{"id":3653,"date":"2023-06-19T18:28:22","date_gmt":"2023-06-19T17:28:22","guid":{"rendered":"https:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=3653"},"modified":"2023-06-19T18:28:22","modified_gmt":"2023-06-19T17:28:22","slug":"rozdzial-2","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/serie\/lyoko-i-dalej\/rozdzial-2\/","title":{"rendered":"Rozdzia\u0142 2"},"content":{"rendered":"\n

3 lutego 2008, wiecz\u00f3r<\/strong><\/p>\n\n\n\n

To mog\u0142a by\u0107 ostatnia szansa.<\/p>\n\n\n\n

I by\u0142em pewien, \u017ce Ulrich te\u017c to wiedzia\u0142. Obawia\u0142em si\u0119 troch\u0119, \u017ce Niemiec w ko\u0144cu si\u0119 prze\u0142amie, dlatego postanowi\u0142em postawi\u0107 wszystko na jedn\u0105 kartk\u0119: porozmawia\u0107 z Yumi jeszcze przed Walentynkami i zaprosi\u0107 j\u0105 na randk\u0119. Naprawd\u0119 porz\u0105dnie si\u0119 do tego przygotowa\u0142em; kupi\u0142em kwiaty, czekoladki i bilety do kina. Zna\u0142em Japonk\u0119 na tyle dobrze, by wiedzie\u0107, \u017ce typowa dla 14 lutego komedia walentynkowa nie przypad\u0142aby jej do gustu, dlatego postawi\u0142em na zwyk\u0142y film akcji. Mia\u0142em nawet przygotowan\u0105 wym\u00f3wk\u0119, by wywabi\u0107 j\u0105 na zewn\u0105trz – stary, sprawdzony trik na po\u017cyczone notatki.<\/p>\n\n\n\n

Nie potrafi\u0142em powiedzie\u0107, jak to wszystko si\u0119 sko\u0144czy. Przez ostatnie miesi\u0105ce Yumi by\u0142a ca\u0142kowicie poch\u0142oni\u0119ta nauk\u0105 do egzamin\u00f3w ko\u0144cowych i nie sp\u0119dza\u0142a z Wojownikami zbyt wiele czasu. Jako jej r\u00f3wie\u015bnik mia\u0142em wi\u0119c naprawd\u0119 dobry pretekst, by z ni\u0105 przybywa\u0107. Zreszt\u0105, jak sama stwierdzi\u0142a, z ca\u0142ego rocznika to w\u0142a\u015bnie ja powinienem po\u015bwi\u0119ci\u0107 na nauk\u0119 najwi\u0119cej czasu, nawet je\u017celi mia\u0142em ju\u017c jej serdecznie do\u015b\u0107 po wakacyjnym maratonie. Najwyra\u017aniej moje towarzystwo nie przeszkadza\u0142o dziewczynie, bo raz czy dwa sama inicjowa\u0142a wyprawy do biblioteki; nie by\u0142em pewien dlaczego jej nastawienie si\u0119 zmieni\u0142o – w ko\u0144cu rok temu dosy\u0107 wyra\u017anie da\u0142a mi do zrozumienia, \u017ce nie jest mn\u0105 zainteresowana – ale by\u0142em dobrej my\u015bli.<\/p>\n\n\n\n

Gdy wybi\u0142a dwudziesta, zebra\u0142em wszystkie rzeczy i opu\u015bci\u0142em Fabryk\u0119, w kt\u00f3rej czeka\u0142em na pocz\u0105tek akcji (no dobra, jak mam by\u0107 w pe\u0142ni szczery, to sprawdza\u0142em te\u017c, czy przy Superkomputerze nie dzieje si\u0119 nic dziwnego). Nie zd\u0105\u017cy\u0142em jednak nawet przej\u015b\u0107 przez most, nim zatrzyma\u0142a mnie znajoma posta\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Mia\u0142am takie przeczucie, \u017ce si\u0119 ci\u0119 tu spotkam \u2013 u\u015bmiechn\u0119\u0142a si\u0119 smutno niewysoka, r\u00f3\u017cowow\u0142osa dziewczyna.<\/p>\n\n\n\n

– Aelita? Co ty tutaj robisz o tej porze? \u2013 zapyta\u0142em zaskoczony.<\/p>\n\n\n\n

– Uhmmm… no wiesz, dok\u0142adnie rok temu… m\u00f3j tata…<\/p>\n\n\n\n

– No tak. Wybacz \u2013 odpar\u0142em niezr\u0119cznie. Czemu nie pomy\u015bla\u0142em o tym wcze\u015bniej? \u2013 Ale dlaczego przysz\u0142a\u015b tu sama? Gdzie reszta?<\/p>\n\n\n\n

– Rozeszli\u015bmy si\u0119 dos\u0142ownie kilka minut temu. Jeremie uzna\u0142, \u017ce dzisiaj nie powinnam by\u0107 sama, wi\u0119c zorganizowa\u0142 ma\u0142e spotkanie ku pami\u0119ci taty. Ale… poczu\u0142am, \u017ce jednak chwila samotno\u015bci jest mi potrzebna \u2013 wyja\u015bni\u0142a. \u2013 Przepraszam, nie pomy\u015bla\u0142am wcze\u015bniej, \u017ceby ci\u0119 zaprosi\u0107. W ko\u0144cu te\u017c by\u0142e\u015b w to wszystko wpl\u0105tany.<\/p>\n\n\n\n

– Nie, nie, w porz\u0105dku. Jestem naprawd\u0119 ostatni\u0105 osob\u0105, kt\u00f3r\u0105 powinna\u015b si\u0119 dzi\u015b przejmowa\u0107 \u2013 odpowiedzia\u0142em szybko. \u2013 Yumi te\u017c z wami by\u0142a? Jak widzisz… \u2013 Podnios\u0142em r\u0119ce, w kt\u00f3rej nadal trzyma\u0142em prezenty. \u2013 …chcia\u0142em si\u0119 dzisiaj z ni\u0105 zobaczy\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Oh… \u2013 Aelita zawaha\u0142a si\u0119. \u2013 Tak, by\u0142a. Wydaje mi si\u0119, \u017ce posz\u0142a do domu, bo Ulrich zaproponowa\u0142, \u017ce j\u0105 odprowadzi.<\/p>\n\n\n\n

– Ulrich zaproponowa\u0142… \u2013 powt\u00f3rzy\u0142em bezwiednie. Zdecydowanie mi si\u0119 to nie podoba\u0142o. \u2013 Wiesz co, chyba musz\u0119 ju\u017c lecie\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Dziewczyna nie pr\u00f3bowa\u0142a mnie zatrzyma\u0107 i by\u0142em jej za to wdzi\u0119czny; jako bliska przyjaci\u00f3\u0142ka ich obojga niew\u0105tpliwie im kibicowa\u0142a, a mimo to pozwoli\u0142a mi spr\u00f3bowa\u0107 zawalczy\u0107 o Japonk\u0119. Nie mia\u0142em ani chwili do stracenia, wi\u0119c zostawi\u0142em r\u00f3\u017cowow\u0142os\u0105 i biegiem ruszy\u0142em w stron\u0119 domu Yumi. Nieliczni spacerowicze rzucali mi niekiedy zdziwione, a niekiedy pob\u0142a\u017cliwe spojrzenia, ale nie zwraca\u0142em na nich wi\u0119kszej uwagi; nigdy dot\u0105d nie przejmowa\u0142em si\u0119 opiniami innych ludzi i zdecydowaniem nie zamierza\u0142em zacz\u0105\u0107 si\u0119 nimi przejmowa\u0107 w\u0142a\u015bnie teraz. Zamiast tego stara\u0142em si\u0119 wypatrze\u0107 dziewczyn\u0119, ale niestety bez powodzenia.<\/p>\n\n\n\n

Zobaczy\u0142em j\u0105 dopiero wtedy, gdy znalaz\u0142em si\u0119 przecznic\u0119 od siedziby Ishiyam\u00f3w. Towarzyszy\u0142 jej nieco ni\u017cszy od niej ch\u0142opak – cho\u0107 by\u0142o ju\u017c dosy\u0107 ciemno, nie mia\u0142em najmniejszych w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce by\u0142 to Ulrich. Wiej\u0105cy w moj\u0105 stron\u0119 wiatr ni\u00f3s\u0142 ze sob\u0105 ich spokojne g\u0142osy, ale z takiej odleg\u0142o\u015bci nie by\u0142em w stanie zrozumie\u0107 o czym m\u00f3wi\u0105. Gdybym spr\u00f3bowa\u0142 do nich do\u0142\u0105czy\u0107 albo odci\u0105gn\u0105\u0107 dziewczyn\u0119 na bok, Niemcowi na pewno by si\u0119 to nie spodoba\u0142o i zacz\u0105\u0142by robi\u0107 wszystko, byle tylko pokrzy\u017cowa\u0107 mi plany. Przepychanka z Niemcem na oczach Yumi brzmia\u0142a jak kiepski pomys\u0142, dlatego postanowi\u0142em po prostu poczeka\u0107, a\u017c Stern sobie p\u00f3jdzie.<\/p>\n\n\n\n

Gdy dotarli do bramy domu dziewczyny, oboje zatrzymali si\u0119, by doko\u0144czy\u0107 rozmow\u0119. Wkr\u00f3tce jednak Yumi chwyci\u0142a za klamk\u0119 furtki i po\u017cegna\u0142a si\u0119 z Ulrichem. M\u00f3j moment zbli\u017ca\u0142 si\u0119 wielkimi krokami, dlatego zebra\u0142em si\u0119 w sobie i powolnym krokiem ruszy\u0142em w ich kierunku. Ku mojemu zdziwieniu jednak Stern nie odszed\u0142 w kierunku Kadic, lecz zatrzyma\u0142 przyjaci\u00f3\u0142k\u0119, \u0142api\u0105c j\u0105 za r\u0119k\u0119 i co\u015b cicho do niej m\u00f3wi\u0105c.<\/p>\n\n\n\n

O nie. Nie, nie, nie, nie, NIE. Ulrich chyba nie zamierza\u0142 teraz\u2026<\/p>\n\n\n\n

A jednak, cho\u0107 wydawa\u0142o si\u0119 to nieprawdopodobne, po samych ich gestach by\u0142em w stanie zrozumie\u0107, \u017ce Stern wybra\u0142 w\u0142a\u015bnie t\u0105 chwil\u0119, by wreszcie szczerze porozmawia\u0107 z Yumi. Dziewczyn\u0119, podobnie zreszt\u0105 jak mnie, wyra\u017anie zamurowa\u0142o. Nie mia\u0142em poj\u0119cia, co powinienem w tej sytuacji zrobi\u0107. Czeka\u0107 na rozw\u00f3j wypadk\u00f3w? A mo\u017ce czym pr\u0119dzej si\u0119 wtr\u0105ci\u0107, nim dziewczyna zd\u0105\u017cy mu cokolwiek odpowiedzie\u0107?<\/p>\n\n\n\n

Yumi podj\u0119\u0142a decyzj\u0119 znacznie szybciej ode mnie. By\u0107 mo\u017ce wyszepta\u0142a co\u015b do Ulricha, tego nie potrafi\u0119 stwierdzi\u0107. Liczy\u0142o si\u0119 jednak to, co zrobi\u0142a p\u00f3\u017aniej: Japonka z\u0142apa\u0142a ch\u0142opaka za ramiona, przyci\u0105gn\u0119\u0142a do siebie i mocno przytuli\u0142a. Nie patrzy\u0142em ju\u017c na to, co stanie si\u0119 dalej; po prostu odwr\u00f3ci\u0142em si\u0119 na pi\u0119cie i odszed\u0142em w g\u0142\u0105b miasta.<\/p>\n\n\n\n

Przegra\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

D\u0142ugo jeszcze b\u0142\u0105ka\u0142em si\u0119 bez celu po wyludnionych ulicach. Rozmy\u015bla\u0142em o tym, co si\u0119 sta\u0142o i wyrzuca\u0142em sobie, \u017ce do tego dopu\u015bci\u0142em. Zastanawia\u0142em si\u0119 te\u017c, co mog\u0142em zrobi\u0107 inaczej i w kt\u00f3rym momencie zaprzepa\u015bci\u0142em swoj\u0105 szans\u0119; czy to dzisiejszy dzie\u0144 by\u0142 przyczyn\u0105 moj\u0105 kl\u0119ski, czy te\u017c mo\u017ce by\u0142 jedynie konsekwencj\u0105 dawnych b\u0142\u0119d\u00f3w? I czy ta szansa w og\u00f3le kiedykolwiek istnia\u0142a, czy te\u017c tylko j\u0105 sobie przywidzia\u0142em? No i… co dalej?<\/p>\n\n\n\n

Ca\u0142kowicie nie\u015bwiadomie moje nogi ponownie zanios\u0142y mnie do Fabryki. Z ka\u017cdym up\u0142ywaj\u0105cym dniem coraz trudniej by\u0142o mi wierzy\u0107 w to, \u017ce historia Lyoko jeszcze si\u0119 nie sko\u0144czy\u0142a. Jednocze\u015bnie trudno mi by\u0142o oprze\u0107 si\u0119 wra\u017ceniu, \u017ce jest to moja ostatnia nadzieja; kilka miesi\u0119cy wcze\u015bniej Ulrich u\u015bwiadomi\u0142 mi, \u017ce nie uda mi si\u0119 wkra\u015b\u0107 w ich \u0142aski – nawet je\u017celi niekt\u00f3rzy cz\u0142onkowie paczki nie byli wobec mnie nieprzyja\u017anie nastawieni, to odzyskanie zaufania ich wszystkich zdawa\u0142o si\u0119 by\u0107 niemo\u017cliwe. Dzisiaj natomiast kolejny m\u00f3j cel – zdobycie serca Yumi – okaza\u0142 si\u0119 nieosi\u0105galny. Je\u017celi r\u00f3wnie\u017c i w tej kwestii si\u0119 myli\u0142em i Xana naprawd\u0119 nigdy nie wr\u00f3ci, to co tak w\u0142a\u015bciwie mi w \u017cyciu pozostanie? Nic.<\/p>\n\n\n\n

Postanowi\u0142em chwilowo nie wraca\u0107 do akademika – wizja spotkania z triumfuj\u0105cym Niemcem by\u0142a na tyle odpychaj\u0105ca, \u017ce wola\u0142em nie ryzykowa\u0107 i postanowi\u0142em przespa\u0107 si\u0119 w fotelu w laboratorium. Po wej\u015bciu do windy jednak mimowolnie zjecha\u0142em dwa poziomy ni\u017cej; do pomieszczenia, w kt\u00f3rym znajdowa\u0142 si\u0119 rdze\u0144 Superkomputera. Po moim przybyciu maszyna wysun\u0119\u0142a si\u0119 do g\u00f3ry, uwalniaj\u0105c przy tym nieco dymu; zupe\u0142nie tak, jakby od wy\u0142\u0105czenia komputera min\u0105\u0142 ledwie jeden dzie\u0144, a nie ca\u0142y rok. Klapka ozdobiona okiem Xany us\u0142u\u017cnie otworzy\u0142a si\u0119, ukazuj\u0105c niewielk\u0105, czarn\u0105 wajch\u0119 – to w\u0142a\u015bnie za jej pomoc\u0105 mo\u017cna by\u0142o w\u0142\u0105czy\u0107 Superkomputer. Moja lewa pow\u0119drowa\u0142a w jego stron\u0119 i niepewnie chwyci\u0142a po\u0142yskuj\u0105cy uchwyt.<\/p>\n\n\n\n

Czy powinienem go uruchomi\u0107?<\/p>\n\n\n\n

Przez dobr\u0105 minut\u0119 zastanawia\u0142em si\u0119, co zrobi\u0107. Je\u017celi Xana rzeczywi\u015bcie nie \u017cyje, to przecie\u017c nic by si\u0119 nie sta\u0142o, gdyby maszyna by\u0142a w\u0142\u0105czona przez jaki\u015b czas, prawda? A je\u015bli sztuczna inteligencja jako\u015b przetrwa\u0142a, to czy nie lepiej by\u0142oby dowiedzie\u0107 si\u0119 o tym teraz, dop\u00f3ki wszyscy wci\u0105\u017c znajduj\u0105 si\u0119 w Kadic? Przecie\u017c za nieca\u0142e p\u00f3\u0142 roku Yumi i mnie ju\u017c tu nie b\u0119dzie…<\/p>\n\n\n\n

Moja d\u0142o\u0144 zadr\u017ca\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

Wtedy jednak zauwa\u017cy\u0142em co\u015b, czego zupe\u0142nie si\u0119 w tym miejscu nie spodziewa\u0142em: niewielki bukiecik kwiat\u00f3w, chyba r\u0119cznie zerwanych, a tak\u017ce star\u0105 maskotk\u0119 elfa – musia\u0142a zostawi\u0107 je Aelita… Na ten widok zrobi\u0142o mi si\u0119 g\u0142upio, wi\u0119c pu\u015bci\u0142em wajch\u0119 i zrobi\u0142em dwa kroki do ty\u0142u. Cho\u0107 nadal troch\u0119 korci\u0142o mnie, by go w\u0142\u0105czy\u0107, w g\u0142\u0119bi serca doskonale zdawa\u0142em sobie spraw\u0119, \u017ce to z\u0142y pomys\u0142; gdyby pozostali si\u0119 o tym dowiedzieli, z pewno\u015bci\u0105 by im si\u0119 to nie spodoba\u0142o. Po chwili westchn\u0105\u0142em i do\u0142o\u017cy\u0142em sw\u00f3j bukiet, kt\u00f3rego sam nie wiedz\u0105c czemu jeszcze nie wyrzuci\u0142em, do tego zostawionego przez Aelit\u0119. Nast\u0119pnie wr\u00f3ci\u0142em na g\u00f3r\u0119 i rozsiad\u0142em si\u0119 wygodnie w fotelu przy interfejsie Superkomputera. A gdy w ko\u0144cu uda\u0142o mi si\u0119 zasn\u0105\u0107, w mojej g\u0142owie po raz kolejny us\u0142ysza\u0142em ten dziwnie znajomy g\u0142os:<\/p>\n\n\n\n

– Nie odpuszczaj\u2026<\/p>\n\n\n\n

Tym razem towarzyszy\u0142o mu co\u015b jeszcze: odleg\u0142a, nieziemska, przyzywaj\u0105ca mnie do siebie muzyka. Ale cho\u0107 stara\u0142em si\u0119 dotrze\u0107 do jej \u017ar\u00f3d\u0142a, to jaka\u015b dziwna, trudna do opisania si\u0142a mnie od tego powstrzyma\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

27 czerwca 2008, wczesne popo\u0142udnie<\/strong><\/p>\n\n\n\n

I wszystko si\u0119 sko\u0144czy\u0142o. Tak po prostu.<\/p>\n\n\n\n

Dotar\u0142o to do mnie w momencie, gdy na sali gimnastycznej rozleg\u0142y si\u0119 gromkie oklaski po przem\u00f3wieniu dyra Delmasa. Za chwil\u0119 wszyscy wstaniemy ze swoich miejsc i udamy si\u0119 do wyj\u015bcia, a gdy przekroczymy pr\u00f3g szko\u0142y, nie b\u0119dziemy ju\u017c d\u0142u\u017cej jej uczniami; gdy opu\u015bcimy Kadic, wszystko bezpowrotnie si\u0119 zmieni. Nawet je\u015bli kiedy\u015b ponownie odwiedzimy te mury, nic ju\u017c nie b\u0119dzie takie samo. Historia dobieg\u0142a ko\u0144ca.<\/p>\n\n\n\n

Ale… to za wcze\u015bnie! Przecie\u017c nadal nie uda\u0142o mi si\u0119 zrealizowa\u0107 ani jednego z moich cel\u00f3w. Nie mog\u0142em tak po prostu odej\u015b\u0107 i o wszystkim zapomnie\u0107. Bo jak mia\u0142bym \u017cy\u0107 ze \u015bwiadomo\u015bci\u0105, \u017ce Yumi wybra\u0142a innego? \u017be przegapi\u0142em swoj\u0105 szans\u0119 na bycie bohaterem i w Lyoko by\u0142em jedynie podrz\u0119dnym antagonist\u0105? \u017be by\u0142em o krok od znalezienia przyjaci\u00f3\u0142 na ca\u0142e \u017cycie, a zamiast tego zosta\u0142em wyrzutkiem? Nie, to si\u0119 nie mog\u0142o tak sko\u0144czy\u0107, potrzebowa\u0142em wi\u0119cej czasu.<\/p>\n\n\n\n

Wi\u0119cej czasu…?<\/p>\n\n\n\n

Nagle zda\u0142em sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce by\u0142em jedn\u0105 z naprawd\u0119 niewielu os\u00f3b, kt\u00f3re rzeczywi\u015bcie mog\u0142y go zdoby\u0107. Gdy tylko ceremonia dobieg\u0142a ko\u0144ca, poderwa\u0142em si\u0119 z miejsca i szybkim krokiem opu\u015bci\u0142em sal\u0119, mijaj\u0105c bez s\u0142owa \u017cegnaj\u0105cych si\u0119 wzajemnie uczni\u00f3w. Nie by\u0142o to zbyt uprzejme z mojej strony, ale nie mia\u0142o to wi\u0119kszego znaczenia – po Powrocie do Przesz\u0142o\u015bci dzisiejszy dzie\u0144 stanie si\u0119 jedynie momentem, kt\u00f3ry kiedy\u015b musi nadej\u015b\u0107, ale od kt\u00f3rego wci\u0105\u017c dzieli mnie wiele, wiele miesi\u0119cy. Je\u017celi los nie chcia\u0142 da\u0107 mi szansy, to sam j\u0105 sobie stworz\u0119. Prze\u017cyj\u0119 to wszystko jeszcze raz i tym razem post\u0105pi\u0119 tak, jak nale\u017cy.<\/p>\n\n\n\n

Gdy dotar\u0142em do Fabryki, natychmiast zjecha\u0142em do pomieszczenia z rdzeniem Superkomputera. Tym razem ju\u017c si\u0119 nie waha\u0142em; nie bacz\u0105c na konsekwencj\u0119, jednym szybkim ruchem uruchomi\u0142em maszyn\u0119, a nast\u0119pnie skierowa\u0142em si\u0119 do laboratorium i zaj\u0105\u0142em miejsce w fotelu przy klawiaturze, kt\u00f3ry niegdy\u015b zwyk\u0142 zajmowa\u0107 Jeremie. Ch\u0142opak wyt\u0142umaczy\u0142 mi kiedy\u015b jak skorzysta\u0107 z podstawowych funkcji komputera kwantowego (ca\u0142a paczka musia\u0142a si\u0119 tego nauczy\u0107 na wypadek, gdyby okularnik nie by\u0142 w stanie sam nim operowa\u0107), ale od tamtego dnia min\u0119\u0142o ju\u017c sporo czasu i zd\u0105\u017cy\u0142em ju\u017c w wi\u0119kszo\u015bci zapomnie\u0107 jak uruchomi\u0107 Powr\u00f3t do Przesz\u0142o\u015bci. No trudno; b\u0119d\u0119 musia\u0142 troch\u0119 pokombinowa\u0107. Si\u0119gn\u0105\u0142em do ukrytej mi\u0119dzy kablami instrukcji, kt\u00f3r\u0105 Einstein zostawi\u0142 dla nas w\u0142a\u015bnie na wypadek, gdyby zawiod\u0142a nas pami\u0119\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie, \u017ce Jeremie zapomnia\u0142 j\u0105 st\u0105d zabra\u0107\u2026 \u2013 wymamrota\u0142em do siebie pod nosem i zabra\u0142em si\u0119 za lektur\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Nim jednak jednak zd\u0105\u017cy\u0142em zrobi\u0107 jaki\u015b znacz\u0105cy progres, znajduj\u0105ce si\u0119 za moimi plecami drzwi windy otworzy\u0142y si\u0119 ze zgrzytem. Kompletnie si\u0119 tego nie spodziewa\u0142em, wi\u0119c panicznie schowa\u0142em instrukcj\u0119 za plecy i odwr\u00f3ci\u0142em si\u0119 w stron\u0119 wej\u015bcia. Do \u015brodka powolnym krokiem wesz\u0142a Aelita; wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce by\u0142a sama. Dziewczyna otaksowa\u0142a wzrokiem najpierw wisz\u0105c\u0105 w powietrzu holomap\u0119, nast\u0119pnie \u015bwiec\u0105cy w p\u00f3\u0142mroku ekran monitora Superkomputera, a na ko\u0144cu mnie samego.<\/p>\n\n\n\n

– S\u0142uchaj, to nie tak jak my\u015blisz\u2026 \u2013 zacz\u0105\u0142em m\u00f3wi\u0107, ale ona tylko pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105, a potem bez s\u0142owa podesz\u0142a do mnie i wyci\u0105gn\u0119\u0142a r\u0119k\u0119. Zawstydzony wyci\u0105gn\u0105\u0142em zza siebie zeszycik Jeremiego i go jej odda\u0142em, unikaj\u0105c przy tym jej wzroku. Aelita od\u0142o\u017cy\u0142a go na jego stare miejsce, po czym z\u0142apa\u0142a mnie za d\u0142o\u0144 i, nadal milcz\u0105c, poci\u0105gn\u0119\u0142a mnie w stron\u0119 windy. Nie maj\u0105c tak naprawd\u0119 innego wyj\u015bcia pos\u0142usznie za ni\u0105 poszed\u0142em. Razem zjechali\u015bmy do pomieszczenia ze rdzeniem. Gdy maszyna wy\u0142oni\u0142a si\u0119 ju\u017c z pod\u0142ogi, r\u00f3\u017cowow\u0142osa zaprowadzi\u0142a mnie do klapki z okiem Xany.<\/p>\n\n\n\n

– Wy\u0142\u0105cz go \u2013 poprosi\u0142a cicho, a nast\u0119pnie, gdy ju\u017c to uczyni\u0142em, doda\u0142a: \u2013 Usi\u0105d\u017a, prosz\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Oboje usiedli\u015bmy na ziemi i zapad\u0142a cisza. Dziewczyna w og\u00f3le na mnie nie patrzy\u0142a; jej wzrok utkwiony by\u0142 w starym elfie, kt\u00f3ry nadal le\u017ca\u0142 w tym samym miejscu, w kt\u00f3rym zostawi\u0142a go w lutym. Naszych bukiet\u00f3w ju\u017c nie by\u0142o; przez te miesi\u0105ce zd\u0105\u017cy\u0142y ju\u017c zwi\u0119dn\u0105\u0107, wi\u0119c kt\u00f3rego\u015b dnia je sprz\u0105tn\u0105\u0142em. Przysz\u0142o mi wtedy do g\u0142owy, \u017ceby zamiast nich po\u0142o\u017cy\u0107 co\u015b innego, ale ostatecznie tego nie zrobi\u0142em; raz, \u017ce to miejsce pami\u0119ci nie nale\u017ca\u0142o do mnie i nie wypada\u0142o mi zbytnio w nie ingerowa\u0107, a dwa, to nie by\u0142o to w moim stylu. Nie wiedz\u0105c, co powinienem teraz zrobi\u0107, po prostu czeka\u0142em, a\u017c Aelita si\u0119 odezwie. Jednocze\u015bnie zacz\u0105\u0142em odczuwa\u0107 niepok\u00f3j, a w g\u0142owie mia\u0142em tylko jedno pytanie: co si\u0119 teraz stanie?<\/p>\n\n\n\n

– Kiedy\u015b sama si\u0119 zastanawia\u0142am, czy nie skorzysta\u0107 z Powrotu do Przesz\u0142o\u015bci \u2013 zacz\u0119\u0142a w ko\u0144cu m\u00f3wi\u0107. \u2013 Co prawda Jeremie wiele razy m\u00f3wi\u0142 nam, \u017ce skok w czasie nie przywr\u00f3ci zmar\u0142ych do \u017cycia, ale\u2026 w\u0142a\u015bciwie dlaczego nie? Przecie\u017c nigdy tego nie sprawdzili\u015bmy. Nie ma \u017cadnego powodu, dla kt\u00f3rego wszystko inne mog\u0142o wr\u00f3ci\u0107 do pierwotnego stanu, ale akurat ta jedna rzecz mia\u0142aby by\u0107 wyj\u0105tkiem. Mo\u017ce tym razem si\u0119 pomyli\u0142? Jak uwa\u017casz?<\/p>\n\n\n\n

– Nie mam poj\u0119cia \u2013 odpar\u0142em zgodnie z prawd\u0105. \u2013 Ale w\u0105tpi\u0119, by powiedzia\u0142 to bez powodu.<\/p>\n\n\n\n

– Te\u017c d\u0142ugo nie potrafi\u0142am zrozumie\u0107 jak doszed\u0142 do takiego wniosku, wi\u0119c w ko\u0144cu go o to zapyta\u0142am. Odpowiedzia\u0142 mi, \u017ce s\u0105 dwie rzeczy, kt\u00f3re przenosz\u0105 si\u0119 podczas skoku w niezmienionym stanie: dane Superkomputera oraz wspomnienia zwirtualizowanych os\u00f3b. Ale skoro w punkcie startowym nie uda\u0142oby si\u0119 odnale\u017a\u0107 wspomnie\u0144 taty, to co w\u0142a\u015bciwie trafi\u0142oby do punktu docelowego? Ci\u0105g zer? Co\u015b wygenerowanego losowo? Gdy Jeremie m\u00f3wi\u0142, \u017ce skok w czasie nie przywr\u00f3ci zmar\u0142ych do \u017cycia, mia\u0142 na my\u015bli nas samych. Owszem, zwyk\u0142ego cz\u0142owieka da\u0142oby si\u0119 w ten spos\u00f3b uratowa\u0107, ale nie wskrzesi\u0142by\u015b w ten spos\u00f3b mnie, ciebie, mojego taty\u2026 \u2013 r\u00f3\u017cowow\u0142osa spojrza\u0142a na mnie przenikliwym wzrokiem \u2013 …ani Xany, na co chyba liczy\u0142e\u015b. Ale to niemo\u017cliwe. Jedynie zmarnowa\u0142by\u015b nam wszystkim czas.<\/p>\n\n\n\n

– Ja\u2026 \u2013 zaj\u0105kn\u0105\u0142em si\u0119, bo ogarn\u0105\u0142 mnie potworny wstyd. \u2013 Nie jestem waszym wrogiem, naprawd\u0119. Po prostu\u2026 po prostu chcia\u0142em w ten spos\u00f3b wszystko naprawi\u0107. Gdybym tylko by\u0142 ostro\u017cniejszy podczas mojej pierwszej wyprawy do Lyoko, to mo\u017ce wszystko potoczy\u0142o si\u0119 inaczej. Mo\u017ce Xana by mnie nie op\u0119ta\u0142 i Lyoko nie zosta\u0142oby zniszczone. A p\u00f3\u017aniej, ju\u017c z moj\u0105 pomoc\u0105, mo\u017ce mieliby\u015bmy wtedy do\u015b\u0107 si\u0142y i czasu, by uratowa\u0107 twojego ojca \u2013 westchn\u0105\u0142em. \u2013 Przepraszam. To wszystko moja wina\u2026 a \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego mnie przerasta.<\/p>\n\n\n\n

I wtedy Aelita zrobi\u0142a co\u015b, co totalnie mnie zaskoczy\u0142o: dziewczyna przysun\u0119\u0142a si\u0119 bli\u017cej mnie i obj\u0119\u0142a pe\u0142nym przyjacielskiego wsp\u00f3\u0142czucia gestem.<\/p>\n\n\n\n

– Wybaczam ci, William. I \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce nie mog\u0119 zrobi\u0107 nic wi\u0119cej, bo wiem, \u017ce jest ci ci\u0119\u017cko. To nie jest sprawiedliwe, \u017ce my wymazali\u015bmy wiele naszych b\u0142\u0119d\u00f3w Powrotami do Przesz\u0142o\u015bci, a ty po jednej pomy\u0142ce musisz si\u0119 tak m\u0119czy\u0107. Zw\u0142aszcza, \u017ce wina nie le\u017cy wy\u0142\u0105cznie po twojej stronie; my te\u017c mogli\u015bmy zachowa\u0107 si\u0119 lepiej. Powinni\u015bmy byli po\u015bwi\u0119ci\u0107 wi\u0119cej czasu na wyt\u0142umaczenie ci jak dzia\u0142a Lyoko albo chocia\u017c powiedzie\u0107 ci o Scyfozoi.<\/p>\n\n\n\n

– Dzi\u0119ki. Dobrze jest wiedzie\u0107, \u017ce chocia\u017c ty jedna nie chowasz do mnie urazy \u2013 odpar\u0142em z u\u015bmiechem. \u2013 Naprawd\u0119 super z ciebie dziewczyna. A\u017c zaczynam si\u0119 zastanawia\u0107, czy nie zakocha\u0142em si\u0119 nie w tej Wojowniczce co trzeba.<\/p>\n\n\n\n

Aelita odepchn\u0119\u0142a mnie ze \u015bmiechem.<\/p>\n\n\n\n

– Uwa\u017caj na s\u0142owa, bo inaczej b\u0119d\u0119 musia\u0142a powiedzie\u0107 o wszystkim Jeremiemu \u2013 za\u017cartowa\u0142a w odpowiedzi, ale po chwili znowu spowa\u017cnia\u0142a. \u2013 Obiecasz mi, \u017ce nie b\u0119dziesz wi\u0119cej rozrabia\u0142? Skoro uko\u0144czy\u0142e\u015b ju\u017c Kadic, to m\u00f3g\u0142by\u015b gdzie\u015b wyjecha\u0107. Mia\u0142by\u015b szans\u0119, \u017ceby zacz\u0105\u0107 wszystko od nowa i\u2026<\/p>\n\n\n\n

– Wybacz, ale nie mog\u0119 \u2013 przerwa\u0142em jej. \u2013 Daj\u0119 ci s\u0142owo, \u017ce nie b\u0119d\u0119 wi\u0119cej pr\u00f3bowa\u0142 u\u017cy\u0107 Superkomputera dla w\u0142asnych korzy\u015bci i \u017ce nie b\u0119d\u0119 wi\u0119cej majstrowa\u0142 przy Powrocie do Przesz\u0142o\u015bci, ale nie jestem gotowy, \u017ceby odpu\u015bci\u0107. Nie wiem, czy kiedykolwiek b\u0119d\u0119. Zreszt\u0105, raz ju\u017c uciek\u0142em przed swoim b\u0142\u0119dem i sama widzisz dok\u0105d mnie to zaprowadzi\u0142o. \u2013 Nawi\u0105za\u0142em w ten spos\u00f3b do swojej poprzedniej szko\u0142y, z kt\u00f3rej wydalono mnie za rozwieszenie list\u00f3w mi\u0142osnych do jednej z uczennic.<\/p>\n\n\n\n

– Rozumiem \u2013 Dziewczyna by\u0142a wyra\u017anie rozczarowana, ale postanowi\u0142a odpu\u015bci\u0107 temat. \u2013 Chyba musi mi to wystarczy\u0107. Lepiej ju\u017c wracajmy, bo pozostali na pewno ju\u017c si\u0119 zastanawiaj\u0105 gdzie jeste\u015bmy. \u2013 Aelita wsta\u0142a z pod\u0142ogi, otrzepa\u0142a eleganck\u0105 sukienk\u0119, kt\u00f3r\u0105 za\u0142o\u017cy\u0142a na zako\u0144czenie roku, i ruszy\u0142a w stron\u0119 windy. \u2013 I William\u2026 mam nadziej\u0119, \u017ce kiedy\u015b odnajdziesz spok\u00f3j.<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Autor: Mayakovsky<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

3 lutego 2008, wiecz\u00f3r To mog\u0142a by\u0107 ostatnia szansa. I by\u0142em pewien, \u017ce Ulrich te\u017c to wiedzia\u0142. Obawia\u0142em si\u0119 troch\u0119, \u017ce Niemiec w ko\u0144cu si\u0119 prze\u0142amie, dlatego postanowi\u0142em postawi\u0107 wszystko na jedn\u0105 kartk\u0119: porozmawia\u0107 z Yumi jeszcze przed Walentynkami i zaprosi\u0107 j\u0105 na randk\u0119. Naprawd\u0119 porz\u0105dnie si\u0119 do tego przygotowa\u0142em; kupi\u0142em kwiaty, czekoladki i bilety …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"parent":3636,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[63],"tags":[],"class_list":["post-3653","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-lyoko-i-dalej"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3653","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3653"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3653\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3654,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3653\/revisions\/3654"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3636"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3653"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3653"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3653"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}