<\/p>\n\n\n\n
Leauge of legends – Project: MASTER YI<\/a><\/p>\n\n\n\n —————————————————-<\/p>\n\n\n\n WILLIAM<\/strong><\/p>\n\n\n\n Drogi skurwysynie\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie, tak nie mog\u0119 zacz\u0105\u0107. Delmas szybko dowie si\u0119, \u017ce to ja napisa\u0142em.<\/p>\n\n\n\n Drogi z\u0142odzieju ludzkiej duszy.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie, te\u017c \u017ale. Uzna to za kiepski dowcip.<\/p>\n\n\n\n Drogi cyganie\u2026<\/em><\/p>\n\n\n\n Oskar\u017c\u0105 mnie o ksenofobi\u0119.<\/p>\n\n\n\n Szanowny obywatelu Kadic.<\/em><\/p>\n\n\n\n – Pierdolona cenzura! \u2013 krzycz\u0119, po czym wyrzucam kolejn\u0105 zgniecion\u0105 kartk\u0119 do kosza.<\/p>\n\n\n\n – Nic ci to nie da, odpu\u015b\u0107 sobie \u2013 komentuje uparcie Laura, kt\u00f3ra w mi\u0119dzyczasie czyta podr\u0119cznik do fizyki kwantowej.<\/p>\n\n\n\n – Jak mam by\u0107 spokojny? Okrad\u0142 jej cz\u0119\u015b\u0107 \u017cycia!<\/p>\n\n\n\n – Pilnuj lepiej swojego pokoju, te\u017c mo\u017cesz by\u0107 na celowniku \u2013 odpowiadania dziewczyna, jakby zupe\u0142nie nie przej\u0119\u0142a si\u0119 ca\u0142\u0105 sytuacj\u0105. Nie potrafi\u0119 jej zrozumie\u0107. Chyba to mnie w niej poci\u0105ga. Ta tajemniczo\u015b\u0107, racjonalizm i naukowe my\u015blenie, cho\u0107by nie wiadomo co si\u0119 sta\u0142o.<\/p>\n\n\n\n – Zawsze tak wszystko t\u0142umaczysz nauk\u0105?<\/p>\n\n\n\n – Zawsze.<\/p>\n\n\n\n – A posiadasz jakiekolwiek uczucia?<\/p>\n\n\n\n – Posiadam. Trzeba tylko zachowa\u0107 fason.<\/p>\n\n\n\n Wtem do sali wchodzi Elitsa, a my milkniemy. Od nieznanej nikomu kradzie\u017cy min\u0119\u0142y dwa miesi\u0105ce. Wydaje si\u0119, jakby pogodzi\u0142a si\u0119 z utrat\u0105 tych trzech przedmiot\u00f3w. Jakby wr\u00f3ci\u0142a w pe\u0142ni do zdrowia. Na ile udaje, a na ile ukazuje swoj\u0105 prawdziw\u0105 twarz?<\/p>\n\n\n\n – Dobrze, \u017ce jeste\u015b! \u2013 wita z niespodziewanym entuzjazmem Gauthier swoj\u0105 kuzynk\u0119 \u2013 Ostatnio przegl\u0105da\u0142am inne pami\u0119tniki Walda Szofera\u2026<\/p>\n\n\n\n – Schaeffera \u2013 poprawia j\u0105 Ciri.<\/p>\n\n\n\n – Dzi\u0119kuj\u0119 \u2013 odpowiada blondynka z u\u015bmiechem na ustach. Zupe\u0142nie to jest do niej niepodobne. Mo\u017ce gra teraz na pokaz, \u017ceby mi udowodni\u0107 swoj\u0105 empati\u0119 i wsp\u00f3\u0142czucie? Ten u\u015bmiech\u2026 Male\u0144ki, mimo dw\u00f3ch lekko krzywych dolnych siekaczy, napawa mnie dziwnym uczuciem. Nie da si\u0119 go opisa\u0107. Jest ono niezwyk\u0142e.<\/p>\n\n\n\n – Odkry\u0142am ciekawy program, kt\u00f3ry pozwala wykona\u0107 dwie bariery treningowe. Przeciwnik\u00f3w jest kilku do wyboru, jednak \u017caden z nich nie jest cz\u0142owiekiem.<\/p>\n\n\n\n – My\u015blisz, \u017ce s\u0105 to elementy jego gry? \u2013 dopytuje Elitsa.<\/p>\n\n\n\n – Mo\u017cliwe \u2013 potwierdza pani Einstein \u2013 Jednak do tych barier mo\u017cna teleportowa\u0107 ludzi. Znalaz\u0142am nawet plik z potrzebnymi kodami, kt\u00f3re pomog\u0105 dokona\u0107 cyfrowej wirtualizacji bez uszkodzenia ludzkiego cia\u0142a. Pomy\u015bla\u0142am, \u017ce b\u0119dziecie chcieli siebie sprawdzi\u0107.<\/p>\n\n\n\n – Powiesz to samo, ale w j\u0119zyku przeci\u0119tnego ucznia Kadic? \u2013 wtr\u0105cam si\u0119 do rozmowy.<\/p>\n\n\n\n – Staniesz si\u0119 elementem gry w wersji demo \u2013 wyja\u015bnia b\u0142yskotliwie blondynka.<\/p>\n\n\n\n – Jestem za! \u2013 wypalam, zachwycony pomys\u0142em.<\/p>\n\n\n\n – Ja te\u017c \u2013 dodaje Elitsa, mniej \u017cywio\u0142owo.<\/p>\n\n\n\n Laura chowa podr\u0119cznik do swojej br\u0105zowej torby. Nast\u0119pnie wstaje i poprawia swoj\u0105 granatow\u0105 sp\u00f3dnic\u0119 od niewidzialnych zagniece\u0144, kt\u00f3rych nikt poza ni\u0105 sam\u0105 nie widzi. Gdy doprowadza si\u0119 do stanu jeszcze bardziej idealnego, zadowolona rusza do przodu. Mi\u0142o na to patrze\u0107.<\/p>\n\n\n\n Grzecznie idziemy za nasz\u0105 pani\u0105 Einstein. Kto wie lepiej o cyferkach, jak nie ona?<\/p>\n\n\n\n Niepostrze\u017cenie mijamy niewielki, bia\u0142y murek ko\u0142o przej\u015bcia do sali gimnastycznej. Jestem zaskoczony, \u017ce nikt wcze\u015bniej takiego mankamentu nie zauwa\u017cy\u0142. Czy w\u0142a\u015bnie tak wygl\u0105da Kadic? Pe\u0142ne wielu r\u00f3\u017cnych dziur oraz niedopracowania detali? M\u00f3wili, \u017ce ta szko\u0142a jest spokojnym miejscem. Tak m\u00f3wili.<\/p>\n\n\n\n Gdy tylko Laura wchodzi w\u0142azem do kana\u0142\u00f3w, zatrzymuj\u0119 na kilka sekund Elits\u0119. Ona zaskoczona nag\u0142ym chwytem za nadgarstek spogl\u0105da na mnie pytaj\u0105co. Od razu wypalam, zanim zada pytanie w moj\u0105 stron\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Jak si\u0119 trzymasz?<\/p>\n\n\n\n – Nie rozumiem \u2013 odpowiada zdezorientowana.<\/p>\n\n\n\n – No\u2026 po tym w\u0142amaniu \u2013 wyja\u015bniam gor\u0105czkowo. My\u015bla\u0142em, \u017ce domy\u015bli si\u0119, o co pytam.<\/p>\n\n\n\n – Will, to by\u0142o dwa miesi\u0105ce temu. Daj spok\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n – Ja znajd\u0119 tego \u015bmiecia, kt\u00f3ry to zrobi\u0142 \u2013 m\u00f3wi\u0119 \u015bmiertelnie powa\u017cne. Elitsa jednak obraca to w \u017cart. U\u015bmiecha si\u0119 niewinnie, po czym kuca, \u017ceby przej\u015b\u0107 do kana\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n – To urocze, wiesz? Odpu\u015b\u0107 sobie. Mamy wa\u017cniejsze problemy \u2013 odpowiada, po czym znika mi z pola widzenia. Wzdycham g\u0142o\u015bno, co z pewno\u015bci\u0105 us\u0142ysza\u0142a, po czym schodz\u0119 za ni\u0105, zakrywaj\u0105c dost\u0119p do przej\u015bcia. Reszt\u0119 drogi idziemy w milczeniu. Czy znowu zrobi\u0142em co\u015b nie tak?<\/em><\/p>\n\n\n\n Gdy tylko zjecha\u0142em praw\u0105 lin\u0105 na d\u00f3\u0142, prosto do fabryki, od razu wyczuwam zmian\u0119. Z pocz\u0105tku nie wida\u0107 jej, ale wystarczy\u0142o si\u0119 wy\u0142\u0105cznie ws\u0142ucha\u0107 chwilami wr\u0119cz w martw\u0105 cisz\u0119. Gdy tylko przechodz\u0119 kilka centymetr\u00f3w od ogromnej przestrzeni, s\u0142ysz\u0119 d\u017awi\u0119k przep\u0142ywaj\u0105cego pr\u0105du. My nic jeszcze nie widzimy. Wtem odzywa si\u0119 do nas Laura:<\/p>\n\n\n\n – Jeste\u015bcie gotowi?<\/p>\n\n\n\n – Jeste\u015bmy \u2013 odpowiada za nas dw\u00f3ch Elitsa, spogl\u0105daj\u0105c przed siebie w pe\u0142nym skupieniu. Wyci\u0105ga z p\u0142aszcza swoje dwie katany. Dok\u0142adnie takie same, kt\u00f3rymi mi jeszcze nie tak dawno postraszy\u0142a. Ja z kolei dalej stoj\u0119 niepewnie. Po sekundzie podejmuj\u0119 ten sam krok, co dziewczyna i wyci\u0105gam pistolet. Mam t\u0105 sam\u0105 postaw\u0119, co ona. Powinienem bra\u0107 z niej przyk\u0142ad. Rzut wtedy zrobi\u0142a bardzo dobry.<\/p>\n\n\n\n – Zr\u00f3bcie dwa kroki do przodu.<\/p>\n\n\n\n Post\u0119pujemy tak, jak ka\u017ce nam g\u0142os Laury.<\/p>\n\n\n\n – Rozpoczynam materializacj\u0119.<\/p>\n\n\n\n Rozgl\u0105dam si\u0119, nadal stoj\u0105c w wyznaczonym miejscu. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 fabryki obejmuje tworz\u0105ca si\u0119 od pod\u0142ogi bia\u0142a po\u015bwiata. S\u0142ysz\u0119 jedynie d\u017awi\u0119k przechodz\u0105cego wsz\u0119dzie pr\u0105du. Spogl\u0105dam w g\u00f3r\u0119, gdzie po\u015bwiata ko\u0144czy sw\u00f3j bieg do nieba. \u015aciany emanuj\u0105 w pe\u0142ni jasnym \u015bwiat\u0142em przez kilka sekund.<\/p>\n\n\n\n – Generowanie terenu zako\u0144czone. Czas start.<\/p>\n\n\n\n Pomi\u0119dzy mn\u0105, a Elits\u0105 pojawia si\u0119 druga \u015bciana. Spogl\u0105dam na swoje d\u0142onie. W prawej nadal mam policyjn\u0105 bro\u0144. Staram si\u0119 by\u0107 spokojny i opanowany, jednak oddech z ka\u017cd\u0105 kolejn\u0105 sekund\u0105 przyspiesza. Nic nie wiemy o tych potworach. Nawet o grze wiemy tylko tyle, \u017ce po prostu jest.<\/p>\n\n\n\n Odwracam si\u0119. Ciri ju\u017c nie ma obok mnie.<\/p>\n\n\n\n Jest za to co\u015b zupe\u0142nie innego.<\/p>\n\n\n\n Posta\u0107 z pikseli jest podobna z budowy do mnie. Ma d\u0142onie, nogi oraz g\u0142ow\u0119 \u2013 bez uszu i ust. Na zielonym ciele posiada kilka srebrnych pask\u00f3w, u\u0142o\u017conych ca\u0142kowicie przez przypadek. Brak wi\u0119kszo\u015bci jego twarzy napawa mnie cz\u0119\u015bciowo l\u0119kiem. Zamiast jej posiada bia\u0142e ko\u0142o. Zaprogramowany wr\u00f3g nie porusza si\u0119. Czeka na m\u00f3j ruch.<\/p>\n\n\n\n Odbezpieczam bro\u0144. D\u017awi\u0119k zadzia\u0142a\u0142 na niego jak p\u0142achta.<\/p>\n\n\n\n Wyci\u0105ga zza plec\u00f3w dwie zielone katany. Trzyma je skrzy\u017cowane przy twarzy. Czuj\u0119 jego wzrok z jednego, \u015bwiec\u0105cego k\u00f3\u0142ka, co mnie cz\u0119\u015bciowo napawa l\u0119kiem. Robi\u0119 kilka krok\u00f3w do ty\u0142u, po cichu je odliczaj\u0105c.<\/p>\n\n\n\n Cztery.<\/p>\n\n\n\n Trzy.<\/p>\n\n\n\n Dwa.<\/p>\n\n\n\n Jeden.<\/p>\n\n\n\n Pikselowy wr\u00f3g natychmiast po tym wycofaniu biegnie w moj\u0105 stron\u0119. Czy on mo\u017ce mi cokolwiek zrobi\u0107? Mam jakie\u015b szanse na prze\u017cycie? Nie b\u0119d\u0119 ranny po zako\u0144czeniu symulacji?<\/p>\n\n\n\n Nie czas na pytania. Dzia\u0142aj, Dunbar.<\/p>\n\n\n\n Omijam atak postaci, odskakuj\u0105c w praw\u0105 stron\u0119. Strzelam po raz pierwszy \u2013 pud\u0142o. Jednooki ninja pr\u00f3buje mnie zaatakowa\u0107 po raz drugi. Schylenie g\u0142owy ratuje mnie od spotkania t\u0119tnicy z lewym ostrzem. Strzelam dwa razy pod rz\u0105d \u2013 pierwszy nab\u00f3j odbija si\u0119 od miecza, a drugi uderza w kolano cyfrowej postaci.<\/p>\n\n\n\n Robi\u0119 w\u015blizg pod jego bro\u0144 i strzelam jeszcze raz. Skubany obroni\u0142 si\u0119 i kolejny nab\u00f3j l\u0105duje na ziemi. Ninja chce wbi\u0107 katan\u0119 prosto w serce, jednak podcinam mu nogi i szybko wstaj\u0119, aby ten na mnie nie spad\u0142.<\/p>\n\n\n\n Czy cyfrowa posta\u0107 czuje upadek?<\/em><\/p>\n\n\n\n Wr\u00f3g pada na ziemi\u0119, jednak szybko wstaje, a nast\u0119pnie podnosi swoje katany. Odbezpieczam bro\u0144 i ostro\u017cnie do niego podchodz\u0119. Krok po kroku. Delikatnie \u2013 \u017ceby nie wyczu\u0142 mojego podst\u0119pu. Spokojnie\u2026 zaraz ju\u017c b\u0119dzie po wszystkim.<\/p>\n\n\n\n Ninja nagle rzuca jedn\u0105 katan\u0119 w moj\u0105 stron\u0119. Przelatuje mi ona dos\u0142ownie przed oczami.<\/p>\n\n\n\n Elitsa op\u0142aci m\u00f3j pobyt w psychiatryku, bo nied\u0142ugo do niego trafi\u0119 jako op\u0119tany!<\/em><\/p>\n\n\n\n To jest moja szansa. Oddaj\u0119 trzy ostatnie strza\u0142y, jakie mi tylko zosta\u0142y.<\/p>\n\n\n\n Pierwszy w \u015bwiec\u0105ce k\u00f3\u0142ko.<\/p>\n\n\n\n Drugi w klat\u0119 piersiow\u0105.<\/p>\n\n\n\n Trzeci w okolice pi\u0119ty.<\/p>\n\n\n\n Wszystkie strza\u0142y by\u0142y trafione. Wypada mu z domniemanego b\u00f3lu druga katana w prawej d\u0142oni. Spogl\u0105da ku g\u00f3rze \u2013 gdyby tylko m\u00f3g\u0142, z pewno\u015bci\u0105 krzycza\u0142by z cierpie\u0144, na jakie go skaza\u0142em z\u0142otymi nabojami.<\/p>\n\n\n\n Nast\u0119pnie pada na kolana, a po tym d\u0142onie uderzaj\u0105 o pod\u0142og\u0119. Zielony przyjaciel znika.<\/p>\n\n\n\n U\u015bmiecham si\u0119, zadowolony z samego siebie. Jak na pierwszy prawdziwy kontakt z broni\u0105 posz\u0142o mi bardzo przyzwoicie. Ojciec by\u0142by ze mnie dumny. Tak my\u015bl\u0119\u2026<\/p>\n\n\n\n – Troch\u0119 ci zesz\u0142o, Angliku \u2013 komentuje zawiedziona Elitsa, maj\u0105c skrzy\u017cowane r\u0119ce.<\/p>\n\n\n\n – Przepraszam drog\u0105 dam\u0119, \u017ce nie znam wszystkich zasad penchat-silatu \u2013 odpowiadam zadowolony, mimo obelgi ze strony dziewczyny. Ciri chce co\u015b powiedzie\u0107, jednak moje ostatnie s\u0142owo sprawia, \u017ce milknie w po\u0142owie swojej my\u015bli. Patrzy zaskoczona na ziemi\u0119, a nast\u0119pnie na mnie. Powoli przytakuje g\u0142ow\u0105.<\/p>\n\n\n\n – Nie s\u0105dzi\u0142am, \u017ce znasz takie bogate s\u0142ownictwo.<\/p>\n\n\n\n – Bo nie urodzi\u0142em si\u0119 we Francji?<\/p>\n\n\n\n – Nie. Po prostu czasami jeste\u015b g\u0142upi.<\/p>\n\n\n\n U\u015bmiecham si\u0119. Elitsa potrafi czasami rozbawi\u0107 ludzi na sw\u00f3j spos\u00f3b. Idziemy do windy. Jestem piekielnie zm\u0119czony, sam nawet nie wiem, czym. Skoro by\u0142em w cyfrowym pude\u0142ku i walczy\u0142em z jednookim ninj\u0105, to nie powinienem by\u0107 zm\u0119czonym.<\/p>\n\n\n\n W windzie pr\u00f3buj\u0119 rozmasowa\u0107 prawy nadgarstek. Nie wiem dalej dlaczego, ale ca\u0142y czas mam wra\u017cenie, jakbym go nadwyr\u0119\u017cy\u0142. Mo\u017ce to wina notorycznego pisania listu do gnojka, kt\u00f3ry zniszczy\u0142 pok\u00f3j Elli?<\/p>\n\n\n\n Drzwi od windy z piskiem i lekkim dymem otwieraj\u0105 si\u0119. Przy panelu sterowania siedzi niezmiennie pani Einstein. Na lewym uchu ma malutki mikrofon, kt\u00f3ry poch\u0142ania wszystkie d\u017awi\u0119ki z superkomputera. S\u0142ysz\u0119 razem z Ciri jedynie d\u017awi\u0119k uderzaj\u0105cym palc\u00f3w o klawisze klawiatury.<\/p>\n\n\n\n Gdy Laura nas zauwa\u017ca, od razu si\u0119 u\u015bmiecha.<\/p>\n\n\n\n – Wybaczcie, nie zauwa\u017cy\u0142am was na pocz\u0105tku. Jak si\u0119 podoba\u0142o?<\/p>\n\n\n\n – Ta symulacja? \u2013 pyta retorycznie jej kuzynka.<\/p>\n\n\n\n – Oczywi\u015bcie. Chyba nie s\u0105dzi\u0142a\u015b, \u017ce bez powodu wam to pokaza\u0142am \u2013 wyja\u015bnia Gauthier z lekk\u0105 wy\u017cszo\u015bci\u0105 w g\u0142osie. Nast\u0119pnie splata d\u0142onie w male\u0144ki koszyczek i k\u0142adzie je na kolanie, kt\u00f3re delikatnie podnosi do g\u00f3ry.<\/p>\n\n\n\n – Ja jestem zadowolony \u2013 m\u00f3wi\u0119 pewny siebie.<\/p>\n\n\n\n – Typowy m\u0119\u017cczyzna. Bro\u0144 i b\u00f3jka to chleb powszedni \u2013 mamrocze nie do ko\u0144ca zadowolona ze swojej walki Elitsa, kt\u00f3ra ma skrzy\u017cowane r\u0119ce.<\/p>\n\n\n\n – Nie przesadzaj, lubi\u0119 te\u017c poczyta\u0107 jak\u0105\u015b dobr\u0105 literatur\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Znalaz\u0142a\u015b co\u015b dodatkowego na temat Xany, Lauro? \u2013 zmienia temat Ciri.<\/p>\n\n\n\n – Na razie nie, ale to kwestia kilku godzin.<\/p>\n\n\n\n – Godzin? \u2013 pytam zaskoczony.<\/p>\n\n\n\n – Ona jest jak sowa, w nocy to ci wszystko wykona \u2013 wyja\u015bnia Elitsa. \u2013 Zostajemy tutaj do rana? Troch\u0119 si\u0119 p\u00f3\u017ano zrobi\u0142o, a s\u0142\u00f3wka z w\u0142oskiego dzielnie czekaj\u0105 na nauk\u0119.<\/p>\n\n\n\n Kartk\u00f3wka z w\u0142oskiego.<\/p>\n\n\n\n Cholera! Znowu oblej\u0119.<\/p>\n\n\n\n \u0141api\u0119 si\u0119 za g\u0142ow\u0119, a te s\u0142owa ci\u0105gle w niej brzmi\u0105. Dlaczego nie potrafi\u0119 by\u0107 tak zorganizowany, jak Laura? Ona zawsze jest nauczona i przygotowana na wszelkie niespodzianki ka\u017cdego dnia. Dodatkowo ma czas na czytanie wielu fascynuj\u0105cych ksi\u0105\u017cek, programowanie i wyszukiwanie informacji oraz nowo\u015bci z superkomputera. Do tego codziennie jest wyspana.<\/p>\n\n\n\n – Nie martw si\u0119. Zawsze mo\u017cesz \u015bciemnia\u0107, \u017ce boli ci\u0119 brzuch \u2013 dodaje ze \u015bmiechem Senel.<\/p>\n\n\n\n – Lepiej, \u017ceby\u015b j\u0105 jednak napisa\u0142. Mo\u017ce trafisz na rzeczy, kt\u00f3re znasz \u2013 m\u00f3wi Laura z pogard\u0105 dla pomys\u0142u swojej kuzynki.<\/p>\n\n\n\n – William nawet nie umie si\u0119\u2026 przy\u2026 wita\u0107\u2026 – odpowiada Elitsa, przerywaj\u0105c ostatnie s\u0142owo delikatnym \u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n – Poniewa\u017c nadal nie mia\u0142em obiecanych korepetycji, signorina \u2013 odgryzam si\u0119 dziewczynie. Ona z kolei nic nie m\u00f3wi, tylko potakuje g\u0142ow\u0105. Jestem z siebie zadowolony. Tym razem ostatnie s\u0142owo nale\u017ca\u0142o do mnie.<\/p>\n\n\n\n – Ja zostaj\u0119. Mo\u017ce znajd\u0119 tutaj co\u015b interesuj\u0105cego \u2013 m\u00f3wi zdecydowanie Laura, a nast\u0119pnie zak\u0142ada s\u0142uchawk\u0119 na lewe ucho i dalej stuka nieznane kody na klawiaturze.<\/p>\n\n\n\n Elitsa wzrusza ramionami, po czym dodaje:<\/p>\n\n\n\n – Ja wracam do Kadic wyspa\u0107 si\u0119. Idziesz, William?<\/p>\n\n\n\n Pytanie skierowanie do mnie sprawia, \u017ce nie wiem, co powinienem odpowiedzie\u0107. Wyobra\u017cam sobie wag\u0119 oraz dwie szale. Na pierwszej jest napisane \u201eKartk\u00f3wka z w\u0142oskiego\u201d, a drugiej \u201eczas z Laur\u0105\u201d. Ustawiam d\u0142onie wewn\u0119trzn\u0105 stron\u0105 do g\u00f3ry i naprzemiennie ruszam nimi do g\u00f3ry i na d\u00f3\u0142. Kt\u00f3ra decyzja b\u0119dzie du\u017co lepsza? Co wybra\u0107?<\/p>\n\n\n\n – Czy ty si\u0119 dobrze czujesz? \u2013 przerywa rozwa\u017canie Elitsa, ustawiaj\u0105c mnie do pionu. Potrz\u0105sam g\u0142ow\u0105, \u017ceby si\u0119 otrz\u0105sn\u0105\u0107 z dumania i odpowiadam:<\/p>\n\n\n\n – Zostaj\u0119.<\/p>\n\n\n\n Ciri u\u015bmiecha si\u0119 na moj\u0105 decyzj\u0119. Spogl\u0105dam na Laur\u0119. Nawet nie zwr\u00f3ci\u0142a uwagi, \u017ce nie zostanie w tej starej fabryce sama. Moim obowi\u0105zkiem jest j\u0105 ochroni\u0107 przed zagro\u017ceniem. Nie wyobra\u017cam sobie, \u017ceby cokolwiek jej si\u0119 sta\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Elitsa zmierza w kierunku windy. Na po\u017cegnanie macha do mnie i m\u00f3wi:<\/p>\n\n\n\n – Do zobaczenia, Angliku.<\/p>\n\n\n\n Po tych s\u0142owach drzwi z hukiem zatrzaskuj\u0105 si\u0119, a bia\u0142ow\u0142osej dziewczyny ju\u017c nie ma z nami.<\/p>\n\n\n\n Odwracam si\u0119 do Laury, kt\u00f3ra nadal pracuje w skupieniu. Gdy zauwa\u017ca, \u017ce przygl\u0105dam si\u0119 jej, u\u015bmiecha si\u0119 i zadaje pytanie:<\/p>\n\n\n\n – Naprawd\u0119 podoba\u0142a ci si\u0119 ta symulacja?<\/p>\n\n\n\n – Oczywi\u015bcie \u2013 odpowiadam pewien siebie. \u2013 Ch\u0119tnie od razu bym walczy\u0142 po raz drugi.<\/p>\n\n\n\n – To jest jak na razie niemo\u017cliwe \u2013 odpowiada spokojnie pani Einstein.<\/p>\n\n\n\n – Dlaczego? \u2013 pytam nieco zawiedziony s\u0142owami dziewczyny.<\/p>\n\n\n\n – Musi min\u0105\u0107 dwana\u015bcie godzin do kolejnego transferu \u0107wiczebnego.<\/p>\n\n\n\n – Nie da si\u0119 tego przyspieszy\u0107?<\/p>\n\n\n\n – Pewnie, \u017ce to mo\u017cliwe \u2013 odpowiada z u\u015bmiechem \u2013 Jeszcze nie wiem tylko, jak to zrobi\u0107. Co\u015b ciebie boli? Jaki\u015b mi\u0119sie\u0144, czy co\u015b? \u2013 pyta z powag\u0105 w g\u0142owie.<\/p>\n\n\n\n – Przez chwil\u0119 nadgarstek, ale szybko przesz\u0142o.<\/p>\n\n\n\n – Hm\u2026 – zastanawia si\u0119 Laura nad moj\u0105 odpowiedzi\u0105 \u2013 Mog\u0142am spyta\u0107 Eli\u2026 o nie\u2026<\/p>\n\n\n\n Od razu podchodz\u0119 do ekranu, na kt\u00f3rym widnieje dziewi\u0119\u0107 nagra\u0144 z rozstawionych w fabryce kamer.<\/p>\n\n\n\n – Ty to zamontowa\u0142a\u015b? \u2013 pytam automatycznie Gauthier.<\/p>\n\n\n\n – Nie. Sp\u00f3jrz lepiej na to.<\/p>\n\n\n\n Pani Einstein przybli\u017ca kamer\u0119 numer 008, \u017ceby widzie\u0107 na ca\u0142ym ekranie. Pokazuje palcem zbli\u017caj\u0105c\u0105 si\u0119 posta\u0107 do dw\u00f3ch lin. Wysoki m\u0119\u017cczyzna, ubrany w ciemnie barwy, \u017ceby kamera nie wychwyci\u0142a.<\/p>\n\n\n\n – Sprawdz\u0119, kto to mo\u017ce by\u0107.<\/p>\n\n\n\n – Uwa\u017caj na siebie, William.<\/p>\n\n\n\n Oczywi\u015bcie, mademoiselle. Nie pozwol\u0119, \u017ceby cokolwiek ci si\u0119 sta\u0142o.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Leauge of legends – Project: MASTER YI —————————————————- WILLIAM Drogi skurwysynie\u2026 Nie, tak nie mog\u0119 zacz\u0105\u0107. Delmas szybko dowie si\u0119, \u017ce to ja napisa\u0142em. Drogi z\u0142odzieju ludzkiej duszy. Nie, te\u017c \u017ale. Uzna to za kiepski dowcip. Drogi cyganie\u2026 Oskar\u017c\u0105 mnie o ksenofobi\u0119. Szanowny obywatelu Kadic. – Pierdolona cenzura! \u2013 krzycz\u0119, po czym wyrzucam kolejn\u0105 zgniecion\u0105 …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":3762,"menu_order":15,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[64],"tags":[],"class_list":["post-3923","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-sekrety"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3923","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3923"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3923\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3929,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3923\/revisions\/3929"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3762"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3923"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3923"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3923"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}