{"id":3939,"date":"2024-04-09T13:33:44","date_gmt":"2024-04-09T12:33:44","guid":{"rendered":"https:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=3939"},"modified":"2024-04-09T13:33:45","modified_gmt":"2024-04-09T12:33:45","slug":"rozdzial-szesnasty","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/serie\/sekrety\/rozdzial-szesnasty\/","title":{"rendered":"Rozdzia\u0142 szesnasty"},"content":{"rendered":"\n

Blasted Mechanism \u2013 Rebellion<\/a><\/p>\n\n\n\n

—————————————-<\/p>\n\n\n\n

ELITSA<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Drzwi od windy otwieraj\u0105 si\u0119. Wita mnie ch\u0142odne powietrze z pi\u0119tra wy\u017cej. Jest to mi\u0142y akcent na zako\u0144czenie tego ci\u0119\u017ckiego dnia. Symulacja walki z dziwnym, zielonym, jednookim ninj\u0105 by\u0142a naprawd\u0119 m\u0119cz\u0105ca. Przez chwil\u0119 my\u015bla\u0142am, \u017ce b\u0119dzie ju\u017c po mnie i zostan\u0119 pokonana.<\/p>\n\n\n\n

My\u015bla\u0142am, \u017ce lepiej w\u0142adam katanami. Rzut w stron\u0119 Dunbara by\u0142 na miar\u0119 Wilhelma Tella. Tymczasem walka z cyfrow\u0105 postaci\u0105 by\u0142a du\u017co ci\u0119\u017csza, ni\u017c si\u0119 tego spodziewa\u0142am. Czy osoba op\u0119tana przez Xan\u0119 ma podobn\u0105 si\u0142\u0119, jak ninja bez jednego oka?<\/p>\n\n\n\n

Pr\u00f3buj\u0119 rozmasowa\u0107 blizn\u0119, kt\u00f3r\u0105 zostawi\u0142 mi komputerowy przyjaciel. Czasami ona boli, jednak dzisiaj uczucie jest wyj\u0105tkowo upierdliwie. Gdybym \u017ale spa\u0142a, czu\u0142abym ca\u0142\u0105 szyj\u0119, a nie tylko element, gdzie posiadam skaz\u0119 po Xanie.<\/p>\n\n\n\n

Gdy tylko dotykam liny, \u017ceby wspi\u0105\u0107 si\u0119 do wyj\u015bcia, s\u0142ysz\u0119 d\u017awi\u0119k tocz\u0105cej si\u0119 puszki.<\/p>\n\n\n\n

Odwracam si\u0119, ale nikogo nie widz\u0119. Chyba zadzwoni\u0142o w mojej g\u0142owie, \u017ce czas ju\u017c spa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Nagle przez fabryk\u0119 roznosi si\u0119 z\u0142owieszczy \u015bmiech. Zaczyna mnie bole\u0107 prawa skro\u0144. Decyduj\u0119 si\u0119 pozosta\u0107 i sprawdzi\u0107 wszystkie pomieszczenia. Tym bardziej, \u017ce w \u015brodku s\u0105 Laura i William. Nie daruj\u0119 sobie, je\u015bli cokolwiek im si\u0119 stanie.<\/p>\n\n\n\n

Przechodz\u0105c najrozmaitszymi korytarzami trafiam do ogromnego pomieszczenia. Imponuje mi jego wielko\u015b\u0107 \u2013 czuj\u0119 si\u0119 przy nim malutkim cz\u0142owiekiem. Jest dosy\u0107 ciemno przez s\u0142abe o\u015bwietlenie, padaj\u0105 tylko smugi \u015bwiat\u0142a i jedno migocze ze s\u0142abej jarzeni\u00f3wki. Przede mn\u0105 rozbudowane s\u0105 ta\u015bmy produkcyjne. \u017badna z nich nie dzia\u0142a. Na pierwszej od prawej strony stoi cz\u0119\u015bciowo skonstruowany robot. Podchodz\u0119 do niego, \u017ceby si\u0119 przyjrze\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Kszta\u0142tem przypomina siedz\u0105cego kruka w powi\u0119kszonej skali. Jest ustawiony bokiem. Ma zamkni\u0119ty dzi\u00f3b, a tyle skrzyd\u0142o w po\u0142owie rozwarte. Przedniemu brakuje kilku element\u00f3w, jakby tw\u00f3rca nie zd\u0105\u017cy\u0142 wykona\u0107 cz\u0119\u015bci pi\u00f3r. Oko ma skierowane bezpo\u015brednio na mnie.<\/p>\n\n\n\n

Przygl\u0105dam si\u0119 mechanicznemu zwierz\u0119ciu. Nagle w jego oku widz\u0119 znak Xany.<\/p>\n\n\n\n

Odsuwam si\u0119 jak oparzona.<\/p>\n\n\n\n

– Niemo\u017cliwe\u2026<\/p>\n\n\n\n

Robot wzbija si\u0119 do g\u00f3ry. Oddech niespodziewanie przy\u015bpiesza, a panika zaczyna przejmowa\u0107 w\u0142adz\u0119 nad moim cia\u0142em. Co mam zrobi\u0107? Co mam teraz robi\u0107? Jak mam uciec? Jak mam ostrzec?<\/p>\n\n\n\n

Pr\u00f3buj\u0119 bra\u0107 g\u0142\u0119bokie wdechy, \u017ceby nie krzycze\u0107 z przera\u017cenia.<\/p>\n\n\n\n

– Wdech\u2026 wydech\u2026 – uspokajam sam\u0105 siebie. Unosz\u0119 wzrok, \u017ceby znale\u017a\u0107 metalowego kruka. Pomieszczenie wype\u0142nia d\u017awi\u0119k zardzewia\u0142ego metalu. Robot wykonuje jeszcze dwa okr\u0105\u017cenia dooko\u0142a sufitu, po czym l\u0105duje na swoje miejsce i zastyga.<\/p>\n\n\n\n

Podej\u015b\u0107? Nie, lepiej nie.<\/p>\n\n\n\n

Powolnym krokiem opuszczam przekl\u0119te miejsce i wracam do g\u0142\u00f3wnego korytarza fabryki.<\/p>\n\n\n\n

Znowu z\u0142owieszczy \u015bmiech. Wydaje si\u0119 dziwnie znajomy\u2026<\/p>\n\n\n\n

Wyci\u0105gam dyskretnie dwie katany, kt\u00f3re schowa\u0142am po pierwszym cyfrowym treningu. Ca\u0142y czas czuj\u0119 nieprzyjemnie uczucie na bli\u017anie. Jakby sama si\u0119 podgrzewa\u0142a, a nast\u0119pnie piek\u0142a tylko po to, by za chwil\u0119 zastygn\u0105\u0107 po oblaniu wod\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Nagle s\u0142ysz\u0119 pewne s\u0142owa tu\u017c przy moim uchu:<\/p>\n\n\n\n

– Szukaj mnie\u2026<\/p>\n\n\n\n

Gwa\u0142townie si\u0119 obracam, jednak znowu nikogo nie ma. W oddali zauwa\u017cam jednak czyj\u0105\u015b sylwetk\u0119. Wysoki m\u0119\u017cczyzna w kurtce. Wi\u0119cej nie widz\u0119 przez dominuj\u0105c\u0105 wsz\u0119dzie ciemno\u015b\u0107. Powoli podchodz\u0119 do poruszaj\u0105cego si\u0119 cienia. Krok po kroku, \u017ceby tylko go nie wystraszy\u0107. Posta\u0107 przestaje si\u0119 rusza\u0107. Bardzo dobrze.<\/p>\n\n\n\n

Gdy tylko odwraca si\u0119, poznaj\u0119 tego cz\u0142owieka.<\/p>\n\n\n\n

Ulrich Stern. Odwieczny wr\u00f3g.<\/p>\n\n\n\n

Dodatkowo ma zamiast \u017arenic znak Xany.<\/p>\n\n\n\n

– Jasna cholera\u2026 – m\u00f3wi\u0119 na g\u0142os i stopniowo odsuwam si\u0119 od niego.<\/p>\n\n\n\n

– Czemu si\u0119 boisz? \u2013 pyta ch\u0142opiec. Nie, to Xana pyta, wykorzystuj\u0105c jego cia\u0142o. Jest op\u0119tany.<\/p>\n\n\n\n

– Nie boj\u0119 si\u0119. Po prostu\u2026 – pr\u00f3buj\u0119 wymy\u015bli\u0107 jak\u0105\u015b wym\u00f3wk\u0119, \u017ceby zyska\u0107 na czasie.<\/p>\n\n\n\n

– Podejd\u017a. Tak dawno ciebie nie widzia\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

Stern wyci\u0105ga praw\u0105 d\u0142o\u0144 w moim kierunku. Nie dam mu si\u0119 zmanipulowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Mam narzeczonego \u2013 k\u0142ami\u0119, co szybko zauwa\u017ca. \u015amieje si\u0119 swoim zniekszta\u0142conym g\u0142osem. Kilka sekund p\u00f3\u017aniej znowu wraca do stanu wyj\u015bciowego. Przestaj\u0119 si\u0119 cofa\u0107. Co\u015b jest nie tak z nim. Jeden raz widzia\u0142am tylko, jak cz\u0142owiek zosta\u0142 zaatakowany przez tego wirusa. Swojej sytuacji nie pami\u0119tam. Nikt chyba nie zna prawdy, dlaczego ma w danym miejscu blizn\u0119 i uczy si\u0119 w Kadic.<\/p>\n\n\n\n

– Przyjmij t\u0119 d\u0142o\u0144! \u2013 krzyczy Ulrich, a znaki Xany migaj\u0105 w czerni i czerwieni. Kiwam nerwowo g\u0142ow\u0105, po czym prze\u0142ykam g\u0142o\u015bno \u015blin\u0119. Nie mog\u0119 go zabi\u0107 \u2013 to nie jest spektrum, tylko cz\u0142owiek. Zauwa\u017c\u0105 jego brak obecno\u015bci na zaj\u0119ciach i rozpoczn\u0105 poszukiwania. Nikt nie mo\u017ce z si\u0142 wy\u017cszych pojawi\u0107 si\u0119 w fabryce.<\/p>\n\n\n\n

– Pos\u0142uchaj mnie. Nie jeste\u015b sob\u0105 \u2013 m\u00f3wi\u0119 do ch\u0142opaka \u0142agodnie, jednak tylko go denerwuj\u0119. Rzuca we mnie kul\u0105 z piorunami. Odskakuj\u0119 w lewo. Przygl\u0105dam mu si\u0119. Xana nie odpu\u015bci tak \u0142atwo.<\/p>\n\n\n\n

Wtem Ulrich bierze kusz\u0119 z przygotowanym be\u0142tem<\/em>1<\/sup> i kieruje bro\u0144 w moj\u0105 stron\u0119.<\/p>\n\n\n\n

\u017barty si\u0119 sko\u0144czy\u0142y.<\/p>\n\n\n\n

Pierwszy jego strza\u0142 ochraniam katan\u0105. Drug\u0105 unikam schyleniem. Trzeci\u0105 nie trafia.<\/p>\n\n\n\n

Mam szans\u0119 uciec.<\/p>\n\n\n\n

Biegn\u0119 do przej\u015bcia na g\u0142\u00f3wny korytarze fabryki. Wi\u0119ksza szansa, \u017ce nie trafi prosto w g\u0142ow\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Chowam si\u0119 za rz\u0119dem du\u017cych, nieotwieranych skrzynek. S\u0105 tak idealnie rozstawione, \u017ce jednocze\u015bnie b\u0119d\u0119 widzie\u0107 jego cz\u0119\u015b\u0107 cia\u0142a, a mnie nie znajdzie. Bycie wysokim jest przekl\u0119te.<\/p>\n\n\n\n

Opieram g\u0142ow\u0119 o kolano i pr\u00f3buj\u0119 uspokoi\u0107 oddech. Jak pokona\u0107 op\u0119tanego cz\u0142owieka przez Xan\u0119, jednocze\u015bnie nie robi\u0105c mu krzywdy? Strzela\u0107 nie mo\u017cna. Skup si\u0119 Senel, na pewno co\u015b pami\u0119tasz z notatek, kt\u00f3re sumiennie robi\u0142a\u015b przez d\u0142u\u017cszy czas.<\/p>\n\n\n\n

Nic. Pustka. Cholera jasna!<\/p>\n\n\n\n

Wtem s\u0142ysz\u0119 d\u017awi\u0119k otwieraj\u0105cej si\u0119 windy. Przygl\u0105dam si\u0119 z ukrycia. G\u0142\u00f3wny hol fabryki rozbrzmiewa \u015bwiat\u0142em. Na szcz\u0119\u015bcie nie pada ono na miejsce, w kt\u00f3rym jestem. Obserwuj\u0119 z niewielkiej szczeliny. Po krokach nie rozpoznam, musi jeszcze troch\u0119 przej\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Posta\u0107 zatrzymuje si\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– No dalej, id\u017a \u2013 szepcz\u0119 do samej siebie. \u2013 Przejd\u017a jeszcze kilka krok\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Nieznajomy, jak za u\u017cyciem czaru, porusza si\u0119. Widz\u0119 tylko buty i nogi do ud. Ma d\u017cinsowe spodnie z podwini\u0119tymi nogawkami do wysoko\u015bci czarnych, sznurowanych but\u00f3w podobnych do stylu renesansowego.<\/p>\n\n\n\n

William? Powiedz, \u017ce to jeste\u015b ty.<\/p>\n\n\n\n

Nagle dzwoni m\u00f3j telefon. Niech do szlag! Wykry\u0142 mnie.<\/p>\n\n\n\n

Odwracam wzrok i patrz\u0119 w \u015bcian\u0119. Licz\u0119 w my\u015blach do pi\u0119ciu.<\/p>\n\n\n\n

– Dasz rad\u0119, dasz rad\u0119, dasz\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Elitsa? \u2013 pyta posta\u0107. Zdezorientowana podnosz\u0119 wzrok.<\/p>\n\n\n\n

To Dunbar. Bogu dzi\u0119ki!<\/p>\n\n\n\n

Spogl\u0105dam na niego, ci\u0105gle nie m\u00f3c wyj\u015b\u0107 z ci\u0119\u017ckiego szoku. By\u0142am przekonana, \u017ce Xana wymy\u015bli\u0142 sztuczk\u0119, kt\u00f3ra skutecznie sko\u0144czy\u0142aby moje kiepskie \u017cycie. Czyli nie jest taki m\u0105dry ten program, jak my\u015bla\u0142am.<\/p>\n\n\n\n

Przyci\u0105gam Williama do siebie, \u017ceby tylko op\u0119tany kolega ze szko\u0142y go nie zauwa\u017cy\u0142. Anglik jest zaskoczony moim zachowaniem. Gdy ju\u017c le\u017cy na ziemi, zaczyna pyta\u0107 g\u0142o\u015bnym tonem:<\/p>\n\n\n\n

– Co ty\u2026<\/p>\n\n\n\n

Przymykam mu lew\u0105 d\u0142oni\u0105 usta, a prawym palcem wskazuj\u0105cym k\u0142ad\u0119 na usta. Od razu rozumie komunikat i przestaje cokolwiek m\u00f3wi\u0107. Zagl\u0105dam przez szpar\u0119 na wszelki wypadek. Nie ma op\u0119ta\u0144ca. Bardzo dobrze.<\/p>\n\n\n\n

Zabieram d\u0142o\u0144 z ust Williama. Zadaje mi szeptem pytanie:<\/p>\n\n\n\n

– Dlaczego nie jeste\u015b w Kadic?<\/p>\n\n\n\n

– Mamy go\u015bcia \u2013 odpowiadam zdawkowo.<\/p>\n\n\n\n

– Wiem. Laura zauwa\u017cy\u0142a na kamerze, \u017ce kto\u015b kr\u0119ci si\u0119 w fabryce.<\/p>\n\n\n\n

– Ale\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Dooko\u0142a wbudowanych jest dziewi\u0119\u0107 kamer \u2013 szybko wyja\u015bnia Dunbar. Czyli ten prototyp kruka nie by\u0142 kamer\u0105. Czy Xana te\u017c go oznaczy\u0142 jako w\u0142asno\u015b\u0107?<\/p>\n\n\n\n

– Wiem, kto przyszed\u0142. To Ulrich Stern \u2013 odpowiadam, chc\u0105c zachowa\u0107 spok\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n

– Co on tutaj robi? \u2013 pyta zaskoczony ch\u0142opak. W jego g\u0142osie mo\u017cna wyczu\u0107 z\u0142o\u015b\u0107. Nie dziwi\u0119 mu si\u0119. Niemiec ma tyle za uszami, \u017ce mo\u017cna o tym napisa\u0107 sporych rozmiar\u00f3w ksi\u0105\u017ck\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Zosta\u0142 op\u0119tany przez Xan\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– To nie problem. Strza\u0142 w skro\u0144 i wirus sobie p\u00f3jdzie \u2013 m\u00f3wi William, zacieraj\u0105c d\u0142onie na sam\u0105 my\u015bl o strzeleniu do wroga.<\/p>\n\n\n\n

– Wybij to sobie z g\u0142owy. Nie mo\u017cesz go zabi\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– My\u015bla\u0142em, \u017ce go nienawidzisz.<\/p>\n\n\n\n

– To akurat prawda. Je\u015bli jednak zginie, w szkole zauwa\u017c\u0105 jego nieobecno\u015b\u0107. Tym bardziej nie mo\u017ce do fabryki wej\u015b\u0107 policja, czy wojsko. Rozumiesz? \u2013 t\u0142umacz\u0119 mu, nadmiernie gestykuluj\u0105c. Potakuje g\u0142ow\u0105 na znak zrozumienia powagi sytuacji.<\/p>\n\n\n\n

Jeszcze raz zagl\u0105dam przez szpar\u0119, czy op\u0119taniec nie kr\u0105\u017cy blisko nas. Teren jest pusty. Odwracam si\u0119 do Dunbara.<\/p>\n\n\n\n

– Musi by\u0107 jaki\u015b inny spos\u00f3b na wyp\u0119dzenie z niego ducha Xany.<\/p>\n\n\n\n

– Zapytam Laur\u0119. Na pewno co\u015b znajdzie w notatkach. Tam jest wszystko \u2013 decyduje ch\u0142opak i ostro\u017cnie wstaje. Rozgl\u0105da si\u0119 w poszukiwaniu op\u0119tanej osoby. Szybkim krokiem czmycha do windy.<\/p>\n\n\n\n

– Uwa\u017caj tylko. Stern ma ze sob\u0105 kusz\u0119 \u2013 wspominam.<\/p>\n\n\n\n

– Tak jest, szefowo \u2013 odpowiada, puszczaj\u0105c do mnie oko. Nast\u0119pnie wchodzi do \u015brodka, a ja zostaj\u0119 sama razem z szalonym \u0142ucznikiem.<\/p>\n\n\n\n

Czas dzia\u0142a wszystkim na niekorzy\u015b\u0107. Ulrich pod kontrol\u0105 Xany nadal grasuje po fabryce, William nie wr\u00f3ci\u0142 z informacj\u0105 zwrotn\u0105, a do tego z pewno\u015bci\u0105 jest ju\u017c \u015brodek nocy. Z przyjemnego wiaterku zrobi\u0142 si\u0119 nieprzyjemny ch\u0142\u00f3d. Dosta\u0142am ju\u017c g\u0119siej sk\u00f3rki od ci\u0105g\u0142ego siedzenia w jednym miejscu. Nie mog\u0119 teraz wyj\u015b\u0107. Nadal nie wiem, jak wyzby\u0107 z cia\u0142a Sterna ducha Xany. W ka\u017cdym momencie mo\u017ce mnie znale\u017a\u0107 w\u015br\u00f3d skrzy\u0144 i zastrzeli\u0107 na \u015bmier\u0107.<\/p>\n\n\n\n

A mo\u017ce tego w\u0142a\u015bnie wirus chce? Mo\u017ce w\u0142a\u015bnie dlatego op\u0119ta\u0142 pierwszego lepszego ch\u0142opca, \u017ceby mnie zabi\u0107 przez to, \u017ce za du\u017co o nim teraz wiem? Co bym zrobi\u0142a na miejscu gro\u017anego programu stworzonego przez nauczyciela Internatu?<\/p>\n\n\n\n

– Buonasera<\/em>2<\/sup>, Elitso \u2013 s\u0142ysz\u0119 g\u0142os, kt\u00f3rego si\u0119 w\u0142a\u015bnie boj\u0119.<\/p>\n\n\n\n

On jest za mn\u0105. Jestem tego przekonana. Znalaz\u0142 mnie. Williama tutaj nie ma. Laura nie jest nawet \u015bwiadoma niebezpiecze\u0144stwa, kt\u00f3re w\u0142a\u015bnie ci\u0105gnie. To moja wina. Nie powinnam si\u0119 zgodzi\u0107 na wtajemniczenie jej w \u015bwiat Xany i zagadk\u0119 nag\u0142ej \u015bmierci Franza Hoppera.<\/p>\n\n\n\n

Nie wszystko stracone, dasz rad\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Buonasera. Come va<\/em>3<\/sup>? \u2013 pytam z u\u015bmiechem na twarzy. Robi\u0119 obr\u00f3t i kopni\u0119ciem str\u0105cam op\u0119ta\u0144cowi kusz\u0119, kt\u00f3ra upada na ziemi\u0119. Od razu bior\u0119 jedn\u0105 katan\u0119, po czym rzucam ostrze prosto w bro\u0144 oprawcy. Po ataku zabieram swoje rzeczy, \u017ceby odsun\u0105\u0107 si\u0119 od Sterna. Ca\u0142y czas serce wali jak szalone.<\/p>\n\n\n\n

Op\u0119tany Stern zwyk\u0142ym gestem d\u0142oni podnosi bro\u0144 i zaczyna strzela\u0107. Biegn\u0119 do ty\u0142u, ci\u0105gle broni\u0105c si\u0119 katanami przed trafionym strza\u0142em. Nagle wytr\u0105ca mi bro\u0144 z lewej r\u0119ki, kt\u00f3ra spada kilka metr\u00f3w za mn\u0105. Ulrichowi w tym czasie sko\u0144czy\u0142y si\u0119 strza\u0142y.<\/p>\n\n\n\n

Przera\u017cona rzucam drug\u0105 katan\u0119 w jego stron\u0119. Podskakuje nienaturalnie do g\u00f3ry, a moja jedyna obrona l\u0105duje w \u015bcianie. Kiedy odwracam si\u0119, \u017ceby dalej uciec, op\u0119taniec l\u0105duje tu\u017c obok mnie. Podcinam mu nogi i skr\u0119cam w prawo. Ulrich szybko wstaje. W ko\u0144cu nic nie czuje, b\u0119d\u0105c pod kontrol\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Nagle cz\u0119\u015b\u0107 \u015bciany odrywa si\u0119 i atakuje. Pr\u00f3buj\u0119 si\u0119 obroni\u0107 d\u0142o\u0144mi. Bezskutecznie.<\/p>\n\n\n\n

Padam d\u0142uga na ziemi\u0119. Nie mam si\u0142y si\u0119 podnie\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Ci\u0105gle s\u0142ysz\u0119 \u015bmiech kontrolowanego Ulricha, kt\u00f3ry z ka\u017cdym kolejnym jego krokiem jest coraz g\u0142o\u015bniejszy. Nie mog\u0119 wsta\u0107 \u2013 jakbym zosta\u0142a przymocowana do gruntu. Widz\u0119 tylko jego d\u0142o\u0144, kt\u00f3ra rusza si\u0119 w nieznanym zakl\u0119ciu.<\/p>\n\n\n\n

Nagle czuj\u0119, jak moc podarowana od Xany mnie unosi. Pr\u00f3buj\u0119 si\u0119 wyrywa\u0107 \u2013 szarpi\u0119 si\u0119 i szamotam. Bez skutku. Ustawia mnie do pionu, po czym przyci\u0105ga powoli do siebie. Bawi go moja bezw\u0142adno\u015b\u0107. Chce, \u017cebym do ko\u0144ca by\u0142a pozbawiona wolno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

– Zostaw j\u0105, Xana!<\/p>\n\n\n\n

Kiedy kto\u015b krzyczy te s\u0142owa, upadam na ziemi\u0119. Podpieram si\u0119 d\u0142o\u0144mi po raz drugi, \u017ceby zobaczy\u0107, co si\u0119 sta\u0142o. Widok by\u0142 straszny.<\/p>\n\n\n\n

Op\u0119tany Ulrich stoi zamurowany, a pewna osoba trzyma go kurczowo na prawy bark. Ch\u0142opiec ma lekko rozwarte usta, a oczy nie maj\u0105 \u017cycia. Jakby wyfrun\u0119\u0142a z niego dusza po dotyku. Z jego oczu ma\u0142ymi strumieniami wyp\u0142ywa czarna chmura, kt\u00f3ra unosi si\u0119 do g\u00f3ry.<\/p>\n\n\n\n

Xana wychodzi z jego cia\u0142a\u2026<\/p>\n\n\n\n

Chmura zatacza ko\u0142o wysoko nad nami, po czym znika, niczym zdmuchni\u0119ty kurz.<\/p>\n\n\n\n

W tym samym czasie Ulrich pada jak d\u0142ugi obok mnie. Profilaktycznie odsuwam si\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Jeste\u015b ca\u0142a? \u2013 pyta znajomy g\u0142os.<\/p>\n\n\n\n

– William! \u2013 krzycz\u0119 z rado\u015bci. \u2013 Tak, chocia\u017c ma\u0142o brakowa\u0142o \u2013 odpowiadam ch\u0142odniej. \u2013 Co mu zrobi\u0142e\u015b, \u017ce nagle przesta\u0142 atakowa\u0107?<\/p>\n\n\n\n

– Sp\u00f3jrz \u2013 m\u00f3wi Dunbar, pokazuj\u0105c na nieprzytomnego Sterna. Dooko\u0142a niego wytworzy\u0142a si\u0119 czerwona aura. Podobn\u0105 po ataku Xany mia\u0142 kiedy\u015b William. Tyle, \u017ce mia\u0142a ona kolor bia\u0142y\u2026<\/p>\n\n\n\n

Laura wychodzi z windy \u015brednio zadowolona. Pewnie chcia\u0142a jak najwi\u0119cej poszuka\u0107 informacji na temat gro\u017anego wirusa, jednak zmusili\u015bmy j\u0105, \u017ceby wr\u00f3ci\u0142a z nami do Kadic. Trzyma pasek od br\u0105zowej torebki, w kt\u00f3rej trzyma wy\u0142\u0105cznie tableta. Kiedy zauwa\u017ca le\u017c\u0105cego Ulricha, pyta zaskoczona:<\/p>\n\n\n\n

– Co on tutaj robi i dlaczego ma zamkni\u0119te oczy?<\/p>\n\n\n\n

– Xana go zaatakowa\u0142 \u2013 odpowiadam, otrz\u0105\u015bni\u0119ta z szoku, jakiego dozna\u0142am po walce z nim. Pani Einstein kr\u0119ci zmartwiona g\u0142ow\u0105 i cmoka ustami.<\/p>\n\n\n\n

– Ten wirus jest du\u017co gro\u017aniejszy, ni\u017c my\u015bla\u0142am.<\/p>\n\n\n\n

– To znaczy? \u2013 dopytuje William.<\/p>\n\n\n\n

– Mamy do czynienia z gro\u017anym wirusem. Podejrzewam, \u017ce b\u0119dzie chcia\u0142 stopniowo d\u0105\u017cy\u0107 do przej\u0119cia w\u0142adzy nad \u015bwiatem internetu i ca\u0142\u0105 ludzko\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n

– Jakim cudem zwyk\u0142e utrudnienie do gry mo\u017ce wyrz\u0105dzi\u0107 tak\u0105 szkod\u0119? \u2013 pytam, nie mog\u0105c zrozumie\u0107 za wiele z tego, co m\u00f3wi moja kuzynka.<\/p>\n\n\n\n

– Elitsa, pomy\u015bl. Xana zostaje stworzony przez Franza Hoppera. Ten, programuj\u0105c go, przesadzi\u0142 do tego stopnia, \u017ce wirus wyszed\u0142 z superkomputera przez zwarcie.<\/p>\n\n\n\n

Uk\u0142adam w g\u0142owie tez\u0119 Laury.<\/p>\n\n\n\n

– No tak! Dziwny b\u0142ysk. M\u00f3wili o tym w gazecie \u2013 doka\u0144czam my\u015bl pani Einstein.<\/p>\n\n\n\n

– Czyli Xana zabi\u0142 swojego tw\u00f3rc\u0119 i teraz szuka zemsty? \u2013 pyta William.<\/p>\n\n\n\n

– Jest to mo\u017cliwe. Zanie\u015bmy Ulricha do pokoju. Zaraz b\u0119dzie wsch\u00f3d S\u0142o\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n

– Nie zamierzam go nosi\u0107! \u2013 krzycz\u0119 oburzona z obrzydzeniem. Dunbar g\u0142o\u015bno wzdycha, po czym bez s\u0142owa podnosi nieprzytomnego Sterna i wszyscy wracamy do Kadic.<\/p>\n\n\n\n

Ulrich le\u017cy w swoim pokoju, nieudolnie przykryty przez nas ko\u0142dr\u0105. William zamyka drzwi do jego pokoju, a nast\u0119pnie \u017cegna si\u0119 i zmierza w kierunku swojego pokoju.<\/p>\n\n\n\n

– Dobranoc, dziewczyny.<\/p>\n\n\n\n

– Dobranoc \u2013 odpowiadamy jednocze\u015bnie, po czym idziemy pi\u0119tro wy\u017cej do siebie. Spogl\u0105dam na zegarek. Za dwie godziny b\u0119dzie pobudka. Pierwsz\u0105 lekcj\u0105 jest matematyka z pani\u0105 Meyer. Mam nadziej\u0119, \u017ce b\u0119dzie mia\u0142a dobry humor. Inaczej ca\u0142a klasa przywita si\u0119 z kostnic\u0105.<\/p>\n\n\n\n

– Trzymaj si\u0119, kuzynko. Jako\u015b prze\u017cyjemy ten dzie\u0144 \u2013 pociesza Gauthier. U\u015bmiecham si\u0119 s\u0142abo.<\/p>\n\n\n\n

– Nie mamy wyj\u015bcia. Po po\u0142udniu p\u00f3jdziemy do fabryki.<\/p>\n\n\n\n

– Nadal masz si\u0142\u0119 na kolejn\u0105 symulacj\u0119 walki? \u2013 pyta zaskoczona dziewczyna.<\/p>\n\n\n\n

– Mo\u017cna tak powiedzie\u0107 \u2013 odpowiadam z u\u015bmiechem. Kiedy pani Einstein idzie w kierunku swojego pokoju, na sekund\u0119 j\u0105 zatrzymuj\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Lauro?<\/p>\n\n\n\n

– S\u0142ucham.<\/p>\n\n\n\n

– Co zrobi\u0142 William, \u017ce Sterna opu\u015bci\u0142 Xana? \u2013 pytam zaciekawiona zjawiskiem.<\/p>\n\n\n\n

– Musia\u0142 swoj\u0105 blizn\u0105 po wirusie dotkn\u0105\u0107 znamienia Ulricha i przetrzyma\u0107 przez chwil\u0119. Pami\u0119tam, \u017ce opowiada\u0142 o dziwnym rozci\u0119ciu no\u017cem na korytarzu \u2013 t\u0142umaczy Laura.<\/p>\n\n\n\n

Potakuj\u0119 g\u0142ow\u0105, chc\u0105c zrozumie\u0107 znaczenie walki z programem. Wystarczy\u0142 tylko dotyk.<\/p>\n\n\n\n

– Jeszcze jedno \u2013 zatrzymuj\u0119 jeszcze kuzynk\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– M\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

– Gdy Xana opu\u015bci\u0142 cia\u0142o\u2026 – zbieram si\u0119 w sobie, by powiedzie\u0107 g\u0142o\u015bno jego imi\u0119 \u2013 Ulricha, to mia\u0142 dooko\u0142a siebie czerwon\u0105 aur\u0119. Wiesz, co to mo\u017ce oznacza\u0107?<\/p>\n\n\n\n

Laura patrzy na mnie przera\u017cona.<\/p>\n\n\n\n

– To by\u0142 na pewno czerwony?<\/p>\n\n\n\n

– Tak.<\/p>\n\n\n\n

– Niedobrze. Drugi raz op\u0119ta\u0142 go Xana.<\/p>\n\n\n\n

– To znaczy? \u2013 dopytuj\u0119 przera\u017cona.<\/p>\n\n\n\n

– Je\u015bli zaatakuje go po raz trzeci, to tego ju\u017c nie prze\u017cyje.<\/p>\n\n\n\n

——————————————————————————————————————<\/p>\n\n\n\n

1 \u2013 kr\u00f3tka strza\u0142a, u\u017cywana jako pocisk w kuszy<\/em><\/p>\n\n\n\n

2 \u2013 \u201edobry wiecz\u00f3r\u201d (t\u0142umaczone z j. w\u0142oskiego)<\/em><\/p>\n\n\n\n

3 \u2013 \u201eDobry wiecz\u00f3r. Jak si\u0119 masz?\u201d (t\u0142umaczone z j. w\u0142oskiego)<\/em><\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Blasted Mechanism \u2013 Rebellion —————————————- ELITSA Drzwi od windy otwieraj\u0105 si\u0119. Wita mnie ch\u0142odne powietrze z pi\u0119tra wy\u017cej. Jest to mi\u0142y akcent na zako\u0144czenie tego ci\u0119\u017ckiego dnia. Symulacja walki z dziwnym, zielonym, jednookim ninj\u0105 by\u0142a naprawd\u0119 m\u0119cz\u0105ca. Przez chwil\u0119 my\u015bla\u0142am, \u017ce b\u0119dzie ju\u017c po mnie i zostan\u0119 pokonana. My\u015bla\u0142am, \u017ce lepiej w\u0142adam katanami. Rzut w …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":3762,"menu_order":16,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[64],"tags":[],"class_list":["post-3939","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-sekrety"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3939","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3939"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3939\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3940,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3939\/revisions\/3940"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3762"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3939"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3939"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3939"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}