Wr\u00f3ci\u0142, by jeszcze raz spr\u00f3bowa\u0107 pos\u0142a\u0107 \u015bwiat do diab\u0142a. Znienacka, bez zapowiedzi, bez jakiegokolwiek zaproszenia \u2013 kt\u00f3rego i tak nikt by mu nie udzieli\u0142. Przyni\u00f3s\u0142 podarunek, kt\u00f3rego nie spos\u00f3b odrzuci\u0107, gdy zosta\u0142 wci\u015bni\u0119ty w r\u0119ce i powiedziano im \u2013 \u201erad\u017acie sobie sami\u201d. Ale, jak tu sobie radzi\u0107, kiedy by\u0142a ich nieca\u0142a po\u0142owa? Gdzie wi\u0119kszo\u015b\u0107 pojecha\u0142a w poszukiwaniu w\u0142asnego szcz\u0119\u015bcia, na miejscu zosta\u0142y ledwie dwie osoby\u2026<\/p>\n\n\n\n
A trzecia, mo\u017cliwa, zdawa\u0142a si\u0119 by\u0107 uwi\u0119ziona na wieki w cyfrowej nico\u015bci\u2026?<\/p>\n\n\n\n
William nigdy nie wr\u00f3ci\u0142 na ziemi\u0119. Jego materializacja nie przebieg\u0142a pomy\u015blnie. XANA podj\u0105\u0142 ostatni\u0105 pr\u00f3b\u0119 wprowadzenia chaosu w \u017cycie Wojownik\u00f3w przed swoj\u0105 \u015bmierci\u0105, i uda\u0142o mu si\u0119 to, ugodzi\u0142 w nich bezlito\u015bnie. Nikt nie wiedzia\u0142, gdzie si\u0119 podziewa\u0142 Dunbar. Zagin\u0105\u0142. Po prostu zagin\u0105\u0142, a jego spektrum rozmy\u0142o si\u0119 w powietrzu. Bez cia\u0142a. Bez pami\u0119ci. Zdawa\u0142o si\u0119, \u017ce jako cz\u0142owiek by\u0142 jedynie ulotnym wspomnieniem w ich g\u0142owach, a jeszcze bardziej w pami\u0119ci operacyjnej i masowej ca\u0142ej machinerii. Nikt nie wiedzia\u0142, gdzie by\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Czy w og\u00f3le gdziekolwiek by\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Kiedy jego rodzice przybyli do Kadic, nie zastali nawet \u015bladu syna. Pozosta\u0142y jego rzeczy w akademiku i nic wi\u0119cej. Szukali go przez lata. Czy wci\u0105\u017c szukaj\u0105? By\u0107 mo\u017ce pogodzili si\u0119 ze strat\u0105 swojego starszego dziecka. Mo\u017ce nigdy si\u0119 nie pogodz\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Jednak\u2026 czy to w\u0142a\u015bnie nie nadzieja umiera ostatnia?<\/p>\n\n\n\n
Sztuczna inteligencja, wieloczynnikowy program wr\u00f3ci\u0142 tu bez zapowiedzi, bez zaproszenia, kt\u00f3rego nikt by mu nie udzieli\u0142. Na miejscu zosta\u0142a tylko ich dw\u00f3jka. Ulrich i Aelita\u2026<\/p>\n\n\n\n
A przynajmniej tak im si\u0119 wydawa\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
“And your voice was all I heard
That I get what I deserve<\/em>“<\/p>(Linkin Park \u2013 New Divide)<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\nNadzieja umiera ostatnia, zawsze to sobie t\u0142umaczy\u0142a w ten spos\u00f3b. Przynajmniej pr\u00f3bowa\u0142a, ale co pocz\u0105\u0107, kiedy wszelkie dowody ku temu wskazywa\u0142y zupe\u0142nie inaczej? Tak jak uczy\u0142a tu si\u0119 ju\u017c jakie\u015b cztery lata\u2026 Jej brata ani \u015bladu.<\/p>\n\n\n\n
I tak to chyba by\u0142 cud, \u017ce Vivienne nakr\u0119ci\u0142a rodzic\u00f3w na zmian\u0119 szko\u0142y. Mo\u017ce oni r\u00f3wnie\u017c wierzyli, \u017ce uda im si\u0119 odnale\u017a\u0107 syna, mo\u017ce dziewczyna cudownie wypatrzy go w t\u0142umie? Czy\u017cby jednak nie wszystko stracone? Chcia\u0142aby. Naprawd\u0119 by chcia\u0142a, ale by\u0142a ju\u017c w czwartej licealnej, brat powinien by\u0107 na studiach\u2026<\/p>\n\n\n\n
Tylko, jego ani \u015bladu. Kompletnie nic. Zero. Null.<\/p>\n\n\n\n
Nawet przesta\u0142a rozgl\u0105da\u0107 si\u0119 po korytarzach. Nawet nie p\u0142aka\u0142a. Mo\u017ce pod\u015bwiadomie r\u00f3wnie\u017c ju\u017c go pochowa\u0142a, nie potrafi\u0142a kompletnie tego okre\u015bli\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Siedzia\u0142a na dziedzi\u0144cowej \u0142awce. Tego ch\u0142opaka nie powinno by\u0107 w tym miejscu od ponad roku, a znikn\u0105\u0142 pi\u0119\u0107 lat temu, nie ko\u0144cz\u0105c nawet tej\u017ce szko\u0142y. Mo\u017ce wr\u00f3ci. Mo\u017ce jeszcze wr\u00f3ci. Znajdzie si\u0119 i b\u0119dzie jak dawniej? Po takim czasie? Nie wierzy\u0142a w to, kompletnie nie potrafi\u0142a uwierzy\u0107. Nie po tak d\u0142ugim okresie, jaki stracili. Jak to jest? Z pocz\u0105tku, kiedy ich rodzice przenie\u015bli Williama, z lekka gwa\u0142townie, do Francji, mieli ze sob\u0105 codziennie kontakt. By\u0142 niby z lekka zagubiony w nowym miejscu\u2026 ale na sw\u00f3j spos\u00f3b zachwycony. Mia\u0142 te iskierki w szarych oczach, nie do podrobienia. Doskonale widoczne, kiedy oboje odpalali kamerki.<\/p>\n\n\n\n
I co teraz, Vivi?<\/em><\/p>\n\n\n\n
Siedzia\u0142a na tej \u0142awce jak g\u0142upi osio\u0142, mo\u017ce czekaj\u0105cy na cud\u2026 Wreszcie, zdenerwowa\u0142a si\u0119. Wsta\u0142a, zarzuci\u0142a sw\u00f3j plecak, odgarniaj\u0105c najpierw si\u0119gaj\u0105ce pasa, czarne w\u0142osy i posz\u0142a. Gdzie? Przed siebie. Po prostu, przed siebie, byleby odgoni\u0107 od siebie natr\u0119tne muchy w postaci my\u015bli. Ba, nawet dla wzmocnienia tego\u017c efektu, z kieszeni swojej kangurki wyci\u0105gn\u0119\u0142a paczk\u0119 papieros\u00f3w i gdy tylko wysz\u0142a poza granice dziedzi\u0144ca Kadic, na chwil\u0119 przystan\u0119\u0142a, by odpali\u0107 jednego fajka.<\/p>\n\n\n\n
Uczucie wt\u0142aczanego do p\u0142uc dymu w takich sytuacjach by\u0142o nie do opisania przyjemne, chocia\u017c i tak czasem potrafi\u0142a si\u0119 nim zakrztusi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142a wysoka, chocia\u017c nie przekroczy\u0142a tej magicznej granicy metra osiemdziesi\u0119ciu. Nie znosi\u0142a sp\u00f3dnic, uwa\u017ca\u0142a, \u017ce nie mia\u0142a do nich ani figury, ani jakiejkolwiek sympatii. Wola\u0142a spodnie, boj\u00f3wki. Dodatkowe kieszenie zawsze by\u0142y mile widziane, szczeg\u00f3lnie, kiedy chodzi\u0142o o powierzchni\u0119 do przechowywania przer\u00f3\u017cnych rzeczy \u2013 telefon, zapalniczka, dokumenty. Elegancki str\u00f3j? Dobrze, dop\u00f3ki jego element stanowi\u0142y spodnie i wykluczy\u0142o si\u0119 wysokie obcasy.<\/p>\n\n\n\n
Wypu\u015bci\u0142a dym z ust, lekko poci\u0105gni\u0119tych pomadk\u0105, w neutralnym odcieniu. Nie lubi\u0142a, gdy by\u0142y jakie\u015b\u2026 wyra\u017aniejsze. Wola\u0142a skupi\u0107 uwag\u0119 na oczach. Zawsze uwa\u017ca\u0142a je za sw\u00f3j najwi\u0119kszy atut. By\u0107 mo\u017ce jedyny, cho\u0107 przy podrywach s\u0142ysza\u0142a wiele r\u00f3\u017cnych wersji. Figura, charakter. Spos\u00f3b bycia.<\/p>\n\n\n\n
Tylko, Vivienne jako\u015b nie przejawia\u0142a najmniejszego zainteresowania. Zreszt\u0105, z pocz\u0105tku budzi\u0142a jedynie toksyczny jego rodzaj w\u015br\u00f3d szkolnej spo\u0142eczno\u015bci. Przecie\u017c, by\u0142a siostr\u0105 tego, zaginionego ch\u0142opaka. Mo\u017ce co\u015b wiedzia\u0142a. Mo\u017ce mu pomog\u0142a znikn\u0105\u0107? To by\u0142a niedorzeczna teoria, ale takowa r\u00f3wnie\u017c si\u0119 pojawi\u0142a. Bo czemu nie? Dziennikarskie hieny \u0142ykn\u0105 wszystko, byleby rzuci\u0107 co\u015b na \u0142amy szkolnej gazetki i wywo\u0142a\u0107 sensacj\u0119.<\/p>\n\n\n\n
I nawet by nie zauwa\u017cy\u0142a tej nierozwa\u017cnej dw\u00f3jki, kt\u00f3ra praktycznie na jej oczach znika\u0142a w studzience. Zebra\u0142o im si\u0119 na amory? Ciekawe miejsce.<\/p>\n\n\n\n
Jak wida\u0107, romantyzm mia\u0142 wiele twarzy, jednak\u017ce czy to na pewno by\u0142a silna chu\u0107, kt\u00f3ra sk\u0142oni\u0142a ich do wskoczenia do kana\u0142\u00f3w tak, jakby co\u015b ich goni\u0142o? Ciekawa z nich parka. Nawet sprawili, \u017ce Vivi poczu\u0142a si\u0119 zaintrygowana tym dziwnym zjawiskiem.<\/p>\n\n\n\n
Tak si\u0119 spieszyli, \u017ce nawet nie zas\u0142onili pokrywy.<\/p>\n\n\n\n
Tak si\u0119 spieszyli, \u017ce nawet nie zauwa\u017cyli, \u017ce mieli ogonek. Bo, czemu nie? Dziewczyna normalnie nie nale\u017ca\u0142a do tak w\u015bcibskich ludzi, jednak tym razem ciekawo\u015b\u0107 wygra\u0142a ze zdrowym rozs\u0105dkiem. Posz\u0142a za nimi.<\/p>\n\n\n\n
“I will not take from you and you will not owe
I will protect you from the fire below<\/em>“<\/p>(Les Friction \u2013 Who Will Save You Now)<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\n\u2013 Kurwa, wr\u00f3ci\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Nawet nie zamierza\u0142 udawa\u0107 \u015bwi\u0119tego, bo rzucanie bluzgami w ca\u0142ej tej sytuacji by\u0142o jak najbardziej poprawn\u0105 reakcj\u0105. Nawet \u015bwi\u0119ty by zacz\u0105\u0142 sypa\u0107 kolejnymi, nawet coraz to bardziej wyszukanymi okre\u015bleniami, gdyby tylko mia\u0142 czas i ochot\u0119 si\u0119 nad nimi zastanowi\u0107. Przecie\u017c, kiedy ostatni raz st\u0105d wychodzili, tych pi\u0119\u0107 lat temu, wy\u0142\u0105czyli system. Opu\u015bcili d\u017awigni\u0119 i pochowali ten sekret pod ziemi\u0105. Mo\u017ce to zemsta kompana, kt\u00f3rego prawdopodobnie pochowali na dnie razem z t\u0105 maszyneri\u0105?<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Aelita\u2026 on wr\u00f3ci\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Stali obok siebie, ch\u0142opak i dziewczyna. Gdzie\u015b w wieku studenckim, mo\u017ce \u015bwie\u017co po uko\u0144czeniu szko\u0142y \u015bredniej. Ich twarze o\u015bwietla\u0142o nik\u0142e \u015bwiat\u0142o ekran\u00f3w, jak i wy\u015bwietlaj\u0105cej si\u0119 holomapy. Nie spodziewali si\u0119, \u017ce zastan\u0105 uruchomion\u0105 konsol\u0119. Mieli nadziej\u0119, \u017ce pozosta\u0142a wy\u0142\u0105czona, a dziwne sygna\u0142y stanowi\u0142y czysty zbieg okoliczno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Mo\u017ce jednak powinni je zignorowa\u0107, ale czy potrafiliby?<\/p>\n\n\n\n
Oczywi\u015bcie, \u017ce nie. Koszmar wraca\u0142. \u017bycie bezlito\u015bnie wcisn\u0119\u0142o w ich r\u0119ce podarunek, kt\u00f3rego w og\u00f3le nie chcieli, i kaza\u0142o im radzi\u0107 sobie z nim samodzielnie.<\/p>\n\n\n\n
Tak jak z faktem otwieraj\u0105cej si\u0119 za ich plecami windy\u2026<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Wr\u00f3ci\u0142, by jeszcze raz spr\u00f3bowa\u0107 pos\u0142a\u0107 \u015bwiat do diab\u0142a. Znienacka, bez zapowiedzi, bez jakiegokolwiek zaproszenia \u2013 kt\u00f3rego i tak nikt by mu nie udzieli\u0142. Przyni\u00f3s\u0142 podarunek, kt\u00f3rego nie spos\u00f3b odrzuci\u0107, gdy zosta\u0142 wci\u015bni\u0119ty w r\u0119ce i powiedziano im \u2013 \u201erad\u017acie sobie sami\u201d. Ale, jak tu sobie radzi\u0107, kiedy by\u0142a ich nieca\u0142a po\u0142owa? Gdzie wi\u0119kszo\u015b\u0107 pojecha\u0142a …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":426,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[25],"tags":[],"class_list":["post-429","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-powiedz-im"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/429","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=429"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/429\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":431,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/429\/revisions\/431"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/426"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=429"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=429"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=429"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}