<\/p>\n\n\n\n
Cinnamon War – Tell Me Now<\/u><\/a><\/p>\n\n\n\n —————————————<\/p>\n\n\n\n WILLIAM<\/strong><\/p>\n\n\n\n Przed oczami ca\u0142y czas mam obraz ciemnej chmury, kt\u00f3ra okaza\u0142a si\u0119 najgorszym koszmarem. Ostatnie milimetry, jakie mnie od niej dzieli\u0142y, zanim mnie zaatakowa\u0142a. Nie wiem, czy bardziej mnie to przerazi\u0142o, czy bawi\u0142o. Zaatakowa\u0142a mnie chmura w fabryce\u2026 bardziej komicznej sytuacji chyba nie mo\u017cna wymy\u015bli\u0107.<\/p>\n\n\n\n Kiedy si\u0119 budz\u0119, widz\u0119 jedynie bia\u0142y sufit. Od razu rozgl\u0105dam si\u0119 na boki. Jestem w gabinecie piel\u0119gniarskim. Tylko sk\u0105d si\u0119 tutaj wzi\u0105\u0142em? R\u00f3\u017cnica mi\u0119dzy przej\u015bciem do fabryki, a Kadic jest dosy\u0107 spora. Czy\u017cby Elits\u0119 si\u0119gn\u0119\u0142y wyrzuty sumienia i mnie tutaj przytarga\u0142a? Albo wszystko sobie wyobrazi\u0142em i tak naprawd\u0119 nie by\u0142o \u017cadnej fabryki i lataj\u0105cych no\u017cy.<\/p>\n\n\n\n Przy oknie siedzi Elitsa. O wilku mowa. Siedzi na parapecie wpatrzona w kartk\u0119.<\/p>\n\n\n\n – I po co za mn\u0105 szed\u0142e\u015b? M\u00f3wi\u0142am, \u017ce to si\u0119 \u017ale sko\u0144czy \u2013 m\u00f3wi, nie patrz\u0105c na mnie.<\/p>\n\n\n\n – Bez przesady. Nic si\u0119 nie sta\u0142o \u2013 odpowiadam ca\u0142kowicie nieprzej\u0119ty.<\/p>\n\n\n\n – Jedno pytanie \u2013 po tych s\u0142owach Elitsa wstaje i podchodzi bli\u017cej. \u2013 Pami\u0119tasz co\u015b?<\/p>\n\n\n\n – Szczerze? By\u0142 jaki\u015b czarny k\u0142\u0105b dymu, kt\u00f3ry jakim\u015b cudem prze ze mnie przelecia\u0142. Wi\u0119cej nie pami\u0119tam \u2013 t\u0142umacz\u0119, przypominaj\u0105c sobie o lataj\u0105cym no\u017cu \u2013 A, jeszcze \u015bwist no\u017ca, kt\u00f3ry o ma\u0142o co nie przedziurawi\u0142 mi ucha. Wyja\u015bnij mi to.<\/p>\n\n\n\n Elitsa wzdycha g\u0142o\u015bno, po czym kilka sekund spogl\u0105da za okno zaczyna wyja\u015bnia\u0107 ca\u0142\u0105 sytuacj\u0119, nie patrz\u0105c na mnie.<\/p>\n\n\n\n – Z tym no\u017cem to faktycznie przesadzi\u0142am. Ale musia\u0142am jako\u015b ci wyja\u015bni\u0107, \u017ceby\u015b za mn\u0105 nie szed\u0142 dalej. Specjalnie rzuci\u0142am tak blisko. Mia\u0142e\u015b si\u0119 wystraszy\u0107\u2026<\/p>\n\n\n\n – Co ci si\u0119 po cz\u0119\u015bci uda\u0142o. Od kiedy masz takiego dobrego cela?<\/p>\n\n\n\n – Wytrenowa\u0142am go sobie od mniej wi\u0119cej roku. W\u0142a\u015bnie w fabryce. Tam jest najwi\u0119kszy spok\u00f3j i najmniejsza szansa, \u017ce kto\u015b dostanie no\u017cem po \u0142apach.<\/p>\n\n\n\n – Nie rozumiem czego\u015b \u2013 komentuj\u0119. Na te s\u0142owa Elitsa patrzy na mnie z min\u0105, \u017cebym kontynuowa\u0142. Jest bardzo ciekawska, czasami nawet za bardzo. \u2013 Skoro tak dobrze rzucasz no\u2026 wiadomo czym, to dlaczego nie pokazujesz tego na zaj\u0119ciach?<\/p>\n\n\n\n – Po prostu mi si\u0119 nie chce. Niech ludzie my\u015bl\u0105, \u017ce jestem kiepska z rzut\u00f3w dyskiem, grania w siatk\u00f3wk\u0119, czy chocia\u017cby zwyk\u0142ego biegania. Wykreowali mnie tak\u0105.<\/p>\n\n\n\n Trwa cisza. Zupe\u0142nie nie wiem, co o tym wszystkim my\u015ble\u0107. Nie s\u0105dzi\u0142em, \u017ce zakoleguj\u0119 si\u0119 z osob\u0105, kt\u00f3re w szkole udaje leniw\u0105 oferm\u0119, a w rzeczywisto\u015bci jest ambitna i doskonale trafia w sw\u00f3j cel.<\/p>\n\n\n\n – Dlaczego zosta\u0142e\u015b wyrzucony ze szko\u0142y? \u2013 pyta Elitsa do\u015b\u0107 ostrym g\u0142osem. Zupe\u0142nie, jakby to nie ona si\u0119 odezwa\u0142a.<\/p>\n\n\n\n – Po co ci to wiedzie\u0107?<\/p>\n\n\n\n – To jest bardzo wa\u017cne.<\/p>\n\n\n\n – Sko\u0144cz t\u0119 nudn\u0105 dyskusj\u0119 i opowiedz, co si\u0119 tutaj dzieje \u2013 odpowiadam stanowczo. Dziewczyna milczy, zaciskaj\u0105c kciuki. Usta zaciska w w\u0105sk\u0105 lini\u0119, jakby si\u0119 zastanawia\u0142a, jak wybrn\u0105\u0107 z tej ca\u0142ej sytuacji. Ma bardzo s\u0142abe argumenty.<\/p>\n\n\n\n – W szkole grasuje Xana. To ta \u201eczarna chmura\u201d. Ka\u017cdego, kogo zaatakuje, oznacza w postaci kszta\u0142tu w kolorze takim, jakie maj\u0105 blizny. Poka\u017c mi lew\u0105 r\u0119k\u0119.<\/p>\n\n\n\n Sam spogl\u0105dam na swoj\u0105 d\u0142o\u0144 i zauwa\u017cam znak w kszta\u0142cie zodiakalnych bli\u017ani\u0105t. Z pocz\u0105tku si\u0119 przera\u017cam, jednak bardziej zastanawia mnie fakt, dlaczego akurat ten znak i na nadgarstku, a nie na przyk\u0142ad na przedramieniu.<\/p>\n\n\n\n – Widzisz? Tak Xana oznaczy\u0142 ciebie. Ja mam co\u015b takiego \u2013 t\u0142umaczy, po czym unosi cz\u0119\u015b\u0107 w\u0142os\u00f3w do g\u00f3ry, pokazuj\u0105c znami\u0119 na szyi. Wygi\u0119ty \u0142uk.<\/p>\n\n\n\n – My\u015bla\u0142em, \u017ce b\u0119dziesz mia\u0142a no\u017ce, skoro to jest twoja bro\u0144 \u2013 m\u00f3wi\u0119 z lekkim u\u015bmiechem na twarzy dla roz\u0142adowania nerwowej atmosfery. Bezskutecznie, Elitsa nadal ma grobow\u0105 min\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Sama nie wiem, dlaczego dosta\u0142am \u0142uk. Prawdopodobnie d\u0142ugo si\u0119 nie dowiem.<\/p>\n\n\n\n Siadam na \u0142\u00f3\u017cku i patrz\u0105c na ni\u0105, prosz\u0119 j\u0105 o jedn\u0105 rzecz, kt\u00f3ra mnie interesuje.<\/p>\n\n\n\n – Opowiedz mi o Xanie wszystko, co wiesz.<\/p>\n\n\n\n – W zasadzie, to niewiele. Jest to gro\u017any wirus, kt\u00f3ry powsta\u0142 w fabryce. Nie wiadomo, kto go stworzy\u0142 i w jakim celu. Wiem jedno. On chce przej\u0105\u0107 w\u0142adz\u0119 nad \u015bwiatem.<\/p>\n\n\n\n Nie odpowiadam. Chcia\u0142em tylko uko\u0144czy\u0107 szko\u0142\u0119, a zamiast tego dowiaduj\u0119 si\u0119, \u017ce jaki\u015b nieznany program chce wybi\u0107 po\u0142ow\u0119 \u015bwiata i rz\u0105dzi\u0107 jego reszt\u0105.<\/p>\n\n\n\n – Czy to wszystko? \u2013 pytam nie\u015bmia\u0142o, oszo\u0142omiony ca\u0142\u0105 sytuacj\u0105.<\/p>\n\n\n\n – Na razie tak. Teraz to ja mam do ciebie pytanie, na kt\u00f3re mo\u017cesz odpowiedzie\u0107, kiedy tylko zechcesz.<\/p>\n\n\n\n Unosz\u0119 brwi z zapytaniem. Zupe\u0142nie nie wiem, czego mam si\u0119 spodziewa\u0107.<\/p>\n\n\n\n – Czy pomo\u017cesz mi pokona\u0107 Xan\u0119?<\/p>\n\n\n\n Wtem do sali wchodzi szkolna piel\u0119gniarka, Yolanda Perraudin. Jest szczup\u0142\u0105 kobiet\u0105 \u015bredniego wzrostu. Ma kr\u00f3tkie blond w\u0142osy, \u015bci\u0119te na pazia. Jej uszy zdobi\u0105 okr\u0105g\u0142e kolczyki w kolorze niebieskim. Ubrana jest w fioletow\u0105 bluzk\u0119 i czarn\u0105 sp\u00f3dnic\u0119 do kolan. Ramiona s\u0105 zas\u0142oni\u0119te bia\u0142ym fartuchem z kieszeni\u0105 na lewej stronie, w kt\u00f3rej znajduj\u0105 si\u0119 dwa d\u0142ugopisy. Na widok Elitsy marszczy brwi i pyta:<\/p>\n\n\n\n – Nie powinna\u015b by\u0107 na lekcjach? Jest pi\u0119\u0107 minut po dzwonku.<\/p>\n\n\n\n Dziewczyna po tej wiadomo\u015bci jest zaskoczona, jednak sprytnie to maskuje. Nie zwr\u00f3ci\u0142em wcze\u015bniej na to uwagi, jak doskonale potrafi ukrywa\u0107 uczucia.<\/p>\n\n\n\n – Faktycznie. To ja ju\u017c id\u0119 \u2013 odpowiada, po czym odwraca si\u0119 w moim kierunku i szepcze \u2013 Zastan\u00f3w si\u0119 nad tym.<\/p>\n\n\n\n Nast\u0119pnie wybiega z gabinetu. Jeszcze przez chwil\u0119 patrz\u0119 na p\u00f3\u0142-otwarte drzwi, kt\u00f3re delikatnie poruszaj\u0105 si\u0119 w jedn\u0105 i drug\u0105 stron\u0119, niczym wahad\u0142o odliczaj\u0105ce ostatnie sekundy. Nie wiem co my\u015ble\u0107 o tym wszystkim. To, co powiedzia\u0142a Elitsa, brzmi bardziej jak doskona\u0142a fabu\u0142a do filmu science-fiction, a nie rzeczywisto\u015b\u0107. Chocia\u017c\u2026 kto by wybudowa\u0142 ogromny internat na pograniczu Pary\u017ca z innymi miastami? Ma\u0142o kto by si\u0119 na co\u015b takiego odwa\u017cy\u0142. Mo\u017ce mie\u0107 racj\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Jak si\u0119 czujesz? \u2013 pyta Yolanda, wytr\u0105caj\u0105c mnie z zamy\u015blenia.<\/p>\n\n\n\n – Dobrze \u2013 odpowiadam z u\u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n – Je\u017celi wszystko b\u0119dzie w porz\u0105dku, to jutro b\u0119dziesz m\u00f3g\u0142 wr\u00f3ci\u0107 na lekcje. Na razie zosta\u0144 i troch\u0119 odpocznij. Pono\u0107 porz\u0105dnie uderzy\u0142e\u015b si\u0119 w g\u0142ow\u0119\u2026 – m\u00f3wi piel\u0119gniarka, zapisuj\u0105c co\u015b w notesie. Nie odpowiadam, jedynie patrz\u0105c przez okno na ga\u0142\u0105\u017a, kt\u00f3ra ko\u0142ysze si\u0119 z ruchem wiatru.<\/p>\n\n\n\n Wtem co\u015b mi zaczyna nie pasowa\u0107. Wczoraj by\u0142 deszczowy dzie\u0144\u2026 chyba.<\/p>\n\n\n\n – Jaki jest dzisiaj dzie\u0144? \u2013 pytam z nienacka piel\u0119gniark\u0119.<\/p>\n\n\n\n – \u015aroda.<\/p>\n\n\n\n – Chodzi mi o dzie\u0144 miesi\u0105ca.<\/p>\n\n\n\n – No tak \u2013 komentuje Yolanda, \u015bmiej\u0105c si\u0119 cicho \u2013 Trzydziesty listopada.<\/p>\n\n\n\n Siedz\u0119 i patrz\u0119 na ni\u0105, jakbym w\u0142a\u015bnie zobaczy\u0142 ducha. Jak to mo\u017cliwe? Przecie\u017c dopiero co by\u0142 pierwszy tydzie\u0144 listopada. Zaraz\u2026 to ile ja w takim razie spa\u0142em?<\/p>\n\n\n\n Na razie nic nie mog\u0119 zrobi\u0107. Pozostaje mi jedynie le\u017ce\u0107 i czeka\u0107 do nast\u0119pnego dnia, z nadziej\u0105, \u017ce b\u0119d\u0119 si\u0119 m\u00f3g\u0142 wszystkiego dok\u0142adnie dowiedzie\u0107. K\u0142ad\u0119 si\u0119 na drugi bok i przymykam oczy.<\/p>\n\n\n\n Obudzi\u0142em si\u0119 w ciemnym pomieszczeniu. Widzia\u0142em jedynie swoje odbicie w ogromnym lustrze, kt\u00f3re zape\u0142nia\u0142o jedn\u0105 z czterech \u015bcian. Szybko wsta\u0142em i podszed\u0142em bli\u017cej. Mia\u0142em wra\u017cenie, \u017ce tam jest kto\u015b inny. Unios\u0142em lew\u0105 d\u0142o\u0144 do g\u00f3ry. Zauwa\u017cy\u0142em znak bli\u017ani\u0105t, kt\u00f3ry przyj\u0105\u0142 czarny kolor. Przygl\u0105da\u0142em si\u0119 przez jaki\u015b czas. Czu\u0142em, jakby co\u015b si\u0119 w tym znaku zmieni\u0142o. Tylko nie wiem, co konkretnie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Kiedy ponownie chcia\u0142em spojrze\u0107 na siebie, lustra ju\u017c nie by\u0142o. Jedynie kolejna pusta \u015bciana. Wtem poczu\u0142em dr\u0119twienie w lewej r\u0119ce. To, co zobaczy\u0142em, totalnie mnie zbi\u0142o z tropu.<\/em><\/p>\n\n\n\n Znak zacz\u0105\u0142 dziwnie pulsowa\u0107 i delikatnie zmienia\u0107 kolor na br\u0105zowy. Wtedy zacz\u0119\u0142a si\u0119 prawdziwa jazda bez trzymanki.<\/em><\/p>\n\n\n\n Pojawi\u0142a si\u0119 czarna chmura. Xana. W\u0142a\u015bnie by\u0142 przede mn\u0105 ten dziwny program, kt\u00f3ry chce zaw\u0142adn\u0105\u0107 nad \u015bwiatem b\u0119d\u0105c pod postaci\u0105 k\u0142\u0119bu dymu.<\/em><\/p>\n\n\n\n Wstrzyma\u0142em oddech z przera\u017cenia. Xana przygl\u0105da\u0142 mi si\u0119 w milczeniu. Nast\u0119pnie powiedzia\u0142 g\u0142osem, kt\u00f3ry przyprawia\u0142 mnie o dreszcze.<\/em><\/p>\n\n\n\n – Ciesz si\u0119 \u017cyciem. P\u00f3ki mo\u017cesz.<\/em><\/p>\n\n\n\n Po tych s\u0142owach pojawi\u0142a si\u0119 o\u015blepiaj\u0105ca biel.<\/em><\/p>\n\n\n\n – William? \u2013 pyta kto\u015b cicho. Otwieram oczy i odwracam si\u0119 z ciekawo\u015bci, kto to mo\u017ce by\u0107. Nie mog\u0119 uwierzy\u0107, kto mnie w\u0142a\u015bnie uwierzy\u0107.<\/p>\n\n\n\n Laura Gauthier. Dok\u0142adnie ta sama dziewczyna, kt\u00f3ra pracowa\u0142a nad zadaniami z fizyki kwantowej w bibliotece.<\/p>\n\n\n\n U\u015bmiecham si\u0119 do niej, jednak ona tego nie odwzajemnia. Troch\u0119 szkoda. Jeszcze nie mia\u0142em okazji widzie\u0107 j\u0105 u\u015bmiechni\u0119t\u0105.<\/p>\n\n\n\n – Co\u015b si\u0119 sta\u0142o?<\/p>\n\n\n\n – Nie, nie \u2013 odpowiada. \u2013 Chcia\u0142am tylko wiedzie\u0107, jak si\u0119 czujesz po\u2026 tym wszystkim. \u2013 dodaje po chwili.<\/p>\n\n\n\n Nie wiem, co odpowiedzie\u0107. Po tym wszystkim? Czy co\u015b jeszcze przegapi\u0142em poza zobaczeniem fabryki i rzekomo Xany?<\/p>\n\n\n\n – Wszystko w najlepszym porz\u0105dku. Jutro wracam normalnie na lekcje \u2013 k\u0142ami\u0119, nie chc\u0105c jej specjalnie martwi\u0107. Mo\u017cliwe, \u017ce nic nie wie o Xanie. Mo\u017ce b\u0119dzie lepiej dla niej. Jak to mo\u017cliwe, \u017ce ona jest kuzynk\u0105 Elitsy? W og\u00f3le nie s\u0105 do siebie podobne. Laura najpierw my\u015bli, a potem co\u015b robi. Z kolei Elitsa robi dok\u0142adnie na odwr\u00f3t. A mo\u017ce tak m\u00f3wi\u0105, bo do tego stopnia si\u0119 lubi\u0105? Sam nie wiem.<\/p>\n\n\n\n – To dobrze. Przynios\u0142am ci co\u015b. M\u00f3wi\u0142e\u015b, \u017ce lubisz fizyk\u0119 kwantow\u0105\u2026.<\/p>\n\n\n\n O cholera, zapomnia\u0142em o tym ca\u0142kowicie. Spokojnie, jako\u015b z tego wybrniesz.<\/p>\n\n\n\n – Trzymaj. Wczoraj sko\u0144czy\u0142am robi\u0107 wszystkie zadania. Tobie si\u0119 przyda \u2013 kontynuuje z u\u015bmiechem na twarzy. Szczerym, \u017cadnym wymuszanym. Chyba warto by\u0142o troch\u0119 przek\u0142ama\u0107 swoj\u0105 histori\u0119 dla tej pi\u0119knej chwili, kiedy widz\u0119, jak si\u0119 u\u015bmiecha. Kiedy nie siedzi z nosem w podr\u0119cznikach i swoim tablecie, skupiona nad czym\u015b bardzo wa\u017cnym.<\/p>\n\n\n\n Dunbar, nie zachwycaj si\u0119 teraz. Musisz jako\u015b za\u0142agodzi\u0107 t\u0119 sytuacj\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Dzi\u0119kuj\u0119, ale naprawd\u0119 nie trzeba \u2013 odpowiadam zmieszany, ca\u0142y czas trzymaj\u0105c ksi\u0105\u017ck\u0119 w r\u0119ce. B\u0142agam, niech si\u0119 nie zasmuci przez to.<\/p>\n\n\n\n – Oj tam, trzeba trzeba. Od\u015bwie\u017cysz sobie szare kom\u00f3rki \u2013 nalega Laura. Nie mog\u0119 jej zrobi\u0107 przykro\u015bci.<\/p>\n\n\n\n – Wi\u0119c\u2026 naprawd\u0119 dzi\u0119ki. Jeszcze dzisiaj zajrz\u0119 do niej \u2013 m\u00f3wi\u0119, nie wierz\u0105c w samego siebie. Mia\u0142em delikatnie powiedzie\u0107, \u017ce to bzdura, a zamiast tego dola\u0142em oliwy do ognia. Cudownie.<\/p>\n\n\n\n – Bardzo ci polecam. W razie czego mam jeszcze drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107, ale na razie sama jej nie sko\u0144czy\u0142am\u2026.<\/p>\n\n\n\n – Przeczytaj j\u0105 na spokojnie nawet i pi\u0119\u0107 razy. Mn\u0105 si\u0119 nie martw.<\/p>\n\n\n\n – Urocze to by\u0142o. Dobra, ja musz\u0119 ju\u017c i\u015b\u0107. Jutro mam klas\u00f3wk\u0119 z matematyki i musz\u0119 udowodni\u0107 temu Belpois, \u017ce jestem od niego lepsza\u2026<\/p>\n\n\n\n – Kto to jest Belpois? \u2013 pytam, s\u0142ysz\u0105c nieznane mi s\u0142owo. Znaczy, nazwisko. Niewa\u017cne.<\/p>\n\n\n\n – Nie znasz?! \u2013 krzyczy zaskoczona Laura, wyba\u0142uszaj\u0105c oczy. \u2013 Ah tak, uczysz si\u0119 od niedawna \u2013 dodaje, pouczaj\u0105c sam\u0105 siebie. Nawet nie musia\u0142em nic m\u00f3wi\u0107. Bystra jest.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Jeremie Belpois to jeden z najm\u0105drzejszych uczni\u00f3w w Kadic. Ze wszystkiego ma sz\u00f3stki, a sprawdziany ko\u0144czy pisa\u0107 w pi\u0119\u0107 minut, bez \u017cadnych \u015bci\u0105g, poza tymi, jakie ma w g\u0142owie \u2013 opowiada, a ws\u0142uchuj\u0119 si\u0119 nadzwyczaj dok\u0142adnie.<\/p>\n\n\n\n – Czyli chcesz mu utrze\u0107 nosa? Dobrze rozumiem?<\/p>\n\n\n\n – Mniej wi\u0119cej. Chc\u0119 mu pokaza\u0107, \u017ce nie zawsze b\u0119dzie ze wszystkiego najlepszy.<\/p>\n\n\n\n Te s\u0142owa mnie lekko przera\u017caj\u0105. Jak mo\u017cna mie\u0107 takie ambicje? Wiadomo, ka\u017cdy ma zupe\u0142nie inne, ale\u2026 nie\u017ale. Ja bym tak nie potrafi\u0142. Szybko bym sobie odpu\u015bci\u0142 i poszed\u0142 spa\u0107. Czyni to Laur\u0119 jeszcze bardziej tajemnicz\u0105. Przynajmniej dla mnie.<\/p>\n\n\n\n – Powodzenia. Na pewno ci si\u0119 uda \u2013 odpowiadam z u\u015bmiechem, dodaj\u0105c jej otuchy. Chyba ma\u0142o kto jej prawi komplementy lub wspiera psychicznie. Dziwne.<\/p>\n\n\n\n – Dzi\u0119ki. Jutro ci powiem, jak mi posz\u0142o.<\/p>\n\n\n\n – Ale\u2026<\/p>\n\n\n\n – Chodzisz z moj\u0105 kuzynk\u0105 do klasy. Znam wasz plan na pami\u0119\u0107 \u2013 przerywa Laura, ponownie u\u015bmiechaj\u0105c si\u0119 ca\u0142kowicie niewinnie. Ona jest zar\u00f3wno urocza, jak i przera\u017caj\u0105ca.<\/p>\n\n\n\n Laura wstaje i powoli wychodzi. Kiedy staje przy drzwiach, ostatni raz na mnie spogl\u0105da, a nast\u0119pnie znika tak szybko, jak si\u0119 pojawi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Dunbar, co\u015b ty najlepszego narobi\u0142, durniu jeden.<\/p>\n\n\n\n Spogl\u0105dam na ok\u0142adk\u0119 opas\u0142ego tomiska, jakie dosta\u0142em. Nie zach\u0119ca mnie to nawet do otwarcia ksi\u0105\u017cki na tytu\u0142ow\u0105 stron\u0119. Mn\u00f3stwo niebieskich wzor\u00f3w, uk\u0142adaj\u0105cych si\u0119 w pionowe linie na czarnym tle. Nie ma opcji, \u017ce to rusz\u0119. Teraz mam wa\u017cniejszy problem.<\/p>\n\n\n\n Jak mam teraz wyt\u0142umaczy\u0107 Laurze, \u017ce nie interesuj\u0119 si\u0119 t\u0105 fizyk\u0105 kwa-co\u015b tam?<\/p>\n\n\n\n Siedz\u0119 na \u0142\u00f3\u017cku, patrz\u0105c \u015blepo w sufit. Stukam palcami o materac, pr\u00f3buj\u0105c cokolwiek wymy\u015bli\u0107. Zdaj\u0119 sobie spraw\u0119, \u017ce to nie b\u0119dzie takie proste.<\/p>\n\n\n\n Mijaj\u0105 kolejne godziny, a ja nadal nic nie wymy\u015bli\u0142em. Nie wierz\u0119, \u017ce wpakowa\u0142em si\u0119 w takie g\u00f3wno. Do tego prawdopodobnie kiedy\u015b by\u0142em zakochany w\u0142a\u015bnie w Laurze. I chyba jestem nadal. Nie mog\u0142em przesta\u0107 patrze\u0107 na jej roze\u015bmiane, niebieskie oczy i u\u015bmiech, do kt\u00f3rego si\u0119 przyczyni\u0142em.<\/p>\n\n\n\n Wtem do gabinetu kto\u015b przychodzi. No b\u0142agam, czy nawet na chwil\u0119 nie mo\u017cna mie\u0107 spokoju? To ju\u017c trzecia osoba, kt\u00f3ra mnie odwiedza. Nie s\u0105dzi\u0142em, \u017ce b\u0119dzie a\u017c takie zainteresowanie.<\/p>\n\n\n\n – Zdecydowa\u0142e\u015b? \u2013 pada kr\u00f3tkie pytanie. Odwracam si\u0119. Znowu Elitsa.<\/p>\n\n\n\n – Uparta jeste\u015b.<\/p>\n\n\n\n – Nie, po prostu chce co nie co wiedzie\u0107. To nie jest \u017cadna zbrodnia \u2013 broni si\u0119 dziewczyna, podchodz\u0105c do mnie. \u2013 Zrozum, \u017ce zabawa z Xan\u0105 jest niebezpieczna.<\/p>\n\n\n\n – Ju\u017c to powtarza\u0142a\u015b. Pomog\u0119 ci. \u2013 odpowiadam, odrzucaj\u0105c my\u015bli dotycz\u0105ce Laury.<\/p>\n\n\n\n – Co\u015b znowu zrobi\u0142, \u017ce jeste\u015b taki zadr\u0119czony?<\/p>\n\n\n\n Patrz\u0119 na Elits\u0119, kt\u00f3ra stoi, opieraj\u0105c si\u0119 jedynie o ram\u0119 \u0142\u00f3\u017cka. Czeka na moj\u0105 odpowied\u017a. Nie wiem, czy jej to powiedzie\u0107, czy sobie darowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n Czuj\u0119, \u017ce musz\u0119 komu\u015b si\u0119 wygada\u0107 z tego, co narobi\u0142em.<\/p>\n\n\n\n – Dobra. Tylko nie zdziw si\u0119 za bardzo, bo to jest troch\u0119 zagmatwane. I si\u0119 nie \u015bmiej.<\/p>\n\n\n\n – Postaram si\u0119 \u2013 odpowiada dziewczyna, po czym siada na parapet, k\u0142adzie \u0142okie\u0107 na kolano, a d\u0142oni\u0105 podpiera podbr\u00f3dek.<\/p>\n\n\n\n – Wi\u0119c tak. Rozmawiaj\u0105c z Laur\u0105 najpierw zmy\u015bli\u0142em, m\u00f3wi\u0105c, \u017ce interesuj\u0119 si\u0119 jak\u0105\u015b fizyk\u0105 tak samo, jak ona. Potem si\u0119 okaza\u0142o, \u017ce te\u017c chodzi\u0142a do mojej starej szko\u0142y. Prawdopodobnie to w niej by\u0142em szale\u0144czo zakochany i rozwiesza\u0142em dla niej listy mi\u0142osne, przez kt\u00f3re wylecia\u0142em ze szko\u0142y. Oczywi\u015bcie nic jej nie powiedzia\u0142em. Podoba mi si\u0119 i nie chc\u0119 jej robi\u0107 przykro\u015bci.<\/p>\n\n\n\n – Nie chc\u0119 ci\u0119 szczeg\u00f3lnie martwi\u0107, ale ju\u017c to zrobi\u0142e\u015b. Ona nie znosi k\u0142amstwa \u2013 komentuje Elitsa, ledwo rozumiej\u0105c cokolwiek z tej historii. \u2013 Co masz zamiar zrobi\u0107? \u2013 pyta.<\/p>\n\n\n\n Wiedzia\u0142em, \u017ce to padnie.<\/p>\n\n\n\n – Jeszcze nic nie wymy\u015bli\u0142em. Pomo\u017cesz? Znasz j\u0105 du\u017co d\u0142u\u017cej, jak ja.<\/p>\n\n\n\n Dziewczyna milczy, wpatruj\u0105c si\u0119 w pod\u0142og\u0119. Kiedy dociera do niej, \u017ce zada\u0142em jej pytanie, otrz\u0105sa si\u0119, a nast\u0119pnie wstaje i podchodzi do mnie. Klepie mnie po ramieniu, m\u00f3wi\u0105c:<\/p>\n\n\n\n – Teraz jeste\u015bmy zab\u00f3jczym duetem, kt\u00f3ry chce zniszczy\u0107 Xan\u0119. Chc\u0119, czy nie, to musz\u0119 ci pom\u00f3c. Karma zawsze wraca. \u2013 na te s\u0142owa u\u015bmiecham si\u0119 szeroko, przytulaj\u0105c j\u0105 z rado\u015bci.<\/p>\n\n\n\n Ona nie jest taka straszna, za jak\u0105 si\u0119 uwa\u017ca.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Cinnamon War – Tell Me Now ————————————— WILLIAM Przed oczami ca\u0142y czas mam obraz ciemnej chmury, kt\u00f3ra okaza\u0142a si\u0119 najgorszym koszmarem. Ostatnie milimetry, jakie mnie od niej dzieli\u0142y, zanim mnie zaatakowa\u0142a. Nie wiem, czy bardziej mnie to przerazi\u0142o, czy bawi\u0142o. Zaatakowa\u0142a mnie chmura w fabryce\u2026 bardziej komicznej sytuacji chyba nie mo\u017cna wymy\u015bli\u0107. Kiedy si\u0119 budz\u0119, …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":3762,"menu_order":7,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[64],"tags":[],"class_list":["post-3860","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-sekrety"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3860","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3860"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3860\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3861,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3860\/revisions\/3861"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3762"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3860"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3860"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3860"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}