\u2013 Chod\u017a, Jeremie\u2026 jestem tu zupe\u0142nie sama. Chcia\u0142abym ci\u0119 zobaczy\u0107\u2026 dotkn\u0105\u0107\u2026 przypomnie\u0107 sobie, jak wygl\u0105da drugi cz\u0142owiek.<\/p>\n\n\n\n
Jeremie Belpois mi\u0119k\u0142 coraz to bardziej pod wp\u0142ywem pi\u0119knego, anielskiego u\u015bmiechu r\u00f3\u017cowow\u0142osej dziewczyny z ekranu Superkomputera. Nazywa\u0142a si\u0119 Aelita i znalaz\u0142 j\u0105 tutaj przypadkiem. Poszukiwa\u0142 cz\u0119\u015bci do swoich robot\u00f3w na konkurs. Winda w starej, opuszczonej fabryce okaza\u0142a si\u0119 dzia\u0142a\u0107 i w ten spos\u00f3b znalaz\u0142 sprz\u0119t w podziemiach.<\/p>\n\n\n\n
Tkni\u0119ty ciekawo\u015bci\u0105 uruchomi\u0142 go. I znalaz\u0142 co\u015b, co \u015bmia\u0142o m\u00f3g\u0142 nazwa\u0107 do\u015b\u0107 poetycko \u201ebram\u0105 do innego \u015bwiata\u201d oraz uwi\u0119zion\u0105 w nim dziewczyn\u0119, kt\u00f3ra dopiero z czasem przypomnia\u0142a sobie, jak rzeczywi\u015bcie si\u0119 nazywa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Sprowadz\u0119 ci\u0119 na ziemi\u0119\u2026 zobaczysz, jak wygl\u0105da realny \u015bwiat i wr\u00f3cisz do domu. \u2013 odpar\u0142 Jeremie, ale ju\u017c nie tak pewnie, jak poprzedniego dnia. I jeszcze poprzedniego.<\/p>\n\n\n\n
I tydzie\u0144 temu\u2026 i miesi\u0105c temu\u2026<\/p>\n\n\n\n
\u2013 Ale\u2026 nie mam w nim, gdzie si\u0119 podzia\u0107, przecie\u017c sam wiesz\u2026 \u2013 westchn\u0119\u0142a Aelita. Jej smutna mina i zrezygnowanie w g\u0142osie d\u017aga\u0142o Jeremiego prosto w serce. \u2013 A tak bardzo\u2026 tak bardzo chcia\u0142abym zobaczy\u0107, jak wygl\u0105dasz. I \u017ceby\u015b zobaczy\u0142 ten \u015bwiat moimi oczami\u2026 \u017ceby\u015b zrozumia\u0142, jak bardzo jest on pi\u0119kny i przera\u017caj\u0105cy.<\/p>\n\n\n\n
\u015awiat Aelity by\u0142 pi\u0119kny i przera\u017caj\u0105cy jednocze\u015bnie.<\/p>\n\n\n\n
Od najm\u0142odszych lat zreszt\u0105 naznaczona by\u0142a w pewien spos\u00f3b gniewem: na wiecznie nieobecnego w jej \u017cyciu ojca oraz przez niego, gdy matka robi\u0142a mu o ten brak w domu wyrzuty. Ich k\u0142\u00f3tnie nie mia\u0142y w zwyczaju przebiega\u0107 w zaciszu jednego pokoju.<\/p>\n\n\n\n
Aelita doskonale pami\u0119ta\u0142a, jak kuli\u0142a si\u0119 w swoim pokoju, we wn\u0119ce mi\u0119dzy szaf\u0105 a \u0142\u00f3\u017ckiem, i zakrywa\u0142a sobie z ca\u0142ych si\u0142 uszy. Do piersi przyciska\u0142a swoj\u0105 ukochan\u0105 maskotk\u0119, a\u017c nie zaczyna\u0142o jej bole\u0107. Ale trwa\u0142a tak dalej. Bo wiedzia\u0142a, \u017ce kiedy ods\u0142oni uszy, Waldo i Anthea nadal b\u0119d\u0105 si\u0119 obrzucali oskar\u017ceniami. Wszystko ko\u0144czy\u0142o si\u0119 w momencie, w kt\u00f3rym dziewczynka czu\u0142a wibracje. Oznacza\u0142y, \u017ce ojciec znowu wyszed\u0142 z domu, trzaskaj\u0105c drzwiami. Gdzie chodzi\u0142? Nie wiedzia\u0142a. Aelity to nie interesowa\u0142o. Cieszy\u0142a si\u0119 spokojem w ramionach matki, do kt\u00f3rej tuli\u0142a si\u0119 po wszystkim. To ona cz\u0119\u015bciej czyta\u0142a jej bajki do snu. Z ni\u0105 poznawa\u0142a \u015bwiat. Ojca pami\u0119ta\u0142a z nielicznych raz\u00f3w, gdy ten gra\u0142 na pianinie na parterze, zamienia\u0142 z ni\u0105 sporadyczne s\u0142owo, czy te\u017c przemyka\u0142 niczym duch, jakby w obawie, \u017ce zaczepi go jego w\u0142asne dziecko.<\/p>\n\n\n\n
Gdziekolwiek chodzi\u0142, okaza\u0142o si\u0119 to \u017ar\u00f3d\u0142em kolejnych problem\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Pewnego dnia mamy zabrak\u0142o: zabrali j\u0105 m\u0119\u017cczy\u017ani w czarnych ubraniach. Tata? Zaci\u0105gn\u0105\u0142 j\u0105 w dziwne miejsce, w swoje laboratorium, w kt\u00f3rym bawi\u0142 si\u0119 w\u2026 w kogo dok\u0142adnie? Naiwna w\u00f3wczas dziewczynka nie wiedzia\u0142a kompletnie jak to nazwa\u0107. Zaufa\u0142a mu, bo przecie\u017c nie mia\u0142a innego wyj\u015bcia. Zdawa\u0142 si\u0119 wiedzie\u0107, co si\u0119 dzia\u0142o, ale wiele wi\u0119cej jej nie m\u00f3wi\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Wpakowa\u0142 j\u0105 w skaner, w to dziwne, szumi\u0105ce urz\u0105dzenie i sam stan\u0105\u0142 naprzeciwko. Pozwoli\u0142, by to j\u0105 zamkn\u0119\u0142o, by zosta\u0142a poch\u0142oni\u0119ta, by zacz\u0119\u0142y dzia\u0107 si\u0119 kolejne, kompletnie nieznane jej rzeczy.<\/p>\n\n\n\n
Przede wszystkim, by\u0142y one przera\u017caj\u0105ce. Zupe\u0142nie jak to, \u017ce musia\u0142a wzi\u0105\u0107 oddech w zupe\u0142nie nowym \u015bwiecie.<\/p>\n\n\n\n
Jedyne, co kaza\u0142 jej zrobi\u0107 p\u00f3\u017aniej ojciec, to ucieka\u0107. \u0141atwo mu by\u0142o m\u00f3wi\u0107 w momencie, w kt\u00f3rym on by\u0142 unosz\u0105c\u0105 si\u0119 w powietrzu, \u015bwiec\u0105c\u0105 kulk\u0105 energii, a ona przypomina\u0142a cz\u0142owieka z krwi i ko\u015bci, naznaczonego jedynie elfimi cechami. Nie porusza\u0142a si\u0119 tak szybko. A musia\u0142a dotrze\u0107 do wie\u017cy, mkn\u0105c mi\u0119dzy nienaturalnie prostymi, wysokimi drzewami. Czym w og\u00f3le ona by\u0142a? Zabrak\u0142o czasu na wyja\u015bnienia: dosta\u0142a jedynie kierunek, w jakim powinna pobiec.<\/p>\n\n\n\n
Bieg\u0142a wi\u0119c \u2013 bo nie pozosta\u0142o jej nic wi\u0119cej. Kulka, kt\u00f3ra by\u0142a jej ojcem, znikn\u0119\u0142a. Gdzie, nie wiedzia\u0142a. By\u0142a osamotniona i ba\u0142a si\u0119 coraz bardziej. I gdzie by\u0142a mama? Zabrali j\u0105. Czy znajdzie j\u0105 tutaj? Czy te\u017c to mia\u0142a by\u0107 kryj\u00f3wka, w kt\u00f3rej przeczeka?<\/p>\n\n\n\n
Czemu tata nie szuka\u0142 mamy?<\/p>\n\n\n\n
Czemu\u2026 j\u0105 tam zostawi\u0142 sam\u0105, na ich pastw\u0119? Naprawd\u0119 jej nie ratowa\u0142\u2026?<\/p>\n\n\n\n
Zatrzyma\u0142a si\u0119. Przed sob\u0105 mia\u0142a wie\u017c\u0119: wysok\u0105, smuk\u0142\u0105, otoczon\u0105 bia\u0142ym blaskiem i z czarnymi pn\u0105czami u swojej podstawy. Nie wydawa\u0142o si\u0119, by do \u015brodka da\u0142o si\u0119 wej\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Nie wiedzia\u0142a, gdzie by\u0142a. Dok\u0105d zabra\u0142 j\u0105 ojciec i czemu kaza\u0142 jej ucieka\u0107 dalej samej\u2026?<\/p>\n\n\n\n
Ostatnie, co z tamtego momentu zapami\u0119ta\u0142a, to ko\u015bcista d\u0142o\u0144 na ramieniu i b\u0142ysk jadowicie zielonych oczu. Nagle znalaz\u0142a si\u0119 poza kraw\u0119dzi\u0105 dziwnej platformy, a palce zaciska\u0142y si\u0119 na jej szyi.<\/p>\n\n\n\n
I zlecia\u0142a w d\u00f3\u0142, do wody.<\/p>\n\n\n\n
To tam spotka\u0142a sw\u00f3j koszmar.<\/p>\n\n\n\n
By\u0142 wysoki i z pewno\u015bci\u0105 g\u00f3rowa\u0142 swoj\u0105 si\u0142\u0105 nad niczego nie\u015bwiadomym w tym miejscu dzieckiem. Aelita wierzga\u0142a nogami, ale nie mog\u0142a znale\u017a\u0107 pod stopami \u017cadnego gruntu. Krzycza\u0142a, ale nikt tego nie m\u00f3g\u0142 us\u0142ysze\u0107: zupe\u0142nie, jakby jej g\u0142os uwi\u0119ziony zosta\u0142 w p\u0119cherzach powietrza wydobywaj\u0105cych si\u0119 z jej ust. Szamota\u0142a si\u0119, pr\u00f3buj\u0105c oderwa\u0107 cudze palce od swojej szyi. Krzycza\u0142a, ile tylko w p\u0142ucach jeszcze mia\u0142a tchu \u2013 a tego wy\u0142\u0105cznie ubywa\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
\u201e<\/em>Po co tak krzyczysz? Nikt ci\u0119 nie s\u0142yszy. Nikt po ciebie nie przyjdzie. By\u0142o biec szybciej.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Szarpn\u0119\u0142a si\u0119 jeszcze kilka razy, nim \u015bwiat zala\u0142a ciemno\u015b\u0107. Co sta\u0142o si\u0119 p\u00f3\u017aniej? Nie wiedzia\u0142a kompletnie, ale obudzi\u0142a si\u0119 na brzegu i wydawa\u0142o jej si\u0119, \u017ce by\u0142a ju\u017c noc. Widzia\u0142a zaskakuj\u0105co dobrze w otaczaj\u0105cej j\u0105 ciemno\u015bci, a l\u00f3d nie by\u0142 tak zimny, jak powinien by\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Tato\u2026? \u2013 powiedzia\u0142a, wspieraj\u0105c si\u0119 d\u0142o\u0144mi, by wsta\u0107: albo chocia\u017c kl\u0119kn\u0105\u0107. \u2013 Tato!? \u2013 ponowi\u0142a ju\u017c g\u0142o\u015bniej.<\/p>\n\n\n\n Ale nikt jej nie odpowiedzia\u0142.<\/p>\n\n\n\n Aelita spojrza\u0142a w kierunku wody, z kt\u00f3rej prawdopodobnie wyp\u0142yn\u0119\u0142a. Przypomnia\u0142a sobie o dziwnej osobie o jadowicie zielonych oczach, kt\u00f3ra zamiast zwyczajnych \u017arenic mia\u0142a tam nigdy niewidziany przez ni\u0105 wcze\u015bniej znak: kropka, dwa okr\u0119gi i cztery kreseczki: jedna na g\u00f3rze, trzy na g\u00f3rze. Nie wiedzia\u0142a, co on oznacza\u0142. Czy to by\u0142a kolejna rzecz, o jakiej nie powiedzia\u0142 jej tata? Gdzie on w og\u00f3le si\u0119 podziewa\u0142?<\/p>\n\n\n\n \u2013 Tato\u2026! \u2013 zawo\u0142a\u0142a, po raz ostatni wrzeszcz\u0105c, ile tylko jeszcze zosta\u0142o jej si\u0142.<\/p>\n\n\n\n Naprawd\u0119 zostawi\u0142 j\u0105 tu sam\u0105?<\/p>\n\n\n\n Gdy otrz\u0105sn\u0119\u0142a si\u0119, stan\u0119\u0142a i chwiejnym krokiem posz\u0142a w kierunku wie\u017cy. Wygl\u0105da\u0142a zupe\u0142nie jak latarnia morska.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Jak si\u0119 tam w og\u00f3le znalaz\u0142a\u015b? \u2013 zapyta\u0142 Jeremie podczas jednej z rozm\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Nie pami\u0119tam\u2026 po prostu ju\u017c si\u0119 tutaj obudzi\u0142am. \u2013 sk\u0142ama\u0142a bez zaj\u0105kni\u0119cia.<\/p>\n\n\n\n \u201eNikt po ciebie nie przyjdzie. By\u0142o biec szybciej.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Ta obietnica wyci\u0105gni\u0119cia jej stamt\u0105d j\u0105 ca\u0142kiem zaczyna\u0142a bawi\u0107. Naprawd\u0119 jeszcze komukolwiek chcia\u0142o si\u0119 bawi\u0107 w takie oszukiwanie? Ona mia\u0142a ju\u017c do\u015b\u0107 obietnic bez pokrycia.<\/p>\n\n\n\n Tylko w wie\u017cy mog\u0142a czu\u0107 si\u0119 bezpiecznie. Chowa\u0142a si\u0119 w niej, wiedz\u0105c, \u017ce tylko tutaj mog\u0142a to sobie zapewni\u0107.<\/p>\n\n\n\n Tylko ona. Nikt inny.<\/p>\n\n\n\n Nauczy\u0142a si\u0119 przechodzi\u0107 mi\u0119dzy sektorami. Wystarczy\u0142o przesta\u0107 si\u0119 ba\u0107 zrzucenia siebie w przepa\u015b\u0107 w ciemno\u015bci wie\u017cy. Wiedzia\u0142a, \u017ce je\u017celi chcia\u0142a si\u0119 skry\u0107, powinna szuka\u0107 bia\u0142ego \u015bwiat\u0142a: a to poprowadzi j\u0105 zupe\u0142nie jak latarnia morska ku brzegowi \u2013 ku bezpiecze\u0144stwu.<\/p>\n\n\n\n Dziwny cz\u0142owiek zjawi\u0142 si\u0119 jeszcze trzy razy. Za ka\u017cdym razem ko\u0144czy\u0142o si\u0119 to tak samo: zostawa\u0142a zepchni\u0119ta do wody, ale ostatnie spotkanie sko\u0144czy\u0142o si\u0119 tym, \u017ce to wreszcie Aelita z\u0142apa\u0142a swojego napastnika za gard\u0142o.<\/p>\n\n\n\n \u201eNie potrzebuj\u0119, \u017ceby ktokolwiek mnie ratowa\u0142. Uratuj\u0119 si\u0119 sama.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Dlatego tak bardzo irytowa\u0142y j\u0105 zawzi\u0119te pr\u00f3by zabawy Jeremiego w wielkiego wybawc\u0119.<\/p>\n\n\n\n Aelita ju\u017c to przerabia\u0142a. Nikt nie m\u00f3g\u0142 jej uratowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n Dlatego cierpliwie czeka\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Koniec cz\u0119\u015bci pierwszej.<\/strong><\/em><\/p>\n\n\n\n Autorka: Morrigan<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u2013 Chod\u017a, Jeremie\u2026 jestem tu zupe\u0142nie sama. Chcia\u0142abym ci\u0119 zobaczy\u0107\u2026 dotkn\u0105\u0107\u2026 przypomnie\u0107 sobie, jak wygl\u0105da drugi cz\u0142owiek. Jeremie Belpois mi\u0119k\u0142 coraz to bardziej pod wp\u0142ywem pi\u0119knego, anielskiego u\u015bmiechu r\u00f3\u017cowow\u0142osej dziewczyny z ekranu Superkomputera. Nazywa\u0142a si\u0119 Aelita i znalaz\u0142 j\u0105 tutaj przypadkiem. Poszukiwa\u0142 cz\u0119\u015bci do swoich robot\u00f3w na konkurs. Winda w starej, opuszczonej fabryce okaza\u0142a si\u0119 …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":1782,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[45],"tags":[],"class_list":["post-3865","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-one-shoty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3865","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3865"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3865\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3866,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3865\/revisions\/3866"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3865"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3865"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3865"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}