{"id":4029,"date":"2024-08-19T12:07:00","date_gmt":"2024-08-19T11:07:00","guid":{"rendered":"https:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=4029"},"modified":"2024-08-19T12:07:01","modified_gmt":"2024-08-19T11:07:01","slug":"rozdzial-dwudziesty","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/serie\/sekrety\/rozdzial-dwudziesty\/","title":{"rendered":"Rozdzia\u0142 dwudziesty"},"content":{"rendered":"\n

Loreen – Statements<\/a><\/p>\n\n\n\n

——————————————————————<\/p>\n\n\n\n

ELITSA<\/strong><\/p>\n\n\n\n

– Nie, daj spok\u00f3j\u2026 – m\u00f3wi\u0119 do niego, jednak i tak przychodzi, a nast\u0119pnie przytula. Nawet go nie odpycham, nie pr\u00f3buj\u0119 walczy\u0107. Przede wszystkim William jest zbyt silny\u2026<\/p>\n\n\n\n

A mo\u017ce tego po prostu potrzebowa\u0142am? Sama nie wiem.<\/p>\n\n\n\n

Przytula mnie przez kilka sekund. Nie pami\u0119tam, kiedy ostatni raz to mia\u0142o miejsce. Nie by\u0142am taka. By\u0142am tward\u0105, bezczeln\u0105 dziewczyn\u0105, kt\u00f3ra nie stroni\u0142a od papieros\u00f3w oraz zabawy katanami w starej fabryce samochod\u00f3w. Uwielbia\u0142am si\u0119 buntowa\u0107 przeciwko nauczycielom, a przede wszystkim dyrektorowi Kadic. Rodzice? Jedynie t\u0142umaczyli si\u0119 Delmasowi i go przepraszali za moje zachowanie. Pr\u00f3bowali ze mn\u0105 rozmawia\u0107, jednak bezskutecznie \u2013 nie chcia\u0142am ich wys\u0142ucha\u0107. To by\u0142a moja wina, \u017ce rodzice w Antalyi rwali sobie w\u0142osy z g\u0142owy, byle ich jedyna c\u00f3rka sko\u0144czy\u0142a szko\u0142\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Jak to mo\u017cliwe, \u017ce jeden ludzki gest sprawia, \u017ce ca\u0142a mi\u0119kn\u0119?<\/p>\n\n\n\n

Oj, Dunbar. Po co wybra\u0142e\u015b Kadic\u2026 mog\u0142e\u015b zosta\u0107 w tej Anglii.<\/p>\n\n\n\n

Ludzie si\u0119 zmieniaj\u0105. Tylko, czy ze mn\u0105 jest na lepsze czy gorsze?<\/p>\n\n\n\n

– Dzielna jeste\u015b, Ellie. Wiesz o tym? \u2013 m\u00f3wisz spokojnie.<\/p>\n\n\n\n

Pierdolisz g\u0142upoty, ch\u0142opie.<\/p>\n\n\n\n

– Bez przesady\u2026 – odpowiadam cicho. Niestety, ale William to us\u0142ysza\u0142. Puszcza mnie ze swoich obj\u0119\u0107, dalej patrz\u0105c prosto w oczy.<\/p>\n\n\n\n

– Prosz\u0119 Ci\u0119. Nic dziwnego, \u017ce by\u0142a\u015b typem samotnika\u2026 – komentuje Dunbar. Nast\u0119pnie bierze moj\u0105 d\u0142o\u0144. Pr\u00f3buj\u0119 j\u0105 zabra\u0107, jednak jest szybszy Ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie, \u017ce umalowa\u0142am si\u0119 wcze\u015bniej. Z pewno\u015bci\u0105 jestem ca\u0142a czerwona na policzkach, w dodatku nie ze zm\u0119czenia. A mo\u017ce jednak ono do mnie dociera\u2026<\/p>\n\n\n\n

T\u0142umi\u0119 w sobie ziewanie. Nadal jestem w szoku.<\/p>\n\n\n\n

Nikt nie trzyma\u0142 mnie za r\u0119k\u0119 \u2013 w taki spos\u00f3b.<\/p>\n\n\n\n

Jeszcze nikt nie by\u0142 tutaj wobec mnie wyrozumia\u0142y.<\/p>\n\n\n\n

– Ale nie jeste\u015b z tym teraz sama, Ellie\u2026 – kontynuuje bardzo spokojnie, delikatnie przeje\u017cd\u017caj\u0105c kciukiem po wierzchu lewej d\u0142oni. Ci\u0105gle patrz\u0119 w jego szare oczy. Ca\u0142y czas jestem skupiona na nim: nie zwracam uwagi na ch\u0142odne powietrze, kt\u00f3re przedziera si\u0119 do pokoju przez otwarte okno. Nie s\u0142ysz\u0119 wyra\u017anej awantury trzech dziewczyn, najprawdopodobniej o kosmetyki lub ch\u0142opaka ze starszej klasy \u2013 nie mam poj\u0119cia.<\/p>\n\n\n\n

Uparcie patrz\u0119 tylko na Williama, jakby mnie zaczarowa\u0142 swoimi gestami.<\/p>\n\n\n\n

Cisza. Wracam do rzeczywisto\u015bci. Kto\u015b klasn\u0105\u0142 w d\u0142onie i wszystko, co si\u0119 wok\u00f3\u0142 nas dzieje, zar\u00f3wno czuj\u0119, jak i s\u0142ysz\u0119. W tym momencie powinnam mu odpowiedzie\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Tylko\u2026 co mu odpowiedzie\u0107\u2026? Wiesz? Pomo\u017cesz? Pewnie nie\u2026<\/p>\n\n\n\n

Kiwam g\u0142ow\u0105, jak w jakim\u015b transie. Zupe\u0142nie, gdybym chcia\u0142a jedn\u0105 nog\u0105 powr\u00f3ci\u0107 do tego uczucia. Jednak nie udaje si\u0119 to. Nie daj\u0119 rady tego powt\u00f3rzy\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Jutro wr\u00f3cimy do fabryki. \u2013 odpowiadam, po nie wiem, jakim czasie.<\/p>\n\n\n\n

– Jasne\u2026 Dobrej nocy\u2026 – zgadza si\u0119 William, a nast\u0119pnie wychodzi z pokoju. Drzwi zamykaj\u0105 si\u0119 same z ma\u0142ym, cho\u0107 nieszkodliwym hukiem. Patrz\u0119 jeszcze na nie kilka\u2026 kilkana\u015bcie sekund.<\/p>\n\n\n\n

Brr\u2026 zimno dzi\u015b. Nie znosz\u0119 zimy. Bardziej nas wtedy kontroluj\u0105 w Kadic.<\/p>\n\n\n\n

D\u017awi\u0119k odpalanej zapalniczki dzia\u0142a na mnie ca\u0142kiem uspokajaj\u0105co, pomimo ujemnej temperatury na zewn\u0105trz. Szybko zaczynam pali\u0107. Nie za\u0142o\u017cy\u0142am nic na siebie poza grubsz\u0105 bluz\u0105 oraz cieplejszymi skarpetami, kt\u00f3re bardzo cz\u0119sto s\u0142u\u017c\u0105 mi za kapcie. R\u0119ce odrobin\u0119 si\u0119 trz\u0119s\u0105, a nawet zauwa\u017cam pierwsze czerwone \u015blady. Staram si\u0119 nie szcz\u0119ka\u0107 z\u0119bami, chocia\u017c bardzo to kusi. Nie potrzebna jest kolejna wpadka w szkole.<\/p>\n\n\n\n

Zastanawia\u0142a\u015b si\u0119 kiedykolwiek, jak powsta\u0142 Xana?<\/p>\n\n\n\n

Oczywi\u015bcie, \u017ce niekoniecznie. Jakbym ma\u0142o go mia\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

Nie s\u0105dzisz, \u017ce nag\u0142y przyp\u0142yw mocy jest podejrzany?<\/p>\n\n\n\n

Po\u0142owa papierosa za mn\u0105. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 popio\u0142u trafi\u0142a na bluz\u0119 b\u0105d\u017a kamienn\u0105 posadzk\u0119. Wypuszczam powoli powietrze pe\u0142ne nikotyny, aby napawa\u0107 si\u0119 tym rytua\u0142em, kt\u00f3ry uskuteczniam od d\u0142u\u017cszego czasu. Zosta\u0142o to cz\u0119\u015bci\u0105 mnie. Bycie pyskat\u0105, ch\u0119tn\u0105 do ucieczek oraz r\u00f3\u017cnych innych problem\u00f3w. W momencie, gdy zosta\u0142am tutaj przeniesiona, to czu\u0142am, \u017ce co\u015b jest nie tak tutaj\u2026<\/p>\n\n\n\n

Tylko czy rodzice o tym wiedzieli i nie chcieli mnie ochroni\u0107?<\/p>\n\n\n\n

Patrz\u0119 na zegarek: min\u0119\u0142o czterdzie\u015bci minut od wyj\u015bcia.<\/p>\n\n\n\n

Koniec na dzi\u015b. Gasz\u0119 papierosa, chowam do kieszeni i wracam.<\/p>\n\n\n\n

– SENEL! \u2013 krzyczy kto\u015b do mnie. Odwracam si\u0119 momentalnie. To Jim, najbardziej absurdalny nauczyciel, jakiego kiedykolwiek mia\u0142am okazj\u0119 pozna\u0107. Czego on mo\u017ce chcie\u0107 ode mnie? Nie przypominam sobie, \u017cebym mija\u0142a poprzedniego wieczoru. William tak\u017ce nie informowa\u0142, aby zosta\u0142 przy\u0142apany na spacerowaniu po og\u0142oszeniu ciszy nocnej.<\/p>\n\n\n\n

– Na co czekasz? Do mnie, w tej chwili! \u2013 wo\u0142a mnie nauczyciel.<\/p>\n\n\n\n

Przybiegam jak najszybciej, ca\u0142y czas zastanawiaj\u0105c si\u0119, co takiego zrobi\u0142am. Zacz\u0119\u0142am regularnie chodzi\u0107 na zaj\u0119cia. Poprawi\u0142am oceny, przesta\u0142am a\u017c tyle wagarowa\u0107. Uczy\u0142am Dunbara w\u0142oskiego, tak jak poprosi\u0142 mnie o to pan Caggia. Co tym razem zrobi\u0142am?<\/p>\n\n\n\n

Stoj\u0119 przed nauczycielem. Patrz\u0119 na niego lekko z g\u00f3ry, co mnie odrobin\u0119 peszy. Niemal zawsze otrzymuj\u0119 wtedy komentarze, \u017ce nie traktuj\u0119 ich s\u0142\u00f3w na powa\u017cnie. No dobrze\u2026 czasem tak by\u0142o. Ale si\u0119 zmieni\u0142am, na dobre. Tak mi si\u0119 wydaje\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Poprowadzisz rozgrzewk\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Oddycham z ulg\u0105, u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119. Jim jedynie przygl\u0105da si\u0119 pos\u0119pnie, a nast\u0119pnie wychodzi z sali gimnastycznej. A ja wykonuj\u0119 \u0107wiczenia: tak jak mi kazano. Z ogromn\u0105 rado\u015bci\u0105 oraz ch\u0119ci\u0105 do dzia\u0142ania. Zupe\u0142nie, jakbym co\u015b rano wzi\u0119\u0142a, zanim posz\u0142am na \u015bniadanie. Co\u015b, czyli weso\u0142\u0105 tabletk\u0119, lub ma\u0142pk\u0119 na rozbudzenie.<\/p>\n\n\n\n

– Gotowa na dzisiejszy sprawdzian? \u2013 pyta mnie William przed sal\u0105 od matematyki.<\/p>\n\n\n\n

– Powiedzmy. Nie lubi\u0119 rachunk\u00f3w. \u2013 odpowiadam z mniejszym entuzjazmem.<\/p>\n\n\n\n

– Proste to, daj spok\u00f3j. Kto da rad\u0119 jak nie ty!<\/p>\n\n\n\n

– Zmieni\u0142e\u015b zaw\u00f3d? Zamiast cwaniaka zostajesz trenerem?<\/p>\n\n\n\n

– Kto\u015b musi ciebie zmotywowa\u0107. A ja tego lepiej nie zrobi\u0119! \u2013 komentuje zadowolony z siebie. Mimowolnie u\u015bmiecham si\u0119 bardzo szczerze. Fakt, Dunbar jest bardzo cz\u0119sto irytuj\u0105cy, jednak potrafi poprawi\u0107 humor swoim zachowaniem. Wymierzam mu przyjacielskiego kuksa\u0144ca, jak zawsze.<\/p>\n\n\n\n

– Ju\u017c si\u0119 tak nie panosz, panie motywacjo \u2013 m\u00f3wi\u0119 ze \u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n

Nagle w ca\u0142ej szkole rozlega si\u0119 alarm, kt\u00f3ry wszystkich wyrywa z codzienno\u015bci. Syreny wyj\u0105 przez wszystkie megafony szko\u0142y. Uczniowie automatycznie zaczynaj\u0105 zbiera\u0107 swoje rzeczy, jeden po drugim. Ha\u0142as wdziera si\u0119 do uszu, jak wiertarka. Nikt nie wie, co si\u0119 dzieje. Patrz\u0119 na Williama pytaj\u0105co, a on tak samo na mnie.<\/p>\n\n\n\n

Do czasu, jak rozpocz\u0105\u0142 si\u0119 krzyk. Nienaturalny, jak z jakiego\u015b koszmaru.<\/p>\n\n\n\n

Zdanie piekielnie proste, jednak nie ka\u017cdy je rozumie \u2013 w tym i ja.<\/p>\n\n\n\n

Czas ucieka, sekrety musz\u0105 zosta\u0107 ujawnione\u2026<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Komputerowy wrzask, przemieszany z alarmem powtarza si\u0119 jeszcze przez dobre kilka minut. Zaczyna si\u0119 panika \u2013 ka\u017cdy chce za wszelk\u0105 cen\u0119 uciec ze szko\u0142y. Ludzie si\u0119 przepychaj\u0105, niekt\u00f3rzy si\u0119 potykaj\u0105. Wtem kto\u015b \u0142apie mnie mocno za lewe rami\u0119 i ci\u0105gnie ze sob\u0105. K\u0105tem oka widz\u0119, \u017ce to William. Prawie si\u0119 przewracam, jednak \u015bciana ratuje mnie przed mocnym upadkiem. Zatrzymujemy si\u0119 w ma\u0142ej wn\u0119ce, w kt\u00f3rej nikt nas nie zepchnie.<\/p>\n\n\n\n

– Co si\u0119 tutaj odpierdala?! \u2013 krzycz\u0119, \u017ceby w og\u00f3le m\u00f3g\u0142 mnie us\u0142ysze\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– To Xana.<\/p>\n\n\n\n

– Jak kurwa Xana?!<\/p>\n\n\n\n

– Widzia\u0142em ten cytat jad\u0105c do Kadic.<\/p>\n\n\n\n

– I TERAZ TO M\u00d3WISZ?! KURWA, CH\u0141OPIE.<\/p>\n\n\n\n

– Id\u0119 szuka\u0107 Laury \u2013 m\u00f3wi, bagatelizuj\u0105c m\u00f3j krzyk. Czuj\u0119, jak w \u017cy\u0142ach gotuje si\u0119 krew, a w oczach z\u0142o\u015b\u0107 bije na kilometr. Mieli\u015bmy by\u0107 ze sob\u0105 wszyscy szczerzy. Ka\u017cdy, nawet najmniejszy znak sygnalizuj\u0105cy co\u015b niepokoj\u0105cego, mia\u0142 zosta\u0107 przekazany. Mo\u017cna by\u0142o tego unikn\u0105\u0107. Tego, \u017ce w\u0142a\u015bnie sekrety dotycz\u0105ce Xany mog\u0105 zosta\u0107 ujawnione.<\/p>\n\n\n\n

Tylko\u2026 co on chcia\u0142 tym osi\u0105gn\u0105\u0107? Tak d\u0142ugo si\u0119 ukrywa\u0142, nie dawa\u0142 o sobie zna\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Wystraszy\u0142 si\u0119? Chcia\u0142 pokaza\u0107 swoj\u0105 si\u0142\u0119, kt\u00f3r\u0105 zacz\u0105\u0142 tworzy\u0107 od \u015bmierci Hoppera.<\/p>\n\n\n\n

Laura. To jej w\u0142a\u015bnie chce si\u0119 pozby\u0107. Dzi\u0119ki niej kolejne karty zosta\u0142y odkryte.<\/p>\n\n\n\n

– Nie. Ja po ni\u0105 p\u00f3jd\u0119. To ja was w to wci\u0105gn\u0119\u0142am.<\/p>\n\n\n\n

Nie czekaj\u0105c na reakcj\u0119 Williama, opuszczam go i biegn\u0119 na pi\u0119tro, naprzeciw wszystkim pozosta\u0142ym, kt\u00f3rzy uciekali ze szko\u0142y. Przeciskanie si\u0119 przez wszystkich spowalnia m\u00f3j plan, ale na pewno go nie odrzuca. Nie mog\u0119 pozwoli\u0107 na to, aby cokolwiek si\u0119 Laurze sta\u0142o. Obieca\u0142am to jej rodzicom: b\u0119d\u0119 j\u0105 chroni\u0107. Za wszelk\u0105 cen\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Podchodz\u0119 do pi\u0119tra dziewczyn. Nikogo nie ma \u2013 stoj\u0119 tylko ja. Nagle gasn\u0105 wszystkie \u015bwiat\u0142a, nic nie wida\u0107. Szukam po omacku w kieszeniach telefonu. Przy kilku pr\u00f3bach odpuszczam: zosta\u0142 on w plecaku, a ten gdzie\u015b si\u0119 zawieruszy\u0142 podczas alarmu.<\/p>\n\n\n\n

Co\u015b syczy. Odwracam si\u0119 automatycznie w kierunku przera\u017caj\u0105cego d\u017awi\u0119ku. Pr\u00f3buj\u0119 cokolwiek zauwa\u017cy\u0107, ale bezskutecznie \u2013 nie ma wok\u00f3\u0142 \u017cadnego wi\u0119kszego \u017ar\u00f3d\u0142a \u015bwiat\u0142a. Oby nie by\u0142o za p\u00f3\u017ano, oby nie by\u0142o za p\u00f3\u017ano\u2026<\/p>\n\n\n\n

Co\u015b we mnie wbiega. Upadam na ziemi\u0119 od razu. Czuj\u0119, jak blizna pulsuje. Chc\u0119 krzycze\u0107, ale nie mog\u0119, dziwna kreatura zaciska mi gard\u0142o. Boli, cholernie boli. Nie mog\u0119 nic zrobi\u0107, wszystko jest bez mojej kontroli. Powoli dociera do mnie, co si\u0119 sta\u0142o.<\/p>\n\n\n\n

Z\u0142apa\u0142 mnie. Ju\u017c po raz drugi. Po raz drugi nie mam kontroli. Jestem tego laleczk\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Pr\u00f3ba ruchu aparatu mowy. Raz, dwa, raz dwa.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Pr\u00f3ba ruchu ko\u0144czyn. Jedna, druga, trzecia, czwarta.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Wszystko dzia\u0142a jak nale\u017cy. Mo\u017cna dzia\u0142a\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Co si\u0119 dzieje? Dlaczego ja to s\u0142ysz\u0119? Moja w\u0142asna g\u0142owa to m\u00f3wi?<\/p>\n\n\n\n

Wybrana jednostka jest wysoka, szczuplutka, ale bardzo zwinna. Nie boi si\u0119 wyzwa\u0144. B\u0119dzie idealna do ukazania sekret\u00f3w panienki, kt\u00f3ra polubi\u0142a si\u0119 z komputerem Franza. Wreszcie \u015bwiat pozna o niej prawd\u0119. Wydawa\u0142a si\u0119 niewinna, jednak iloraz inteligencji przerasta\u0142 wi\u0119kszo\u015b\u0107 tych g\u0142upich dzieciak\u00f3w z Kadic. Jest za du\u017cym zagro\u017ceniem dla mnie. A mnie nigdy si\u0119 nie traktuje pob\u0142a\u017cliwie.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Czy on w\u0142a\u015bnie m\u00f3wi o Laurze? Czy o mnie?<\/p>\n\n\n\n

Ruszamy. Idziemy do pokoju dziewcz\u0119cego numer 23. Pukamy, drzwi otwiera wybrany cel. G\u0142osem jednostki m\u00f3wimy, \u017ce trzeba jak najszybciej opu\u015bci\u0107 Kadic. Zaprowadzimy j\u0105 do miejsca, gdzie zostanie dokonana egzekucja. Na moich zasadach.<\/em><\/p>\n\n\n\n

NIE! NIE! NIE!<\/p>\n\n\n\n

Dziewczyna nie zwraca wi\u0119kszej uwagi na zachowanie jednostki. Ruszaj\u0105 do\u015b\u0107 poka\u017anym tempem na sam d\u00f3\u0142. Ju\u017c maj\u0105 wychodzi\u0107 na zewn\u0105trz, jednak mocno bierzemy j\u0105 za nadgarstek i ci\u0105gniemy do pomieszczenia dla pracownik\u00f3w. Jestem zaskoczony, \u017ce nigdy nie znaleziono tego przej\u015bcia. Z pewno\u015bci\u0105 by to u\u0142atwi\u0142o ca\u0142ej tr\u00f3jce wycieczki do fabryki.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Naprawd\u0119 mo\u017cna by\u0142o tam i\u015b\u0107\u2026?<\/p>\n\n\n\n

Cel zaczyna nabiera\u0107 podejrze\u0144. W og\u00f3le nie kojarzy tej drogi jako przeciwpo\u017carowej. Zaczyna zadawa\u0107 niewygodne pytania. Strasznie m\u0119cz\u0105ca jednostka. Wym\u0105drza si\u0119, \u017ce zachowujemy si\u0119 nieodpowiedzialnie i powinni\u015bmy jak najszybciej do\u0142\u0105czy\u0107 do reszty uczni\u00f3w podczas ewakuacji.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Zostaw j\u0105! Zostaw! Ju\u017c mnie si\u0119 pozb\u0105d\u017a, ale nie jej!<\/p>\n\n\n\n

Pora si\u0119 ujawni\u0107. Uderzaj\u0105c praw\u0105 pi\u0119\u015bci\u0105 o lew\u0105, otwart\u0105 d\u0142o\u0144, drzwi zamykaj\u0105 si\u0119 z hukiem. Nie umyka to uwadze celowi operacji. Zamykamy oczy na kilka sekund. Cel zaczyna krzycze\u0107 do nas, czy co\u015b si\u0119 z nami dzieje. Pr\u00f3buje nas ocuci\u0107. Potrz\u0105sa naszymi ramionami i wo\u0142a po imieniu.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Jestem tutaj, Laura! Jestem! Wiem, \u017ce tego nie s\u0142yszysz, ale uciekaj!<\/p>\n\n\n\n

Wybrana jednostka pr\u00f3buje jej pokaza\u0107, aby zacz\u0119\u0142a ucieka\u0107 w g\u0142\u0105b przej\u015bcia. Pr\u00f3buj\u0119 wszystko udaremni\u0107. Niestety \u2013 nie wszystkie sygna\u0142y zosta\u0142y przeze mnie zablokowane. Inteligencja celu u\u0142atwia zrozumienie powagi operacji i zaczyna biec. Tworz\u0119 jednak pole elektromagnetyczne, kt\u00f3re j\u0105 mo\u017ce bardzo \u0142atwo zabi\u0107. Nie chcemy tego a\u017c tak szybko. Pami\u0119tamy, \u017ce to ma by\u0107 egzekucja, a nie przypadkowa \u015bmier\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n

ZOSTAW J\u0104 W SPOKOJU! NIE DOTYKAJ JEJ!<\/p>\n\n\n\n

Otwieramy oczy. Wybrana jednostka posiada aktualnie m\u00f3j symbol zamiast normalnych \u017arenic. Stoimy i czekamy na reakcj\u0119 celu \u2013 nie trzeba by\u0142o d\u0142ugo sta\u0107 w miejscu. Cel zdaje sobie spraw\u0119, co zaraz nast\u0105pi. Krzyczy, b\u0142aga o lito\u015b\u0107. Nie jeste\u015bmy tym w og\u00f3le wzruszeni. Nie wo\u0142a imienia jednostki, czym zaczyna nas dra\u017cni\u0107. Zale\u017cy nam, aby ka\u017cdy wiedzia\u0142, kto zosta\u0142 jej katem.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Jeste\u015b skurwysynem. Zdechniesz bardzo szybko, ty gnoju!<\/p>\n\n\n\n

Wyci\u0105gamy z p\u0142aszcza pistolet drugiej potencjalnej jednostki. Jest to Glock 17 gen 3, austriacka precyzja. Celowo wtedy postawili\u015bmy ten model dla niego. Tym razem okazali\u015bmy si\u0119 cwani i tym samym bro\u0144 zabrali\u015bmy podczas jednego spotkania. Odbezpieczamy narz\u0119dzie zbrodni. Szybko i bez wi\u0119kszego ha\u0142asu. Wymierzamy w cel.<\/em><\/p>\n\n\n\n

B\u0141AGAM, NIE! STRZEL MI W G\u0141OW\u0118, ALE NIE W NI\u0104!<\/p>\n\n\n\n

Stoimy niewzruszeni. Patrzymy, jak cel zaczyna panikowa\u0107. Cofa si\u0119, a my idziemy nadal za nim. Spacer nie trwa d\u0142ugo, poniewa\u017c pole elektromagnetyczne nadal funkcjonuje i \u015bwiszczy, kiedy tylko cel do niego podchodzi. Spogl\u0105da nam w oczy, prawdopodobnie godz\u0105c si\u0119 ze swoim losem. Nikt nie kaza\u0142 jej grzeba\u0107 w Superkomputerze. Za b\u0142\u0119dy si\u0119 p\u0142aci.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Nie\u2026<\/p>\n\n\n\n

Rozpoczyna si\u0119 seria strza\u0142\u00f3w. Pierwsze trzy s\u0105 nietrafione \u2013 wybrana jednostka zaczyna si\u0119 szamota\u0107, aby tylko nie zrobi\u0107 krzywdy. Walczymy, aby przesta\u0142a si\u0119 tak buntowa\u0107. Przecie\u017c zosta\u0142a wybrana. Powinna si\u0119 czu\u0107 dumna z tego, co w\u0142a\u015bnie robi. Zostanie wielk\u0105 bohaterk\u0105.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Przepraszam\u2026 tak bardzo ciebie przepraszam\u2026<\/p>\n\n\n\n

Jednostka dzi\u0119ki naszej sile si\u0119 poddaje. Padaj\u0105 ju\u017c konkretne strza\u0142y. Cel zosta\u0142 usuni\u0119ty w czasie d\u0142u\u017cszym, ni\u017c zosta\u0142 zaplanowany. Operacja zako\u0144czona sukcesem. Pole elektromagnetyczne znika. Bro\u0144 zabieram ze sob\u0105. Jednostka mo\u017ce by\u0107 ju\u017c wolna. Na jaki\u015b czas to jest koniec.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Co ja zrobi\u0142am\u2026 gdzie on jest\u2026 kr\u0119ci mi si\u0119 w g\u0142owie\u2026<\/p>\n\n\n\n

Xana \u2013 Tr\u00f3jka nastolatk\u00f3w. 1:0<\/em><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Loreen – Statements —————————————————————— ELITSA – Nie, daj spok\u00f3j\u2026 – m\u00f3wi\u0119 do niego, jednak i tak przychodzi, a nast\u0119pnie przytula. Nawet go nie odpycham, nie pr\u00f3buj\u0119 walczy\u0107. Przede wszystkim William jest zbyt silny\u2026 A mo\u017ce tego po prostu potrzebowa\u0142am? Sama nie wiem. Przytula mnie przez kilka sekund. Nie pami\u0119tam, kiedy ostatni raz to mia\u0142o miejsce. …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":3762,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[64],"tags":[],"class_list":["post-4029","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-sekrety"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4029","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4029"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4029\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4030,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/4029\/revisions\/4030"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3762"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4029"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4029"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4029"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}