<\/p>\n\n\n\n
Kasia Mo\u015b – Flashlight<\/a><\/p>\n\n\n\n ———————————<\/p>\n\n\n\n ELITSA<\/strong><\/p>\n\n\n\n Po nieudanym przej\u015bciu do fabryki decyduj\u0119 si\u0119 na sprz\u0105tni\u0119cie swojego pokoju. Jestem lekko zaniepokojona jego stanem i tym, co mog\u0119 tutaj znale\u017a\u0107. Ostatni raz sprz\u0105tn\u0119\u0142am tutaj na Y\u0131lba\u015f\u0131<\/em>*, a od tego troch\u0119 ju\u017c min\u0119\u0142o.<\/p>\n\n\n\n Stoj\u0119 przy szafie. Bior\u0119 g\u0142\u0119boki oddech i otwieram drzwi. Sterta rzeczy wylecia\u0142a i tylko nieliczne pozosta\u0142y na p\u00f3\u0142kach. Dziwi\u0119 si\u0119, \u017ce zawarto\u015b\u0107 szafy nie przysypa\u0142a mnie po sam\u0105 szyj\u0119. Mo\u017ce to i lepiej, b\u0119dzie mniej do posprz\u0105tania. Wiem jedno – kiedy tylko sko\u0144cz\u0119, zawsze b\u0119d\u0119 mie\u0107 taki porz\u0105dek. No\u2026 przynajmniej do jutra.<\/p>\n\n\n\n Wszystkie ubrania rzucam na \u0142\u00f3\u017cko i zaczynam je przegl\u0105da\u0107. Jakby si\u0119 dok\u0142adnie przypatrze\u0107, to s\u0105 wszystkie mo\u017cliwe odcienie szarego oraz bia\u0142ego. Oczywi\u015bcie czarnych rzeczy tak\u017ce nie brakuje. Uk\u0142adam pi\u0119\u0107 ma\u0142ych stert \u2013 kr\u00f3tkie i d\u0142ugie spodnie, kr\u00f3tkie i d\u0142ugie bluzki oraz swetry. Wszystkie sk\u0142adam tak idealnie, jak tylko potrafi\u0119 i chowam na swoje miejsce.<\/p>\n\n\n\n Wtem s\u0142ysz\u0119 pukanie do drzwi. Spogl\u0105dam na godzin\u0119. Niedobrze.<\/p>\n\n\n\n Teraz jest godzina inspekcji, a m\u00f3j pok\u00f3j jest w totalnej rozsypce, je\u017celi mo\u017cna go tak okre\u015bli\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u00ad- Inspekcja! \u2013 krzyczy Jim, pukaj\u0105c ponownie.<\/p>\n\n\n\n – Mog\u0119 by\u0107 jako ostatnia w kolejce? \u2013 pytam przez drzwi z nadziej\u0105, \u017ce si\u0119 zgodzi.<\/p>\n\n\n\n – Wykluczone! Kiedy by\u0142em w wojsku, zawsze mieli\u015bmy idealny porz\u0105dek i g\u0142\u00f3wny dow\u00f3dca nigdy nas nie zaskoczy\u0142 swoj\u0105 wizyt\u0105.<\/p>\n\n\n\n Ostatnie zdanie mnie zaskakuje. To ju\u017c chyba pi\u0119tnasty zaw\u00f3d, w jakim by\u0142 ulubiony nauczyciel od wychowania fizycznego. Podejrzewam, \u017ce za sekund\u0119 powie swoje s\u0142ynne zdanie.<\/p>\n\n\n\n – Jednak wola\u0142bym o tym nie m\u00f3wi\u0107. No, otwieraj!<\/p>\n\n\n\n – Bardzo pana prosz\u0119. Pi\u0119tna\u015bcie minut wystarczy, \u017cebym sw\u00f3j pok\u00f3j doprowadzi\u0142a do perfekcyjnego stanu. Prosz\u0119 mi zaufa\u0107. Aktualnie jest tutaj totalna masakra! \u2013 k\u0142ami\u0119, \u017ceby zyska\u0107 na czasie. Oby \u0142ykn\u0105\u0142 t\u0119 historyjk\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Pi\u0119\u0107 minut \u2013 m\u00f3wi zrezygnowany Jim.<\/p>\n\n\n\n – Mo\u017ce jednak pi\u0119tna\u015bcie? \u2013 pytam.<\/p>\n\n\n\n – Dziesi\u0119\u0107 i ani sekundy d\u0142u\u017cej! \u2013 krzyczy nauczyciel, po czym idzie dalej. Oddycham z ulg\u0105. Co prawda nie sprz\u0105tn\u0119 idealnie swojego pokoju, jednak zd\u0105\u017c\u0119 pochowa\u0107 wszystkie rzeczy w najbardziej klasyczne miejsca na \u015bwiecie \u2013 pod \u0142\u00f3\u017cko oraz do szuflad.<\/p>\n\n\n\n Mija dziesi\u0119\u0107 minut. Zd\u0105\u017cy\u0142am wi\u0119kszo\u015b\u0107 rzeczy pochowa\u0107, jednak cz\u0119\u015b\u0107 pozosta\u0142a na biurku. Macham na to r\u0119k\u0105 i czekam na Jima. Chyba, \u017ce zapomnia\u0142 o tym, \u017ce mia\u0142 przyj\u015b\u0107 jeszcze na kontrol\u0119. Mo\u017ce to nawet i lepiej.<\/p>\n\n\n\n S\u0142ysz\u0119 pukanie do drzwi. Moje niedoczekanie.<\/p>\n\n\n\n \u00ad- Prosz\u0119! \u2013 krzycz\u0119 z udawan\u0105 rado\u015bci\u0105.<\/p>\n\n\n\n – Mam nadziej\u0119 Senel, \u017ce raczy\u0142a\u015b si\u0119 ruszy\u0107 i sprz\u0105tn\u0105\u0107 ten\u2026 – zaczyna Jim, jednak milknie na widok tego porz\u0105dku. Ja natomiast siedz\u0119 u\u015bmiechni\u0119ta.<\/p>\n\n\n\n \u00ad- M\u00f3wi\u0142 co\u015b pan profesor? Nie dos\u0142ysza\u0142am \u2013 m\u00f3wi\u0119 z lekka z\u0142o\u015bliwie.<\/p>\n\n\n\n – Nie, nie. Oby tak by\u0142o po raz ostatni, \u017ce przyjmuj\u0119 porz\u0105dek z op\u00f3\u017anieniem! To strata cennych dla mnie dziesi\u0119ciu minut joggingu.<\/p>\n\n\n\n Unosz\u0119 brwi ze zdziwienia, powstrzymuj\u0105c si\u0119 jednocze\u015bnie od \u015bmiechu.<\/p>\n\n\n\n – Zapewniam, \u017ce po raz ostatni poprosi\u0142am o dodatkowe dziesi\u0119\u0107 minut. Mo\u017ce ju\u017c pan \u015bmia\u0142o i\u015b\u0107 \u0107wiczy\u0107.<\/p>\n\n\n\n Morales nie odpowiada. Jedynie patrzy na mnie niezadowolony z mojej odpowiedzi, a nast\u0119pnie wychodzi. Kiedy zamykaj\u0105 si\u0119 drzwi, siadam na \u0142\u00f3\u017cku z ulg\u0105. Niewiele zabrak\u0142o, a dosta\u0142abym kolejny karny dy\u017cur.<\/p>\n\n\n\n Podchodz\u0119 do biurka i wyci\u0105gam z niego du\u017cy notes z po\u0142owicznym rysunkiem. Nast\u0119pnie bior\u0119 dwa o\u0142\u00f3wki oraz siadam, chc\u0105c zabra\u0107 si\u0119 dale za prac\u0119. Kiedy\u015b bardzo lubi\u0142am rysowa\u0107, jednak po wyprowadzce odechcia\u0142o mi si\u0119 cokolwiek tworzy\u0107.<\/p>\n\n\n\n Wtem ponownie kto\u015b puka do drzwi. Trzymam mocniej o\u0142\u00f3wek w r\u0119ce i wznosz\u0119 oczy do g\u00f3ry ze z\u0142o\u015bci. Nawet na chwil\u0119 nie mo\u017cna mie\u0107 spokoju.<\/p>\n\n\n\n Zrezygnowana wstaj\u0119 i id\u0119 otworzy\u0107 drzwi.<\/p>\n\n\n\n – M\u00f3w szybko, czego chcesz \u2013 m\u00f3wi\u0119 zniech\u0119cona, nie patrz\u0105c, kto w\u0142a\u015bnie przyszed\u0142.<\/p>\n\n\n\n – Co taka nie w humorze? \u2013 pyta William. Patrz\u0119 na niego zaskoczona. Kt\u00f3ra jest godzina, \u017ce nie siedzi jeszcze w bibliotece?<\/p>\n\n\n\n – Ty powiniene\u015b by\u0107 w bibliotece przesiadywa\u0107 kar\u0119.<\/p>\n\n\n\n – By\u0142em i ju\u017c od dw\u00f3ch godzin jestem wolny \u2013 odpowiada z zadowoleniem. \u2013 Ale nie ja w tej sprawie. Pono\u0107 masz \u0142adne notatki z przedmiot\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n – Kto ci takie bzdury powiedzia\u0142?! \u2013 pytam zaskoczona. Ja i \u0142adne notatki? \u015awietny \u017cart.<\/p>\n\n\n\n – Niewa\u017cne. Jutro b\u0119dzie kartk\u00f3wka z geografii.<\/p>\n\n\n\n – Sk\u0105d to\u2026<\/p>\n\n\n\n – Cicho! Powiem ci, jak mnie raczysz wpu\u015bci\u0107 do pokoju \u2013 przerywa William, patrz\u0105c na mnie z u\u015bmiechem. Wzdycham g\u0142o\u015bno, a nast\u0119pnie gestem r\u0119ki nakazuj\u0119 mu wej\u015b\u0107 do \u015brodka. Zamykam drzwi i patrz\u0119 na niego zar\u00f3wno zaciekawiona, jak i niezadowolona z jego wizyty.<\/p>\n\n\n\n – Dobra, teraz gadaj, sk\u0105d wiesz o kartk\u00f3wce.<\/p>\n\n\n\n – Fumet posiada taki dziwny, br\u0105zowy notatnik, w kt\u00f3rym zapisuje wszystkie plany na lekcje\u2026<\/p>\n\n\n\n – Ukrad\u0142e\u015b go?! \u2013 pytam z niedowierzaniem.<\/p>\n\n\n\n – Chyba oszala\u0142a\u015b. Tylko spojrza\u0142em do niego \u2013 odpowiada Dunbar z wrednym u\u015bmieszkiem. Zas\u0142aniam r\u0119k\u0105 oczy. Przez kilka sekund nic nie m\u00f3wi\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Ty to jednak debil jeste\u015b.<\/p>\n\n\n\n – Masz ostatnie notatki z geografii? Ja ich jakby to uj\u0105\u0107\u2026 nie mam \u2013 pyta. Wskazuj\u0119 na komod\u0119, m\u00f3wi\u0105c:<\/p>\n\n\n\n – Poszukaj w trzeciej szufladzie. Powinno co\u015b tam by\u0107.<\/p>\n\n\n\n William podchodzi tam, gdzie pokaza\u0142am i otwiera drzwiczki. Wzrokiem znajduje trzeci\u0105 szuflad\u0119. Pr\u00f3buje j\u0105 otworzy\u0107 kilka razy. Wtem przypominam sobie, \u017ce ta komoda jest niestabilna i przepe\u0142niona mo\u017ce si\u0119 sama z g\u00f3ry otworzy\u0107 i wyrzuci\u0107 ca\u0142\u0105 zawarto\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n A w\u0142a\u015bnie tam wrzuci\u0142am wi\u0119kszo\u015b\u0107 rzeczy przed inspekcj\u0105.<\/p>\n\n\n\n – Czekaj! \u2013 krzycz\u0119, a nast\u0119pnie odpycham go w lew\u0105 stron\u0119. Na szcz\u0119\u015bcie spada tylko jeden worek, kt\u00f3ry szybko \u0142api\u0119, \u017ceby nie narobi\u0142 wielkiego huku.<\/p>\n\n\n\n – Co ty tam masz? Kilogram kamieni? \u2013 pyta zdziwiony moj\u0105 reakcj\u0105 Dunbar.<\/p>\n\n\n\n – Nie. To moje rolki, kt\u00f3re powinnam odda\u0107 do naprawy w poprzednim\u2026 tygodniu? Miesi\u0105cu? Nawet nie pami\u0119tam \u2013 odpowiadam, chowaj\u0105c worek na swoje miejsce. Nast\u0119pnie otwieram szuflad\u0119 i wyjmuj\u0119 z niej zeszyt do geografii. Daj\u0119 go Williamowi prosto do r\u0119ki, m\u00f3wi\u0105c:<\/p>\n\n\n\n – Do niej nie potrzeba si\u0142y. Wystarczy troch\u0119 pomy\u015ble\u0107. Ma\u0142o brakowa\u0142o, a ta komoda by na ciebie spad\u0142a.<\/p>\n\n\n\n – Nie mam takiego problemu u siebie.<\/p>\n\n\n\n – Mo\u017ce to i lepiej. Teraz id\u017a, bo jestem zaj\u0119ta \u2013 m\u00f3wi\u0119, kieruj\u0105c si\u0119 do wyj\u015bcia. On natomiast patrzy na moje biurko i co\u015b zauwa\u017ca. Mam nadziej\u0119, \u017ce patrzy tylko na rysunek, a nie na notatki dotycz\u0105ce Xany. Powinnam by\u0142a je schowa\u0107 du\u017co wcze\u015bniej.<\/p>\n\n\n\n – \u0141adnie rysujesz \u2013 komentuje William.<\/p>\n\n\n\n – Dzi\u0119ki. Oddaj mi zeszyt przed dziesi\u0105t\u0105, bo je\u017celi faktycznie ma by\u0107 kartk\u00f3wka, to wol\u0119 si\u0119 troch\u0119 nauczy\u0107 \u2013 odpowiadam, a nast\u0119pnie otwieram drzwi.<\/p>\n\n\n\n – Ty i nauka? By\u0142em przekonany, \u017ce polecisz na \u015bci\u0105gach.<\/p>\n\n\n\n – Akurat nie mam nic ciekawego do roboty, wi\u0119c odrobina nauki jeszcze nikomu nie zaszkodzi\u0142a.<\/p>\n\n\n\n – M\u00f3wi\u0142a\u015b, \u017ce jeste\u015b zaj\u0119ta\u2026 – komentuje William z zaciekawieniem.<\/p>\n\n\n\n – Id\u017a ju\u017c! \u2013 m\u00f3wi\u0119 poirytowana s\u0142own\u0105 przepychank\u0105. On wzrusza ramionami i wychodzi z pokoju. Zamykam drzwi i siadam na \u0142\u00f3\u017cku. Patrz\u0119 na przemian na rysunek i notatki. Podchodz\u0119 do biurka i bior\u0119 notatki, kt\u00f3re stoj\u0105c zaczynam przegl\u0105da\u0107. W\u0142a\u015bciwie to nie ma tutaj du\u017co informacji. Wirus nazywa si\u0119 Xana i powsta\u0142 w fabryce. Jednak kto go stworzy\u0142 i w jakim celu? Tego nadal nie wiem.<\/p>\n\n\n\n Zgodnie z obietnic\u0105, Dunbar powinien si\u0119 tutaj pojawi\u0107 o dwudziestej drugiej. Idealnie.<\/p>\n\n\n\n Chowam notatki oraz rysunek do szuflady, a nast\u0119pnie zak\u0142adam sw\u00f3j ulubiony, szary p\u0142aszcz i wychodz\u0119 z pokoju. Trzaskam drzwiami i zamykam je na klucz. Zastanawiam si\u0119, czy na pewno zamkn\u0119\u0142am okno w pokoju. Szybko odtr\u0105cam t\u0119 my\u015bl, schodz\u0105c na d\u00f3\u0142, a nast\u0119pnie do fabryki.<\/p>\n\n\n\n Spokojnym krokiem id\u0119 do fabryki przez park. Jest on niewielki i bardzo ma\u0142o ludzi przychodzi tutaj sobie pospacerowa\u0107. Zawsze wtedy id\u0119 z u\u015bmiechem na twarzy. Nie lubi\u0119 ludzi. To parszywe i k\u0142amliwe osoby. Jak to mawiaj\u0105 \u2013 Francuz francuzowi nigdy nie b\u0119dzie cz\u0142owiekiem. Czy jako\u015b tak.<\/p>\n\n\n\n Otwieram wej\u015bcie do kana\u0142\u00f3w tak cicho, jak tylko mog\u0119. Pomimo tego, huk spadaj\u0105cego metalu jest dosy\u0107 g\u0142o\u015bny. Gor\u0105czkowo si\u0119 rozgl\u0105dam z nadziej\u0105, \u017ce nikt w promieniu najbli\u017cszego kilometra tego nie us\u0142ysza\u0142. Na moje szcz\u0119\u015bcie nikogo nie ma. Schodz\u0119 na d\u00f3\u0142, po drodze zamykaj\u0105c przej\u015bcie.<\/p>\n\n\n\n Id\u0119 ze s\u0142uchawkami na uszach przed siebie, nie zwracaj\u0105c uwagi na wyj\u0105tkowo nieprzyjemny zapach. Nie rozumiem, dlaczego tw\u00f3rca fabryki wpad\u0142 na pomys\u0142 przej\u015bcia przez kana\u0142y. Mo\u017ce nie chcia\u0142 si\u0119 przyzna\u0107, \u017ce zbudowa\u0142 miejsce, gdzie znalaz\u0142 si\u0119 superkomputer oraz szalony wirus? W sumie, to kto by si\u0119 do czego\u015b takiego przyzna\u0142.<\/p>\n\n\n\n Zaczynam mie\u0107 przeczucie, \u017ce kto\u015b mnie \u015bledzi. Nie podoba mi si\u0119 to.<\/p>\n\n\n\n Szybko przy najbli\u017cszym zakr\u0119cie zatrzymuj\u0119 si\u0119 i odwracam. Jedynie, co s\u0142ysz\u0119, to d\u017awi\u0119k sp\u0142ywaj\u0105cej wody i pisk szczur\u00f3w. Trzymam kurczowo w prawej r\u0119ce n\u00f3\u017c, na wszelki wypadek. Sk\u0105d mog\u0119 mie\u0107 pewno\u015b\u0107, \u017ce nie ogni mnie jaki\u015b wariat z siekier\u0105?<\/p>\n\n\n\n Dobra, uspok\u00f3j si\u0119. Nie jeste\u015b w \u017cadnym ameryka\u0144skim filmie, tylko przy \u015bciekach, kilka metr\u00f3w pod ziemi\u0105. Takie rzeczy si\u0119 tutaj nie zdarzaj\u0105.<\/p>\n\n\n\n Stoj\u0119 bez ruchu jeszcze przez kilka minut. S\u0142ysz\u0119 czyj\u015b oddech. Podchodz\u0119 bli\u017cej, nie wierz\u0105c w\u0142asnym oczom.<\/p>\n\n\n\n Dos\u0142ownie przede mn\u0105 sta\u0142 William Dunbar. Sk\u0105d on si\u0119 tutaj wzi\u0105\u0142? Czy\u017cby mnie \u015bledzi\u0142 i tego nie zauwa\u017cy\u0142am? Jak to mo\u017cliwe? Prawie zawsze wiem, czy kto\u015b si\u0119 za mn\u0105 skrada, czy nie.<\/p>\n\n\n\n – Co tutaj robisz?! \u2013 pytam poirytowana. Nie powinno go tutaj by\u0107. P\u00f3ki nic nie wie o istnieniu Xany, tym lepiej dla jego psychiki.<\/p>\n\n\n\n – Id\u0119 sobie \u2013 odpowiada z u\u015bmiechem na twarzy.<\/p>\n\n\n\n – \u015aledzi\u0142e\u015b mnie \u2013 m\u00f3wi\u0119, marszcz\u0105c brwi w niezadowoleniu.<\/p>\n\n\n\n – Tak jako\u015b si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o. A co ty tutaj robisz?<\/p>\n\n\n\n – Nic ciekawego. Wracaj do Kadic jak najszybciej \u2013 stwierdzam zar\u00f3wno z lito\u015bci, jak i w\u015bciek\u0142o\u015bci. Trac\u0119 czas na kolejne s\u0142owne potyczki z Dunbarem. Mo\u017ce faktycznie zadawanie si\u0119 z nim nie by\u0142o dobrym pomys\u0142em.<\/p>\n\n\n\n – Ale\u2026<\/p>\n\n\n\n – Bez dyskusji. No ju\u017c! \u2013 pop\u0119dzam go, a nast\u0119pnie odwracam go ty\u0142em do siebie i pcham do przodu. \u2013 \u017beby\u015b po raz ostatni co\u015b takiego robi\u0142. Wtedy nie r\u0119cz\u0119 za siebie.<\/p>\n\n\n\n – To ty b\u0119dziesz mia\u0142a problemy, je\u017celi kto\u015b si\u0119 dowie, \u017ce wymykasz si\u0119 po ciszy nocnej z Kadic\u2026<\/p>\n\n\n\n W tym momencie puszczaj\u0105 mi nerwy i rzucam obok niego n\u00f3\u017c, kt\u00f3ry milimetrami \u015bwisn\u0105\u0142 mu obok prawego ucha. G\u0142uchy d\u017awi\u0119k wbitego ostrza go z pewno\u015bci\u0105 przerazi.<\/p>\n\n\n\n – Nast\u0119pnym razem nie oka\u017c\u0119 lito\u015bci i przedziurawi\u0119 ci g\u0142ow\u0119 \u2013 strasz\u0119 go, a nast\u0119pnie zabieram swoj\u0105 bro\u0144 i id\u0119 dalej, tym razem bez s\u0142uchania muzyki. Ot tak, dla pewno\u015bci.<\/p>\n\n\n\n W po\u0142owie drogi nagle zaczyna mi si\u0119 rozmazywa\u0107 wzrok. Nie widz\u0119 dok\u0142adnie, gdzie jest droga, a gdzie sp\u0142ywaj\u0105ca woda. Kolory zaczynaj\u0105 si\u0119 zlewa\u0107.<\/p>\n\n\n\n – Niech to szlag jasny trafi! \u2013 krzycz\u0119 do samej siebie. Znowu b\u0119d\u0119 musia\u0142a znale\u017a\u0107 okulary. Je\u017celi je oczywi\u015bcie zabra\u0142am, bo nie zdziwi\u0119 si\u0119, je\u017celi je tak\u017ce zostawi\u0142am w szkole.<\/p>\n\n\n\n Grzebi\u0119 we wszystkich kieszeniach, jakie mam w p\u0142aszczu. Zirytowana wszystkie rzeczy rzucam na ziemi\u0119, nie zwracaj\u0105c uwagi, co po kolei by\u0142o. Nie mog\u0119 teraz zawr\u00f3ci\u0107, bo podejrzewam, \u017ce z rozmazanym obrazem nie trafi\u0119 nawet na koniec korytarza.<\/p>\n\n\n\n Wtem s\u0142ysz\u0119 podejrzany syk. B\u0142agam, tylko nie teraz, ty przekl\u0119ty g\u00f3wnie nazywany Xan\u0105.<\/p>\n\n\n\n Gor\u0105czkowo sprawdzam ostatni\u0105 kiesze\u0144. Jest ze wszystkich najwi\u0119ksza, wi\u0119c mo\u017cliwe, \u017ce znajd\u0119 w niej swoje okulary. Syk jest coraz g\u0142o\u015bniejszy, co mnie zar\u00f3wno przera\u017ca, jak i irytuje. Gdybym wcze\u015bniej pomy\u015bla\u0142a, \u017ceby za\u0142o\u017cy\u0107 soczewki, to na luzie mog\u0142abym uciec, lub spr\u00f3bowa\u0107 walczy\u0107. Bardziej pasowa\u0142aby mi druga opcja, bo kolejnej nieudanej pr\u00f3by znalezienia informacji nie odpuszcz\u0119.<\/p>\n\n\n\n Kiedy czuj\u0119 w d\u0142oni oprawy, oddycham z ulg\u0105. Szybko wyci\u0105gam okulary i zak\u0142adam je. Od razu \u015bwiat jest bardziej wyra\u017any. Ale to nie zmienia faktu, \u017ce nie lubi\u0119 ich nosi\u0107 ca\u0142ym sercem.<\/p>\n\n\n\n Chowaj\u0105c wszystkie rzeczy, kt\u00f3re rzuci\u0142am na ziemi\u0119, spogl\u0105dam na p\u00f3\u0142-szar\u0105 istot\u0119 stoj\u0105c\u0105 na ko\u0144cu korytarza po drugiej stronie zielonej rzeki. Serce podskakuje mi do gard\u0142a, a oddech znacznie przy\u015bpiesza.<\/p>\n\n\n\n Xana wys\u0142a\u0142 swojego koleg\u0119, \u017ceby ponownie zaatakowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n – Nie uda ci si\u0119 mnie z\u0142apa\u0107 \u2013 m\u00f3wi\u0119 bardziej do siebie, jak do postaci. To nie jest cz\u0142owiek, tylko chmura w kszta\u0142cie sylwetki homo sapiensa<\/em>. On ma przewag\u0119 nad tym, \u017ce nie mog\u0119 go zrani\u0107 fizycznie. Jednak ja mam doskona\u0142ego asa w r\u0119kawie \u2013 sw\u00f3j spryt.<\/p>\n\n\n\n W moj\u0105 stron\u0119 leci wype\u0142niona pr\u0105dem kula, kt\u00f3r\u0105 unikam poprzez schylenie si\u0119. U\u015bmiecham si\u0119 z\u0142o\u015bliwie do postaci. Moja rado\u015b\u0107 nie trwa zbyt d\u0142ugo, bo kula zaczyna wraca\u0107 do swojego w\u0142a\u015bciciela. Szybko podskakuj\u0119, dzi\u0119ki czemu omija mnie spotkanie z pr\u0105dem. Wykonuj\u0119 salto w powietrzu i z gracj\u0105 l\u0105duj\u0119 na nogach. Rzucam w jego kierunku m\u00f3j jedyny n\u00f3\u017c, jaki ze sob\u0105 zabra\u0142am. Nie wiem, w jakim celu to zrobi\u0142am, jednak nie martwi\u0119 si\u0119 tym. Wezm\u0119 go z powrotem, jak tylko rozprawi\u0119 si\u0119 z Xan\u0105. No, przynajmniej spr\u00f3buj\u0119.<\/p>\n\n\n\n Biegn\u0119 przed siebie, chwilami unikaj\u0105c lec\u0105cych piorun\u00f3w i innych rzeczy. Brakuje jeszcze lataj\u0105cych sto\u0142\u00f3w, ale na szcz\u0119\u015bcie nie jestem w szkolnej sto\u0142\u00f3wce. Nie wyobra\u017cam sobie t\u0142umaczy\u0107 p\u00f3\u017aniej porozrzucanych krzese\u0142 oraz lataj\u0105cych garnk\u00f3w z jedzeniem.<\/p>\n\n\n\n Dobiegam do sterowni. Rozgl\u0105dam si\u0119 w poszukiwaniu wroga, jednak nikogo nie widz\u0119. Niepokoi mnie to. Albo w fabryce jest kolejna osoba, albo Dunbar nie odpu\u015bci\u0142 i nadal za mn\u0105 szed\u0142. Je\u017celi druga opcja oka\u017ce si\u0119 prawd\u0105, to przysi\u0119gam, \u017ce jak go tylko znajd\u0119, to porz\u0105dnie okrzycz\u0119.<\/p>\n\n\n\n Wtem przede mn\u0105 przelatuje metalowy pr\u0119t. Szybko broni\u0119 brzuch za pomoc\u0105 no\u017ca, kt\u00f3ry odpycha kij, wydaj\u0105c g\u0142o\u015bny huk. Spogl\u0105dam w stron\u0119, gdzie by\u0142 atak. Jedynie co widz\u0119, to opadaj\u0105c\u0105 r\u0119k\u0119. Wiedzia\u0142am.<\/em><\/p>\n\n\n\n Dunbar zosta\u0142 zaatakowany przez Xan\u0119.<\/p>\n\n\n\n Ostro\u017cnie podchodz\u0119 do nieprzytomnego ch\u0142opca. W r\u0119ce nadal trzymam n\u00f3\u017c, na wszelki wypadek, gdybym musia\u0142a walczy\u0107. W oddali widz\u0119 jedynie uciekaj\u0105c\u0105 sylwetk\u0119 jakiej\u015b kobiety. Jak to mo\u017cliwe, \u017ceby Xana w tak szybkim czasie zd\u0105\u017cy\u0142 zmieni\u0107 posta\u0107? A mo\u017ce by\u0142 to kto\u015b inny?<\/p>\n\n\n\n Sprawdzam puls Williama. Na szcz\u0119\u015bcie oddycha, jednak niepokoi mnie jego lewa d\u0142o\u0144.<\/p>\n\n\n\n Ma na niej znak Xany \u2013 trzy pier\u015bcienie, z czego jeden posiadaj\u0105cy trzy kreski na dole i jedn\u0105 na g\u00f3rze. Nie mam poj\u0119cia, jak b\u0119d\u0119 to musia\u0142a wyt\u0142umaczy\u0107 szkolnej piel\u0119gniarce. Ale to nie jest teraz bardzo wa\u017cne. Musz\u0119 go jako\u015b st\u0105d zabra\u0107.<\/p>\n\n\n\n Bior\u0119 go na swoje rami\u0119 i powoli wychodz\u0119 z fabryki z nadziej\u0105, \u017ce poza tym nic sobie powa\u017cnego nie zrobi\u0142. Pomimo tego, \u017ce mnie zdenerwowa\u0142 swoim bytem, to jest mi go naprawd\u0119 szkoda. Prawdopodobnie chcia\u0142 mi pom\u00f3c, a ja go jedynie pogoni\u0142am i nastraszy\u0142am lataj\u0105cym no\u017cem. Tak\u0105 sytuacj\u0119 potrafi tylko zrobi\u0107 Elitsa.<\/p>\n\n\n\n Jestem jedynie my\u015bli, \u017ce ten wirus si\u0119 na co\u015b przyda\u0142 i chocia\u017c wyczy\u015bci\u0142 mu pami\u0119\u0107. Lepiej, je\u017celi nic z tej sytuacji nie zapami\u0119ta.<\/p>\n\n\n\n ________________________________________<\/p>\n\n\n\n * – Nowy Rok (t\u0142umaczone z tureckiego)<\/p>\n\n\n\n Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Kasia Mo\u015b – Flashlight ——————————— ELITSA Po nieudanym przej\u015bciu do fabryki decyduj\u0119 si\u0119 na sprz\u0105tni\u0119cie swojego pokoju. Jestem lekko zaniepokojona jego stanem i tym, co mog\u0119 tutaj znale\u017a\u0107. Ostatni raz sprz\u0105tn\u0119\u0142am tutaj na Y\u0131lba\u015f\u0131*, a od tego troch\u0119 ju\u017c min\u0119\u0142o. Stoj\u0119 przy szafie. Bior\u0119 g\u0142\u0119boki oddech i otwieram drzwi. Sterta rzeczy wylecia\u0142a i tylko nieliczne …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":3762,"menu_order":6,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[64],"tags":[],"class_list":["post-3858","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-sekrety"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3858","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3858"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3858\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3862,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3858\/revisions\/3862"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3762"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3858"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3858"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3858"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}