Co dok\u0142adnie sprawi\u0142o, \u017ce r\u00f3\u017cowow\u0142osa zacz\u0119\u0142a wybiera\u0107 kolejne numery, jak za dawnych lat? Kompletnie wtedy zapomnia\u0142a, \u017ce nie wszyscy byli na miejscu. Nie tak dawno przecie\u017c odwozi\u0142a Jeremiego na lotnisko. Wylatywa\u0142 na stypendium, na wymarzon\u0105 od dawna, wy\u015bnion\u0105 uczelni\u0119, w poszukiwaniu swojego szcz\u0119\u015bcia. Odd i Yumi wr\u00f3cili w swoje rodzinne strony i o ile Della Robbia rozsta\u0142 si\u0119 ze swoimi przyjaci\u00f3\u0142mi na stopie naprawd\u0119 kole\u017ce\u0144skiej, tak Ishiyama\u2026<\/p>\n\n\n\n
To chyba konflikt z Ulrichem \u2013 z pocz\u0105tku tylko przecie\u017c prywatny \u2013 wywo\u0142a\u0142 tak silne spi\u0119cie w ca\u0142ej dru\u017cynie. Nikt nie wiedzia\u0142, po kt\u00f3rej jego stronie si\u0119 opowiedzie\u0107 w momencie, gdy racja le\u017ca\u0142a po obu stronach, idealnie na \u015brodku. Ostatecznie, Japonka pok\u0142\u00f3ci\u0142a si\u0119 ze wszystkimi, zebra\u0142a manatki i pojecha\u0142a. Nawet nie odebra\u0142a. Po tylu latach, przechylaj\u0105c szal\u0119 na swoj\u0105 niekorzy\u015b\u0107. Do tej pory nikt nie wiedzia\u0142, o co jej dok\u0142adnie chodzi\u0142o. Nikt nie mia\u0142 zamiaru w to wnika\u0107.<\/p>\n\n\n\n
To Aelita jako pierwsza podnios\u0142a alarm, kiedy tylko\u2026 no w\u0142a\u015bnie. Zobaczy\u0142a kr\u00f3tk\u0105 wiadomo\u015b\u0107. Zaledwie kilka s\u0142\u00f3w wy\u015bwietlanych w dymku powiadomie\u0144 przy pasku zada\u0144, kt\u00f3re sprawi\u0142y, \u017ce najpierw dosta\u0142a niezdrowych, silnych rumie\u0144c\u00f3w, a nast\u0119pnie przera\u017aliwie zblad\u0142a, walcz\u0105c z odruchem nakazuj\u0105cym jej zatrza\u015bni\u0119cie klapy laptopa. Czy przypadkiem by go nie uszkodzi\u0142a? Ca\u0142kiem mo\u017cliwe, bo przypadek pewnie nie \u017ca\u0142owa\u0142by swojego rozmachu.<\/p>\n\n\n\n
<\/strong> <\/strong>\u201ePowiedz im, \u017ce wci\u0105\u017c \u017cyj\u0119.\u201d<\/strong><\/p>\n\n\n\n Kto\u2026?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Tata\u2026?<\/p>\n\n\n\n Pierwsza my\u015bl, kt\u00f3ra po chwili wyda\u0142a jej si\u0119 niesamowicie niedorzeczna. Przecie\u017c, widzia\u0142a \u015bmier\u0107 Franza Hoppera na w\u0142asne oczy. Po\u015bwi\u0119ci\u0142 si\u0119, by mogli wreszcie z\u0142o\u017cy\u0107 bro\u0144 i zacz\u0105\u0107 \u017cy\u0107 od nowa, nadrabia\u0107 stracone przez ci\u0105g\u0142y strach, napi\u0119cie i nieustann\u0105 walk\u0119 lata. Z pocz\u0105tku z\u017cera\u0142o j\u0105 wtedy przera\u017aliwe poczucie winy, zaprzeczenie. On wci\u0105\u017c by\u0142. Musia\u0142. \u017by\u0142\u2026? Chcia\u0142a. \u017byczy\u0142a sobie tego.<\/p>\n\n\n\n Etap pogodzenia si\u0119 przyszed\u0142 w zasadzie niedawno. By\u0142a mimo wszystko wdzi\u0119czna, cho\u0107 mog\u0142aby spokojnie powiedzie\u0107, \u017ce jako pierwszy pos\u0142a\u0142 jej \u017cycie do diab\u0142a. Do tej pory \u0142apa\u0142a si\u0119 czasem na my\u015bli, \u017ce zrobi\u0142a po\u015brednio dok\u0142adnie to samo, gdy do walki w\u0142\u0105czyli si\u0119 jej nowi przyjaciele, by j\u0105 wyci\u0105gn\u0105\u0107 z Lyoko, a nast\u0119pnie zawalczy\u0107 rami\u0119 w rami\u0119 przeciw wirusowi z ci\u0119\u017ck\u0105 odmian\u0105 w\u015bcieklizny.<\/p>\n\n\n\n Kto zatem wr\u00f3ci\u0142\u2026?<\/p>\n\n\n\n \u2014(\u2022\u2022\u00f7[ ]\u00f7\u2022\u2022\u2014 <\/p>\n\n\n\n Zosta\u0142a bezpardonowo doci\u015bni\u0119ta do po\u0142udniowej \u015bciany windy przez niewiele wy\u017cszego od siebie m\u0142odego m\u0119\u017cczyzn\u0119 \u2013 ca\u0142kiem silnego, tak swoj\u0105 drog\u0105. Ramiona i plecy do\u015b\u0107 mocno to odczu\u0142y, kiedy szatyn z\u0142apa\u0142 Vivienne i z impetem przyszpili\u0142 do \u015bciany budki, z hukiem. Nie by\u0142 delikatny. Nie cacka\u0142 si\u0119 i jak wida\u0107, nie mia\u0142 nawet najmniejszego zamiaru zmienia\u0107 swojego nastawienia wzgl\u0119dem czarnow\u0142osej.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Popierdoli\u0142o ci\u0119!? \u2013 wydusi\u0142a z siebie, w szoku.<\/p>\n\n\n\n Czy to na pewno by\u0142o dobrym pomys\u0142em, by odzywa\u0107 si\u0119 do napastnika w tak prowokuj\u0105cym tonie? Nie przemy\u015bla\u0142a tego. W og\u00f3le nie my\u015bla\u0142a, b\u0119d\u0105c wci\u0105\u017c w szoku tego, co widzia\u0142a, przynajmniej k\u0105tem oka.<\/p>\n\n\n\n Mierzyli si\u0119 przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119 spojrzeniami. Nieznajomy by\u0142 jednocze\u015bnie wystraszony, ale i na sw\u00f3j spos\u00f3b rozsierdzony. Czy to przez odkrycie jego sekretu? Musia\u0142 si\u0119 z tym do\u015b\u0107 skrz\u0119tnie ukrywa\u0107, a tu prosz\u0119. Wtopa koncertowa.<\/p>\n\n\n\n \u2013 \u015aledzisz nas?<\/p>\n\n\n\n Stara\u0142 si\u0119 ze wszystkich si\u0142 zachowa\u0107 chocia\u017c resztki spokoju. Z pocz\u0105tku zreszt\u0105 my\u015bla\u0142, \u017ce dziewczyna by\u0142a spektrum. Oboje najpierw wypalili, nim si\u0119 dobrze zastanowili nad tym, co robi\u0105 – jak i nad ewentualnymi konsekwencjami. On nie s\u0105dzi\u0142, by znalaz\u0142 si\u0119 na to czas? Ona? Najpierw zrobi\u0142a. Dopiero teraz przychodzi\u0142a \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce ten kto\u015b, kto tak j\u0105 przyszpili\u0142, r\u00f3wnie dobrze m\u00f3g\u0142 jej wpakowa\u0107 kos\u0119 pod \u017cebra, strzeli\u0107 kulk\u0119 w \u0142eb\u2026<\/p>\n\n\n\n Uspok\u00f3j si\u0119, Vivienne…<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 Tak, posz\u0142am za Wami! Wskoczyli\u015bcie do tych kana\u0142\u00f3w jak rasowi szambonurkowie i nawet nie zas\u0142onili\u015bcie dekla. Puszczaj mnie, kurwa! \u2013 o\u015bwieci\u0142a go, stawiaj\u0105c jasne \u017c\u0105danie.<\/p>\n\n\n\n Szarpn\u0119\u0142a si\u0119 jeszcze ze dwa razy, gniewnym spojrzeniem mierz\u0105c swojego napastnika, od st\u00f3p do g\u0142\u00f3w. Ten natomiast patrzy\u0142 to na ni\u0105, to na dziewczyn\u0119, kt\u00f3ra zasiada\u0142a w\u0142a\u015bnie za dziwn\u0105 konsol\u0105, jakby doskonale wiedz\u0105c, co powinna z tym wszystkim zrobi\u0107. Mo\u017ce wiedzia\u0142a. Vivienne zaczyna\u0142a nawet si\u0119 powoli domy\u015bla\u0107, \u017ce dla tej dw\u00f3jki to m\u00f3g\u0142 by\u0107 chleb powszedni. Mimo wszystko, tak si\u0119 zdradzi\u0107? Na miejscu czarnow\u0142osej m\u00f3g\u0142 by\u0107 ktokolwiek. Nie pomy\u015bleli o tym, co nie?<\/p>\n\n\n\n <\/em>Wi\u0119cej szcz\u0119\u015bcia ni\u017c rozumu. M\u00f3g\u0142 ci\u0119 zabi\u0107, Vivi.<\/em><\/p>\n\n\n\n Jednak, nie zanosi\u0142o si\u0119, by to mia\u0142o w og\u00f3le nast\u0105pi\u0107. Nawet by\u0142 tak uprzejmy, \u017ce j\u0105 pu\u015bci\u0142, ale sama sobie musia\u0142a poprawi\u0107 z lekka sponiewieran\u0105 kangurk\u0119. Nie spuszcza\u0142 z niej spojrzenia jeszcze przez d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119, nim odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119, stawiaj\u0105c kroki w stron\u0119 r\u00f3\u017cowow\u0142osej.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Je\u017celi w ten spos\u00f3b pilnujecie swoich spraw, to gratuluj\u0119. Na moi\u2026<\/p>\n\n\n\n Szatyn urwa\u0142 jej jednak w trakcie. Dlaczego w og\u00f3le si\u0119 odezwa\u0142a? Czy to by\u0142a jaka\u015b reakcja obronna na to, czego w\u0142a\u015bnie do\u015bwiadczy\u0142a? Dziwna pr\u00f3ba obr\u00f3cenia ca\u0142ej sprawy w \u017cart, czy te\u017c kolejna prowokacja? Fakt. Chcia\u0142a wiedzie\u0107 o tym wi\u0119cej. Jak si\u0119 okazywa\u0142o, przez cztery lata nie mia\u0142a nawet zielonego poj\u0119cia o skarbach, jakie skrywa\u0142o to, zdawa\u0142oby si\u0119, zadupie.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ach, zamknij si\u0119. I tak za chwil\u0119 o tym wszystkim zapomnisz. \u2013 mrukn\u0105\u0142, powoli wychodz\u0105c z windy. W g\u0142osie pobrzmiewa\u0142a swoista pewno\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ulrich\u2026? \u2013 g\u0142os jego towarzyszki jednak ju\u017c nie by\u0142 taki pewny. Jakby z lekka dr\u017c\u0105cy, wydobywaj\u0105cy si\u0119 ze \u015bci\u015bni\u0119tego gard\u0142a.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Niby jak? \u2013 wyrwa\u0142o si\u0119 Vivienne, kiedy w niema\u0142ym szoku odprowadza\u0142a wzrokiem niedawnego oponenta, jak si\u0119 okazywa\u0142o, Ulricha. Mimo wszystko, stara\u0142a si\u0119 zachowa\u0107 spok\u00f3j. By\u0107 mo\u017ce intencjonalnie chcia\u0142a wyj\u015b\u0107 na bezczeln\u0105 w tej sytuacji. Nie okazywa\u0107 strachu, kt\u00f3ry jednak \u015bciska\u0142 j\u0105 od \u015brodka. \u2013 Walniesz mnie w \u0142eb i zabijesz? Magicznym cudem cofniesz w czasie? Ju\u017c to widz\u0119…<\/p>\n\n\n\n \u2013 Idealnie strzeli\u0142a\u015b z t\u0105 drug\u0105 opcj\u0105, wiesz? \u2013 stwierdzi\u0142 z pe\u0142nym ironii u\u015bmieszkiem, powoli podchodz\u0105c do konsoli. \u2013 Aelita, mog\u0142aby\u015b to\u2026<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie dzia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Co nie dzia\u0142a\u2026? \u2013 stan\u0105\u0142 w po\u0142owie dystansu mi\u0119dzy wyj\u015bciem z windy, a fotelem, na kt\u00f3rym siedzia\u0142a administratorka. Czy m\u00f3g\u0142 j\u0105 tak nazywa\u0107? Chyba to s\u0142owo by\u0142o najbli\u017csze temu, co w\u0142a\u015bnie robi\u0142a. Jako jedyna z ich dw\u00f3jki ogarnia\u0142a, co si\u0119 dzia\u0142o w kwestiach programowo – sprz\u0119towych.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Powr\u00f3t do przesz\u0142o\u015bci. Nie mog\u0119 go wywo\u0142a\u0107. Brakuje\u2026 Wa\u017cnych fragment\u00f3w w jego kodzie. Co\u015b je wy\u017car\u0142o. Nie wierz\u0119, \u017ce to sta\u0142o si\u0119 przez ten ca\u0142y przest\u00f3j. Maszyna musia\u0142a ju\u017c dzia\u0142a\u0107 od jakiego\u015b czasu. Inaczej nie ma mowy o jakiejkolwiek ingerencji w pami\u0119\u0107…<\/p>\n\n\n\n Powr\u00f3t do przesz\u0142o\u015bci nawali\u0142. Ona nie zapomni. Przynajmniej nie teraz<\/em>. Ta my\u015bl ko\u0142ata\u0142a w g\u0142owie Ulricha, kt\u00f3ry przenosi\u0142 spojrzenie mi\u0119dzy Aelit\u0105, a nieznajom\u0105. Aktualnie, ta pozwoli\u0142a sobie wej\u015b\u0107 do \u015brodka, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 po laboratorium z nieukrywanym zainteresowaniem.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Co to za miejsce? \u2013 zapyta\u0142a wreszcie, przystaj\u0105c przy holomapie, z niej przenios\u0142a spojrzenie na Ulricha i Aelit\u0119, jak ju\u017c zd\u0105\u017cy\u0142a si\u0119 zorientowa\u0107. Niewiele rozumia\u0142a z tego, co dr\u017c\u0105cymi palcami wpisywa\u0142a r\u00f3\u017cowow\u0142osa. \u2013 Na pewno go nie stworzyli\u015bcie sami. To wszystko wygl\u0105da, jakby mia\u0142o \u0142adnych par\u0119 lat. Przej\u0119li\u015bcie?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Znale\u017ali\u015bmy. \u2013 mimowolnie mrukn\u0119\u0142a Aelita, przeskakuj\u0105c zgrabnie mi\u0119dzy kolejnymi okienkami.<\/p>\n\n\n\n A przynajmniej oni znale\u017ali.<\/em><\/p>\n\n\n\n Wi\u0119ksza cz\u0119\u015b\u0107 okienek jarzy\u0142a si\u0119 czerwieni\u0105 wykrzyknik\u00f3w i odwo\u0142a\u0144 do b\u0142\u0119dnie zapisanych linii kodu, nieistniej\u0105cych fragment\u00f3w funkcji.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Program wirtualizacyjny i materializacyjny s\u0105 ca\u0142e. \u2013 doda\u0142a, po d\u0142u\u017cszej chwili, prostuj\u0105c si\u0119 na siedzeniu. \u2013 Superskan z lekka nawala, ale nie mamy aktywnych wie\u017c.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Cholera, nie przy niej! \u2013 sykn\u0105\u0142 Ulrich, ponownie zerkaj\u0105c czarnow\u0142os\u0105.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Czymkolwiek jest ten wasz “Powr\u00f3t do przesz\u0142o\u015bci”, to w\u0142a\u015bnie nawali\u0142. \u2013 stwierdzi\u0142a Vivienne, kiedy tylko us\u0142ysza\u0142a wzmiank\u0119 o sobie. \u2013 Ups. Czy\u017cbym jednak mia\u0142a co\u015b z tego zapami\u0119ta\u0107? \u2013 zapyta\u0142a, wbijaj\u0105c w Sternie swoje zadziorne spojrzenie. \u2013 Zatem spokojnie. Mo\u017cemy p\u00f3j\u015b\u0107 na uk\u0142ad.<\/p>\n\n\n\n <\/em> Rypie si\u0119 na \u0142eb\u2026 Wszystko si\u0119 dos\u0142ownie rypie na \u0142eb!<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2013 Czego chcesz? \u2013 zapyta\u0142, staraj\u0105c si\u0119 zachowa\u0107 resztki spokoju. \u2013 Czego, kurwa, chcesz?<\/p>\n\n\n\n Gdyby to od niego zale\u017ca\u0142o, ta dziewczyna w\u0142a\u015bnie lecia\u0142aby st\u0105d na kopniakach. Powstrzymywa\u0142 go jedynie zdrowy rozs\u0105dek. Pami\u0119ta\u0142, jak to si\u0119 sko\u0144czy\u0142o w przypadku Sissi.<\/p>\n\n\n\n \u0179le. Bardzo, ale to bardzo \u017ale i nie mia\u0142 zamiaru powtarza\u0107 tej historii. Nie potrzebowali, by ponownie kto\u015b wparowa\u0142 tu z towarzystwem. Wtedy jednak mieli opcj\u0119 skoku w czasie. Teraz? Jak niby maj\u0105 to naprawi\u0107? Czy w og\u00f3le mogli mie\u0107 tak\u0105 wiedz\u0119, kt\u00f3ra pozwoli to ruszy\u0107? Ulrich? Nie by\u0142o nawet takiej mowy, wci\u0105\u017c by\u0142 niesamowitym ko\u0142kiem w kwestii przedmiot\u00f3w \u015bcis\u0142ych. Aelita? Fakt. Nazywana Einsteinem w sp\u00f3dnicy\u2026 ale czy na pewno mog\u0142a popisa\u0107 si\u0119 tak du\u017c\u0105 wiedz\u0105 jak jej ojciec?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Na pocz\u0105tek mo\u017cesz by\u0107 tak mi\u0142y i si\u0119 przedstawi\u0107. Potem, opowiedzie\u0107 co to za miejsce, sprz\u0119t, i czy z tym cofaniem si\u0119 w czasie to tylko robienie sobie jaj, czy te\u017c co\u015b jest na rzeczy. \u2013 stwierdzi\u0142a dziewczyna, pod sam koniec swojej wypowiedzi spogl\u0105daj\u0105c na dw\u00f3jk\u0119 przy interfejsie.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Bezczelna, harda, czy po prostu masz ju\u017c pe\u0142ne gacie i pr\u00f3bujesz z tego wyj\u015b\u0107 z twarz\u0105?<\/p>\n\n\n\n Pytanie r\u00f3\u017cowow\u0142osej j\u0105 zaskoczy\u0142o. Nie spodziewa\u0142a si\u0119 go kompletnie\u2026 i mo\u017cna by\u0142o powiedzie\u0107, \u017ce Ulrich r\u00f3wnie\u017c by\u0142 zdziwiony s\u0142owami Aelity. Fakt. Ich kontakt by\u0142 raczej \u015bredni.<\/p>\n\n\n\n Fakt. Nie trzymali si\u0119 najmocniej. Poszli w swoj\u0105 stron\u0119.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ulrich Stern.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Vivienne Dunbar.<\/p>\n\n\n\n \u2014(\u2022\u2022\u00f7[ ]\u00f7\u2022\u2022\u2014 <\/p>\n\n\n\n Moment powrotu do \u015bwiadomo\u015bci by\u0142 raptowny, jakby na pstrykni\u0119cie palcami. Wzi\u0105\u0142 gwa\u0142towny wdech, zrywaj\u0105c si\u0119 do siadu z twardego pod\u0142o\u017ca. Wok\u00f3\u0142 panowa\u0142 przyjemny p\u00f3\u0142mrok, za\u015b jego sylwetka by\u0142a o\u015bwietlana nik\u0142ym, b\u0142\u0119kitnym \u015bwiat\u0142em okienek wok\u00f3\u0142. Rozejrza\u0142 si\u0119.<\/p>\n\n\n\n To by\u0142o dziwne uczucie \u2013 kiedy mniej wi\u0119cej domy\u015bla\u0142 si\u0119, gdzie by\u0142, ale nie wiedzia\u0142, dlaczego akurat znalaz\u0142 si\u0119 w tym miejscu, co si\u0119 dzia\u0142o\u2026 a przede wszystkim, kim by\u0142. W\u0142a\u015bnie to do niego dociera\u0142o \u2013 obudzi\u0142 si\u0119 bez imienia i przesz\u0142o\u015bci, jakby te nie zosta\u0142y mu wgrane, zaliczy\u0142 twardy reset do ustawie\u0144 fabrycznych. Mia\u0142 podstawowe funkcje i wiedz\u0119, ale nic poza tym.<\/p>\n\n\n\n Wiedzia\u0142, \u017ce gdziekolwiek by\u0142, to miejsce nazywa\u0142o si\u0119 wie\u017c\u0105. Powoli usiad\u0142 po turecku, wzrokiem skanuj\u0105c swoje otoczenie. Przyswaja\u0142 kolejne, docieraj\u0105ce do niego informacje. Czasem sprzeczne. Z informacji, kt\u00f3re posiada\u0142, \u015bwiat powinien wygl\u0105da\u0107 troch\u0119 inaczej, a przynajmniej takie posiada\u0142 przeb\u0142yski. Nie wiedzia\u0142, czy na pewno widzia\u0142 po raz pierwszy tak wiele okienek, wy\u015bwietlaj\u0105cych przedziwne informacje, kt\u00f3re pi\u0119\u0142y si\u0119 bez ko\u0144ca w g\u00f3r\u0119.<\/p>\n\n\n\n Jestem w wie\u017cy\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n <\/em>To by\u0142o jedynym konkretem, jaki posiada\u0142 na tamt\u0105 chwil\u0119. Mimowolnie poprawi\u0142 lekko zsuwaj\u0105cy si\u0119 kaptur swojej peleryny, gdy zadar\u0142 g\u0142ow\u0119. Wsta\u0142 powoli na nogi, jakby chc\u0105c spojrze\u0107 nieco dalej, si\u0119gn\u0105\u0107 wzrokiem, jednak to niewiele da\u0142o. Zamiast tego jednak mia\u0142 wra\u017cenie, \u017ce pi\u0119tro wy\u017cej mog\u0142a by\u0107 jaka\u015b platforma \u2013 taka sama, na jakiej w\u0142a\u015bnie sta\u0142. Jak jednak powinien si\u0119 na ni\u0105 dosta\u0107? Nie widzia\u0142 \u017cadnej drabiny, ani schod\u00f3w\u2026 Zreszt\u0105, czy te schody by si\u0119 w og\u00f3le tam zmie\u015bci\u0142y? Przestrze\u0144 by\u0142a raczej w\u0105ska, ograniczona. R\u00f3wnie dobrze to m\u00f3g\u0142 by\u0107 po prostu sufit. Opu\u015bci\u0142 g\u0142ow\u0119 i jeszcze raz rozejrza\u0142 si\u0119 dooko\u0142a. Spojrza\u0142 najpierw na pod\u0142og\u0119 z pod\u015bwietlaj\u0105cymi si\u0119 na niej, dziwnymi okr\u0119gami. Zobaczy\u0142, \u017ce nie dotyka\u0142a do \u015bcian wie\u017cy, zostawiaj\u0105c ca\u0142kiem spor\u0105 przestrze\u0144, ale jednak\u2026 by\u0142o co\u015b, co mog\u0142o wygl\u0105da\u0107 jak droga do wyj\u015bcia. \u015acie\u017cka, kt\u00f3ra \u0142\u0105czy\u0142a si\u0119 ze \u015bcian\u0105 wie\u017cy, ale nie by\u0142o \u017cadnych drzwi.<\/p>\n\n\n\n A je\u017celi dotkn\u0119?<\/em><\/p>\n\n\n\n Niby g\u0142upia koncepcja, ale jak si\u0119 okaza\u0142o \u2013 na sw\u00f3j spos\u00f3b s\u0142uszna. Nogi ponios\u0142y go powoli ku domniemanemu wyj\u015bciu, przy kt\u00f3rym na chwil\u0119 si\u0119 zatrzyma\u0142. Wyci\u0105gn\u0105\u0142 w jego stron\u0119 r\u0119k\u0119, jakby chc\u0105c wymaca\u0107 jak\u0105kolwiek klamk\u0119. Spi\u0105\u0142 si\u0119, kiedy r\u0119k\u0119 otoczy\u0142y okr\u0119gi, a on poczu\u0142, jakby kto\u015b go za ni\u0105 poci\u0105gn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Z-zostaw! \u2013 zawo\u0142a\u0142 odruchowo, ale to na nic. Wypad\u0142 z niej niemal\u017ce na twarz, w ostatniej chwili podpieraj\u0105c si\u0119 r\u0119koma.<\/p>\n\n\n\n Wzi\u0105\u0142 g\u0142\u0119bszy wdech, cho\u0107 nie czu\u0142, \u017ce musia\u0142. Mia\u0142 nawet wra\u017cenie, \u017ce nie potrzebowa\u0142 oddechu, a mimo wszystko to robi\u0142, automatycznie. Podni\u00f3s\u0142 g\u0142ow\u0119, by rozejrze\u0107 si\u0119 dooko\u0142a. By\u0142\u2026 w lesie. To by\u0142 dziwny las, i czy on przypadkiem nie lewitowa\u0142? Widzia\u0142 unosz\u0105ce si\u0119 nad ziemi\u0105 \u015bcie\u017cki i platformy oraz nieporo\u015bni\u0119te, proste jak napi\u0119ta struna konary drzew. Nie mia\u0142y ga\u0142\u0119zi, mo\u017ce kilka male\u0144kich na czubkach?<\/p>\n\n\n\n Sektor le\u015bny.<\/em><\/p>\n\n\n\n Jeszcze raz. Po raz kolejny co\u015b wiedzia\u0142, zarazem nie wiedz\u0105c, sk\u0105d w og\u00f3le m\u00f3g\u0142by mie\u0107 o tym poj\u0119cie. Irytuj\u0105ce. Ciekawe. Przera\u017caj\u0105ce. Cz\u0142owiek bez pami\u0119ci i \u015bwiadomo\u015bci budz\u0105cy si\u0119 do \u017cycia w \u015bwiecie, co do kt\u00f3rego mia\u0142 swoje w\u0105tpliwo\u015bci. Czy na pewno do niego nale\u017ca\u0142? Czu\u0142 si\u0119 w nim jak intruz, cho\u0107 na dobr\u0105 spraw\u0119 nie wiedzia\u0142, czy istnia\u0142 jakikolwiek inny.<\/p>\n\n\n\n Sektor le\u015bny\u2026 czy s\u0105 inne?<\/em><\/p>\n\n\n\n Jak powinien to sprawdzi\u0107? Rozejrza\u0142 si\u0119 woko\u0142o, zdejmuj\u0105c kaptur \u2013 kt\u00f3ry tym razem przes\u0142ania\u0142 mu cz\u0119\u015b\u0107 widoku, za mocno opadaj\u0105c na oczy. By\u0142\u2026 specyficzny w dotyku, jakby dotyka\u0142 pi\u00f3r. Spojrza\u0142 wreszcie po sobie w lepszym \u015bwietle.<\/p>\n\n\n\n Istotnie, mia\u0142 na sobie peleryn\u0119 z kapturem, czarn\u0105 z granatowymi refleksami widocznymi w \u015bwietle. By\u0142a wystrz\u0119piona na ko\u0144cach, spi\u0119ta pod obojczykami. Wyci\u0105gn\u0105\u0142 spod niej r\u0119ce, spojrza\u0142 na r\u0119kawy, po\u0142\u0105czone z czarnymi r\u0119kawiczkami bez palc\u00f3w. Jakby zwyk\u0142a koszulka na d\u0142ugi r\u0119kaw i d\u017cinsy z nogawkami wpuszczonymi w ci\u0119\u017ckie, prawdopodobnie wojskowe buty. Czy na pewno powinien tak wygl\u0105da\u0107? Czemu mia\u0142 wra\u017cenie, \u017ce czego\u015b mu w tym wszystkim brakowa\u0142o?<\/p>\n\n\n\n Podni\u00f3s\u0142 g\u0142ow\u0119, gdy tylko us\u0142ysza\u0142 bzyczenie. Co\u015b si\u0119 zbli\u017ca\u0142o w jego stron\u0119\u2026 ale nie brzmia\u0142o jak typowe, prawdopodobnie znane mu owady. Chyba znane.<\/p>\n\n\n\n Ale, czy mia\u0142y one w zwyczaju by\u0107 tak dziwnie\u2026 przero\u015bni\u0119te i strzela\u0107 laserami z odw\u0142ok\u00f3w? Nie. Raczej na pewno nie, wi\u0119c czym pr\u0119dzej wycofa\u0142 si\u0119 do bezpiecznego miejsca. W wie\u017cy mia\u0142o nic mu nie grozi\u0107. Nic si\u0119 nie stanie\u2026<\/p>\n\n\n\n Przynajmniej tak\u0105 \u017cywi\u0142 nadziej\u0119.<\/p>\n\n\n\n \u2014(\u2022\u2022\u00f7[ ]\u00f7\u2022\u2022\u2014 <\/p>\n\n\n\n \u2013 \u017be co?<\/p>\n\n\n\n Ulrich sam do ko\u0144ca nie wiedzia\u0142, dlaczego zareagowa\u0142 w ten, a nie inny spos\u00f3b. Zmarszczy\u0142 brwi, z niedowierzaniem przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 stoj\u0105cej przed nim dziewczynie. Trawi\u0142 informacje, jakimi zosta\u0142 w\u0142a\u015bnie pocz\u0119stowany przez Vivienne. S\u0142ysza\u0142 par\u0119 plotek, fakt. Ulrichowi wpada\u0142y one jednym uchem, ucieka\u0142y drugim. Nie widzia\u0142 potrzeby wierzenia w nie.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Vivienne Dunbar. \u2013 powt\u00f3rzy\u0142a. \u2013 Jak tak teraz my\u015bl\u0119, to prawdopodobnie kojarz\u0119 ci\u0119 z widzenia w Kadic.<\/p>\n\n\n\n Nie spuszcza\u0142a wzroku. Hardo si\u0119 w niego wpatrywa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Kogo pr\u00f3bujesz oszuka\u0107, dziewczyno? Jeste\u015b przera\u017cona.<\/em> Widzia\u0142 to w jej oczach. Wyra\u017anie, nie wa\u017cne jak bardzo stara\u0142a si\u0119 to ukry\u0107.<\/p>\n\n\n\n Ale, jak teraz o tym my\u015bla\u0142\u2026 czy to nie by\u0142a ta dziewczyna, kt\u00f3r\u0105 jaki\u015b czas temu musia\u0142 przeprowadzi\u0107 przez t\u0142um przekrzykuj\u0105cych si\u0119 wzajemnie, ciekawskich r\u00f3wie\u015bnik\u00f3w, kt\u00f3rzy szukali szansy na wybicie si\u0119 dzi\u0119ki zostaniu informatorem dla dziennikarek szkolnej gazetki?<\/p>\n\n\n\n \u201cJak my\u015blisz? Czy Tw\u00f3j brat wci\u0105\u017c \u017cyje?\u201d<\/p>\n\n\n\n \u201cZostaw j\u0105.\u201d<\/p>\n\n\n\n Nie widzia\u0142 jednak jeszcze nigdy tak dobrze wywa\u017conego, prawego sierpowego jak autorstwa tej dziewczyny, wymierzonego w twarz jednego z wypytuj\u0105cych. By\u0107 mo\u017ce poradzi\u0142aby sobie bez jego interwencji. By\u0107 mo\u017ce m\u00f3g\u0142 z ni\u0105 potem porozmawia\u0107, ale ona tylko podzi\u0119kowa\u0142a, nie przedstawiaj\u0105c si\u0119. Po prostu ka\u017cdy z nich poszed\u0142 w swoj\u0105 stron\u0119.<\/p>\n\n\n\n Mia\u0142 przed sob\u0105 m\u0142odsz\u0105 siostr\u0119 Dunbara. Diabli raczyli wiedzie\u0107, czy przypadkiem nie by\u0142a podobnie charakterna co jej starszy brat, ale zapowiada\u0142o si\u0119, \u017ce mia\u0142a by\u0107 jeszcze bardziej zadziorn\u0105 osob\u0105. Jako\u015b porzuci\u0142 nadziej\u0119 na to, by mia\u0142a mie\u0107 wi\u0119cej oleju w g\u0142owie.<\/p>\n\n\n\n Chocia\u017c, o zmar\u0142ych nie powinno si\u0119 \u017ale m\u00f3wi\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u2013 O nie. Zapomnij, \u017ce b\u0119dziesz mnie wypytywa\u0142 o Williama.<\/p>\n\n\n\n Widzia\u0142a jego zawieszenie. Szykowa\u0142a si\u0119 na storpedowanie pytaniami, jakby taka reakcja by\u0142a naturalnym nast\u0119pstwem. Ale i nie wypiera\u0142a si\u0119 pokrewie\u0144stwa. Zreszt\u0105\u2026 byli podobni. I bez wahania m\u00f3g\u0142 powiedzie\u0107, \u017ce prawdopodobnie by\u0142a m\u0142odsza.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Pytam si\u0119, co to do cholery za miejsce. O\u015bwiecisz mnie, czy mam zacz\u0105\u0107 tu rokosz, byleby\u2026<\/p>\n\n\n\n \u2013 Uspok\u00f3j si\u0119, dziewczyno. \u2013 sykn\u0105\u0142. \u2013 Z jakiej paki mam ci si\u0119, kurwa, spowiada\u0107?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Skoro i tak nie zapomn\u0119? Chyba lepiej, gdyby\u015bcie mnie mieli po swojej stronie.<\/p>\n\n\n\n Mia\u0142a punkt. Tylko\u2026 no w\u0142a\u015bnie. Lepiej przemilcze\u0107 fakt, \u017ce William r\u00f3wnie\u017c odkry\u0142 to miejsce, co sko\u0144czy\u0142o si\u0119 tak\u2026 jak si\u0119 sko\u0144czy\u0142o. Czy powinien jej o tym wspomina\u0107? Nie s\u0105dzi\u0142. To nic nie zmienia\u0142o. Nie daj Bo\u017ce da\u0142by jej jeszcze jak\u0105\u015b dziwn\u0105 nadziej\u0119, a tego Ulrich nie znosi\u0142 robi\u0107, tak samo do\u015bwiadcza\u0107. Pewna Japonka dawa\u0142a mu takowe nadzieje dostatecznie d\u0142ugo \u2013 na tyle, by zrozumia\u0142, dlaczego lepiej tego nie robi\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Oficjalnie, to opuszczona fabryka samochod\u00f3w. Mniej oficjalnie\u2026 Tajne, r\u00f3wnie\u017c opuszczone laboratorium.<\/p>\n\n\n\n Tym razem pa\u0142eczk\u0119 przej\u0119\u0142a Aelita, nie odrywaj\u0105c spojrzenia od przeskakuj\u0105cych okienek, nad kt\u00f3rymi zawzi\u0119cie manipulowa\u0142a kolejnymi, wystukiwanymi przez palce poleceniami. Cisz\u0119 i szum po tych s\u0142owach ci\u0105\u0142 przede wszystkim stukot naciskanych przez ni\u0105 klawiszy, odbijaj\u0105cych z charakterystycznym skokiem. Ulrich i Aelita znali ju\u017c ten d\u017awi\u0119k doskonale na pami\u0119\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Mapa? \u2013 zapyta\u0142a Vivienne, przystaj\u0105c przy holomapie. \u2013 Raczej dziwna. Co to za miejsce? Gdzie to jest?<\/p>\n\n\n\n \u201cW\u015bcibska bestia.\u201d<\/p>\n\n\n\n \u2013 I tak nie uwierzysz. \u2013 mrukn\u0105\u0142 Ulrich, zak\u0142adaj\u0105c r\u0119ce na piersi. Opar\u0142 si\u0119 plecami o \u015bcian\u0119.<\/p>\n\n\n\n Jasna cholera, by\u0142a niemal\u017ce tak samo irytuj\u0105ca jak jej brat.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ale mo\u017cesz spr\u00f3bowa\u0107. \u2013 wzruszy\u0142a ramionami, chowaj\u0105c d\u0142onie do kieszeni kangurki.<\/p>\n\n\n\n Przechyli\u0142a g\u0142ow\u0119, przygl\u0105daj\u0105c si\u0119 wy\u015bwietlanemu podgl\u0105dowi czterech sektor\u00f3w, otaczaj\u0105cych \u201cpi\u0105tk\u0119\u201d. Dla niej to by\u0142a po prostu dziwna mapa. Nic wi\u0119cej. Ulrich i Aelita widzieli w tym wszystkim wiele, wiele wi\u0119cej.<\/p>\n\n\n\n Stern westchn\u0105\u0142, po raz kolejny kr\u0119c\u0105c g\u0142ow\u0105. Sam ju\u017c nawet nie wiedzia\u0142, denerwowa\u0107 si\u0119? Ciska\u0107, bluzga\u0107? Nerwy dalej si\u0119 go trzyma\u0142y, racja. Co jednak dadz\u0105 nerwowe reakcje? Sam tu spieprzy\u0142 \u2013 nie zas\u0142oni\u0142 pokrywy, nie rozejrza\u0142 si\u0119 nim wskoczyli weso\u0142o w kana\u0142y, przecie\u017c pu\u015bci\u0142 Aelit\u0119 przodem. Ponie\u015bli konsekwencje g\u0142upoty i nierozwagi, ale czemu, do cholery, jedn\u0105 z nich musia\u0142 by\u0107 ogonek w postaci tej\u017ce konkretnej dziewczyny? I czy los naprawd\u0119 musia\u0142 okazywa\u0107 si\u0119 wobec nich tak siln\u0105 suk\u0105, dok\u0142adaj\u0105c im w postaci pokrewie\u0144stwa czarnow\u0142osej z Williamem?<\/p>\n\n\n\n \u2013 W\u0142a\u015bnie patrzysz na map\u0119 wirtualnej rzeczywisto\u015bci. Ten sprz\u0119t umo\u017cliwia ingerencj\u0119. Przeniesienie si\u0119 tam. \u2013 powiedzia\u0142, odwracaj\u0105c wzrok w stron\u0119 Aelity.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Ulrich\u2026?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Co znowu? \u2013 zapyta\u0142, tym razem z ledwo\u015bci\u0105 kryj\u0105c swoj\u0105 irytacj\u0119 zaistnia\u0142\u0105 sytuacj\u0105. Powoli podszed\u0142 do r\u00f3\u017cowow\u0142osej.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Jakie\u015b gogle, elektrody? \u2013 zapyta\u0142a Vivienne, wci\u0105\u017c gapi\u0105c si\u0119 na map\u0119. Stara\u0142a si\u0119 zdusi\u0107 swoj\u0105 fascynacj\u0119.<\/p>\n\n\n\n Ulrich jednak nie s\u0142ysza\u0142 jej pytania, kiedy podszed\u0142 do Aelity i spojrza\u0142 jej przez rami\u0119. Wzrok utkwi\u0142 w interfejsie administratorskim, by zrozumie\u0107, dlaczego nie odzywa\u0142a si\u0119. Czemu tak gapi\u0142a si\u0119, otwieraj\u0105c usta, ale nie potrafi\u0105c nic powiedzie\u0107?<\/p>\n\n\n\n Zrozumia\u0142, bardzo szybko to poj\u0105\u0142, kiedy utkwi\u0142 spojrzenie w tym samym punkcie co jego towarzyszka. Na mapie wy\u015bwietla\u0142 si\u0119 jeden punkt, a po jego wybraniu wy\u015bwietli\u0142a si\u0119 znajoma im ju\u017c karta postaci z nieznanym awatarem zakapturzonej postaci. Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej zjawi\u0142y si\u0119 szerszenie, a posta\u0107 ukry\u0142a si\u0119 w wie\u017cy.<\/p>\n\n\n\n Nim Aelita w og\u00f3le o tym pomy\u015bla\u0142a, Ulrich zgarn\u0105\u0142 za s\u0142uchawk\u0119 z mikrofonem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Co dok\u0142adnie sprawi\u0142o, \u017ce r\u00f3\u017cowow\u0142osa zacz\u0119\u0142a wybiera\u0107 kolejne numery, jak za dawnych lat? Kompletnie wtedy zapomnia\u0142a, \u017ce nie wszyscy byli na miejscu. Nie tak dawno przecie\u017c odwozi\u0142a Jeremiego na lotnisko. Wylatywa\u0142 na stypendium, na wymarzon\u0105 od dawna, wy\u015bnion\u0105 uczelni\u0119, w poszukiwaniu swojego szcz\u0119\u015bcia. Odd i Yumi wr\u00f3cili w swoje rodzinne strony i o ile Della …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":426,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[25],"tags":[],"class_list":["post-433","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-powiedz-im"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/433","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=433"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/433\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":434,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/433\/revisions\/434"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/426"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=433"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=433"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=433"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}