<\/p>\n\n\n\n
Norma John – Blackbird<\/a><\/p>\n\n\n\n —————————–<\/p>\n\n\n\n WILLIAM<\/strong><\/p>\n\n\n\n Laboratorium po\u0142\u0105czone z superkomputerem robi wra\u017cenie. Pomieszczenie jest w kszta\u0142cie ogromnego kwadratu. W jego centrum znajduje si\u0119 podwy\u017cszenie w kszta\u0142cie p\u00f3\u0142kola o kolorze jasnozielonym, z kt\u00f3rego emituje jasne \u015bwiat\u0142o i jest pod\u0142\u0105czone kilkunastoma kablami, kt\u00f3re s\u0105 podpi\u0119te zar\u00f3wno do sufitu, jak i do pod\u0142ogi. Po lewej stronie p\u00f3\u0142kola znajduje si\u0119 nowoczesny, blado\u017c\u00f3\u0142ty, bia\u0142a klawiatura bez \u017c\u0105dnych nadruk\u00f3w oraz fotel oraz monitor ukazuj\u0105cy dziwne dane.<\/p>\n\n\n\n – To jest\u2026 niesamowite! \u2013 krzyczy z rado\u015bci Laura, a nast\u0119pnie podbiega do monitora. Z entuzjazmem czyta informacje, a nast\u0119pnie co\u015b pisze na nietypowej klawiaturze.<\/p>\n\n\n\n – Co ty robisz? \u2013 pyta Elitsa, podchodz\u0105c do niej.<\/p>\n\n\n\n – Szukam wielu informacji o tym superkomputerze. Poczekaj\u2026 – odpowiada Laura, po czym wy\u0142\u0105cza si\u0119 na chwil\u0119, pisz\u0105c co\u015b na klawiaturze \u2013 Dziwne\u2026<\/p>\n\n\n\n – O co chodzi? \u2013 pytam zainteresowany.<\/p>\n\n\n\n – Tutaj jest mowa o jakim\u015b wirusie. Ma nietypow\u0105 nazw\u0119\u2026<\/p>\n\n\n\n – Xana?<\/p>\n\n\n\n – O w\u0142a\u015bnie. Sk\u0105d to wiesz? \u2013 pyta Laura, zaskoczona moj\u0105 wiedz\u0105. Patrz\u0119 na Elits\u0119, jednak ona milczy. Jakby nie chcia\u0142aby tutaj w og\u00f3le przebywa\u0107. Dziwne, bo sama nas w to wmiesza\u0142a.<\/p>\n\n\n\n – Opowiem ci o tym jutro. Teraz wracajmy do Kadic, jest ju\u017c p\u00f3\u017ano \u2013 m\u00f3wi Ciri.<\/p>\n\n\n\n – Jest dopiero osiemnasta \u2013 komentuj\u0119 na korzy\u015b\u0107 Laury, co nie podoba si\u0119 Elitsie. Wiem, obieca\u0142em, \u017ce b\u0119d\u0119 jej lojalny, ale mam wra\u017cenie, \u017ce ona przesadza.<\/p>\n\n\n\n – A pokoje sprawdzaj\u0105 za p\u00f3\u0142 godziny. Nie mam poj\u0119cia jak ty, ale ja mam totalny ba\u0142agan i je\u017celi po raz kolejny mnie Jim na tym przy\u0142apie, to b\u0119d\u0119 mia\u0142a spory problem. Ja wracam do szko\u0142y. R\u00f3bcie co chcecie \u2013 odpowiada dziewczyna, po czym idzie do windy i znika.<\/p>\n\n\n\n Patrzymy z Laur\u0105 na siebie przez chwil\u0119. Ma bardzo \u0142adne, szare oczy. Ostatni raz je widzia\u0142em kilka lat temu.<\/p>\n\n\n\n – Idziemy? \u2013 pytam nieco zmieszany.<\/p>\n\n\n\n – Chyba nie mamy wyboru. Dop\u00f3ki nie znamy dok\u0142adnej trasy, to jeste\u015bmy zdani na \u0142ask\u0119 Elitsy \u2013 odpowiada zrezygnowana Laura, po czym schodzi z fotela i kieruje si\u0119 do windy. Id\u0119 za ni\u0105.<\/p>\n\n\n\n – Co lubisz robi\u0107? Poza fizyk\u0105 kwantow\u0105 oczywi\u015bcie \u2013 pyta Laura.<\/p>\n\n\n\n – Nic szczeg\u00f3lnego \u2013 odpowiadam.<\/p>\n\n\n\n – To znaczy?<\/p>\n\n\n\n – Muzyka, granie w gry, spanie\u2026<\/p>\n\n\n\n Na ostatnie s\u0142owo Laura \u015bmieje si\u0119. U\u015bmiecham si\u0119, widz\u0105c jej rado\u015b\u0107. Chwilowo jednak nie wie, \u017ce w rzeczywisto\u015bci nic nie wiem na temat fizyki kwantowej.<\/p>\n\n\n\n – Ale spanie to jest co\u015b pi\u0119knego, o co ci chodzi? \u2013 pytam ze \u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n – Spanie jako zainteresowanie, ciekawe \u2013 t\u0142umaczy dziewczyna.<\/p>\n\n\n\n – A ty? Co lubisz poza fizyk\u0105?<\/p>\n\n\n\n – Lubi\u0119 si\u0119 uczy\u0107, czyta\u0107 ksi\u0105\u017cki, te\u017c nic szczeg\u00f3lnego.<\/p>\n\n\n\n Nast\u0119puje cisza. Dr\u0119czy mnie my\u015bl, \u017ce ona ca\u0142y czas \u017cyje w przekonaniu, \u017ce jestem zwyk\u0142ym ch\u0142optasiem spod szkockiej wsi, kt\u00f3ry przez przypadek pojawi\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie tutaj. My\u015bl, \u017ce mog\u0119 straci\u0107 jakiekolwiek szanse u niej. My\u015bl, \u017ce tym razem nie dam rady jej zatrzyma\u0107 na d\u0142u\u017csz\u0105 chwil\u0119, ni\u017c rok szkolny.<\/p>\n\n\n\n My\u015bl, \u017ce ona si\u0119 dowie, kim naprawd\u0119 jestem.<\/p>\n\n\n\n – Wszystko w porz\u0105dku? \u2013 pyta Laura, zaniepokojona mn\u0105.<\/p>\n\n\n\n – S\u0142ucham? Tak! W porz\u0105dku\u2026 – odpowiadam zamy\u015blony, patrz\u0105c w dalek\u0105 pustk\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Te, go\u0142\u0105beczki! D\u0142ugo zamierzacie si\u0119 wlec? \u2013 krzyczy w oddali Elitsa, kt\u00f3ra stoi na kamieniu ze skrzy\u017cowanymi r\u0119koma na piersi, udaj\u0105c niezadowolenie. Albo faktycznie jest z\u0142a. Nie mog\u0119 zrozumie\u0107 tej kobiety ani wyczu\u0107 chwili, w kt\u00f3rej udaje kogo\u015b, a kiedy jest sob\u0105. Mo\u017ce kiedy\u015b to odkryj\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Ju\u017c idziemy. Czemu nas poganiasz? \u2013 m\u00f3wi niezadowolona Laura.<\/p>\n\n\n\n – M\u00f3wi\u0142am to wcze\u015bniej, moja kochana kuzynko \u2013 odpowiada Ciri.<\/p>\n\n\n\n – Zaraz b\u0119dziemy na miejscu.<\/p>\n\n\n\n – Sk\u0105d wiesz? \u2013 pytam zaciekawiony. Nie mog\u0119 uwierzy\u0107, \u017ce ju\u017c zapami\u0119ta\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 trasy.<\/p>\n\n\n\n – Tej cz\u0119\u015bci parku ci\u0119\u017cko nie kojarzy\u0107, ucz\u0105c si\u0119 w Kadic. Mn\u00f3stwo znajomych os\u00f3b tutaj si\u0119 b\u0142\u0105ka. Ty r\u00f3wnie\u017c \u2013 t\u0142umaczy spokojnie pani Einstein, patrz\u0105c na Elits\u0119.<\/p>\n\n\n\n Matko, jakie idiotyczne okre\u015blenie na ni\u0105 znalaz\u0142em. Prawdziwy ze mnie artysta.<\/p>\n\n\n\n – Przera\u017casz mnie. Tyle ci powiem \u2013 komentuje Ciri, po czym zeskakuje ze ska\u0142ki i idzie dalej. \u2013 Skoro wiesz, jak trafi\u0107, to was opuszczam. Widzimy si\u0119 p\u00f3\u017aniej.<\/p>\n\n\n\n Po tych s\u0142owach Elitsa jak szybko si\u0119 pojawi\u0142a, tak samo znika w oddali. Po drodze jej co\u015b wypada z kieszeni, jednak nie zwraca na to uwagi i idzie dalej.<\/p>\n\n\n\n – Dziwna jest \u2013 m\u00f3wi\u0119 po cz\u0119\u015bci do siebie.<\/p>\n\n\n\n – Jednak kochana na sw\u00f3j spos\u00f3b. Chocia\u017c jest bardzo nierozs\u0105dna. Czasami mam wra\u017cenie, \u017ce jestem bardziej odpowiedzialna od niej w wielu kwestiach. Ona nawet nie wie, na jakie studia chce i\u015b\u0107, a za rok ko\u0144czy t\u0119 szko\u0142\u0119!<\/p>\n\n\n\n – A ty na jakie chcesz i\u015b\u0107? \u2013 pytam z ciekawo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n – In\u017cynieria kwantowa. M\u00f3wi ci to co\u015b?<\/p>\n\n\n\n – No\u2026 mo\u017cna tak powiedzie\u0107 \u2013 odpowiadam zmieszany tematem. Znowu wracamy do fizyki, kt\u00f3ra podobno si\u0119 interesuj\u0119 i Laur\u0119 to cieszy. Jak mam powiedzie\u0107 jej prawd\u0119? Nie wiem, jaka b\u0119dzie jej reakcja. Czy odpu\u015bci sobie znajomo\u015b\u0107, czy b\u0119dzie z\u0142a przez kilka dni, a p\u00f3\u017aniej ju\u017c b\u0119dzie dobrze.<\/p>\n\n\n\n – Jeste\u015bmy na miejscu. Chcesz przyj\u015b\u0107 do mnie? \u2013 pyta Laura.<\/p>\n\n\n\n – Em\u2026 wiesz\u2026 przypomnia\u0142em sobie, \u017ce te\u017c musz\u0119 posprz\u0105ta\u0107. Innym razem \u2013 odpowiadam z j\u0105kaniem, po czym biegn\u0119 do swojego pokoju, nie patrz\u0105c na reakcj\u0119 dziewczyny, po drodze zagarniaj\u0105c rzecz Elitsy. P\u00f3\u017aniej jej oddam, chocia\u017c wydaje mi si\u0119, \u017ce zgubi\u0142a paczk\u0119 papieros\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n – B\u0142agam ci\u0119, pom\u00f3\u017c mi jako\u015b!<\/p>\n\n\n\n – Jak mam to zrobi\u0107? Nie powiem tego za ciebie, bo sam si\u0119 w to wpl\u0105ta\u0142e\u015b \u2013 odpowiada spokojnie Elitsa, zamykaj\u0105c szaf\u0119 na klucz. Nast\u0119pnie wzdycha g\u0142\u0119boko i siada po turecku na krze\u015ble, opieraj\u0105c \u0142okcie na kolanach. Wpatruj\u0119 si\u0119 w jej zielone oczy. Nie jest zadowolona z sytuacji.<\/p>\n\n\n\n – Dzisiaj Laura do mnie przyjdzie, bo mia\u0142am jej t\u0142umaczy\u0107 dzia\u0142anie Xany oraz superkomputera. Je\u017celi chcesz, to zosta\u0144 do kolacji. Potem r\u00f3b co chcesz.<\/p>\n\n\n\n Wstaj\u0119 z \u0142\u00f3\u017cka, a nast\u0119pnie przeci\u0105gam si\u0119. Wbrew opiniom te \u0142\u00f3\u017cka s\u0105 bardzo niewygodne, szczeg\u00f3lnie, jak si\u0119 na nich za du\u017co siedzi. Albo to m\u00f3j brak przyzwyczajenia do takich szkolnych warunk\u00f3w. Nigdy nie by\u0142em w internacie, i nie s\u0105dzi\u0142em, \u017ce do niego kiedykolwiek trafi\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Willy\u2026 nie mog\u0119 ci w tym pom\u00f3c. Zapewniam ci\u0119, \u017ce bardzo chc\u0119. Musisz si\u0119 zda\u0107 na moj\u0105 porad\u0119 sprzed kilku dni i \u0142ud szcz\u0119\u015bcia.<\/p>\n\n\n\n Willy? Nie pami\u0119tam, \u017ceby kiedykolwiek kto\u015b tak do mnie m\u00f3wi\u0142. Ca\u0142kiem to mi\u0142e.<\/p>\n\n\n\n – Rozumiem. Planujesz co\u015b robi\u0107 po sko\u0144czeniu szko\u0142y?<\/p>\n\n\n\n – Jak wszystko dobrze si\u0119 potoczy, to wracam do siebie \u2013 odpowiada Elitsa – Do swoich przyjaci\u00f3\u0142, do rodziny\u2026 chwilami \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce wybra\u0142am internat tak daleko \u2013 kontynuuje rozmarzona.<\/p>\n\n\n\n – Dlaczego?<\/p>\n\n\n\n – Francja jest pi\u0119kna. Ale po tak d\u0142ugim odci\u0119ciu od najbli\u017cszych cz\u0142owiek ma po prostu do\u015b\u0107. Zrozumiesz to kiedy\u015b. Jeste\u015b nowy, wi\u0119c nie dziwi\u0119 si\u0119, \u017ce jeszcze nie odczuwasz tej t\u0119sknoty.<\/p>\n\n\n\n \u201eSkoro jest tutaj moja ukochana osoba z poprzedniej szko\u0142y, to nie ma co si\u0119 dziwi\u0107\u201d<\/em> \u2013 my\u015bl\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Masz mo\u017ce fajki? Nie mog\u0119 znale\u017a\u0107 swoich, a to by\u0142a ostatnia paczka.<\/p>\n\n\n\n – Nie \u2013 k\u0142ami\u0119. Mo\u017ce si\u0119 oduczy tego ci\u0105g\u0142ego palenia po po\u0142udniu. <\/em>\u2013 Czemu palisz?<\/p>\n\n\n\n Elitsa patrzy na mnie zaskoczona. Zupe\u0142nie nie spodziewa\u0142a takiego pytania.<\/p>\n\n\n\n – Tak jako\u015b wysz\u0142o.<\/p>\n\n\n\n – A ile mia\u0142a\u015b lat, jak po raz pierwszy zapali\u0142a\u015b?<\/p>\n\n\n\n – Nie pami\u0119tam. Mo\u017ce od roku, dw\u00f3ch lat. Serio nie pami\u0119tam.<\/p>\n\n\n\n Patrz\u0119 na ni\u0105 z lekkim politowaniem. Chyba jej jednak oddam t\u0119 paczk\u0119, bo i tak kupi sobie nast\u0119pn\u0105. Jest pe\u0142noletnia, wi\u0119c dzia\u0142a zgodnie z prawem. Wyci\u0105gam z kieszeni paczk\u0119, po czym daj\u0119 jej do r\u0119ki.<\/p>\n\n\n\n – Zgubi\u0142a\u015b po drodze. Ciesz si\u0119, \u017ce Laura ich nie zauwa\u017cy\u0142a, bo by\u015b ich nie odzyska\u0142a.<\/p>\n\n\n\n – I tak wie, \u017ce pal\u0119 \u2013 odpowiada zadowolona Elitsa, chowaj\u0105c odzyskan\u0105 paczk\u0119. \u2013 Idziesz?<\/p>\n\n\n\n – Gdzie?<\/p>\n\n\n\n – Tam, gdzie ostatnio.<\/p>\n\n\n\n – Mog\u0119 chcie\u0107 i\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n – To ruszaj ty\u0142ek, zd\u0105\u017cymy jeszcze przed kolacj\u0105 p\u00f3j\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n – A\u017c tak chce ci si\u0119 pali\u0107? \u2013 pytam ze z\u0142o\u015bliwym u\u015bmiechem, na co Elitsa odpowiada popchni\u0119ciem mnie do drzwi. Niezbyt mocno to zrobi\u0142a, ale lepiej jej tego nie powiem, bo mnie zaraz zad\u017aga swoj\u0105 kolekcj\u0105 no\u017cy.<\/p>\n\n\n\n Stoimy w skupieniu, patrz\u0105c na S\u0142o\u0144ce uciekaj\u0105ce w g\u0142\u0105b blok\u00f3w. Niebo ma r\u00f3\u017cne odcienie r\u00f3\u017cowego, czerwonego oraz niebieskiego. W parku nie ma ani jednej \u017cywej istoty, nawet zwierz\u0105t. Jakby \u015bwiat zamar\u0142 na kilka sekund i jestem tego \u015bwiadkiem. Przyznaj\u0119, \u017ce jest to nawet mi\u0142e uczucie.<\/p>\n\n\n\n – Ile to b\u0119dzie mniej wi\u0119cej trwa\u0107? \u2013 pytam Elits\u0119, kt\u00f3ra patrzy zadumana przed siebie. Czu\u0107 od niej ca\u0142y czas zapach tytoniu.<\/p>\n\n\n\n – To zale\u017cy o co pytasz.<\/p>\n\n\n\n – O to, jak d\u0142ugo b\u0119dziemy w\u0119szy\u0107 w fabryce i szuka\u0107 wszelkich informacji o Xanie.<\/p>\n\n\n\n Dziewczyna wzdycha g\u0142o\u015bno, po czym spokojnie odpowiada:<\/p>\n\n\n\n – Dop\u00f3ki nie dowiemy si\u0119 wszystkiego o nim. Jak powsta\u0142, co zamierza zrobi\u0107, gdzie si\u0119 znajduje oraz jak go pokona\u0107.<\/p>\n\n\n\n – A tak czasowo? \u2013 pytam, na co Elitsa mierzy mnie wzrokiem. Czyli ona sama nie wie.<\/p>\n\n\n\n – Mo\u017ce kilka tygodni lub miesi\u0119cy, albo ta sprawa b\u0119dzie si\u0119 ci\u0105gn\u0105\u0107 za nami do ko\u0144ca \u017cycia. Tego nie da si\u0119 przeliczy\u0107 na godziny \u2013 skr\u0119ca g\u0142ow\u0119 ponownie na puste ulice Francji \u2013 Nie bez powodu Xana istnieje. Musz\u0119 wiedzie\u0107, dlaczego.<\/p>\n\n\n\n – Dlaczego akurat ty? \u2013 dopytuj\u0119 zaciekawiony.<\/p>\n\n\n\n – Za du\u017co chcesz wiedzie\u0107, Dunbar \u2013 Ciri gasi papierosa i wyrzuca za balkon. Bez s\u0142owa wraca do szko\u0142y, a ja id\u0119, niczym przegrany wojownik, za ni\u0105.<\/p>\n\n\n\n Siedzimy w pokoju Laury, kt\u00f3ry diametralnie r\u00f3\u017cni si\u0119 od tego, jaki ma Elitsa. Jest odrobin\u0119 mniejszy, a \u0142\u00f3\u017cko jest ustawione po prawej stronie. Na biurku le\u017c\u0105 dwa stosy przer\u00f3\u017cnych ksi\u0105\u017cek i encyklopedii. \u015awiec\u0105 w nim dwie lampy \u2013 jedna zawieszona nad \u0142\u00f3\u017ckiem, a druga przy biurku. \u015aciany maj\u0105 delikatny, niebieski kolor. Wszystko, za biurkiem, jest wysprz\u0105tane i zadbane. Wida\u0107, \u017ce jest to pok\u00f3j osoby zorganizowanej, jak\u0105 jest pani Einstein. Charakterystyczny dla niej srebrny tablet trzyma w r\u0119ce, niczym swoje dziecko.<\/p>\n\n\n\n Laura siedzi na krze\u015ble, trzymaj\u0105c jedn\u0105 nog\u0119 na drugiej, skupiona na mnie. Czy\u017cby wiedzia\u0142a, co chc\u0119 jej powiedzie\u0107? W\u0142a\u015bciwie, to przyszed\u0142em tutaj z Elits\u0105 w zupe\u0142nie innym celu \u2013 mieli\u015bmy wsp\u00f3lnie rozmawia\u0107 o Xanie. Musz\u0119 jej w ko\u0144cu wyzna\u0107 prawd\u0119, nie mog\u0119 wiecznie brn\u0105\u0107 w to jedno, z pozoru niewinne k\u0142amstwo.<\/p>\n\n\n\n – Musz\u0119 ci co\u015b powiedzie\u0107, Lauro \u2013 zaczynam zdenerwowany. D\u0142onie splatam w koszyk, stukaj\u0105c kciukami. Bezradny patrz\u0119 na Elits\u0119, kt\u00f3ra nie zwraca na mnie uwagi. Ma grobow\u0105 min\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Zostawi\u0119 was samych\u2026 – m\u00f3wi dziewczyna, wstaj\u0105c i zmierzaj\u0105c w kierunku drzwi. Kiedy otwiera je i chce wyj\u015b\u0107, Laura m\u00f3wi:<\/p>\n\n\n\n – Zosta\u0144.<\/p>\n\n\n\n Elitsa patrzy na swoj\u0105 kuzynk\u0119 zaskoczona jej postaw\u0105. Sam nie ukrywam zdziwienia. Mo\u017ce jednak niczego si\u0119 nie spodziewa? Mo\u017ce jest ten niewielki promyk nadziei, kt\u00f3ry uratuje mnie przez koszmarem, jaki czeka?<\/p>\n\n\n\n – William, ja wiem, co chcesz powiedzie\u0107. Domy\u015bli\u0142am si\u0119 jaki\u015b czas temu.<\/p>\n\n\n\n Po tych s\u0142owach czuj\u0119, jak wzrasta mi tempo, a serce bije coraz g\u0142o\u015bniej. Jak to mo\u017cliwe, \u017ce w przeci\u0105gu kilku dni dziewczyna zorientowa\u0142a si\u0119, \u017ce jest co\u015b nie tak? Przeceni\u0142em swoje mo\u017cliwo\u015bci? A mo\u017ce wszystkie informacje o intuicji kobiet, s\u0105 jednak prawdziwe? Nie chce mi si\u0119 wierzy\u0107, \u017ce Elitsa wszystko powiedzia\u0142a. Obieca\u0142a mi lojalno\u015b\u0107, tak samo ja.<\/p>\n\n\n\n – Zastanawia mnie tylko jedno. Dlaczego mi niczego od razu nie powiedzia\u0142e\u015b?<\/p>\n\n\n\n Milcz\u0119, ca\u0142kowicie zbity z tropu. Oszuka\u0142em kobiet\u0119, kt\u00f3r\u0105 znam od \u0142adnych paru lat. Zupe\u0142nie nie wiem, co odpowiedzie\u0107. Mia\u0142em ca\u0142\u0105 wypowied\u017a w g\u0142owie, jednak po jej s\u0142owach moja obrona znikn\u0119\u0142a, jakbym nigdy wcze\u015bniej na ten temat nie my\u015bla\u0142.<\/p>\n\n\n\n – Chcia\u0142em, naprawd\u0119. Ba\u0142em si\u0119 twojej reakcji.<\/p>\n\n\n\n – Czy\u017cby? \u2013 pyta Laura, a nast\u0119pnie k\u0142adzie tablet na ksi\u0105\u017cki i wstaje. Robi jedno okr\u0105\u017cenie po pokoju. Potem kolejne, a narastaj\u0105ca cisza staje si\u0119 coraz bardziej przera\u017caj\u0105ca.<\/p>\n\n\n\n – Polubi\u0142em Ciebie i nie chcia\u0142em, \u017ceby przez jeden\u2026 przedmiot przesta\u0142a\u015b ze mn\u0105 w og\u00f3le utrzymywa\u0107 kontakt. Rozumiesz?<\/p>\n\n\n\n – Zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce nikt w tej szkole nie interesuje si\u0119 fizyk\u0105 kwantow\u0105, tak jak ja. K\u0142ami\u0105c w ten spos\u00f3b, pokaza\u0142e\u015b, \u017ce ci na mnie zale\u017cy. Nawet jest to urocze na sw\u00f3j spos\u00f3b \u2013 po tych s\u0142owach, u\u015bmiecha si\u0119. Odwzajemniam to.<\/p>\n\n\n\n – Jednak to nie zmienia faktu, \u017ce mnie ok\u0142ama\u0142e\u015b, a tego nie toleruj\u0119.<\/p>\n\n\n\n Bior\u0119 g\u0142\u0119boki wdech, nadal przera\u017cony tym, co mo\u017ce si\u0119 zaraz sta\u0107. Pomimo tylu lat, nadal nie wiem, jak si\u0119 zachowuje w takiego typu sytuacjach.<\/p>\n\n\n\n – Wybaczysz mi? \u2013 pytam nie\u015bmia\u0142o. \u2013 Prosz\u0119\u2026<\/p>\n\n\n\n – Jeste\u015b w porz\u0105dku, Dunbar \u2013 odpowiada Laura. Zupe\u0142nie jak Elitsa.<\/em>– Ca\u0142y dzie\u0144 si\u0119 zastanawia\u0142am, co zrobi\u0107. Post\u0105pi\u0142e\u015b nie w porz\u0105dku, ale zdajesz sobie z tego spraw\u0119. Poza tym, sama nie chc\u0119 straci\u0107 kontaktu. Nie pami\u0119tam, kiedy po raz ostatni przy kim\u015b si\u0119 tak otworzy\u0142am.<\/p>\n\n\n\n Patrz\u0119 na ni\u0105, u\u015bmiechni\u0119ty tak mocno, jak tylko umiem. Ona mi wybaczy\u0142a. Nie strac\u0119 z ni\u0105 kontaktu, tak jak wtedy, w Anglii. Nadal nie mo\u017ce to do mnie dotrze\u0107.<\/p>\n\n\n\n Wstaj\u0119 z \u0142\u00f3\u017cka i podchodz\u0119 do niej. Przytulamy si\u0119 na zgod\u0119. W \u015brodku jestem najszcz\u0119\u015bliwsz\u0105 osob\u0105 na \u015bwiecie. Wiem, \u017ce nie mog\u0119 zrobi\u0107 takiej g\u0142upoty po raz kolejny.<\/p>\n\n\n\n – Zgoda? \u2013 pytam dla pewno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n – Zgoda \u2013 odpowiada przekonana Laura.<\/p>\n\n\n\n Cudown\u0105 chwil\u0119 przerywa zamkni\u0119cie drzwi. Otwieram oczy, a tam stoi Elitsa. W r\u0119ce trzyma notatnik. Dok\u0142adnie ten sam, w kt\u00f3rym widzia\u0142em ciekawe rysunki. Przynajmniej teraz wiem, \u017ce na nich widnieje Xana.<\/p>\n\n\n\n Pokazuj\u0119 jej kciuk w g\u00f3r\u0119, jako fina\u0142 wyja\u015bnienia ca\u0142ej sytuacji. Zastanawiam si\u0119, jakim cudem wysz\u0142a niezauwa\u017cenie z pokoju, pomimo zakazu Laury. Po niej mo\u017cna si\u0119 w\u0142a\u015bciwie wszystkiego spodziewa\u0107.<\/p>\n\n\n\n – Czy mo\u017cemy przej\u015b\u0107 do w\u0142a\u015bciwego tematu, jaki mieli\u015bmy poruszy\u0107? \u2013 pyta Ciri, lekko psuj\u0105c atmosfer\u0119. Mo\u017ce to i lepiej, w ko\u0144cu mieli\u015bmy rozmawia\u0107 o czym\u015b zupe\u0142nie innym.<\/p>\n\n\n\n – Pewnie \u2013 odpowiada szcz\u0119\u015bliwa Laura.<\/p>\n\n\n\n Rozmowa na temat Xany oraz plany dotycz\u0105ce odkrycia jego plan\u00f3w trwaj\u0105 do p\u00f3\u0142nocy. Pod koniec ju\u017c niewiele rozumiem z definicji, jakie przekazuj\u0105 mi na przemian Laura i Elitsa. Zm\u0119czenie walczy na r\u00f3wni z ciekawo\u015bci\u0105. Je\u017celi teraz przymkn\u0119 teraz oczy na minut\u0119, to zupe\u0142nie strac\u0119 jakiekolwiek poj\u0119cie o sytuacji. Walcz Dunbar, wy\u015bpisz si\u0119 p\u00f3\u017aniej. Nie my\u015bl teraz o spaniu, tylko o Xanie i o tym, jak go pokona\u0107.<\/p>\n\n\n\n Mo\u017ce jednak przymkn\u0119 oko. Jedno. Dos\u0142ownie na sekund\u0119.<\/p>\n\n\n\n – To chyba wszystko, co powinna\u015b wiedzie\u0107 \u2013 m\u00f3wi Elitsa, kt\u00f3ra jest w ma\u0142ym stopniu zm\u0119czona. Nie dziwi\u0119 si\u0119. T\u0142umaczy\u0142a wszystko od samego pocz\u0105tku w spos\u00f3b, aby\u015bmy zrozumieli.<\/p>\n\n\n\n – Kiedy chcecie si\u0119 wybra\u0107 do fabryki? \u2013 pyta Laura.<\/p>\n\n\n\n – Chcemy? \u2013 dopytuj\u0119, zaskoczony liczb\u0105 mnog\u0105 w zapytaniu.<\/p>\n\n\n\n – Chcemy. Jutro po po\u0142udniu. Spotkamy si\u0119 tam, gdzie ostatnio. Spr\u00f3bujcie si\u0119 tylko sp\u00f3\u017ani\u0107, a przysi\u0119gam, \u017ce po raz ostatni zobaczymy si\u0119 w tym gronie \u2013 odpowiada ch\u0142odno Ciri, a nast\u0119pnie kieruje si\u0119 do drzwi. Patrzy na mnie pytaj\u0105co, czy wychodz\u0119. Wstaj\u0119 z \u0142\u00f3\u017cka i wychodz\u0119 razem z ni\u0105.<\/p>\n\n\n\n – Odprowadzisz mnie?<\/p>\n\n\n\n – Jasne.<\/p>\n\n\n\n Na korytarzu panuje grobowa cisza. Daleko przed nami migocze zepsuta lampa, kt\u00f3ra nadaje klimat niczym z opuszczonego szpitala. Brakuje jedynie poniszczonych \u015bcian oraz rozwalonego sprz\u0119tu, kt\u00f3ry tonie pod stert\u0105 gruzu.<\/p>\n\n\n\n – Masz du\u017co szcz\u0119\u015bcia, \u017ce Laura ci odpu\u015bci\u0142a. Musia\u0142a faktycznie ciebie polubi\u0107 \u2013 m\u00f3wi Elitsa, co ledwo s\u0142ysz\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Zgadza si\u0119 \u2013 potwierdzam z u\u015bmiechem na twarzy.<\/p>\n\n\n\n – Widzimy si\u0119 jutro na \u015bniadaniu. A teraz spr\u00f3buj trafi\u0107 do pokoju, nie budz\u0105c nikogo z uczni\u00f3w ani nauczycieli. Taki ma\u0142y sprawdzian umiej\u0119tno\u015bci. Powodzenia \u2013 dodaje dziewczyna, po czym zamyka mi drzwi przed nosem.<\/p>\n\n\n\n Ma\u0142y sprawdzian. Ciekawe, co si\u0119 stanie, je\u017celi go oblej\u0119.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Norma John – Blackbird —————————– WILLIAM Laboratorium po\u0142\u0105czone z superkomputerem robi wra\u017cenie. Pomieszczenie jest w kszta\u0142cie ogromnego kwadratu. W jego centrum znajduje si\u0119 podwy\u017cszenie w kszta\u0142cie p\u00f3\u0142kola o kolorze jasnozielonym, z kt\u00f3rego emituje jasne \u015bwiat\u0142o i jest pod\u0142\u0105czone kilkunastoma kablami, kt\u00f3re s\u0105 podpi\u0119te zar\u00f3wno do sufitu, jak i do pod\u0142ogi. Po lewej stronie p\u00f3\u0142kola znajduje …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":3762,"menu_order":11,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[64],"tags":[],"class_list":["post-3889","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-sekrety"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3889","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3889"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3889\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3890,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3889\/revisions\/3890"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3762"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3889"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3889"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3889"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}