{"id":3994,"date":"2024-06-19T18:44:11","date_gmt":"2024-06-19T17:44:11","guid":{"rendered":"https:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=3994"},"modified":"2024-06-19T18:44:12","modified_gmt":"2024-06-19T17:44:12","slug":"rozdzial-osiemnasty","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/serie\/sekrety\/rozdzial-osiemnasty\/","title":{"rendered":"Rozdzia\u0142 osiemnasty"},"content":{"rendered":"\n

Maneskin – New Song<\/a><\/p>\n\n\n\n

————————————————-<\/p>\n\n\n\n

ELITSA<\/strong><\/p>\n\n\n\n

– Brawo! Pokona\u0142a\u015b wroga szybciej, ni\u017c ostatnio! \u2013 pochwala Laura, klaszcz\u0105c w d\u0142onie.<\/p>\n\n\n\n

K\u0142ad\u0119 si\u0119 na ziemi\u0119, pr\u00f3buj\u0105c uspokoi\u0107 oddech. Ten trening mnie ca\u0142kowicie wyko\u0144czy\u0142. Zauwa\u017cy\u0142am, jak wiele rzeczy po prostu nie potrafi\u0119. Ca\u0142y czas my\u015bla\u0142am, \u017ce doskonale atakuj\u0119 z zaskoczenia i osi\u0105gam sw\u00f3j cel. Tymczasem zwyk\u0142y program pokaza\u0142, jak bardzo si\u0119 pomyli\u0142am.<\/p>\n\n\n\n

– Dzi\u0119\u2026kuj\u0119\u2026 – odpowiadam zdyszana.<\/p>\n\n\n\n

– Masz dosy\u0107 spory progres. Pierwsza walka nie posz\u0142a ci zbyt dobrze.<\/p>\n\n\n\n

Odwracam w lewo g\u0142ow\u0119, patrz\u0105c z byka na swoj\u0105 kuzynk\u0119. Ciekawe, jak ona by sobie poradzi\u0142a z jednookim ninj\u0105, maj\u0105c na obron\u0119 tylko notatki komputerowe na srebrnym tablecie. Ona tylko widzi moje poczynania. Mo\u017ce wy\u015bwietla si\u0119 czas, styl walki, mocne i s\u0142abe strony zawodnika?<\/p>\n\n\n\n

Jednak ma racj\u0119 pod jednym k\u0105tem. Pierwszy trening by\u0142 w moim wykonaniu beznadziejny. Co z tego, \u017ce j\u0105 wcze\u015bniej sko\u0144czy\u0142am, skoro jako\u015bciowo znacznie odstawa\u0142am od Williama? Z pewno\u015bci\u0105 poradzi\u0142 sobie lepiej, strzelaj\u0105c do wroga.<\/p>\n\n\n\n

Laura siada po turecku obok mnie. Ja nadal le\u017c\u0119 na plecach i wpatruj\u0119 si\u0119 w kuzynk\u0119. Zwracam uwag\u0119 na jej niebieskie oczy. S\u0105 bardzo podobne do mojej mamy. Co ciekawe \u2013 nie jeste\u015bmy siostrami. Chocia\u017c chwilami mam wra\u017cenie, jakbym ca\u0142e \u017cycie z ni\u0105 sp\u0119dzi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

– Elitsa? \u2013 pyta mnie dziewczyna.<\/p>\n\n\n\n

– S\u0142ucham.<\/p>\n\n\n\n

– Dlaczego nie chcia\u0142a\u015b mi nic wcze\u015bniej powiedzie\u0107 o Xanie?<\/p>\n\n\n\n

To pytanie sprawia, \u017ce nie wiem, co powinnam jej odpowiedzie\u0107. Od czego konkretnie zacz\u0105\u0107 t\u0142umaczenie. Jak powinnam ugry\u017a\u0107 temat, \u017ceby jej nie urazi\u0107 \u2013 wiem, \u017ce jest ona bardzo delikatna. Chwilami, jakby jedynym przyjacielem jest w\u0142a\u015bnie srebrny tablet w br\u0105zowej torbie i nie dopuszcza\u0142a do siebie innych rzeczy, czy te\u017c ludzi.<\/p>\n\n\n\n

– \u017byjesz?<\/p>\n\n\n\n

– Tak \u2013 odpowiadam, a nast\u0119pnie obracam g\u0142ow\u0119 i widz\u0119 na jej twarzy zaciekawienie.<\/p>\n\n\n\n

Chcia\u0142am dla ciebie dobrze. Ten wirus zacznie niszczy\u0107 ci \u017cycie, drogie dziecko!<\/p>\n\n\n\n

– Nie by\u0142y\u015bmy zbyt ze sob\u0105 z\u017cyte \u2013 odpowiadam jednym ci\u0105giem.<\/p>\n\n\n\n

Laura unosi praw\u0105 brew w g\u00f3r\u0119. Czu\u0142am, \u017ce nie uwierzy w to, co jej powiedzia\u0142am. Inaczej nie mo\u017cna wyja\u015bni\u0107 mojego zachowania. Oddech powraca do normy. Nadal czuj\u0119 mi\u0119\u015bnie, kt\u00f3re maj\u0105 w tym momencie temperatur\u0119 piekielnych kr\u0119g\u00f3w. Szczerze?<\/p>\n\n\n\n

To by\u0142o mi potrzebne. Za du\u017co si\u0119 dzieje wok\u00f3\u0142. Niekoniecznie pozwoli\u0142o mi si\u0119 to w pe\u0142ni uspokoi\u0107, ale zawsze my\u015bli ucieka\u0142y z ka\u017cdym kolejnym siekaniem katany, czy rzutem sztyletu. Pani Einstein zacz\u0119\u0142a wreszcie wychodzi\u0107 do ludzi. Chocia\u017c od Williama non stop pr\u00f3buje uciec\u2026 A wida\u0107 go\u0142ym okiem, \u017ce ich do siebie ci\u0105gnie.<\/p>\n\n\n\n

– A teraz? Jak jest? \u2013 pyta \u015bmia\u0142o blondynka. Spogl\u0105dam na ni\u0105. By\u0142a przej\u0119ta. Nawet za bardzo.<\/p>\n\n\n\n

– Normalnie. Jest czwartek.<\/p>\n\n\n\n

– Ale ty jeste\u015b t\u0119pa\u2026<\/p>\n\n\n\n

U\u015bmiecham si\u0119. Zawsze lubi\u0142am wbija\u0107 szpilki w \u017cebra swojej kuzynce. Na szcz\u0119\u015bcie ona nie jest taka, jak ja. Nie lubi \u017cadnej z\u0142o\u015bliwo\u015bci ani bezczelnych komentarzy. A ja z tego \u017cyj\u0119. Nie zawsze, ale nie potrafi\u0119 funkcjonowa\u0107 bez wrednych s\u0142\u00f3w do kogokolwiek.<\/p>\n\n\n\n

– To jak? Dowiem si\u0119? \u2013 dopytuje Laura. Spogl\u0105da\u0142am w g\u00f3r\u0119. S\u0142o\u0144ce z samego rana przebi\u0142o si\u0119 przez chmury i dominuje, o czym \u015bwiadcz\u0105 promienie \u015bwiat\u0142a opadaj\u0105ce na najwi\u0119ksze pomieszczenie fabryki, w kt\u00f3rym si\u0119 znajdujemy.<\/p>\n\n\n\n

Kombinuj Elitsa, kombinuj\u2026<\/p>\n\n\n\n

Cisza. Prawda by\u0142a taka, \u017ce nie umia\u0142am odpowiedzie\u0107 na to pytanie. Poza tym, \u017ce tak naprawd\u0119 chcia\u0142am j\u0105 chroni\u0107. Po sobie zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce \u015bwiadomo\u015b\u0107 o istnieniu Xany \u017ale na mnie wp\u0142yn\u0119\u0142a. W\u0142a\u015bnie wtedy zacz\u0119\u0142y si\u0119 pierwsze papierosy oraz inne u\u017cywki \u2013 mniej lub bardziej szkodliwe.<\/p>\n\n\n\n

By\u0142am z tym sama. Wy\u017cywa\u0142am si\u0119 na si\u0142owni, jak sobie nie radzi\u0142am. By\u0142a to swojego czasu karta ochronna. Jeste\u015b w\u015bciek\u0142a? Id\u017a na si\u0142owni\u0119 i pi\u0119\u0107dziesi\u0105t razy uderz w worek. Potem czterdzie\u015bci razy skocz na skakance. A na sam koniec truchtem do Kadic, \u017ceby nikt nie zauwa\u017cy\u0142 twojej nieobecno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Kombinuj Elitsa, kombinuj\u2026<\/p>\n\n\n\n

Cisza. Prawda by\u0142a taka, \u017ce nie umia\u0142am odpowiedzie\u0107 na to pytanie. Poza tym, \u017ce tak naprawd\u0119 chcia\u0142am j\u0105 chroni\u0107. Po sobie zauwa\u017cy\u0142am, \u017ce \u015bwiadomo\u015b\u0107 o istnieniu Xany \u017ale na mnie wp\u0142yn\u0119\u0142a. W\u0142a\u015bnie wtedy zacz\u0119\u0142y si\u0119 pierwsze papierosy oraz inne u\u017cywki \u2013 mniej lub bardziej szkodliwe.<\/p>\n\n\n\n

By\u0142am z tym sama. Wy\u017cywa\u0142am si\u0119 na si\u0142owni, jak sobie nie radzi\u0142am. By\u0142a to swojego czasu karta ochronna. Jeste\u015b w\u015bciek\u0142a? Id\u017a na si\u0142owni\u0119 i pi\u0119\u0107dziesi\u0105t razy uderz w worek. Potem czterdzie\u015bci razy skocz na skakance. A na sam koniec truchtem do Kadic, \u017ceby nikt nie zauwa\u017cy\u0142 twojej nieobecno\u015bci. I tak czasem dzie\u0144 w dzie\u0144. Nawet, jak cia\u0142o zaczyna\u0142o odmawia\u0107 pos\u0142usze\u0144stwa, to g\u0142owa wr\u0119cz pulsowa\u0142a z nadmiaru z\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Jak mam jej wyja\u015bni\u0107, \u017ce nigdy, ale to przenigdy, nie chcia\u0142am jej sprowadzi\u0107 na z\u0142\u0105 drog\u0119?<\/p>\n\n\n\n

– Nied\u0142ugo zobaczysz \u2013 odpowiadam od niechcenia, po czym wstaj\u0119 z pod\u0142ogi. Otrzepuj\u0119 si\u0119 z niewidzialnego kurzu. Nie patrz\u0105c na pani\u0105 Einstein, kieruj\u0119 si\u0119 do wyj\u015bcia. Wiem, strasznie chamskie zachowanie. Nawet, jak na mnie.<\/p>\n\n\n\n

– Pozwolisz, \u017ce zostan\u0119 jeszcze\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Wykluczone. Pakuj notatki.<\/p>\n\n\n\n

– Zaufaj mi!<\/p>\n\n\n\n

– Czas do zbi\u00f3rki panny Gauthier, dwie minuty!<\/p>\n\n\n\n

Pomy\u015ble\u0107, \u017ce min\u0105\u0142 ju\u017c drugi miesi\u0105c, odk\u0105d o Xanie wie tr\u00f3jka nastolatk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Zaraz \u015bwi\u0119ta. W klasie ju\u017c odby\u0142y si\u0119 Miko\u0142ajki. Dosta\u0142am czerwony szalik. Nie znosz\u0119 tego koloru. Ale jest taki ciep\u0142y, mi\u0142y w dotyku, delikatny\u2026 Poprawiam go po raz drugi na szyi. Mimo, \u017ce od godziny ju\u017c nie pada deszcz. Czuj\u0119, jak nos robi si\u0119 czerwony, gdzie reszta twarzy jest delikatnie r\u00f3\u017cowa. Usta odrobin\u0119 suche, ale to nic.<\/p>\n\n\n\n

Gdzie oni s\u0105? Ile mo\u017cna si\u0119 szykowa\u0107 do jednego wyj\u015bcia? Godzina by\u0142a jasna: dwudziesta wiecz\u00f3r, niedaleko zniszczonej choinki. Specjalnie zostawi\u0142am porz\u0105dek w pokoju, na wypadek kontroli czysto\u015bci, \u017ceby tylko nie zarobi\u0107 nowego szlabanu. Nie pok\u0142\u00f3ci\u0142am si\u0119 z nikim na pi\u0119trze. Wszystko, byleby mo\u017cna mie\u0107 spokojny wiecz\u00f3r na analiz\u0119 nowych informacji.<\/p>\n\n\n\n

– D\u0142ugo czekasz? \u2013 pyta znajomy g\u0142os. Odwracam si\u0119, po czym wzdycham g\u0142o\u015bno. Dunbar doskonale wie, \u017ce nie znosz\u0119 zadawania g\u0142upich pyta\u0144. \u2013 Wybacz\u2026 drobne problemy techniczne\u2026 – t\u0142umaczy si\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– \u017bartujesz sobie? Czekam tutaj od pieprzonych dwudziestu minut! Jest mi zimno, nie zd\u0105\u017cy\u0142am zje\u015b\u0107 kolacji do ko\u0144ca, a szalik, kt\u00f3ry mam na sobie, ma kolor, kt\u00f3rego nie lubi\u0119! \u2013 odpowiadam w\u015bciek\u0142a. A ch\u0142opak jedyne co, to si\u0119 u\u015bmiecha. Przestaj\u0119 si\u0119 odzywa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Nie uwierzycie, czego si\u0119 przed chwil\u0105 dowiedzia\u0142am.<\/p>\n\n\n\n

O, wr\u00f3ci\u0142a. Czyli musia\u0142o jej przej\u015b\u0107 oburzenie sprzed kilku dni, gdy wytkn\u0119\u0142am jej jeden b\u0142\u0105d przy programie, kt\u00f3ry odkryli\u015bmy ca\u0142kiem niedawno. Koniec ko\u0144c\u00f3w niewiele on zmieni\u0142, poniewa\u017c sytuacja nadal by\u0142a bardzo s\u0142aba.<\/p>\n\n\n\n

– Powiesz o tym na miejscu. Jazda do fabryki \u2013 stwierdzam zrezygnowana, kieruj\u0105c si\u0119 do parku. Powinna gdzie\u015b pozosta\u0107 jeszcze herbata z ostatniego spotkania. Ka\u017cdemu pomo\u017ce. Tym bardziej, \u017ce teraz wsz\u0119dzie wysiad\u0142o ogrzewanie, wy\u0142\u0105czaj\u0105c tylko jedn\u0105 sal\u0119, do kt\u00f3rej nikt jeszcze nie dotar\u0142 bez problem\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

– Przecie\u017c to nie ma sensu, Laura \u2013 komentuj\u0119 z papierosem w ustach. Pani Einstein zabiera mi go jednym szybkim ruchem, z lito\u015bciwym wzrokiem. Przygl\u0105dam si\u0119 papierom, kt\u00f3re aktualnie wy\u015bwietla\u0142 ekran stanowiska. By\u0142o ich bardzo du\u017co. Nazwisk nie kojarzy\u0142am. W pomieszczeniu rozchodzi\u0142 si\u0119 tylko d\u017awi\u0119k klikaj\u0105cej spacji przez dziewczyn\u0119. Ka\u017cda karta posiada\u0142a podpis dyrektora Kadic, wraz z piecz\u0105tk\u0105 oraz jedn\u0105 dat\u0105.<\/p>\n\n\n\n

– Owszem, ma. Zobacz sama.<\/p>\n\n\n\n

Sekund\u0119 p\u00f3\u017aniej wyskakuje nowe okienko. By\u0142 to wycinek gazety paryskiej sprzed czternastu lat. Dotyczy\u0142 on tajemniczego znikni\u0119cia jednego z nauczycieli Kadic. Po lewej stronie by\u0142o sporej wielko\u015bci zdj\u0119cie zaginionego.<\/p>\n\n\n\n

Walda Schaeffera \u2013 naszego programisty, przez kt\u00f3rego nikt nie wie, co si\u0119 dzieje.<\/p>\n\n\n\n

– My\u015blicie, \u017ce to mo\u017ce by\u0107 jakie\u015b powi\u0105zanie? \u2013 dopytuje Dunbar.<\/p>\n\n\n\n

– Data si\u0119 zgadza \u2013 komentuje Gauthier. Nast\u0119pnie wyci\u0105ga ze swojej br\u0105zowej torby zeszyt w kratk\u0119. Otwiera go mniej wi\u0119cej w po\u0142owie. Przygl\u0105dam si\u0119 notatkom, kt\u00f3re sporz\u0105dzi\u0142a. Trzeba przyzna\u0107, \u017ce wyj\u0105tkowo czytelne, jak na przysz\u0142ego komputerowca.<\/p>\n\n\n\n

– Zobaczcie. W tym roku og\u0142oszono ci\u0119cia kadrowe ze wzgl\u0119du na przegran\u0105 rozpraw\u0119 s\u0105dow\u0105 \u2013 m\u00f3wi dziewczyna, a my z Williamem bacznie \u015bledzimy \u015blad czarnego d\u0142ugopisu. Zaznacza ten element w k\u00f3\u0142ko. \u2013 Nast\u0119pnie mamy rezygnacj\u0119 profesora Schaeffera ze stanowiska nauczyciela fizyki \u2013 data zaznaczona jednym podkre\u015bleniem.<\/p>\n\n\n\n

– Wiadomo, czego ta sprawa si\u0119 tyczy\u0142a? \u2013 pytam zaciekawiona, czym zaskakuj\u0119 Laur\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Naprawd\u0119 nie pami\u0119tasz? Wtedy, co oskar\u017cono dyrektora o korupcj\u0119!<\/p>\n\n\n\n

– To by\u0142o jednak do\u015b\u0107\u2026 dawno temu \u2013 wtr\u0105ca si\u0119 William, czym mu dzi\u0119kuj\u0119 skinieniem g\u0142owy.<\/p>\n\n\n\n

– Zauwa\u017ccie, \u017ce r\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy tymi trzema wydarzenia to kwestia kilku dni. Zwa\u017caj\u0105c na to, \u017ce pensja nauczycielska nie nale\u017ca\u0142a wtedy do wysokich, a sam profesor planowa\u0142 wybudowa\u0107 si\u0119 na granicy miasta\u2026<\/p>\n\n\n\n

Sk\u0105d ona to wszystko wie? Potajemnie zdoby\u0142a w jaki\u015b spos\u00f3b te informacje?<\/p>\n\n\n\n

– Sk\u0105d to wzi\u0119\u0142a\u015b? \u2013 uprzedza mnie William. \u2013 Szko\u0142a nie chcia\u0142aby, aby to wysz\u0142o na jaw\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Wszystko by\u0142o w tym pliku z pami\u0119tnika\u2026 \u2013 odpowiada z u\u015bmiechem na twarzy. Od pocz\u0105tku m\u00f3wi\u0142am, \u017ce ona si\u0119 marnuje w tej dziurze z internatem. Kto w wieku czternastu lat potrafi odzyska\u0107 dane utworzone dekad\u0119 temu?<\/p>\n\n\n\n

Jednak warto by\u0142o jej powiedzie\u0107 o tym miejscu. Chocia\u017c to i tak jest dziwne, \u017ce si\u0119 zgodzi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

– No dobra, czyli znamy pow\u00f3d powstania Xany.<\/p>\n\n\n\n

– Nie. To nie by\u0142o to.<\/p>\n\n\n\n

– Pani Einstein ma racj\u0119 \u2013 dopowiadam, po czym odpalam drugiego papierosa. Tym bardziej spryt zawi\u00f3d\u0142 Laur\u0119 i nie zd\u0105\u017cy\u0142a mi go wytr\u0105ci\u0107 z r\u0119ki. Pokaza\u0142a tylko j\u0119zyk, niezadowolona. Bior\u0119 du\u017cy wdech nikotyny. W g\u0142owie utworzy\u0142a si\u0119 chmura, kt\u00f3ra wype\u0142ni\u0142a pustk\u0119 po kilku miejscach.<\/p>\n\n\n\n

– Mo\u017ce on lubi\u0142 m\u0142odsze od siebie kobiety, ale g\u0142upi na pewno nie by\u0142. Musia\u0142 si\u0119 pomyli\u0107 podczas test\u00f3w\u2026 tej gry. Inaczej nie da si\u0119 tego okre\u015bli\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Czyli w gr\u0119 wchodzi teraz morderstwo? \u2013 pyta William.<\/p>\n\n\n\n

– To mo\u017cliwe \u2013 komentuj\u0119, wypuszczaj\u0105c dym z ust. Pokazuj\u0119 paczk\u0119 fajek ch\u0142opakowi, jednak odmawia, to te\u017c chowam j\u0105 z powrotem do kieszeni. Zapomnia\u0142am, \u017ce musi si\u0119 pokaza\u0107 przed kuzynk\u0105 z jak najlepiej strony. U\u015bmiecham si\u0119 pod nosem. Mi\u0142o\u015b\u0107, uczucie, kt\u00f3re potrafi nie\u017ale namiesza\u0107 w g\u0142owie. Czasem nawet do tego stopnia, \u017ce po czasie zdajesz sobie spraw\u0119, jak bardzo zniszczy\u0142e\u015b sobie \u017cycie. Darmowa u\u017cywka dla nastolatk\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Nagle po fabryce rozlega si\u0119 huk. Laura przestraszona odskakuje z krzes\u0142a. Przestaj\u0119 pali\u0107. D\u017awi\u0119k by\u0142 taki, jakby spad\u0142o co\u015b ogromnego i rozbi\u0142o si\u0119 w drobny mak. Gasz\u0119 po\u0142ow\u0119 papierosa i id\u0119 do windy. Dunbar zaczyna protestowa\u0107. Gestem d\u0142oni nakazuj\u0119 mu, aby nie szed\u0142 tym razem ze mn\u0105.<\/p>\n\n\n\n

– Zosta\u0144cie tutaj. W razie czego zadzwoni\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Wychodz\u0119 do sali katedralnej. Ch\u0142\u00f3d z zewn\u0105trz uderza wr\u0119cz pobudzaj\u0105co. Rozgl\u0105dam si\u0119 na boki, szukaj\u0105c sprawcy ma\u0142ego zamieszania. Mimo tego, nic nie widz\u0119. Zupe\u0142nie, jakby ten huk by\u0142 tylko w naszych g\u0142owach. A na pewno nie by\u0142. Niemo\u017cliwe, aby trzy osoby us\u0142ysza\u0142y nagle to samo. Profilaktycznie wyci\u0105gam z kieszeni jedn\u0105 katan\u0119, aby poczu\u0107 si\u0119 odrobin\u0119 pewniej. Serce bije coraz mocniej, a pot atakuje kark.<\/p>\n\n\n\n

Spokojnie\u2026 Nic si\u0119 nie stanie\u2026 Poradzisz sobie\u2026<\/p>\n\n\n\n

Stawiam delikatne kolejne kroki. K\u0105tem oka przygl\u0105dam si\u0119, aby w nic du\u017cego nie uderzy\u0107. Grobowa cisza, zak\u0142\u00f3cana czasami jedynie przez szum wiatru, jest coraz bardziej niepokoj\u0105ca. Mimo tego, id\u0119 dalej. Kilka minut zajmuje mi przej\u015bcie ca\u0142ego najwi\u0119kszego pomieszczenia fabryki. Nadal nic nie widz\u0119. \u017badnych zmian.<\/p>\n\n\n\n

Jak to mo\u017cliwe? Przecie\u017c co\u015b musia\u0142o waln\u0105\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Nagle s\u0142ysz\u0119 czyj\u015b krzyk. Bardzo niski, ale wr\u0119cz b\u0142agaj\u0105cy o pomoc.<\/p>\n\n\n\n

Podchodz\u0119 coraz bli\u017cej zamkni\u0119tego pomieszczenia, sk\u0105d pochodzi krzyk. Pr\u00f3buj\u0119 zrozumie\u0107, sk\u0105d si\u0119 tam ktokolwiek wzi\u0105\u0142. Kamery nie nale\u017ca\u0142y do najlepszych, ale Laura na kamerach zauwa\u017cy\u0142aby niepo\u017c\u0105dan\u0105 osob\u0119 w fabryce. Tym bardziej, je\u015bli by trafi\u0142a do wieczne jasnego pokoju. To jedyne miejsce, gdzie nie by\u0142am. Pr\u00f3bowa\u0142am kilka razy otworzy\u0107 drzwi, ale bezskutecznie. Jakim cudem da\u0142 rad\u0119 kto\u015b inny?<\/p>\n\n\n\n

Nie mam poj\u0119cia. Ale jedno jest pewne \u2013 b\u0119dzie Powr\u00f3t do Przesz\u0142o\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Podchodz\u0119 ostro\u017cnie do drzwi. \u015awiat\u0142o delikatnie mnie o\u015blepia, ale jestem w stanie zobaczy\u0107 ogromn\u0105, ciemn\u0105 tub\u0119. Dooko\u0142a niej jest mn\u00f3stwo jasnych, czerwonych, niebieskich oraz zielonych kabli. Gdy staj\u0119 na palcach, zwracam uwag\u0119, \u017ce budowla ma jeszcze jedn\u0105 platform\u0119 \u2013 szersz\u0105, ale du\u017co kr\u00f3tsz\u0105. Widniej\u0105 na niej jakie\u015b napisy, ale stoj\u0119 za daleko, \u017ceby m\u00f3c je zobaczy\u0107. S\u0105 tak\u017ce znaki, ale \u015bwiat\u0142o nie pozwala ich dostrzec.<\/p>\n\n\n\n

Schylam si\u0119, nadal maj\u0105c katan\u0119 przy sobie dla bezpiecze\u0144stwa. Delikatnie stukam palcem wskazuj\u0105cym prawej r\u0119ki w metalowe drzwi. Ha\u0142as w og\u00f3le nie ust\u0119puje. Wr\u0119cz przeciwnie, jest coraz gorszy. Czuj\u0119, jakby krzyk w\u017cyna mi si\u0119 do uszu. Atakuje b\u0119benki ze zdwojon\u0105 si\u0142\u0105. Zatykam uszy tak mocno, jak tylko mam si\u0142\u0119 w palcach\u2026<\/p>\n\n\n\n

Ale to nie pomaga. Wrzask jest coraz mocniejszy.<\/p>\n\n\n\n

Musz\u0119 uciec. Musz\u0119! Jak najszybciej!<\/p>\n\n\n\n

Biegn\u0119 przed siebie. Nawet nie wiem, ile razy omin\u0119\u0142am potencjalne wyj\u015bcie z fabryki. Nawet nie wiem, czy nie zd\u0105\u017cy\u0142am zgubi\u0107 klucza od pokoju, telefonu, albo broni. Nic nie wiem. Po prostu uciekam jak najdalej od tego, co ledwo ujrza\u0142am. A ci\u0105gle czuj\u0119, \u017ce mnie goni ten krzyk. Ale to nie by\u0142a zwyk\u0142a oznaka b\u00f3lu. To nie by\u0142o wycie w wyniku uderzenia.<\/p>\n\n\n\n

Ten kto\u015b prosi\u0142 o pomoc. B\u0142aga\u0142, aby m\u00f3g\u0142 si\u0119 z tego wydosta\u0107. A ja uciek\u0142am jak ostatni tch\u00f3rz. Mimo, \u017ce prawie sama zacz\u0119\u0142am szale\u0107. To \u017ale, czy jednak nie? G\u0142owa mnie boli. Skronie pulsuj\u0105 coraz mocniej, chocia\u017c ci\u0105gle uciekam z dala od tego ha\u0142asu. Chyba, \u017ce on tylko zosta\u0142 w mojej wyobra\u017ani, a tak naprawd\u0119 nic si\u0119 ju\u017c nie dzieje\u2026<\/p>\n\n\n\n

Drzemka. Du\u017co drzemki. Obowi\u0105zkowo.<\/p>\n\n\n\n

Zatrzymuj\u0119 si\u0119. Pr\u00f3buj\u0119 z\u0142apa\u0107 oddech po tej gonitwie z sam\u0105 sob\u0105. \u0141api\u0119 si\u0119 praw\u0105, otwart\u0105 d\u0142oni\u0105 za klatk\u0119 piersiow\u0105, \u0142apczywie wpuszczaj\u0105c do p\u0142uc powietrze. Nie zamykam oczu. Musz\u0119 zachowa\u0107 trze\u017awy umys\u0142. W ka\u017cdej chwili ten przera\u017aliwy syk mo\u017ce wr\u00f3ci\u0107 z powrotem, chc\u0105c mi eksplodowa\u0107 g\u0142ow\u0119 od \u015brodka.<\/p>\n\n\n\n

– UWA\u017bAJ! \u2013 kto\u015b krzyczy. Odwracam si\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Kilka metr\u00f3w za mn\u0105 stoi zielony ninja. Dok\u0142adnie ten sam, kt\u00f3rego zaprogramowa\u0142a Laura, aby\u015bmy mogli spokojnie \u0107wiczy\u0107 swoje umiej\u0119tno\u015bci. Ale \u017cadnej klatki do symulacji wydarzenia nie by\u0142o. Nie zosta\u0142o to utworzone. Ostatnie podej\u015bcie mia\u0142o miejsce kilkana\u015bcie godzin temu.<\/p>\n\n\n\n

Wr\u00f3g mnie zauwa\u017ca bardzo szybko. Wyci\u0105ga miecz, po czym rusza do ataku. Momentalnie chowam si\u0119 za wielkimi skrzyniami. Jestem od niego du\u017co mniejsza, co jest zar\u00f3wno na moj\u0105 niekorzy\u015b\u0107, jak i tej cyfrowej paskudy. Zaczyna napiera\u0107 uparcie swoim mieczem na zbiorowisko skrzy\u0144. Bez \u017cadnych problem\u00f3w niszczy pierwsz\u0105. Druga zostaje przeci\u0119ta na p\u00f3\u0142 po raptem trzech identycznych ruchach, o mniejszej b\u0105d\u017a wi\u0119kszej sile.<\/p>\n\n\n\n

Jeszcze tylko trzy go dziel\u0105 od \u015bci\u0119cia mi g\u0142owy.<\/p>\n\n\n\n

Skradam si\u0119 powoli, \u017ceby mie\u0107 prost\u0105 drog\u0119 do ucieczki. Ninja napiera na trzeci\u0105 przeszkod\u0119. Powoli, ma\u0142ymi kroczkami, ruszam si\u0119, byle tylko nie zauwa\u017cy\u0142, co chc\u0119 zrobi\u0107. Inaczej to b\u0119dzie koniec. Najpierw ja, potem William, a na sam koniec Laura. Oni bez szans na ucieczk\u0119, je\u015bli tylko ta bestia dorwie si\u0119 do starej windy. Jedno ci\u0119cie wystarczy, aby maszyna przesta\u0142a dzia\u0142a\u0107, a nast\u0119pnie z ogromnym hukiem spad\u0142a na sam d\u00f3\u0142\u2026<\/p>\n\n\n\n

Nie, nie mog\u0119 na to pozwoli\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Ju\u017c jestem gotowa do ucieczki. Po czym patrz\u0119 na star\u0105 wind\u0119. Oczy \u015bwiec\u0105 mi si\u0119, pe\u0142ne rado\u015bci. Pomieszczenie zaczyna wype\u0142nia\u0107 bia\u0142e \u015bwiat\u0142o. Dok\u0142adnie ze \u017ar\u00f3d\u0142a superkomputera. Wybiegam ze swojej kryj\u00f3wki w stron\u0119 \u015bwiat\u0142a. Zanim znikam, odwracam si\u0119 do zielonego wroga i pokazuj\u0119 mu dwa \u015brodkowe palce.<\/p>\n\n\n\n

Powr\u00f3t do przesz\u0142o\u015bci\u2026<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Maneskin – New Song ————————————————- ELITSA – Brawo! Pokona\u0142a\u015b wroga szybciej, ni\u017c ostatnio! \u2013 pochwala Laura, klaszcz\u0105c w d\u0142onie. K\u0142ad\u0119 si\u0119 na ziemi\u0119, pr\u00f3buj\u0105c uspokoi\u0107 oddech. Ten trening mnie ca\u0142kowicie wyko\u0144czy\u0142. Zauwa\u017cy\u0142am, jak wiele rzeczy po prostu nie potrafi\u0119. Ca\u0142y czas my\u015bla\u0142am, \u017ce doskonale atakuj\u0119 z zaskoczenia i osi\u0105gam sw\u00f3j cel. Tymczasem zwyk\u0142y program pokaza\u0142, …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":3762,"menu_order":18,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[64],"tags":[],"class_list":["post-3994","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-sekrety"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3994","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3994"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3994\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3995,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3994\/revisions\/3995"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3762"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3994"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3994"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3994"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}