{"id":440,"date":"2021-04-14T19:52:09","date_gmt":"2021-04-14T19:52:09","guid":{"rendered":"http:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=440"},"modified":"2021-04-14T19:52:09","modified_gmt":"2021-04-14T19:52:09","slug":"1-2","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/serie\/siodma-ofiara\/1-2\/","title":{"rendered":"1"},"content":{"rendered":"\n

Przedstawione wydarzenia dziej\u0105 si\u0119 jaki\u015b czas po 4 sezonie animacji, wykluczaj\u0105c Ewolucj\u0119. Wyst\u0119puj\u0105 dzisiejsze realia np. Media spo\u0142eczno\u015bciowe Facebooka. Mog\u0105 jednak pojawia\u0107 si\u0119 postacie z Ewolucji (Laura), ale to musz\u0119 jeszcze przemy\u015ble\u0107. Kadic postanowi\u0142am przedstawi\u0107 jako szko\u0142\u0119 og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105.<\/em><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Otworzy\u0142a oczy. Wok\u00f3\u0142 siebie widzia\u0142a b\u0142\u0119kit oceanu. W jej umy\u015ble zacz\u0119\u0142a pot\u0119gowa\u0107 panika. Podnios\u0142a g\u0142ow\u0119 w g\u00f3r\u0119. Nad sob\u0105 widzia\u0142a b\u0142yski \u015bwiat\u0142a. Zrozumia\u0142a \u017ce tam jest powietrze, kt\u00f3rego jej p\u0142uca coraz bardziej si\u0119 domaga\u0142y<\/em><\/p>\n\n\n\n

-Aelita.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Fale zacz\u0119\u0142y j\u0105 wypycha\u0107 na brzeg. Pr\u00f3bowa\u0142a p\u0142yn\u0105\u0107 ku g\u00f3rze, jednak pr\u0105d ci\u0105gn\u0105\u0142 j\u0105 coraz bardziej w bok. Nie rozumia\u0142a \u017ce poziom wody si\u0119 zmniejsza i jest coraz bli\u017cej brzegu. Strach przed \u015bmierci\u0105 opanowa\u0142 jej umys\u0142 i cia\u0142o.<\/em><\/p>\n\n\n\n

-Aelita<\/em><\/p>\n\n\n\n

Wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119boki, \u0142apczywy wdech, gdy tylko poczu\u0142a powiew morskiej bryzy. Pad\u0142a wycie\u0144czona walk\u0105 na mokrym piachu, woda co chwil\u0119 przykrywa\u0142a jej cia\u0142o kolejnymi falami, kiedy ona pr\u00f3bowa\u0142a uspokoi\u0107 swoje cia\u0142o i organy, kt\u00f3re tak bardzo domaga\u0142y si\u0119 tlenu<\/em><\/p>\n\n\n\n

-Aelita<\/em><\/p>\n\n\n\n

-Tata!? – M\u0119ski g\u0142os wytr\u0105ci\u0142 j\u0105 z odpoczynku. Czym pr\u0119dzej podnios\u0142a si\u0119 resztkami si\u0142, pr\u00f3buj\u0105c zlokalizowa\u0107 sk\u0105d dochodzi znany jej m\u0119ski g\u0142os.<\/em><\/p>\n\n\n\n

-C\u00f3reczko… – U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119, uwielbia\u0142a s\u0142ysze\u0107 jak do niej m\u00f3wi\u0142. Zacz\u0119\u0142a biec w kierunku \u017ar\u00f3d\u0142a d\u017awi\u0119k\u00f3w.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Nie zwraca\u0142a uwagi na znane jej miejsce. Nie zauwa\u017cy\u0142a znanej jej sp\u00f3dnicy czy bransoletki z gwiazd\u0105. Skupiona by\u0142a tylko na m\u0119skim g\u0142osie, przecie\u017c tak bardzo za nim t\u0119skni\u0142a.<\/em><\/p>\n\n\n\n

-Tato, ju\u017c biegn\u0119!<\/em><\/p>\n\n\n\n

-Chod\u017a do mnie c\u00f3rciu… <\/em><\/p>\n\n\n\n

Skr\u0119ci\u0142a w kierunku kt\u00f3ry wskazywa\u0142 jej g\u0142os. Zobaczy\u0142a wysok\u0105, chud\u0105 budowl\u0119, poro\u015bni\u0119t\u0105 kablami, ale bez znajomego dymu, kt\u00f3ry zawsze j\u0105 otacza\u0142. Wbieg\u0142a twarz\u0105 w jej \u015bciane, bole\u015bnie si\u0119 od niej odbijaj\u0105c. Przelecia\u0142a wzrokiem po ca\u0142ej wie\u017cy, kt\u00f3ra nagle zyska\u0142a wok\u00f3\u0142 siebie czerwon\u0105 mg\u0142\u0119<\/em><\/p>\n\n\n\n

-Nie… – Szepn\u0119\u0142a niedowierzaj\u0105c, by sekund\u0119 p\u00f3\u017aniej krzykn\u0105\u0107 z b\u00f3lu kiedy znane macki zacz\u0119\u0142y opanowywa\u0107 jej cia\u0142o i w\u0142ada\u0107 umys\u0142em<\/em><\/p>\n\n\n\n

 NIE! – Krzykn\u0119\u0142a przera\u017cona zrywaj\u0105c si\u0119 z \u0142\u00f3\u017cka, zlana potem po wybudzeniu z koszmaru.<\/p>\n\n\n\n

Tego samego od tygodni.<\/p>\n\n\n\n

*<\/p>\n\n\n\n

 -Xana ju\u017c nie istnieje, nie pami\u0119tasz? – Zirytowany blondyn zacz\u0105\u0142 nerwowo poprawia\u0107 okulary posadzone na jego nosie. By\u0142 ju\u017c zm\u0119czony tym samym tematem wa\u0142kowanym przez jego przyjaci\u00f3\u0142k\u0119 od kilku tygodni<\/p>\n\n\n\n

-Jeremy, \u015bni\u0105 mi si\u0119 podobne koszmary ju\u017c od d\u0142u\u017cszego czasu, w ka\u017cdym Xana zwabia mnie za pomoc\u0105 ojca by potem mnie zabi\u0107, to nie mo\u017ce by\u0107 przypadek! – Dziewczyna zacz\u0119\u0142a coraz mocniej gestykulowa\u0107, machaj\u0105c przy tym ch\u0142opakowi butelk\u0105 z herbat\u0105 przed nosem<\/p>\n\n\n\n

-Tydzie\u0144 temu w\u0142\u0105czy\u0142em skan na laptopie, nic nie wykaza\u0142. – Przetar\u0142 swoje czo\u0142o. – Sama zreszt\u0105 widzia\u0142a\u015b.<\/p>\n\n\n\n

-Dlaczego nie mo\u017cemy po prostu i\u015b\u0107 do fabryki odpali\u0107 superkomputer!? Czemu jeste\u015b w tym przypadku taki uparty?<\/p>\n\n\n\n

-Mo\u017ce dlatego, \u017ce zacz\u0119\u0142o mi si\u0119 podoba\u0107 \u017cycie bez ci\u0105g\u0142ego stresu co nowego zrobi pojebany program twojego ojca! – Zatrzymali si\u0119. W Aelicie zacz\u0119\u0142a si\u0119 gotowa\u0107 z\u0142o\u015b\u0107. Jeremy westchn\u0105\u0142 i po\u0142o\u017cy\u0142 d\u0142o\u0144 na jej ramieniu, lekko j\u0105 g\u0142aszcz\u0105c \u2013 Przepraszam, po prostu…<\/p>\n\n\n\n

-Zrozum mnie, Jeremy… Ja to czuje… – Spojrza\u0142a mu w oczy. – Czuje si\u0119 ostatnio tak samo jak wtedy gdy Xana by\u0142… We mnie, po tym jak mnie wyci\u0105gn\u0119li\u015bcie z Lyoko. Zreszt\u0105, sam widzisz \u017ce od tygodni jestem k\u0142\u0119bkiem nerw\u00f3w. W dzisiejszym koszmarze ton\u0119\u0142am w cyfrowym morzu. – Ponownie ruszy\u0142a w kierunku automatu z kaw\u0105 i jedzeniem, obok kt\u00f3rego stali wysoki brunet i ni\u017cszy blondyn z fioletowym pasemkiem.<\/p>\n\n\n\n

-M\u00f3wi\u0142em ci \u017ceby\u015b nie zasypia\u0142a w s\u0142uchawkach z w\u0142\u0105czonymi d\u017awi\u0119kami szumu morza…<\/p>\n\n\n\n

-Tak, ale argumentowa\u0142e\u015b to przytakuj\u0105c Oddowi kt\u00f3ry twierdzi\u0142 \u017ce od tego obsikam \u0142\u00f3\u017cko.<\/p>\n\n\n\n

-Co znowu zrobi\u0142em!? – Spyta\u0142 oburzony blondyn. Grupa zareagowa\u0142a \u015bmiechem<\/p>\n\n\n\n

Plac wok\u00f3\u0142 szko\u0142y powoli zape\u0142nia\u0142 si\u0119 lud\u017ami. Po\u0142owa wrze\u015bnia by\u0142a okresem, kiedy wi\u0119kszo\u015bci sta\u0142ych uczni\u00f3w uda\u0142o ju\u017c si\u0119 ponownie zadomowi\u0107 w dormitorium, a nowym dojecha\u0107 z innych, czasami bardzo odleg\u0142ych od Kadic miast Francji. Wida\u0107 by\u0142o ludzi w r\u00f3\u017cnym wieku, od 11 roku \u017cycia po tych ju\u017c prawnie doros\u0142ych. Ca\u0142a grupa zalicza\u0142a si\u0119 do tych prawie doros\u0142ych.<\/p>\n\n\n\n

-Znowu mia\u0142a\u015b koszmary, ksi\u0119\u017cniczko? – Aelita przytakn\u0119\u0142a, wrzucaj\u0105c monety do automatu z jedzeniem. – Mo\u017ce serio trzeba i\u015b\u0107 do fabryki? – Blondyn wzruszy\u0142 ramionami. Wiedzia\u0142, \u017ce za chwil\u0119 b\u0119dzie musia\u0142 ulec naciskom przyjaci\u00f3\u0142.<\/p>\n\n\n\n

-Widzisz? Nawet Ulrich si\u0119 ze mn\u0105 zgadza.<\/p>\n\n\n\n

-Ja te\u017c! Ch\u0119tnie uciekn\u0119 z ostatniego w-f’u \u2013 Odd ochoczo podni\u00f3s\u0142 r\u0119k\u0119 by potwierdzi\u0107 zaanga\u017cowanie.<\/p>\n\n\n\n

Dobra, dobra… Po lekcjach p\u00f3jdziemy do fabryki, czyli na w-f te\u017c idziemy \u2013 Blondyn j\u0119kn\u0105\u0142 z niezadowolenia. Ulrich waln\u0105\u0142 go w rami\u0119 i gestykuluj\u0105c kaza\u0142 mu si\u0119 opanowa\u0107. – Powiedzcie Yumi i Williamowi. My idziemy do biblioteki, widzimy si\u0119 w klasie \u2013 Jeremy z Aelit\u0105 ruszyli w kierunku g\u0142\u00f3wnego budynku. W brunecie na d\u017awi\u0119k imienia ukochanej dziewczyny zacz\u0119\u0142y gotowa\u0107 si\u0119 mieszanka z\u0142o\u015bci i smutku.<\/p>\n\n\n\n

-My\u015blisz o niej?<\/p>\n\n\n\n

-Ta… A\u017c tak wida\u0107?<\/p>\n\n\n\n

-Nastroszy\u0142e\u015b si\u0119 jak tylko Jeremy powiedzia\u0142 jej imi\u0119… – Ulrich przetar\u0142 twarz d\u0142oni\u0105 i potrz\u0105sn\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105. – Co si\u0119 w\u0142a\u015bciwie sta\u0142o?<\/p>\n\n\n\n

-M\u00f3wi\u0142em ci, zostawi\u0142a mnie. Znowu. – Usiedli oboje na stoj\u0105cej obok du\u017cej doniczce, z kt\u00f3rej wuefista zawsze ich wygania\u0142, twierdz\u0105c, \u017ce swoim ci\u0119\u017carem j\u0105 przewr\u00f3c\u0105. – Po tym jak Xana znikn\u0105\u0142 uznali\u015bmy \u017ce spr\u00f3bujemy, wiedzia\u0142e\u015b zreszt\u0105, by\u0142o wszystko super, a\u017c przed ko\u0144cem poprzedniej klasy… Zacz\u0119\u0142o si\u0119 psu\u0107. – Spojrza\u0142 na przyjaciela. – Zerwa\u0142a ze mn\u0105, a ostatni miesi\u0105c wakacji sp\u0119dzi\u0142a z Williamem.<\/p>\n\n\n\n

-Podobno s\u0105 razem.<\/p>\n\n\n\n

-Nie podobno, a na pewno. – Pokaza\u0142 w\u0142\u0105czonego instagrama omawianego ch\u0142opaka. Na zdj\u0119ciu widnia\u0142a ca\u0142uj\u0105ca si\u0119 para. – Zniszczy\u0142em poprzedni telefon jak to zobaczy\u0142em, plus by\u0142 taki, \u017ce i tak mia\u0142em go zmienia\u0107. – Westchn\u0105\u0142. Przez ostatnie tygodnie stara\u0142 si\u0119 jak ognia omija\u0107 dziewczyn\u0119. Przera\u017ca\u0142a go my\u015bl ponownego spotkania<\/p>\n\n\n\n

-Nie przejmuj si\u0119, jak nie ta, to inna.<\/p>\n\n\n\n

-\u0141atwo ci m\u00f3wi\u0107. Jak si\u0119 zmienia laski jak skarpetki to oczywiste, \u017ce ma si\u0119 wyjebane.<\/p>\n\n\n\n

-Ale Nicole to ta jedyna, m\u00f3wi\u0119 ci! – Brunet za\u015bmia\u0142 si\u0119, si\u0119gn\u0105\u0142 po plecak i ruszy\u0142 w stron\u0119 klasy, kiedy sekund\u0119 p\u00f3\u017aniej po placu rozleg\u0142 si\u0119 d\u017awi\u0119k dzwonka.<\/p>\n\n\n\n

*<\/p>\n\n\n\n

-Oto pani pok\u00f3j, panno…<\/p>\n\n\n\n

-Po polsku Szefer, panie dyrektorze. – Dziewczyna ci\u0105gn\u0119\u0142a za sob\u0105 dwie walizki, jedn\u0105 normaln\u0105, drug\u0105 natomiast bardzo d\u0142ug\u0105, obit\u0105 karbonowym materia\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

-A po francusku?<\/p>\n\n\n\n

-Tak samo, tylko pisownia jest inna. I wiem, \u017ce ma pan w papierach poprawny zapis. – U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119, rozgl\u0105daj\u0105c po swoim pokoiku. Cz\u0119\u015b\u0107 rzeczy ju\u017c wcze\u015bniej zosta\u0142a przywieziona przez jej ojca, takie jak komputer czy zestawy malarskie. Stan\u0119\u0142a na \u015brodku i opar\u0142a r\u0119ce na biodrach – Ma\u0142e, ale w jakim\u015b stopniu w\u0142asne. – Wyobra\u017ca\u0142a sobie w g\u0142owie jak poustawia wszystkie swoje rzeczy, jak u\u0142o\u017cy ubrania, gdzie rzuci metrowego pluszowego rekina i w kt\u00f3rej szufladzie biurka zrobi skrytk\u0119 na ukochane wino. – Jak\u0105 mam dzisiaj pierwsz\u0105 lekcje? –<\/p>\n\n\n\n

-Sp\u00f3jrzmy… – M\u0119\u017cczyzna si\u0119gn\u0105\u0142 do kieszeni po zwini\u0119t\u0105 kartk\u0119, po czym spojrza\u0142 na srebrny zegarek na nadgarstku. – Angielski ju\u017c cie omin\u0105\u0142, a na francuski nie zd\u0105\u017cysz, musimy si\u0119 cofn\u0105\u0107 do mojego gabinetu… Ale na fizyk\u0119 z pani\u0105 Hertz zd\u0105\u017cysz. Tak wi\u0119c zostaw rzeczy i chod\u017amy do mojego gabinetu, dobrze? – Przytakn\u0119\u0142a, poprawiaj\u0105c opadaj\u0105ce na twarz jedno z rudych pasemek po\u015br\u00f3d br\u0105zowych, d\u0142ugich w\u0142os\u00f3w. Wychodz\u0105c z budynku dormitorium wpad\u0142a na wysokiego ch\u0142opaka ze starszej klasy. Oboje stracili r\u00f3wnowag\u0119, przez co dziewczyna upad\u0142a na dyrektora.<\/p>\n\n\n\n

-Panie Dunbar, troch\u0119 kultury w stosunku do nowej uczennicy. – Dyrektor pom\u00f3g\u0142 dziewczynie si\u0119 podnie\u015b\u0107 – A tak po za tym, prosz\u0119 za mn\u0105 do mojego gabinetu. Jest jedna sprawa o kt\u00f3rej musimy porozmawia\u0107 – Czarnow\u0142osy westchn\u0105\u0142 za\u0142amany, i wraz z pozosta\u0142\u0105 dw\u00f3jk\u0105 ruszy\u0142 w kierunku g\u0142\u00f3wnego budynku.<\/p>\n\n\n\n

-Pomo\u017cesz mi w czym\u015b. – Szepn\u0119\u0142a dziewczyna, lekko szturchaj\u0105c go w rami\u0119<\/p>\n\n\n\n

-Niby w czym? – Nie zna\u0142 jej, ale wizja przeskrobania czego\u015b zawsze kusi\u0142a jego buntowniczy charakter.<\/p>\n\n\n\n

-Pierwsza wejd\u0119 do gabinetu, a po 3 minutach zadzwonisz do niego, \u017ceby z niego wyszed\u0142. Potrzebuj\u0119 2 minut.<\/p>\n\n\n\n

-A przedstawisz mi si\u0119 chocia\u017c?<\/p>\n\n\n\n

-Margot. – Poda\u0142a mu r\u0119k\u0119<\/p>\n\n\n\n

-William. – Potrz\u0105sn\u0105\u0142 ni\u0105 i u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 \u0142agodnie.<\/p>\n\n\n\n

-Jak mnie wystawisz to nie r\u0119cz\u0119 za siebie \u2013 U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 zadziornie, po czym ruszy\u0142a za starszym m\u0119\u017cczyzn\u0105 i zamkn\u0119\u0142a za sob\u0105 drzwi.<\/p>\n\n\n\n

William co jaki\u015b czas spogl\u0105da\u0142 na zegarek, staraj\u0105c si\u0119 pilnowa\u0107 ustalonego czasu. Wystuka\u0142 sobie numer dyrektora w telefonie i czeka\u0142 a\u017c wskaz\u00f3wka na zegarze przestawi si\u0119 o 3 minuty w d\u00f3\u0142. Nie wiedzia\u0142 o co nowo poznanej uczennicy chodzi, dlaczego musi zosta\u0107 sama na 2 minuty w gabinecie. By\u0142 tego bardzo ciekawy, ale czu\u0142, \u017ce nie dostanie odpowiedzi na zadawane pytania. Przynajmniej na razie.<\/p>\n\n\n\n

Kiedy wskaz\u00f3wka ustawi\u0142a si\u0119 tak jak oczekiwa\u0142, zadzwoni\u0142 na wybrany numer, po czym schowa\u0142 si\u0119 za winkiel. Z ka\u017cdym kolejnym sygna\u0142em wiedzia\u0142, \u017ce musi coraz szybciej zastanawia\u0107 si\u0119 jaki kit pr\u00f3bowa\u0107 wcisn\u0105\u0107 dyrektorowi. Jak powie, \u017ce sprzedaje garnki, nic to nie da. Jak b\u0119dzie chcia\u0142 wcisn\u0105\u0107 kredyt, te\u017c nie b\u0119dzie po\u017c\u0105danego rezultatu. Przez now\u0105 \u017cyciow\u0105 partnerk\u0119 sta\u0142 si\u0119 du\u017co spokojniejszy, wi\u0119c dreszcz ekscytacji by\u0142 wi\u0119kszy ni\u017c dotychczas, ale ch\u0142opak by\u0142 na tyle opanowany, by podczas wykonywanego zadania zachowa\u0107 zimn\u0105 krew. Us\u0142ysza\u0142 trzask zamykanych drzwi gabinetu, a potem m\u0119ski g\u0142os w s\u0142uchawce<\/p>\n\n\n\n

-Jean Pierre Delmas, dyrektor szko\u0142y Kadic, czym mog\u0119 s\u0142u\u017cy\u0107?<\/p>\n\n\n\n

-Dzie\u0144 dobry panie Delmas, dzwoni\u0119 w sprawie dostawy \u017cywno\u015bci do sto\u0142\u00f3wki w pa\u0144skiej szkole, chcieliby\u015bmy zapyta\u0107 czy b\u0119dzie to co\u015b z\u0142ego je\u017celi przywieziemy 40 kilogram\u00f3w wi\u0119cej kurczaka ni\u017c wieprzowiny? Mamy braki magazynowe, wi\u0119c chcieli\u015bmy pana powiadomi\u0107 o zaistnia\u0142ej sytuacji aby potem nie by\u0142o \u017cadnych problem\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

-Nie, nie b\u0119dzie to problemem, a teraz przepraszam pana ale…<\/p>\n\n\n\n

-Jeszcze jedno, nie b\u0119dzie te\u017c w tym tygodniu zamawianej ilo\u015bci jab\u0142ek, nasz dostawca z okolicznego sadu nie przywi\u00f3z\u0142 wystarczaj\u0105cej ilo\u015bci, ale zamiast tego mamy nadwy\u017ck\u0119 gruszek, pasuje panu?<\/p>\n\n\n\n

-Tak, wszystko pasuje, a teraz musz\u0119…<\/p>\n\n\n\n

-W\u0142a\u015bnie! Bo bym zapomnia\u0142, przypadkiem wys\u0142ali\u015bmy do pa\u0144stwa mleko bez laktozy zamiast normalnego, mo\u017ce uczniowie nie b\u0119d\u0105 tak cz\u0119sto chodzi\u0107 do higienistki z powodu b\u00f3lu brzucha. Wie pan, nietolerancja to bardzo powa\u017cny problem dzisiejszej m\u0142odzie\u017cy \u2013 Irytacja w m\u0119\u017cczy\u017anie ros\u0142a z ka\u017cd\u0105 kolejn\u0105 sekund\u0105 rozmowy. William \u015bwietnie si\u0119 bawi\u0142, chcia\u0142 wymy\u015bli\u0107 jeszcze jeden kulinarny problem, ale by\u0142 \u015bwiadomy tego, \u017ce 2 minuty ju\u017c min\u0119\u0142y, a z ka\u017cd\u0105 kolejn\u0105 mo\u017ce si\u0119 ujawni\u0107 przez w\u0142asn\u0105 chciwo\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

-Dobrze… Dzi\u0119kuj\u0119 panu za telefon, teraz naprawd\u0119 musz\u0119 ko\u0144czy\u0107, do widzenia<\/p>\n\n\n\n

-Do widzenia panie Delmas. – Roz\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 zanim ch\u0142opak sko\u0144czy\u0142 wypowied\u017a, po czym wr\u00f3ci\u0142 do gabinetu. William wyszed\u0142 ze swojej kryj\u00f3wki i usiad\u0142 na \u0142awce obok drzwi.<\/p>\n\n\n\n

5 minut p\u00f3\u017aniej dziewczyna wysz\u0142a od dyrektora i pu\u015bci\u0142a ch\u0142opakowi oczko, niemo m\u00f3wi\u0105c “Dzi\u0119kuj\u0119”, po czym posz\u0142a w kierunku sali od fizyki.<\/p>\n\n\n\n

*<\/p>\n\n\n\n

-Ej, kto to jest? – Spyta\u0142 Odd, wskazuj\u0105c g\u0142ow\u0105 na dziewczyn\u0119 w ostatniej \u0142awce. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 klasy siedzia\u0142a ju\u017c przy swoich stolikach, czekaj\u0105c na przybycie nauczycielki. Aelita i Jeremy na d\u017awi\u0119k g\u0142osu przyjaciela podnie\u015bli g\u0142owy znad ksi\u0105\u017cek i spojrzeli na tajemnicz\u0105 nowo\u015b\u0107 w ich grupie.<\/p>\n\n\n\n

-Nowa uczennica, jak mniemam \u2013 U\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 blondyn i poprawi\u0142 okulary, po czym wr\u00f3ci\u0142 do lektury. Przyjaciel spojrza\u0142 na niego wzrokiem pt. Jak dokona\u0142e\u015b tego odkrycia Watson’ie.<\/p>\n\n\n\n

-Sissi ju\u017c organizuje na ni\u0105 polowanie, sp\u00f3jrzcie. – Ulrich wskaza\u0142 na czarnow\u0142os\u0105 dziewczyn\u0119, id\u0105c\u0105 ze swoimi pomocnikami rami\u0119 w rami\u0119, niczym ksi\u0119\u017cna dworu ze s\u0142u\u017cb\u0105.<\/p>\n\n\n\n

-Prosze, prosz\u0119, m\u00f3j ojciec da\u0142 kolejnej niewia\u015bcie uczy\u0107 si\u0119 w moim blasku… – Po\u0142o\u017cy\u0142a d\u0142o\u0144 na biurku przed telefonem brunetki, ale ta nijak nie reagowa\u0142a na zaczepki. – Wnioskuje, \u017ce m\u00f3j widok odebra\u0142 ci mow\u0119, to zrozumia\u0142e… jestem Sissi, najpi\u0119kniejsza dziewczyna w szkole. – Rozm\u00f3wczyni dalej nie zwraca\u0142a uwagi na stoj\u0105c\u0105 przed ni\u0105 dziewczyn\u0119. Ta w z\u0142o\u015bci uderzy\u0142a d\u0142o\u0144mi w blat. Nowa uczennica podskoczy\u0142a z zaskoczenia i wyci\u0105gn\u0119\u0142a s\u0142uchawki z uszu.<\/p>\n\n\n\n

-Sorki, mia\u0142am ciekawsze rzeczy do roboty ni\u017c s\u0142uchanie twojego samouwielbienia \u2013 Roz\u0142o\u017cy\u0142a si\u0119 wygodniej na krze\u015ble i schowa\u0142a obie s\u0142uchawki do \u0142adowania. – A teraz mo\u017ce znajd\u017a sobie inne zaj\u0119cie ni\u017c uprzykrzanie mi \u017cycia, dobrze? – Pomacha\u0142a w jej kierunku d\u0142o\u0144mi w spos\u00f3b m\u00f3wi\u0105cy wprost “id\u017a sobie”. Dziewczyna s\u0142ysza\u0142a ciche \u015bmiechy grupki z \u0142awek obok. Sissi zrobi\u0142a si\u0119 czerwona ze z\u0142o\u015bci<\/p>\n\n\n\n

-S\u0142uchaj nowa, nie wiem za kogo si\u0119 uwa\u017casz, ale po\u017ca\u0142ujesz tego, \u017ce ze mn\u0105 zadar\u0142a\u015b, nie b\u0119dziesz mie\u0107 tutaj \u017cycia. – Cedzi\u0142a przez z\u0119by.<\/p>\n\n\n\n

-Ju\u017c. Si\u0119. Boj\u0119. – U\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 i wr\u00f3ci\u0142a do przegl\u0105dania swojego telefonu. Rozz\u0142oszczona dziewczyna odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 na pi\u0119cie i odesz\u0142a w kierunku swojej \u0142awki. – I najwa\u017cniejsze, mo\u017ce i jeste\u015b \u0142adna ale nie w moim typie, wol\u0119 szczuplejsze. – Po czym pu\u015bci\u0142a jej zadziorne oczko.<\/p>\n\n\n\n

Ulrich na d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119 zawiesi\u0142 wzrok na nowej uczennicy. Br\u0105zowo rude w\u0142osy do ramion, czarne okulary posadzone na przek\u0142utym nosie, kilka kolczyk\u00f3w w uszach, czarne spodnie, czarny top, na to lu\u017ano zarzucona \u017c\u00f3\u0142ta koszula w krat\u0119. Szczup\u0142ej, wr\u0119cz wychudzonej budowy, wysoka. By\u0142a dla niego interesuj\u0105ca, ale nie tak samo jak wtedy, gdy pierwszy raz spotka\u0142 Yumi.<\/p>\n\n\n\n

-Dobrze, Della Robbia, zejd\u017a z \u0142awki, zaczynamy lekcje. – Drzwi klasy zamkn\u0119\u0142a kobieta w wieku oko\u0142o 60 lat, w farbowanych br\u0105zowych w\u0142osach. Na pojedynczych kosmykach by\u0142o wida\u0107 siwy odrost. – Najpierw chcia\u0142abym wam przedstawi\u0107 now\u0105 uczennic\u0119, Margot, wyjdziesz na \u015brodek klasy? – Wskaza\u0142a na brunetk\u0119 z ostatniej \u0142awki. Ta dosy\u0107 niech\u0119tnie wsta\u0142a i podesz\u0142a do tablicy, staraj\u0105c si\u0119 normalnie u\u015bmiecha\u0107, by nie wyj\u015b\u0107 na idiotk\u0119. – To jest Margot Schaeffer, b\u0119dzie teraz chodzi\u0107 z wami do klasy. – Aelita na d\u017awi\u0119k znanego nazwiska poczu\u0142a g\u0119si\u0105 sk\u00f3rk\u0119. To pewnie zbieg okoliczno\u015bci, taka by\u0142a jej pierwsza my\u015bl w g\u0142owie. – Mo\u017ce opowiesz nam co\u015b o sobie? – Nauczycielka spojrza\u0142a na now\u0105 uczennic\u0119, ta wzi\u0119\u0142a g\u0142\u0119bszy wdech. Mimo w\u0142asnej wiedzy, \u017ce potrafi by\u0107 bardzo pewna siebie, przez pewne wydarzenia wyst\u0105pienia publiczne powodowa\u0142y u niej nieprzyjemnie dreszcze.<\/p>\n\n\n\n

-Nazywam si\u0119 Margot, pochodz\u0119 z Polski, ale od 10 lat mieszkam we Francji… I ju\u017c? Mo\u017ce by\u0107? Szczerze, zaczynam si\u0119 czu\u0107 jak na spotkaniu anonimowych alkoholik\u00f3w… – Spojrza\u0142a pytaj\u0105co na nauczycielk\u0119, kt\u00f3ra zareagowa\u0142a ciep\u0142ym \u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n

-Dobrze, mo\u017ce teraz spr\u00f3bujesz rozwi\u0105za\u0107 zadanie kt\u00f3re zapisa\u0142am na tablicy? Nie wiem na jakim poziomie przerwa\u0142a\u015b nauk\u0119 w poprzedniej szkole, wi\u0119c z ch\u0119ci\u0105 zobacz\u0119 co ju\u017c umiesz. – Przytakn\u0119\u0142a, po czym si\u0119gn\u0119\u0142a po kred\u0119 i stan\u0119\u0142a twarz\u0105 do tablicy. Margot wiedzia\u0142a, \u017ce z fizyki asem nigdy nie by\u0142a i nie b\u0119dzie, ale przez wakacje du\u017co czyta\u0142a b\u0119d\u0105c u dziadka na terapii. Wiedzia\u0142a, jak zwr\u00f3ci\u0107 na siebie uwag\u0119 odpowiednich os\u00f3b. Zacz\u0119\u0142a powoli rozwi\u0105zywa\u0107 zadanie. Nie by\u0142a pewna wyniku, ale by\u0142a pewna efektu. Po sko\u0144czeniu odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 do nauczycielki i przedstawi\u0142a rozwi\u0105zanie.<\/p>\n\n\n\n

-Wynik jest z\u0142y, to na pewno, ale spos\u00f3b rozwi\u0105zywania jest ca\u0142kiem interesuj\u0105cy… Dawno ju\u017c takiego nie widzia\u0142am, m\u00f3j stary znajomy rozwi\u0105zywa\u0142 to podobnie…<\/p>\n\n\n\n

-Franz Hopper? – Spyta\u0142a. Us\u0142ysza\u0142a za sob\u0105 zad\u0142awienie si\u0119 przez kogo\u015b powietrzem, dwa upadaj\u0105ce d\u0142ugopisy i jedno trza\u015bni\u0119cie ksi\u0105\u017ck\u0105.<\/p>\n\n\n\n

-Tak… Sk\u0105d znasz to nazwisko-<\/p>\n\n\n\n

-By\u0142 bliski mojej rodzinie…<\/p>\n\n\n\n

-Jak bliski!? – Aelita wsta\u0142a, jej r\u0119ce dr\u017ca\u0142y ze stresu. Jeremy widz\u0105c w jakim stanie jest przyjaci\u00f3\u0142k\u0105 z\u0142apa\u0142 j\u0105 za d\u0142o\u0144. Czu\u0142 jak si\u0119 trz\u0119sie, jemu samemu zacz\u0119\u0142o rosn\u0105\u0107 ci\u015bnienie<\/p>\n\n\n\n

-Panno Stones, co to za zachowanie!? – Nauczycielka skarci\u0142a uczennic\u0119 i nakaza\u0142a wr\u00f3ci\u0107 na miejsce.<\/p>\n\n\n\n

-Nale\u017ca\u0142 do niej, i ju\u017c… – Od\u0142o\u017cy\u0142a kred\u0119. – Mog\u0119 ju\u017c usi\u0105\u015b\u0107? – Nauczycielka przytakn\u0119\u0142a i zacz\u0119\u0142a prowadzi\u0107 lekcje. Obie dziewczyny patrzy\u0142y na siebie, brunetka wygl\u0105da\u0142a jakby by\u0142a dumna z tego do jakiego stanu doprowadzi\u0142a drug\u0105 dziewczyn\u0119. W g\u0142owie Aelity zacz\u0105\u0142 rosn\u0105\u0107 chaos. Nie wiedzia\u0142a czy ma si\u0119 cieszy\u0107, \u017ce prawdopodobnie nie jest na \u015bwiecie sama, czy panikowa\u0107 z niewiedzy co teraz si\u0119 stanie.<\/p>\n\n\n\n

-Aelita.<\/p>\n\n\n\n

Ci\u0105gle dr\u017ca\u0142a. Czu\u0142a na sobie wzrok wi\u0119kszo\u015bci klasy, wliczaj\u0105c przyjaci\u00f3\u0142.<\/p>\n\n\n\n

-Aelita. – Jeremy dotkn\u0105\u0142 jej ramienia. – Czy ona…<\/p>\n\n\n\n

-Ona mo\u017ce by\u0107… – Zacz\u0105\u0142 Odd.<\/p>\n\n\n\n

-Moj\u0105 rodzin\u0105. – Spojrzeli po sobie. Nie mieli poj\u0119cia co teraz b\u0119dzie.<\/p>\n\n\n\n

Autorka: little.nefilim<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Przedstawione wydarzenia dziej\u0105 si\u0119 jaki\u015b czas po 4 sezonie animacji, wykluczaj\u0105c Ewolucj\u0119. Wyst\u0119puj\u0105 dzisiejsze realia np. Media spo\u0142eczno\u015bciowe Facebooka. Mog\u0105 jednak pojawia\u0107 si\u0119 postacie z Ewolucji (Laura), ale to musz\u0119 jeszcze przemy\u015ble\u0107. Kadic postanowi\u0142am przedstawi\u0107 jako szko\u0142\u0119 og\u00f3lnokszta\u0142c\u0105c\u0105. Otworzy\u0142a oczy. Wok\u00f3\u0142 siebie widzia\u0142a b\u0142\u0119kit oceanu. W jej umy\u015ble zacz\u0119\u0142a pot\u0119gowa\u0107 panika. Podnios\u0142a g\u0142ow\u0119 w g\u00f3r\u0119. …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"parent":436,"menu_order":1,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[26],"tags":[],"class_list":["post-440","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-siodma-ofiara"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/440","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=440"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/440\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":441,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/440\/revisions\/441"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/436"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=440"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=440"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=440"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}