Min\u0105\u0142 miesi\u0105c. Miesi\u0105c od kiedy Xana zosta\u0142 pokonany, miesi\u0105c od kiedy zosta\u0142 wyci\u0105gni\u0119ty z piek\u0142a, miesi\u0105c od kiedy ten rozdzia\u0142 zosta\u0142 zamkni\u0119ty. Miesi\u0105c, od kiedy wszyscy kopn\u0119li go w ty\u0142ek i powiedzieli, by radzi\u0142 sobie sam.<\/p>\n\n\n\n
William Dunbar by\u0142 wi\u0119\u017aniem Xany. Trafi\u0142 do piek\u0142a przez w\u0142asn\u0105 g\u0142upot\u0119, a przynajmniej wed\u0142ug reszty grupy w\u0142a\u015bnie tak to wygl\u0105da\u0142o. Wpad\u0142 przez to, \u017ce postanowi\u0142 porwa\u0107 si\u0119 z motyk\u0105 na s\u0142o\u0144ce. I porwa\u0142 si\u0119, dowiedzia\u0142 si\u0119 w ko\u0144cu czego tak pilnie strzeg\u0142a Yumi i szczerze m\u00f3wi\u0105c – gdyby m\u00f3g\u0142 cofn\u0105\u0142by si\u0119 w czasie i zamkn\u0105\u0142by sobie t\u0105 niewyparzon\u0105 g\u0119b\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Ten, kto sieje wiatr, zbiera burz\u0119.<\/p>\n\n\n\n
P\u0142aci\u0142 za swoje op\u0119tanie ka\u017cdego dnia, podczas, gdy wszyscy my\u015bleli, \u017ce nie pami\u0119ta\u0142. Ale nie mieli powodu, by pyta\u0107, czy wszystko by\u0142o w porz\u0105dku. Natomiast on rozpaczliwie prosi\u0142, by ktokolwiek wystosowa\u0142 w jego kierunku to durne pytanie. I cholera, jak \u017ca\u0142owa\u0142, \u017ce sam nie potrafi o tym gada\u0107. Nie umia\u0142 zmusi\u0107 siebie do wra\u017cliwo\u015bci, do wylania z siebie wszystkiego co najgorsze. By\u0142 wra\u017cliwy, ale nie mia\u0142 w zwyczaju du\u017co o sobie m\u00f3wi\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Xana postanowi\u0142 si\u0119 bawi\u0107, traktowa\u0107 go jak pieprzon\u0105 zabawk\u0119, bo m\u00f3g\u0142 i mia\u0142 do tego \u015brodki. Rozp\u0119ta\u0142 dooko\u0142a ch\u0142opaka piek\u0142o i zacz\u0105\u0142 wmawia\u0107, \u017ce przecie\u017c by\u0142a to jego wina. Zacz\u0105\u0142 zabija\u0107, mordowa\u0107 jego najbli\u017csz\u0105 rodzin\u0119, osoby, kt\u00f3re uwa\u017ca\u0142 za przyjaci\u00f3\u0142, a potem wcisn\u0105\u0142 mu w d\u0142o\u0144 n\u00f3\u017c i powiedzia\u0142, \u017ce to jego wina. A William uwierzy\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Od kiedy go \u015bci\u0105gn\u0119li ka\u017cdej nocy kr\u0119ci\u0142 si\u0119 w \u0142\u00f3\u017cku, przewraca\u0142 z boku na bok, m\u00f3wi\u0142 co\u015b pod nosem, nie\u015bwiadomie przykrywa\u0142 g\u0142ow\u0119 poduszk\u0105. \u015ani\u0142, przypomina\u0142 sobie, widzia\u0142 to coraz wyra\u017aniej. I dobrze wiedzia\u0142, \u017ce ka\u017cdy z wojownik\u00f3w ma go g\u0142\u0119boko gdzie\u015b. Nawet Aelita, kt\u00f3r\u0105 uwa\u017ca\u0142 za t\u0105 najbardziej rozumiej\u0105c\u0105, za zdrowy rozs\u0105dek grupy.<\/p>\n\n\n\n
Ale w ko\u0144cu posz\u0142a ona za reszt\u0105. Zreszt\u0105, nie mia\u0142a powodu, wystarczaj\u0105cego motywu, by stan\u0105\u0107 po stronie Anglika. By\u0142oby to szalone, gdyby w\u0142a\u015bnie stan\u0119\u0142a po jego stronie.<\/p>\n\n\n\n
Budzi\u0142 si\u0119 z krzykiem, zalany \u0142zami, alarmuj\u0105c p\u00f3\u0142 pi\u0119tra w internacie, u\u017ceraj\u0105c si\u0119 nast\u0119pnego dnia z debilami, kt\u00f3rzy zapomnieli pi\u0105tej klepki, uznaj\u0105c, \u017ce \u015bwietn\u0105 aktywno\u015bci\u0105 b\u0119dzie podk\u0142adanie mu kolejnych k\u0142\u00f3d pod nogi. Z czasem nauczy\u0142 si\u0119 zag\u0142usza\u0107 krzyki, zakrywa\u0107 sobie usta, pcha\u0107 w nie wszystko co popadnie, od ko\u0142dry zaczynaj\u0105c na w\u0142asnej d\u0142oni ko\u0144cz\u0105c. Wszystko byleby by\u0142 cicho.<\/p>\n\n\n\n
Tej nocy w og\u00f3le nie spa\u0142, bardziej my\u015bla\u0142. Ostatnio sprawia\u0142 wi\u0119cej problem\u00f3w ni\u017c si\u0119 spodziewano, a po nim mo\u017cna by\u0142o spodziewa\u0107 si\u0119 wszystkiego. W ko\u0144cu z poprzedniej szko\u0142y zosta\u0142 wyrzucony za rozwieszanie list\u00f3w mi\u0142osnych. Wszyscy powoli tracili do niego cierpliwo\u015b\u0107 i nawet je\u015bli zrobi\u0142 co\u015b dobrego to i tak zbiera\u0142 b\u0119cki. <\/p>\n\n\n\n
Fabryka od zawsze by\u0142a opuszczonym miejscem, odrobin\u0119 upiornym, gdy zapada\u0142a noc. Jednak przestawa\u0142o go to obchodzi\u0107, wszystko przestawa\u0142o mie\u0107 jakiekolwiek znaczenie. Mo\u017ce dlatego tak \u0142atwo by\u0142o mu przekroczy\u0107 pr\u00f3g budynku, zsun\u0105\u0107 si\u0119 po linie, wej\u015b\u0107 do windy.<\/p>\n\n\n\n
Reszta grupy w pewnym sensie wci\u0105\u017c widzia\u0142a w nim wroga, pomiota Xany. Patrzyli na niego i widzieli problem, by\u0107 mo\u017ce nawet potwora. Nie by\u0142 ju\u017c cz\u0142owiekiem, kim\u015b kogo napadni\u0119to podst\u0119pem. W ich oczach by\u0142 nieudacznikiem, ma\u0142o tego, by\u0142 nim nawet we w\u0142asnych oczach. Patrzy\u0142 w lustro i doskonale wiedzia\u0142 kim jest – ma\u0142olatem, kt\u00f3ry porwa\u0142 si\u0119 z wielkim mieczem na niemal nie\u015bmierteln\u0105 Scyfozoe.<\/p>\n\n\n\n
Way to go, Dunbar.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nacisn\u0105\u0142 przycisk, zjecha\u0142 na pi\u0119tro ni\u017cej, do interfejsu Superkomputera. Nie chcia\u0142 w\u0142\u0105cza\u0107 komputera, nie przysz\u0142o mu to nawet do g\u0142owy. Patrzy\u0142 tylko na maszyn\u0119 zaciskaj\u0105c pi\u0119\u015bci, kl\u0105\u0107 pod nosem po angielsku. Gotowa\u0142o si\u0119 w nim.<\/p>\n\n\n\n Chwyci\u0142 co\u015b w r\u0119ce, chyba metalow\u0105 rurk\u0119, to co by\u0142o najbli\u017cej. Podszed\u0142 do komputera, uni\u00f3s\u0142 r\u0119ce. Cisn\u0105\u0142 metalem w klawiatur\u0119, nast\u0119pnie w monitory. Da\u0142 si\u0119 porwa\u0107, uderza\u0142 i uderza\u0142. Krzycza\u0142, a nied\u0142ugo potem do krzyku do\u0142\u0105czy\u0142y r\u00f3wnie\u017c \u0142zy.<\/p>\n\n\n\n Kim by\u0142? Czym si\u0119 sta\u0142?<\/p>\n\n\n\n What have you become?<\/em><\/p>\n\n\n\n Zaleg\u0142 w ko\u0144cu na pod\u0142odze, kl\u0119cz\u0105c otoczony szcz\u0105tkami porz\u0105dnie uszkodzonej maszyny. Jeremie pewnie nie\u017ale by si\u0119 na niego wydar\u0142, a reszta posz\u0142aby za nim. Wypu\u015bci\u0142 rur\u0119 z u\u015bcisku, oddychaj\u0105c niespokojnie, \u0142apczywie. Przewr\u00f3ci\u0142 si\u0119 na pod\u0142og\u0119, run\u0105\u0142 jak d\u0142ugi. Zakry\u0142 oczy, a nast\u0119pnie uszy. To wszystko by\u0142o takie pojebane.<\/p>\n\n\n\n By\u0142 na granicy. Sta\u0142 si\u0119 potworem, od d\u0142u\u017cszej chwili nim by\u0142. <\/p>\n\n\n\n Stop looking for monsters under your bed.<\/em><\/p>\n\n\n\n You are the monster.<\/em><\/p>\n\n\n\n Autor: Finley<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Min\u0105\u0142 miesi\u0105c. Miesi\u0105c od kiedy Xana zosta\u0142 pokonany, miesi\u0105c od kiedy zosta\u0142 wyci\u0105gni\u0119ty z piek\u0142a, miesi\u0105c od kiedy ten rozdzia\u0142 zosta\u0142 zamkni\u0119ty. Miesi\u0105c, od kiedy wszyscy kopn\u0119li go w ty\u0142ek i powiedzieli, by radzi\u0142 sobie sam. William Dunbar by\u0142 wi\u0119\u017aniem Xany. Trafi\u0142 do piek\u0142a przez w\u0142asn\u0105 g\u0142upot\u0119, a przynajmniej wed\u0142ug reszty grupy w\u0142a\u015bnie tak to …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"parent":1782,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[45],"tags":[],"class_list":["post-3915","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-one-shoty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3915","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3915"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3915\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3916,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3915\/revisions\/3916"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3915"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3915"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3915"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}