechu. Ch\u0142opak wreszcie nie wytrzyma\u0142 – posprintowa\u0142 do kuchni i wyplu\u0142 zawarto\u015b\u0107 do zlewu, zanim posz\u0142oby mu wszystko nosem. Odetchn\u0105\u0142 g\u0142\u0119boko, w nadziei, \u017ce za moment nie sko\u0144czy si\u0119 zwrotem czego\u015b wi\u0119cej, ni\u017c tylko cholerny sok pomara\u0144czowy.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 J\u0119dza. \u2014 burkn\u0105\u0142, wycieraj\u0105c usta wierzchem d\u0142oni.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Do us\u0142ug. \u2014 Yumi zabra\u0142a czysty kubeczek i wzruszy\u0142a ramionami z u\u015bmieszkiem z czystej satysfakcji. Przysiad\u0142a si\u0119 do Aelity, kt\u00f3ra z uniesion\u0105 brwi\u0105 do tej pory zastanawia\u0142a si\u0119, co najlepszego na my\u015bli m\u00f3g\u0142 mie\u0107 Odd ze swoim nawi\u0105zaniem do USB.<\/p>\n\n\n\n
Finalnie westchn\u0119\u0142a, dochodz\u0105c do wniosku, \u017ce im mniej wiedzia\u0142a, tym lepiej spa\u0142a. Znaj\u0105c ch\u0142opak\u00f3w, gdyby spr\u00f3bowa\u0142a w to wnikn\u0105\u0107 g\u0142\u0119biej, i tak pewnie by po wszystkim uzna\u0142a, \u017ce by\u0142o jej to i\u015bcie po choler\u0119 – bo dos\u0142ownie jej zlasowa\u0142o m\u00f3zg. Uwielbia\u0142a ich, byli jej przyjaci\u00f3\u0142mi, ale czasem\u2026 zwyczajnie zastanawia\u0142a si\u0119, czy te wszystkie psiocz\u0105ce na facet\u00f3w laski w pewien spos\u00f3b nie mieli racji, to raz. Dwa\u2026 niekiedy przez nich mia\u0142a to g\u0142upie wra\u017cenie, \u017ce rozumia\u0142a sk\u0105d wzi\u0119\u0142o si\u0119 stwierdzenie, \u017ce m\u0119\u017cczy\u017ani \u017cyli kr\u00f3cej. I nie chodzi\u0142o o czynniki biologiczne.<\/p>\n\n\n\n
Jeremie nala\u0142 sobie soku. Picie z Williamem, Ulrichem i Oddem nie nale\u017ca\u0142o do najlepszych pomys\u0142\u00f3w. Raz, jeden jedyny raz da\u0142 im si\u0119 nam\u00f3wi\u0107, i jak si\u0119 to sko\u0144czy\u0142o? Ot\u00f3\u017c, nast\u0119pnego dnia le\u017ca\u0142 skacowany w swoim pokoju po tym, jak Dunbar uraczy\u0142 go jakim\u015b jabcokiem, kt\u00f3ry to zwi\u00f3z\u0142 z rodzinnych stron podczas wakacji w Szkocji. Po wszystkim tylko sobie przypomnia\u0142, \u017ce babciulka wspomina\u0142a, \u017ce to mocny specyfik, do rozcie\u0144czania\u2026 bo jak jego ojciec sprawdzi\u0142 wolta\u017c alkoholomierzem, to przyrz\u0105d wpad\u0142 a\u017c po poziom oko\u0142o siedemdziesi\u0119ciu procent.<\/p>\n\n\n\n
Od tamtej pory twierdzi\u0142, \u017ce jak maj\u0105 zamiar sobie przepali\u0107 prze\u0142yki, to on nie wnika\u0142.<\/p>\n\n\n\n
On tylko b\u0119dzie obserwowa\u0142. Ile si\u0119 da. A reszt\u0119 niech os\u0105dzi historia.<\/p>\n\n\n\n
Jeremie od samego pocz\u0105tku wiedzia\u0142, \u017ce jego najlepsz\u0105 decyzj\u0105 tego dnia by\u0142o nie pi\u0107 z ch\u0142opakami. Jak na razie ca\u0142kiem dobrze sobie radzili z t\u0105 jedn\u0105 butelk\u0105 w\u00f3dki, a w lod\u00f3wce turystycznej ch\u0142odzi\u0142a si\u0119 kolejna. Wi\u015bniowa wchodzi\u0142a jak marzenie – nie czu\u0107 by\u0142o potrzeby zapijania, nie martwili si\u0119 zagryzaniem\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u2026a bardziej do\u015bwiadczone jednostki zazwyczaj miewa\u0142y \u015bwiadomo\u015b\u0107 do czego to mog\u0142o prowadzi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Najlepsze wi\u0119c zacz\u0119\u0142o si\u0119, kiedy Jeremie, Yumi i Aelita poszli spa\u0107. William, Odd i Ulrich obiecali, \u017ce nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej posprz\u0105taj\u0105 i sami grzecznie p\u00f3jd\u0105 dmucha\u0107 sobie materace, by waln\u0105\u0107 w kim\u0119. Bez wi\u0119kszych dziwnych rewelacji.<\/p>\n\n\n\n
\u2014 Mordo, kurwa jego ma\u0107! Ale Ty zajebisty jeste\u015b!<\/p>\n\n\n\n
\u201dZaczyna si\u0119.\u201d, pomy\u015bla\u0142 Jeremie, kiedy us\u0142ysza\u0142 kolejne \u201cPij, pij, pij!\u201d z do\u0142u.<\/em><\/p>\n\n\n\n Bez kaca si\u0119 nie ob\u0119dzie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Co by\u0142o s\u0142ycha\u0107 dalej?<\/p>\n\n\n\n Ch\u0142opacy mo\u017ce i przykr\u0119cili muzyk\u0119, ale to ich nie powstrzyma\u0142o przed urz\u0105dzeniem sobie karaoke do czego tylko im si\u0119 nawin\u0119\u0142o pod przycisk myszki. Odd pami\u0119ta\u0142, \u017ce w pewnym momencie po prostu wyci\u0105gn\u0105\u0142 telefon i nagrywa\u0142, jak Ulrich i William zarzynali kolejne utwory od Hollywood Undead, robi\u0105c sobie wsp\u00f3\u0142dzielony mikrofon ze znalezionej w kuchni drewnianej \u0142y\u017cki.<\/p>\n\n\n\n \u2014 Your remorse holds no recourse\u2026! \u2014 linia melodyczna na tym etapie by\u0142a bardzo opcjonalna. \u2014 No, I\u2019m breathing slowly\u2026<\/p>\n\n\n\n \u2014 Oh, won\u2019t you hold me? ~ \u2014 Odd ledwo zd\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 cofn\u0105\u0107 o krok, zanim William, zamiast trzyma\u0107 razem z kumplem drewnian\u0105 \u0142ych\u0119\u2026 zwyczajnie go z\u0142apa\u0142 i obkr\u0119ci\u0142 wok\u00f3\u0142 w\u0142asnej osi.<\/p>\n\n\n\n \u2014 \u0141o paaanie. To mo\u017ce Wam dam troch\u0119 przestrzeni? \u2014 Della Robbia prychn\u0105\u0142, si\u0119gaj\u0105c po sw\u00f3j kubek z w\u00f3dk\u0105 rozcie\u0144czon\u0105 col\u0105.<\/p>\n\n\n\n \u2014 E tam\u2026 my nie Jeremie\u2026 nie b\u0119dziemy chyba aktualizowali \u017cadnego oprogramowania\u2026 \u2014 William podrapa\u0142 si\u0119 po karku, nieco chwiej\u0105c. Dalej trzyma\u0142 Ulricha przy sobie.<\/p>\n\n\n\n Obaj mieli czerwone nosy i nieco przeszklone oczy. Siek\u0142o ich.<\/p>\n\n\n\n \u2014 Ehe\u2026 a potem\u2026 d\u017awi\u0119k pod\u0142\u0105czanego USB\u2026 d\u017awi\u0119k od\u0142\u0105czanego USB\u2026 d\u017awi\u0119k pod\u0142\u0105czanego USB\u2026 \u2014 Stern zachichota\u0142 pod nosem. \u2014 Stary, to\u2026 mo\u017ce dlatego on si\u0119 tam tyle\u2026 no\u2026 zaszywa? Aktualizuje oprogramowanie\u2026<\/p>\n\n\n\n \u2014 \u017beby tylko swoje\u2026<\/p>\n\n\n\n \u2014 Ale\u2026 \u017ce ciotki? \u2014 Odd zamruga\u0142. \u2014 Nieee no\u2026 ch\u0142opaaaki\u2026<\/p>\n\n\n\n \u2014 Nie no.. ciotk\u0119 powa\u017camy\u2026 szanujemy i kochamy. \u2014 Ulrich nieco si\u0119 odepchn\u0105\u0142 od Williama i siad\u0142 na kanapie. Zacz\u0105\u0142 wylicza\u0107 na palcach przy powa\u017caniu, szacunku i kochaniu. \u2014 Iiii\u2026 jakby jej tylko krzywd\u0119 zrobi\u0142, to ja bym go ten\u2026 no.<\/p>\n\n\n\n \u2014 A wiesz, jak takie rzeczy si\u0119 za\u0142atwia w Szkocji? \u2014 William usiad\u0142 obok. Czkn\u0119\u0142o mu si\u0119 – a mimo to dalej dorwa\u0142 si\u0119 do swojego kubka. Jakby mu jeszcze by\u0142o ma\u0142o atrakcji.<\/p>\n\n\n\n \u2014 Dawaj.<\/p>\n\n\n\n \u2014 No\u2026 to takiemu to wpierdol\u2026 i w baga\u017cnik\u2026 i w samych gaciach wywozi si\u0119 do lasu. \u2014 Dunbar zachichota\u0142, nieco si\u0119 kiwaj\u0105c na boki.<\/p>\n\n\n\n \u2014 Mrrr\u2026 tak mi m\u00f3\u00f3\u00f3w\u2026 ~<\/p>\n\n\n\n Odd otworzy\u0142 szerzej oczy, widz\u0105c, jak William z Ulrichem si\u0119 do siebie przykleili.<\/p>\n\n\n\n \u201cDobry kurwa Kivi, najebali si\u0119 w trzy dupska.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2014 Ej\u2026 wiesz co? \u2014 William paln\u0105\u0142 w pewnym momencie. \u2014 Ty to jednak jeste\u015b spoko morda, Stern\u2026<\/p>\n\n\n\n \u2014 Noo\u2026 ty te\u017c nie jeste\u015b taki z\u0142y\u2026<\/p>\n\n\n\n \u201c\u0141o w mord\u0119. Dobra. To ja lepiej id\u0119 do kibla.\u201d*<\/em><\/p>\n\n\n\n Co si\u0119 dzia\u0142o dalej? Odd bardzo chcia\u0142 wiedzie\u0107. Poszed\u0142 na moment na stron\u0119. Potem stwierdzi\u0142, \u017ce na moment si\u0119 po\u0142o\u017cy, a\u017c wreszcie\u2026 no w\u0142a\u015bciwie to urwa\u0142 mu si\u0119 film.<\/p>\n\n\n\n Ch\u0142opakom te\u017c.<\/p>\n\n\n\n Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce William by\u0142 zar\u0105bist\u0105 poduszk\u0105, a Ulricha nawet dynamitem nie oderwie od ciep\u0142ego.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Autorka: Morrigan<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u2014 Stary, ty to\u2026 te\u017c widzisz? \u2014 Madonna mia\u2026 ziemia si\u0119 w p\u00f3\u0142 rozst\u0105pi. Czekaj, a mo\u017ce ja po prostu jeszcze\u2026 au\u0107! Za co to!? K\u0105tem oka Odd jeszcze zobaczy\u0142 cofaj\u0105c\u0105 si\u0119 d\u0142o\u0144 Jeremiego. Rozmasowa\u0142 uszczypni\u0119te rami\u0119, obrzucaj\u0105c Belpoisa spojrzeniem godnego obra\u017conego kota – zmru\u017cy\u0142 oczy, a gdyby tylko m\u00f3g\u0142, to pewnie by po\u0142o\u017cy\u0142 po …
\n\n\n\n
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":1782,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[45],"tags":[],"class_list":["post-4438","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-one-shoty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4438","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4438"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4438\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4439,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4438\/revisions\/4439"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4438"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4438"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4438"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}