{"id":3941,"date":"2024-04-09T13:36:15","date_gmt":"2024-04-09T12:36:15","guid":{"rendered":"https:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=3941"},"modified":"2024-04-09T13:36:16","modified_gmt":"2024-04-09T12:36:16","slug":"rozdzial-siedemnasty","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/serie\/sekrety\/rozdzial-siedemnasty\/","title":{"rendered":"Rozdzia\u0142 siedemnasty"},"content":{"rendered":"\n

Roxen \u2013 Beautiful Disaster<\/a><\/p>\n\n\n\n

————————————-<\/p>\n\n\n\n

WILLIAM<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Przez ostatnie dwie godziny do szkolnej pobudki nie mog\u0119 zasn\u0105\u0107. Ca\u0142y czas my\u015bl\u0119 o wczorajszym ataku. Xana op\u0119ta\u0142 zdrowego cz\u0142owieka tylko po, \u017ceby zabi\u0107 drug\u0105 osob\u0119. Ten wirus jest jeszcze gorszy, ni\u017c my\u015bla\u0142em. Co w g\u0142owie mia\u0142 tw\u00f3rca tej gry? Specjalnie zaprogramowa\u0142 takiego potwora, kt\u00f3ry chce zniszczy\u0107 wszystko, co stworzy\u0142a ludzko\u015b\u0107?<\/p>\n\n\n\n

Obracam w prawej d\u0142oni koron\u0119 du\u0144sk\u0105, kt\u00f3r\u0105 kiedy\u015b tutaj znalaz\u0142em. Nie wiem, co mam ze sob\u0105 zrobi\u0107. Dalej mam przed oczami op\u0119tanego Ulricha, kt\u00f3ry bawi si\u0119 niemal martwym cia\u0142em Elitsy. Dobrze, \u017ce zosta\u0142a tylko zakl\u0119ta. Nie wyobra\u017cam sobie, \u017ceby cokolwiek jej si\u0119 sta\u0142o. Jest jedyn\u0105 osob\u0105, z kt\u00f3r\u0105 utrzymuj\u0119 kontakt w szkole. Zaakceptowa\u0142a mnie.<\/p>\n\n\n\n

Obieca\u0142em jej, \u017ce znajd\u0119 winowajc\u0119 tego okropnego w\u0142amania.<\/p>\n\n\n\n

Zrobi\u0119 to. Musz\u0119 jednak od czego\u015b zacz\u0105\u0107\u2026<\/p>\n\n\n\n

Wyci\u0105gam kartk\u0119, d\u0142ugopis i zaczynam pisa\u0107 potencjalnych winnych.<\/p>\n\n\n\n

Ulrich Stern<\/p>\n\n\n\n

S\u0105siadka Elitsy<\/p>\n\n\n\n

Sissi (?)<\/p>\n\n\n\n

Spogl\u0105dam na wypisane osoby. Tak ma\u0142o os\u00f3b? Niemo\u017cliwe, \u017ce jestem tak s\u0142abym detektywem.<\/p>\n\n\n\n

Wtem dzwoni budzik. Zrezygnowany zwijam list\u0119 podejrzanych w kulk\u0119 i wyrzucam do kosza. Dzisiaj poniedzia\u0142ek \u2013 dzie\u0144, od kt\u00f3rego zale\u017cy nastr\u00f3j pozosta\u0142ego tygodnia.<\/p>\n\n\n\n

Stoj\u0119 przy sali od matematyki. Dooko\u0142a mnie przechodzi wi\u0119kszo\u015b\u0107 uczni\u00f3w z m\u0142odszych klas. Nie zwraca\u0142em nigdy szczeg\u00f3lnej uwagi<\/p>\n\n\n\n

– Cze\u015b\u0107, Angliku \u2013 wita mnie Elitsa z u\u015bmiechem, daj\u0105c kumpelskiego kuksa\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n

– Widz\u0119, \u017ce Ciri ma dzisiaj dobry humor i nie b\u0119dzie mnie obra\u017ca\u0107 \u2013 komentuj\u0119 bez nawet sekundy zastanawiania si\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Mam dwie wiadomo\u015bci. Dobr\u0105 i z\u0142\u0105 \u2013 m\u00f3wi dziewczyna, a u\u015bmiech znikn\u0105\u0142 z jej twarzy.<\/p>\n\n\n\n

– Zacznij od tej dobrej.<\/p>\n\n\n\n

– Nie b\u0119dzie dzisiaj w\u0142oskiego. Caggia jest chory, mamy mie\u0107 nietypowe zast\u0119pstwo.<\/p>\n\n\n\n

Jest! Nie dostan\u0119 kolejnego zera! Ten tydzie\u0144 zapowiada si\u0119 bardzo dobrze.<\/p>\n\n\n\n

– Z\u0142a jest zwi\u0105zana z Xan\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Tyle by\u0142o z mojej rado\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

– Nie mo\u017cna by\u0107 zaatakowanym po raz trzeci przez tego wirusa. Inaczej witaj si\u0119 z kostnic\u0105.<\/p>\n\n\n\n

– \u017bartujesz? \u2013 pytam po minucie szoku. Zosta\u0142em raz zaatakowany przez niego. Zosta\u0142y mi jeszcze dwa \u017cycia do czasu pokonania Xany. Na sam\u0105 my\u015bl, \u017ce mog\u0119 by\u0107 po raz drugi pod kontrol\u0105 gro\u017anego programu napawa mnie l\u0119kiem. Krew pulsuje mi mocniej w skroniach, a n\u00f3g nie czuj\u0119. Jakby po prostu znikn\u0119\u0142y.<\/p>\n\n\n\n

– William? \u2013 pyta zmartwiona dziewczyna. Otrz\u0105sam si\u0119 i spogl\u0105dam na ni\u0105.<\/p>\n\n\n\n

– Zestresowa\u0142em si\u0119 \u2013 wyja\u015bniam nieudolnie.<\/p>\n\n\n\n

– Widz\u0119. Zrobi\u0142e\u015b si\u0119 bielszy ni\u017c moje k\u0131llar1<\/em>. Zastanawia\u0142am si\u0119, czy nie trzeba b\u0119dzie ciebie \u0142apa\u0107. \u2013 opowiada rozbawiona Elitsa. \u2013 Na pewno dobrze si\u0119 czujesz?<\/p>\n\n\n\n

– Oczywi\u015bcie. Zwarty i gotowy do dzia\u0142ania! \u2013 odpowiadam z niebywa\u0142ym optymizmem.<\/p>\n\n\n\n

– To dobrze. Po obiedzie idziemy do fabryki. Trzeba wybada\u0107 sytuacj\u0119 z wczoraj.<\/p>\n\n\n\n

Siedzimy od pi\u0119tnastu minut zamkni\u0119ci w sali, oczekuj\u0105c na zast\u0119pstwo. Wi\u0119kszo\u015bci nieobecno\u015b\u0107 nauczyciela zupe\u0142nie nie przeszkadza. Grupki znajomych rozmawiaj\u0105 ze sob\u0105, graj\u0105 w karty oraz rysuj\u0105 na tablicy.<\/p>\n\n\n\n

Przygl\u0105dam si\u0119 Elitsie. Patrzy nieruchomo w pod\u0142og\u0119 i stuka powoli praw\u0105 d\u0142oni\u0105 o \u0142awk\u0119. Przykro jest mi patrze\u0107 na osob\u0119, kt\u00f3ra zazwyczaj jest wulkanem energii. Nie dotar\u0142 jeszcze do niej fakt, \u017ce Xana sta\u0142 si\u0119 do tego stopnia silny, \u017ce b\u0119dzie mia\u0142 \u017c\u0105dz\u0119 mordu.<\/p>\n\n\n\n

– Ella? \u2013 wo\u0142am j\u0105 nie\u015bmia\u0142o. Dziewczyna nawet nie odwraca g\u0142owy w moj\u0105 stron\u0119. Jedynie wzdycha g\u0142o\u015bno i odpowiada niemrawo:<\/p>\n\n\n\n

– Wyj\u015bcie jest aktualne\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Nie o to pytam \u2013 przerywam jej wypowied\u017a. \u2013 My\u015blisz o wczorajszej sytuacji, mam racj\u0119?<\/p>\n\n\n\n

– Masz \u2013 m\u00f3wi Elitsa, a nast\u0119pnie przestaje stuka\u0107 palcami, a d\u0142o\u0144 uk\u0142ada w pi\u0119\u015b\u0107 \u2013 Pr\u00f3bowa\u0142 mnie zahipnotyzowa\u0107. Gdy tylko odm\u00f3wi\u0142am, zacz\u0105\u0142 strzela\u0107 \u2013 po tych s\u0142owach delikatnie uderza w \u0142awk\u0119 \u2013 Boj\u0119 si\u0119, \u017ce was te\u017c w ten spos\u00f3b dopadnie.<\/p>\n\n\n\n

– Nas?<\/p>\n\n\n\n

– Ty jeszcze sobie poradzisz \u2013 kontynuuje dziewczyna, nie zwa\u017caj\u0105c na moje pytanie. \u2013 Dobrze radzisz sobie z broni\u0105. Ale Laura? Ona jest drobna, nie\u015bwiadoma pewnych rzeczy.<\/p>\n\n\n\n

Drug\u0105 d\u0142o\u0144 sk\u0142ada w pi\u0119\u015b\u0107 i uderza nimi ponownie o \u0142awk\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Je\u015bli tylko stanie jej si\u0119 krzywda\u2026 – przerywa, \u017ceby wzi\u0105\u0107 g\u0142\u0119boki wdech \u2013 Nie wybacz\u0119 sobie tego. Nigdy. Obieca\u0142am swojej ciotce, \u017ce b\u0119d\u0119 jej pilnowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Ile jest od ciebie m\u0142odsza?<\/p>\n\n\n\n

– Tylko rok. William, ona jest dla mnie jak siostra \u2013 m\u00f3wi Elitsa. \u2013 Od ostatnich kilku lat tylko z ni\u0105 mam kontakt, poza rodzicami. Nie mog\u0119 jej straci\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Nie tylko ty, Ciri. Nie tylko ty\u2026<\/p>\n\n\n\n

Dzwoni dzwonek na przerw\u0119. Uczniowie powoli wychodz\u0105 w sali, zadowoleni z braku lekcji.<\/p>\n\n\n\n

– Nie uwa\u017casz, \u017ce to by\u0142o dziwne? Nigdy nas nie zostawiali samych na ca\u0142\u0105 lekcj\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Przesadzasz. Mi\u0142o sp\u0119dzili\u015bmy poranek \u2013 komentuj\u0119, po czym dojadam reszt\u0119 klusek.<\/p>\n\n\n\n

– To nie jest normalne. Co\u015b si\u0119 musia\u0142o sta\u0107. Oby to nie by\u0142 Xana\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Potrzebujesz odpoczynku. Nie wsz\u0119dzie jest podst\u0119p, Elitso \u2013 przerywa kuzynce wypowied\u017a Laura, a nast\u0119pnie pije sok. Dziewczyna prze\u0142yka reszt\u0119 obiadu i wstaje, rozjuszona s\u0142owami Gauthier.<\/p>\n\n\n\n

– Przesadzam? Czy wy ju\u017c zapomnieli\u015bcie, co si\u0119 zdarzy\u0142o wczoraj?<\/p>\n\n\n\n

– Ella\u2026 – pr\u00f3buj\u0119 j\u0105 uspokoi\u0107. Cz\u0119\u015b\u0107 uczni\u00f3w spogl\u0105da na nasz stolik, milcz\u0105c. Ciri nie zwraca na to uwagi. Podchodzi do nas, \u017ceby nikt nie pods\u0142uchiwa\u0142 naszej rozmowy.<\/p>\n\n\n\n

– \u015aledzi\u0142 nas obcy cz\u0142owiek pod kontrol\u0105 Xany.<\/p>\n\n\n\n

– Ella\u2026 – pr\u00f3buj\u0119 jej przerwa\u0107. Wiem, co chce teraz powiedzie\u0107. Za ni\u0105 kto\u015b jest, a ona nawet tego nie zauwa\u017ca. B\u0142agam, nie wymawiaj jego nazwiska. Chocia\u017c jeden raz b\u0105d\u017a rozs\u0105dna\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Ma\u0142o tego, tym kim\u015b w fabryce by\u0142 Ulrich Stern!<\/p>\n\n\n\n

Cholera jasna, wykraka\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

– S\u0142ucham? \u2013 m\u00f3wi zaskoczony ch\u0142opak. Elitsa w\u0142a\u015bnie u\u015bwiadomi\u0142a sobie, czyj by\u0142 to g\u0142os. Bierze g\u0142\u0119boki wdech. Odwraca si\u0119 do niego i m\u00f3wi:<\/p>\n\n\n\n

– Wiesz, \u017ce nie\u0142adnie jest pods\u0142uchiwa\u0107?<\/p>\n\n\n\n

– Nie by\u0142em w \u017cadnej fabryce \u2013 broni si\u0119 Ulrich.<\/p>\n\n\n\n

– Sk\u0105d wiesz, \u017ce chodzi\u0142o o ciebie? \u2013 brnie dalej Ciri. Nie mog\u0119 jej powstrzyma\u0107. Laura milczy.<\/p>\n\n\n\n

– Nie r\u00f3b ze mnie idioty, terrorystko.<\/p>\n\n\n\n

Nagle dziewczyna uderza Sterna w twarz. Wszyscy dooko\u0142a milcz\u0105 i skupiaj\u0105 wzrok na stoj\u0105cej parze os\u00f3b. Za chwil\u0119 przyjd\u0105 nauczyciele i b\u0119dzie prawdziwa zadyma. Nie mog\u0119 na to pozwoli\u0107. Elitsa za du\u017co razy ju\u017c wita\u0142a si\u0119 z dyrektorem w jego gabinecie.<\/p>\n\n\n\n

Wstaj\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Odpu\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Siadaj \u2013 przerywa mi dziewczyna. W jej g\u0142osie s\u0142ycha\u0107 zar\u00f3wno z\u0142o\u015b\u0107, jak i nut\u0119 spokoju. Robi dwa kroki do przodu, a Ulrich do ty\u0142u. K\u0142adzie d\u0142onie na jego ramionach, wbijaj\u0105c paznokcie w jego zielon\u0105 kurtk\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Nie jestem \u017cadn\u0105 terrorystk\u0105, ty\u2026 zakuty\u2026 Szwabie. Zrozumia\u0142e\u015b? \u2013 m\u00f3wi do ch\u0142opaka, akcentuj\u0105c ka\u017cde kolejne s\u0142owo przesadnie otwieraj\u0105c buzi\u0119. Stern nic sobie z tego nie robi. Kpi z niej.<\/p>\n\n\n\n

Nagle zauwa\u017cam, jak z kieszeni wyci\u0105ga wojskowy scyzoryk. Ostrze kieruje na Elits\u0119. On j\u0105 zabije! Dziewczyno, miej troch\u0119 rozumu i uciekaj. Uciekaj, do jasnej cholery!<\/p>\n\n\n\n

Od razu zauwa\u017ca zbli\u017cony no\u017cyk ko\u0142o brzucha.<\/p>\n\n\n\n

– Zr\u00f3b to \u2013 prowokuje swojego przeciwnika.<\/p>\n\n\n\n

– Wiesz, \u017ce jestem do tego zdolny.<\/p>\n\n\n\n

– Oczywi\u015bcie. Zr\u00f3b to przy wszystkich \u2013 prowokuje dalej Elitsa. \u2013 Mi ju\u017c jest wszystko jedno.<\/p>\n\n\n\n

Ulrich rozgl\u0105da si\u0119. Wie, \u017ce wszyscy na niego teraz patrz\u0105. Nie mo\u017ce teraz jej skrzywdzi\u0107. Nigdy jej nie zaatakuje. Dopilnuj\u0119 tego.<\/p>\n\n\n\n

Zauwa\u017cam jednak czerwony element w jego kieszeni. Czy to nie jest przypadkiem filc?<\/p>\n\n\n\n

– To jeszcze nie koniec, wstr\u0119tna muzu\u0142manko \u2013 dodaje Ulrich, po czym pluje na stolik obok Elitsy. Po tym czynie wychodzi ze sto\u0142\u00f3wki. Dziewczyna nawet nie drgnie. Spogl\u0105da na swojego rywala z ogromn\u0105 nienawi\u015bci\u0105 w oczach. D\u0142onie powoli prostuje od wcze\u015bniej zaci\u015bni\u0119tych pi\u0119\u015bci. Reszta uczni\u00f3w po chwili zachowuje si\u0119, jakby ta sytuacja nie mia\u0142a w og\u00f3le miejsca. Wszystko wraca do normy. Ciri siada ponownie przy stole.<\/p>\n\n\n\n

– Przepraszam was, ale id\u017acie beze mnie do fabryki. Do\u0142\u0105cz\u0119 za godzin\u0119 \u2013 m\u00f3wi\u0119 dziewczynom, a nast\u0119pnie wychodz\u0119 ze sto\u0142\u00f3wki. Jestem pewien. To by\u0142 czerwony filc. Musz\u0119 teraz tylko udowodni\u0107 jego win\u0119. Bezczelny dupek\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Dunbar! \u2013 krzyczy Laura, jednak nie odpowiadam na zawo\u0142anie. Nie teraz, gdy rozwi\u0105zanie zagadki jest bardzo blisko. Praktycznie tu\u017c obok mojego pokoju. Nie wierz\u0119, \u017ce wcze\u015bniej tego nie zauwa\u017cy\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

Wchodz\u0119 na pi\u0119tro, a winowajca przed sekund\u0105 trzasn\u0105\u0142 drzwiami. Zatrzymuj\u0119 si\u0119 przy por\u0119czy. Nie jestem przekonany, czy powinienem teraz do niego i\u015b\u0107. Ci\u0105gle widz\u0119 w nim elementy Xany, jakby w nim po prostu zosta\u0142. Czy w takim razie wirus w ten spos\u00f3b zniszczy\u0142 ka\u017cdego z nas?<\/p>\n\n\n\n

– Nudzi ci si\u0119?<\/p>\n\n\n\n

G\u0142os Sterna wytr\u0105ca mnie z nat\u0142oku my\u015bli. M\u0142odszy ucze\u0144 stoi obok mnie, maj\u0105c skrzy\u017cowane d\u0142onie, \u017c\u0105daj\u0105c ode mnie jakichkolwiek wyja\u015bnie\u0144. Sprawia pozory silnego. Je\u015bli tylko poka\u017c\u0119, \u017ce nie boj\u0119 si\u0119 jego jakiejkolwiek reakcji, straci pewno\u015b\u0107 siebie.<\/p>\n\n\n\n

– Chyba musimy sobie co\u015b wyja\u015bni\u0107 \u2013 odpowiadam spokojnie, po czym przyjmuj\u0119 identyczn\u0105 pozycj\u0119, jak\u0105 ma Ulrich. Ch\u0142opak u\u015bmiecha si\u0119 szyderczo i zaczyna si\u0119 \u015bmia\u0107. Nie jest szczery.<\/p>\n\n\n\n

– Elitsa ciebie zawo\u0142a\u0142a? Wolne \u017carty. Niech sama przychodzi i wszystko naprawia.<\/p>\n\n\n\n

– Przyszed\u0142em tutaj sam \u2013 t\u0142umacz\u0119 ze stoickim spokojem. \u2013 Poka\u017c, co masz w kieszeniach.<\/p>\n\n\n\n

– Ale po co? \u2013 pyta Stern, kt\u00f3remu mina zrzed\u0142a. Nie spodziewa\u0142 si\u0119 takiej rozmowy ze mn\u0105. Bardzo dobrze, szybciej si\u0119 do wszystkiego przyzna. Mam tak\u0105 nadziej\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– G\u0142uchy jeste\u015b? Wyci\u0105gaj wszystko z kieszeni.<\/p>\n\n\n\n

– Nie masz prawa! \u2013 krzyczy zdenerwowany ch\u0142opak. Ewidentnie ma co\u015b do ukrycia.<\/p>\n\n\n\n

– Wiem, ale dyrektor wraz z policj\u0105 maj\u0105 \u2013 odpowiadam z u\u015bmiechem. Takim samym, jaki jeszcze kilka minut temu mia\u0142 na swojej twarzy Ulrich. Jedynie nie \u015bmiej\u0119 si\u0119. To powa\u017cna rozmowa.<\/p>\n\n\n\n

– \u015apiesz\u0119 si\u0119\u2026 – rzuci\u0142 Stern, obracaj\u0105c si\u0119 na pi\u0119cie. Od razu \u0142api\u0119 go za r\u0119kaw. Nie uciekniesz tak \u0142atwo, ch\u0142opcze. Jeszcze za to wszystko odpowiesz przed Delmasem\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Poka\u017c, zanim dowie si\u0119 o wszystkim Jean-Pierre.<\/p>\n\n\n\n

– Ale\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Dobrze ci radz\u0119, nie nadu\u017cywaj mojej cierpliwo\u015bci \u2013 przerywam mu jak\u0105kolwiek pr\u00f3b\u0119 obrony. On ju\u017c wie, \u017ce znam jego tajemnic\u0119 zwi\u0105zan\u0105 z dziwnym w\u0142amaniem do pokoju pewnej dziewczyny. Jednak ma pewno\u015b\u0107, \u017ce na pewno jemu nie odpuszcz\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Zrezygnowany ch\u0142opak wpierw sprawdza kieszenie od zielonej kurtki. Wystawiam obok niego swoj\u0105 lew\u0105 d\u0142o\u0144 na ewentualne fanty. Na razie daje na ni\u0105 klucz do pokoju oraz zwini\u0119ta w kulk\u0119 ma\u0142a karteczka. Przechodzi do sprawdzania spodni. W lewej kieszeni nic nie ma, jednak z prawej wyci\u0105ga male\u0144k\u0105, czerwon\u0105 sow\u0119 wykonan\u0105 z filcu. Do drugiej d\u0142oni bior\u0119 ostatni\u0105 rzecz i pokazuj\u0119 Ulrichowi tu\u017c przed oczami.<\/p>\n\n\n\n

– To chyba nie nale\u017cy do ciebie.<\/p>\n\n\n\n

– Sk\u0105d wiesz? \u2013 pyta naiwnie Ulrich.<\/p>\n\n\n\n

– Nie r\u00f3b ze mnie idioty. To ty okrad\u0142e\u015b Elits\u0119. Mam racj\u0119?! \u2013 odpowiadam, podnosz\u0105c na niego g\u0142os. Nie mog\u0119 na niego patrze\u0107. Jak bardzo ten ch\u0142opak musia\u0142 zosta\u0107 zniszczony przez \u017cycie, \u017ceby dopu\u015bci\u0107 si\u0119 do kradzie\u017cy. W dodatku nie zabra\u0142 pieni\u0119dzy, tylko taki drobiazg.<\/p>\n\n\n\n

– Jeste\u015bcie w zmowie. Nic wi\u0119cej nie powiem.<\/p>\n\n\n\n

– Twoja strata \u2013 odpowiadam, wzruszaj\u0105c ramionami. \u2013 A mog\u0142e\u015b unikn\u0105\u0107 kary\u2026 – dodaj\u0119, po czym kieruj\u0119 si\u0119 do swojego pokoju, nie patrz\u0105c nawet na reakcj\u0119 ch\u0142opaka.<\/p>\n\n\n\n

– Zaczekaj \u2013 zatrzymuje mnie Ulrich przy ostatnim schodku. \u2013 Sprawa mo\u017ce obej\u015b\u0107 bez wi\u0119kszych konsekwencji? Dobrze us\u0142ysza\u0142em?<\/p>\n\n\n\n

S\u0142ysz\u0105c jego pytania prycham \u015bmiechem. On naprawd\u0119 si\u0119 boi. A tak zgrywa\u0142 bezdusznego ch\u0142opaka. A wystarczy\u0142o tylko zdoby\u0107 jeden dow\u00f3d przeciwko niemu\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Jednak si\u0119 obawiasz, \u017ce trafisz do Delmasa?<\/p>\n\n\n\n

– By\u0142em ju\u017c dwa razy na dywaniku\u2026 – t\u0142umaczy si\u0119 Ulrich.<\/p>\n\n\n\n

– Po co jej to zabra\u0142e\u015b?<\/p>\n\n\n\n

– Ty nic nie rozumiesz\u2026<\/p>\n\n\n\n

– W takim razie mnie o\u015bwie\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Kurwa, Dunbar! \u2013 krzyczy Stern, zaciskaj\u0105c d\u0142onie w pi\u0119\u015bci \u2013 Daj mi doko\u0144czy\u0107 my\u015bl!<\/p>\n\n\n\n

Gestem pokazuj\u0119, \u017ceby kontynuowa\u0142. Ch\u0142opak bierze dwa g\u0142\u0119bokie wdechy i m\u00f3wi dalej:<\/p>\n\n\n\n

– Wiem, \u017ce mam niepochlebn\u0105 opini\u0119 u Elitsy. Nie tylko u niej\u2026<\/p>\n\n\n\n

Zaczyna si\u0119, granie na lito\u015b\u0107\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Wiem, \u017ce boj\u0105 si\u0119 mnie m\u0142odsze klasy\u2026<\/p>\n\n\n\n

Wcale nie straszy\u0142e\u015b jaki\u015b czas temu pierwszaka w szkolnej piwnicy.<\/p>\n\n\n\n

– \u2026Ale przysi\u0119gam, \u017ce to nie ja okrad\u0142em muzu\u0142mank\u0119!<\/p>\n\n\n\n

O nie, teraz przesadzi\u0142e\u015b ch\u0142opcze z tym tekstem.<\/p>\n\n\n\n

– Trzymasz w r\u0119ce rzecz, kt\u00f3ra nale\u017cy do niej! \u2013 przerywam wyja\u015bnienia Ulricha. \u2013 Nie r\u00f3b ze mnie wi\u0119kszego idioty, ni\u017c nim jestem!<\/p>\n\n\n\n

– Ale\u2026<\/p>\n\n\n\n

Szarpi\u0119 go za rami\u0119 i przyciskam do \u015bciany. Jest zaskoczony. Zupe\u0142nie nie wie, co powinien teraz robi\u0107. Boi si\u0119 mnie. Czy\u017cbym w tym momencie zamieni\u0142 si\u0119 z nim miejscami? Czy w\u0142a\u015bnie teraz jestem oprawc\u0105, a Ulrich ofiar\u0105, kt\u00f3ra nic nie mo\u017ce zrobi\u0107 i liczy na moj\u0105 \u0142askawo\u015b\u0107?<\/p>\n\n\n\n

Zmniejszam nacisk na niego, ale dalej trzymam przy \u015bcianie.<\/p>\n\n\n\n

– Zapami\u0119taj sobie co\u015b jeszcze\u2026 – cedz\u0119 przez z\u0119by.<\/p>\n\n\n\n

Stern milczy, co jest normalnie do niego niepodobne. Bior\u0119 g\u0142\u0119boki wdech i m\u00f3wi\u0119 dalej, akcentuj\u0105c ka\u017cde kolejne s\u0142owo:<\/p>\n\n\n\n

– Elitsa jest cz\u0142owiekiem, nie religi\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Ch\u0142opak tylko potakuje g\u0142ow\u0105, a w jego oczach nadal jest przera\u017cenie. Nie spodziewa\u0142 si\u0119, \u017ce ktokolwiek mu kiedykolwiek podskoczy. Mo\u017ce teraz zmi\u0119knie i przestanie si\u0119 nad ka\u017cdym s\u0142abszym zn\u0119ca\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– A teraz \u2013 zaczynam, ze zwyci\u0119skim u\u015bmiechem \u2013 Oddaj mi wszystkie jej rzeczy.<\/p>\n\n\n\n

Nast\u0119pnie wyci\u0105gam d\u0142o\u0144 i czekam na reakcj\u0119 bruneta. Nadal utrzymuj\u0119 z nim kontakt wzrokowy. Jako pierwsza l\u0105duje sowa. Potem klucz z niebiesk\u0105 zawieszk\u0105. Spogl\u0105dam na rzeczy. U\u015bmiecham si\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Mo\u017cesz si\u0119 teraz ode mnie odpieprzy\u0107?! \u2013 krzyczy w\u015bciek\u0142y Ulrich.<\/p>\n\n\n\n

– Ale\u017c prosz\u0119 bardzo \u2013 odpowiadam. Puszczam go wolno, wskazuj\u0105c na wej\u015bcie do jego pokoju. On jedynie pokazuje mi \u015brodkowy palec, po czym idzie do swojego pokoju. Na korytarzu rozlega si\u0119 d\u017awi\u0119k zamykaj\u0105cego zamka od drzwi.<\/p>\n\n\n\n

Jestem sam. \u015amiej\u0119 si\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Naczelny postrach internatu zosta\u0142 w\u0142a\u015bnie zdetronizowany.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Roxen \u2013 Beautiful Disaster ————————————- WILLIAM Przez ostatnie dwie godziny do szkolnej pobudki nie mog\u0119 zasn\u0105\u0107. Ca\u0142y czas my\u015bl\u0119 o wczorajszym ataku. Xana op\u0119ta\u0142 zdrowego cz\u0142owieka tylko po, \u017ceby zabi\u0107 drug\u0105 osob\u0119. Ten wirus jest jeszcze gorszy, ni\u017c my\u015bla\u0142em. Co w g\u0142owie mia\u0142 tw\u00f3rca tej gry? Specjalnie zaprogramowa\u0142 takiego potwora, kt\u00f3ry chce zniszczy\u0107 wszystko, co …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":3762,"menu_order":17,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[64],"tags":[],"class_list":["post-3941","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-sekrety"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3941","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3941"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3941\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3942,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3941\/revisions\/3942"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3762"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3941"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3941"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3941"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}