{"id":3641,"date":"2023-05-19T19:02:45","date_gmt":"2023-05-19T18:02:45","guid":{"rendered":"https:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=3641"},"modified":"2023-06-09T13:42:12","modified_gmt":"2023-06-09T12:42:12","slug":"rozdzial-1","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/serie\/lyoko-i-dalej\/rozdzial-1\/","title":{"rendered":"Rozdzia\u0142 1"},"content":{"rendered":"\n

15 lutego 2007, d\u0142uga przerwa<\/strong><\/p>\n\n\n\n

– Yumi! \u2013 zawo\u0142a\u0142em g\u0142o\u015bno. \u2013 Czekaj!<\/p>\n\n\n\n

M\u0142oda Japonka, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie wysz\u0142a z klasy, zatrzyma\u0142a si\u0119 i niech\u0119tnie obr\u00f3ci\u0142a w moj\u0105 stron\u0119. Na ten widok troch\u0119 mi ul\u017cy\u0142o; odk\u0105d wr\u00f3ci\u0142em na Ziemi\u0119, ca\u0142a jej paczka nie traktowa\u0142a mnie zbyt przyja\u017anie i obawia\u0142em si\u0119, \u017ce ca\u0142kowicie przestan\u0105 si\u0119 do mnie odzywa\u0107. Po cz\u0119\u015bci by\u0142em w stanie to zrozumie\u0107 \u2013 w ko\u0144cu przez ostatnie cztery miesi\u0105ce musieli walczy\u0107 ze mn\u0105 w Lyoko, wirtualnym \u015bwiecie opanowanym przez oszala\u0142\u0105 sztuczn\u0105 inteligencj\u0119, kt\u00f3rej w wyniku jednego nieszcz\u0119\u015bliwego b\u0142\u0119du uda\u0142o si\u0119 mnie op\u0119ta\u0107. Jednocze\u015bnie jednak ich zachowanie troch\u0119 mnie irytowa\u0142o; chocia\u017c ca\u0142a ta niefortunna sytuacja niew\u0105tpliwie by\u0142a moj\u0105 win\u0105, to mimo wszystko powinni zdawa\u0107 sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce nie jestem i nigdy nie by\u0142em ich wrogiem. Ba, w swoim czasie sami zgodzili si\u0119 na to, bym do\u0142\u0105czy\u0142 do ich grupy.<\/p>\n\n\n\n

– Wszystko sko\u0144czone? \u2013 zapyta\u0142em szeptem, nachylaj\u0105c si\u0119 w jej stron\u0119. \u2013 Wy\u0142\u0105czyli\u015bcie go?<\/p>\n\n\n\n

Zaledwie dwa dni temu Yumi i reszta udali si\u0119 do Lyoko po raz ostatni, by rozprawi\u0107 si\u0119 z Xan\u0105 raz na zawsze. Niestety, cho\u0107 bardzo nalega\u0142em, by zabrali mnie ze sob\u0105, wszyscy jednog\u0142o\u015bnie mi tego zabronili i kazali zosta\u0107 na Ziemi. Co gorsza, Xana wykorzysta\u0142 ten moment, by op\u0119ta\u0107 mnie po raz kolejny i w ostatecznej bitwie z wirusem musia\u0142em walczy\u0107 po stronie wroga. Znowu. Mimo to \u2013 jak wyjawi\u0142 mi Jeremie Belpois \u2013 pozosta\u0142ym Wojownikom uda\u0142o si\u0119 zwyci\u0119\u017cy\u0107, ale cena tego zwyci\u0119stwa okaza\u0142a si\u0119 bardzo wysoka: Franz Hopper, ojciec Aelity i tw\u00f3rca Lyoko, Xany oraz Superkomputera \u2013 pot\u0119\u017cnej machiny, w kt\u00f3rej znajdowa\u0142 si\u0119 wirtualny \u015bwiat \u2013 musia\u0142 po\u015bwi\u0119ci\u0107 w\u0142asne \u017cycie, by dostarczy\u0107 energii potrzebnej do zniszczenia sztucznej inteligencji. Je\u017celi Jeremie powiedzia\u0142 prawd\u0119, oznacza\u0142o to, \u017ce ich przygoda z Lyoko w\u0142a\u015bnie dobieg\u0142a ko\u0144ca i nareszcie mogli wy\u0142\u0105czy\u0107 komputer kwantowy.<\/p>\n\n\n\n

– No… nie \u2013 przyzna\u0142a z wahaniem Yumi. \u2013 Oni nie s\u0105 gotowi.<\/p>\n\n\n\n

– Huh? To g\u0142upie \u2013 zawyrokowa\u0142em, a w moim sercu pojawi\u0142a si\u0119 iskierka nadziei. Je\u017celi Superkomputer jest jeszcze w\u0142\u0105czony, to mo\u017ce wci\u0105\u017c mia\u0142em jeszcze szans\u0119 na odkupienie win i przygod\u0119 \u017cycia w Lyoko? \u2013 Przecie\u017c nie zapomnieli, jaki ten komputer jest gro\u017any, prawda? \u2013 doda\u0142em, pr\u00f3buj\u0105c dr\u0105\u017cy\u0107 temat.<\/p>\n\n\n\n

– Oczywi\u015bcie, \u017ce nie. Ale\u2026 chyba przyt\u0142oczy\u0142a ich nostalgia. W ko\u0144cu drugi raz takiej przygody ju\u017c nie prze\u017cyjemy \u2013 wyja\u015bni\u0142a Ishiyama, szybko gasz\u0105c moje \u015bwiate\u0142ko w tunelu.<\/p>\n\n\n\n

– A ciebie to nie rusza? \u2013 rzuci\u0142em gorzko, zanim zd\u0105\u017cy\u0142em si\u0119 powstrzyma\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Nie. My\u015bl\u0119, \u017ce \u017cycie bez Lyoko b\u0119dzie inne, ale nadal bardzo ciekawe. \u2013 Na twarzy Japonki pojawi\u0142 si\u0119 promienny u\u015bmiech, kt\u00f3ry uczyni\u0142 j\u0105 wr\u0119cz ob\u0142\u0119dnie pi\u0119kn\u0105. Yumi spodoba\u0142a mi si\u0119 ju\u017c pierwszego dnia po moim przybyciu do Kadic, ale cho\u0107 bardzo si\u0119 stara\u0142em, nigdy nie zgodzi\u0142a si\u0119 p\u00f3j\u015b\u0107 ze mn\u0105 na randk\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Jeste\u015b taka jak ja \u2013 odpar\u0142em i r\u00f3wnie\u017c si\u0119 u\u015bmiechn\u0105\u0142em, a potem zaryzykowa\u0142em i chwyci\u0142em j\u0105 za r\u0119ce. – Wieczna optymistka.<\/p>\n\n\n\n

– Nie w sprawach beznadziejnych \u2013 odpar\u0142a natychmiast i cofn\u0119\u0142a d\u0142onie. \u2013 Na razie, przystojniaku \u2013 rzuci\u0142a na odchodne i po\u015bpiesznie odesz\u0142a.<\/p>\n\n\n\n

Przez kilka sekund pozosta\u0142em w miejscu i obserwowa\u0142em, jak dziewczyna znika na za rogiem. Czu\u0142em przy tym narastaj\u0105c\u0105 frustracj\u0119; wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce wszystkie moje cele \u2013 zdobycie serca Yumi, odzyskanie zaufania grupy i stanie si\u0119 prawdziwym Wojownikiem Lyoko – coraz bardziej si\u0119 ode mnie oddala\u0142y. Nie mia\u0142em zamiaru si\u0119 jednak poddawa\u0107; wci\u0105\u017c zosta\u0142o mi jeszcze prawie p\u00f3\u0142tora roku nauki w Kadic i przez ten czas wiele si\u0119 mog\u0142o zmieni\u0107. W ko\u0144cu Xana by\u0142 cwan\u0105 besti\u0105 i niewykluczone, \u017ce znalaz\u0142 jaki\u015b spos\u00f3b na prze\u017cycie. Je\u017celi rzeczywi\u015bcie uda\u0142o mu si\u0119 przetrwa\u0107, to pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej powr\u00f3ci i wtedy by\u0107 mo\u017ce b\u0119d\u0119 m\u00f3g\u0142 powalczy\u0107 o swoj\u0105 drug\u0105 szans\u0119. A dop\u00f3ki Ulrich nie odwa\u017cy si\u0119 wyzna\u0107 mi\u0142o\u015bci Japonce (do czego zabiera\u0142 si\u0119 cholernie d\u0142ugo), ja r\u00f3wnie\u017c pozostawa\u0142em w grze. Mo\u017ce i moja sytuacja nie wygl\u0105da\u0142a najlepiej, ale przecie\u017c wszystko wci\u0105\u017c mog\u0142o si\u0119 poprawi\u0107, prawda?<\/p>\n\n\n\n

5 kwietnia 2007, p\u00f3\u017any wiecz\u00f3r<\/strong><\/p>\n\n\n\n

Gdy min\u0119\u0142a dwudziesta druga, ostro\u017cnie wymkn\u0105\u0142em si\u0119 ze swojego pokoju. Zacz\u0119\u0142a si\u0119 ju\u017c cisza nocna i musia\u0142em bardzo uwa\u017ca\u0107, by nie natkn\u0105\u0107 si\u0119 na patroluj\u0105cego nauczyciela i nie zarobi\u0107 w ten spos\u00f3b szlabanu. Ukradkiem zszed\u0142em na ni\u017csze pi\u0119tro, na kt\u00f3rym zakwaterowany by\u0142 m\u0142odszy rocznik i zapuka\u0142em do najbli\u017cszego z jednoosobowych pokoj\u00f3w, rozgl\u0105daj\u0105c si\u0119 przy tym nerwowo na boki. Po chwili drzwi otworzy\u0142y si\u0119 i stan\u0105\u0142 w nich niewysoki blondyn w okularach.<\/p>\n\n\n\n

– William? Co ty tu robisz o tej porze? \u2013 zapyta\u0142 zaskoczony Jeremie.<\/p>\n\n\n\n

– Mog\u0119 wej\u015b\u0107? Mam spraw\u0119 \u2013 odpowiedzia\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

Ch\u0142opak zawaha\u0142 si\u0119, ale ostatecznie kiwn\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105 i odsun\u0105\u0142 si\u0119 na bok, wpuszczaj\u0105c mnie do \u015brodka. Z ca\u0142ej grupy Wojownik\u00f3w tylko on i Aelita byli wobec mnie w miar\u0119 \u017cyczliwi; Odd nadal mia\u0142 mi za z\u0142e, \u017ce nie tak dawno by\u0142em pod kontrol\u0105 Xany, Ulrich widzia\u0142 we mnie rywala w walce o Yumi, a sama dziewczyna mo\u017ce i rozmawia\u0142a ze mn\u0105 normalnie, ale jednocze\u015bnie trzyma\u0142a spory dystans i unika\u0142a powa\u017cnych temat\u00f3w. A \u017ce temat, kt\u00f3ry chcia\u0142em poruszy\u0107, by\u0142by dla r\u00f3\u017cowow\u0142osej bardzo dra\u017cliwy, to Belpois pozostawa\u0142 moj\u0105 jedyn\u0105 nadziej\u0105.<\/p>\n\n\n\n

– Widz\u0119, \u017ce jeste\u015b ju\u017c gotowy do wyjazdu \u2013 rzuci\u0142em przyja\u017anie i kiwn\u0105\u0142em g\u0142ow\u0105 w stron\u0119 stoj\u0105cej przy \u015bcianie walizki. Nast\u0119pnego dnia zaczyna\u0142y si\u0119 ferie wiosenne i zdecydowana wi\u0119kszo\u015b\u0107 uczni\u00f3w planowa\u0142a opu\u015bci\u0107 szko\u0142\u0119.<\/p>\n\n\n\n

– Tak, razem z Aelit\u0105 jedziemy do domu moich rodzic\u00f3w \u2013 odpar\u0142, zajmuj\u0105c swoje zwyczajowe miejsce przy komputerze.<\/p>\n\n\n\n

– Reszta grupy te\u017c si\u0119 zmywa, prawda? \u2013 spyta\u0142em, cho\u0107 zna\u0142em ju\u017c odpowied\u017a na to pytanie. \u2013 Je\u017celi tak, to si\u0119 nie martw; ja tym razem zostaj\u0119 w akademiku, bo przez Xan\u0119 ca\u0142y czas grozi mi powtarzanie roku i musz\u0119 dalej nadgania\u0107 materia\u0142. B\u0119d\u0119 mia\u0142 oko na Fabryk\u0119 \u2013 zaoferowa\u0142em.<\/p>\n\n\n\n

– Nie ma takiej potrzeby, William \u2013 westchn\u0105\u0142 Jeremie, kt\u00f3ry najwyra\u017aniej w\u0142a\u015bnie zrozumia\u0142 dlaczego go odwiedzi\u0142em. \u2013 Xana jest martwy, a Superkomputer wy\u0142\u0105czony. Nic nam nie grozi.<\/p>\n\n\n\n

– Jeste\u015b pewien? \u2013 naciska\u0142em, licz\u0105c na to, \u017ce dowiem si\u0119 czego\u015b nowego.<\/p>\n\n\n\n

– Tak, jestem pewien. Przez ca\u0142y ostatni miesi\u0105c monitorowa\u0142em sie\u0107 i nie znalaz\u0142em absolutnie niczego podejrzanego. Dodatkowo przed wy\u0142\u0105czeniem Superkomputera odpali\u0142em program wieloczynnikowy jeszcze raz, tak na wszelki wypadek. Nawet je\u017celi Xana przetrwa\u0142 jako\u015b pierwsze uruchomienie, to drugie z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 go wyko\u0144czy\u0142o.<\/p>\n\n\n\n

– I ani razu nie musieli\u015bcie i\u015b\u0107 do Fabryki?<\/p>\n\n\n\n

– Ani razu, o czym zreszt\u0105 doskonale zdajesz sobie spraw\u0119, bo przecie\u017c ca\u0142y czas uwa\u017cnie nas obserwowa\u0142e\u015b, prawda? \u2013 powiedzia\u0142 lekko zirytowany Jeremie.<\/p>\n\n\n\n

Czyli zauwa\u017cyli. Odk\u0105d Yumi powiedzia\u0142a mi, \u017ce maj\u0105 w\u0105tpliwo\u015bci co do wy\u0142\u0105czenia Superkomputera, faktycznie stara\u0142em si\u0119 nie traci\u0107 ich z oczu na wypadek, gdyby co\u015b jednak si\u0119 wydarzy\u0142o i zdecydowali si\u0119 zachowa\u0107 to w tajemnicy. Oczywi\u015bcie nie by\u0142em w stanie siedzie\u0107 na ogonie pi\u0119ciu r\u00f3\u017cnym os\u00f3b dwadzie\u015bcia cztery godziny na dob\u0119, dlatego te\u017c tego wieczoru przyszed\u0142em do pokoju Einsteina i spr\u00f3bowa\u0142em dowiedzie\u0107 si\u0119 czego\u015b bezpo\u015brednio od niego.<\/p>\n\n\n\n

– Uwierz mi, to wszystko ju\u017c za nami \u2013 doda\u0142 okularnik przyja\u017aniejszym tonem. \u2013 Wszyscy mo\u017cemy si\u0119 wyluzowa\u0107. Ty te\u017c powiniene\u015b.<\/p>\n\n\n\n

– To nie takie proste, Jeremie \u2013 odpar\u0142em. Zawsze stara\u0142 si\u0119 traktowa\u0107 mnie dobrze, dlatego postanowi\u0142em by\u0107 z nim w pe\u0142ni szczerym. \u2013 Dla was mo\u017ce i tak, ale dla mnie… to po prostu nie mo\u017ce si\u0119 tak sko\u0144czy\u0107. Czuj\u0119 si\u0119 tak, jakbym dosta\u0142 list z Hogwartu, ale p\u00f3\u017aniej z powodu jednego g\u0142upiego b\u0142\u0119du straci\u0142 szans\u0119 na zostanie czarodziejem.<\/p>\n\n\n\n

– Przykro mi, William, naprawd\u0119, ale ten poci\u0105g ju\u017c odjecha\u0142. Mog\u0119 ci jedynie obieca\u0107, \u017ce gdyby jakim\u015b niewiarygodnym cudem Xana wr\u00f3ci\u0142, to ci o tym powiem, ale naprawd\u0119 nie ma na to \u017cadnych szans.<\/p>\n\n\n\n

– Jasne, rozumiem. Dzi\u0119ki \u2013 rzuci\u0142em i skierowa\u0142em si\u0119 do drzwi wyj\u015bcia. \u2013 Baw si\u0119 dobrze na feriach.<\/p>\n\n\n\n

– Trzymaj si\u0119 jako\u015b \u2013 po\u017cegna\u0142 si\u0119 Belpois \u2013 i daj zna\u0107, gdyby\u015b potrzebowa\u0142 kork\u00f3w, dobra?<\/p>\n\n\n\n

Kiwn\u0105\u0142em g\u0142ow\u0105 i wyszed\u0142em. To by\u0142o mi\u0142e z jego strony, ale liczy\u0142em na co\u015b znacznie, znacznie wi\u0119cej. By\u0142em pewien, \u017ce mnie nie ok\u0142ama\u0142 \u2013 to nie by\u0142oby w jego stylu \u2013 ale mimo to zdecydowa\u0142em si\u0119 przypilnowa\u0107 Superkomputera. Tak na wszelki wypadek.<\/p>\n\n\n\n

27 sierpnia 2007, popo\u0142udnie<\/strong><\/p>\n\n\n\n

– …a poniewa\u017c Napoleonowi ju\u017c raz uda\u0142o si\u0119 wr\u00f3ci\u0107 z wygnania, koalicjanci tym razem zes\u0142ali go na wysp\u0119 \u015awi\u0119tej Heleny, sk\u0105d ucieczka by\u0142aby ju\u017c znacznie trudniejsza.<\/p>\n\n\n\n

– A pami\u0119tasz w kt\u00f3rym roku to by\u0142o? \u2013 zapyta\u0142 mnie Gilles Fumet, nauczyciel historii.<\/p>\n\n\n\n

– Yyyyy… tysi\u0105c osiemset… siedemnastym? \u2013 strzeli\u0142em w ko\u0144cu, licz\u0105c na to, \u017ce dopisze mi szcz\u0119\u015bcie.<\/p>\n\n\n\n

– Niestety nie \u2013 spochmurnia\u0142 pan Fumet. \u2013 To by\u0142 tysi\u0105c osiemset pi\u0119tnasty.<\/p>\n\n\n\n

Przez ostatnie dwie godziny nauczyciel maglowa\u0142 mnie z ka\u017cdego tematu, jaki tylko przyszed\u0142 mu do g\u0142owy. Historia by\u0142a ju\u017c ostatnim przedmiotem, z kt\u00f3rego musia\u0142em zdawa\u0107 poprawk\u0119 i jednocze\u015bnie tym, kt\u00f3rego obawia\u0142em si\u0119 najbardziej; cho\u0107 nie by\u0142a a\u017c tak nudna, jak to si\u0119 mog\u0142o wydawa\u0107, to nigdy nie mia\u0142em do\u015b\u0107 cierpliwo\u015bci, by wyku\u0107 si\u0119 na pami\u0119\u0107 wszystkich istotnych imion i dat. A zreszt\u0105, czy w dobie Internetu naprawd\u0119 by\u0142y mi one do czegokolwiek potrzebne?<\/p>\n\n\n\n

– No nie wiem, nie wiem… \u2013 wymrucza\u0142 Fumet, drapi\u0105c si\u0119 po policzku.<\/p>\n\n\n\n

– Daj ju\u017c spok\u00f3j, Gilles \u2013 w mojej obronie nieoczekiwanie stan\u0105\u0142 Jean-Pierre Delmas, dyrektor szko\u0142y i przewodnicz\u0105cy komisji poprawkowej. \u2013 Ja bym go przepu\u015bci\u0142. Gdyby nic nie umia\u0142, to nie siedzieliby\u015bmy tu a\u017c tak d\u0142ugo, prawda?<\/p>\n\n\n\n

– Napoleon, co…? \u2013 wtr\u0105ci\u0142 si\u0119 Jim Morales, ostatni cz\u0142onek komitetu. \u2013 Kiedy\u015b pracowa\u0142em dla organizacji, kt\u00f3ra pr\u00f3bowa\u0142a przywr\u00f3ci\u0107 jego potomka na tron.<\/p>\n\n\n\n

– Czy to jest w og\u00f3le legalne? \u2013 spyta\u0142 si\u0119 z niedowierzaniem Delmas.<\/p>\n\n\n\n

– Ummmm… wola\u0142bym o tym nie m\u00f3wi\u0107. Zreszt\u0105 i tak nigdy nie by\u0142em monarchist\u0105.<\/p>\n\n\n\n

– To czemu w\u0142a\u015bciwie dla nich pracowa\u0142e\u015b? \u2013 pr\u00f3bowa\u0142 dr\u0105\u017cy\u0107 temat nauczyciel historii.<\/p>\n\n\n\n

– Eeeeee… to nie takie proste, Gilles. To znaczy…<\/p>\n\n\n\n

– Przepraszam, a co ze mn\u0105? \u2013 wci\u0105\u0142em si\u0119 w wypowied\u017a Jima, zanim ten zd\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 rozp\u0119dzi\u0107.<\/p>\n\n\n\n

– Co? A, tak, zaliczy\u0142e\u015b. Mo\u017cesz ju\u017c i\u015b\u0107 \u2013 odprawi\u0142 mnie pan Fumet i ponownie zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do Moralesa. \u2013 To co m\u00f3wi\u0142e\u015b o tym pretendencie?<\/p>\n\n\n\n

Mia\u0142em wielk\u0105 ochot\u0119 przewr\u00f3ci\u0107 oczami, ale w ostatniej chwili si\u0119 wstrzyma\u0142em; tym razem zdecydowanie nie warto by\u0142o prowokowa\u0107 nauczyciela. Chwyci\u0142em zatem sw\u00f3j plecak i czym pr\u0119dzej ewakuowa\u0142em si\u0119 z sali, by nie da\u0107 historykowi czasu na zmian\u0119 zdania. Zdecydowa\u0142em si\u0119 podzi\u0119kowa\u0107 p\u00f3\u017aniej Jimowi; zapewne nawet nie zdawa\u0142 sobie z tego sprawy, ale w kluczowym momencie odci\u0105gn\u0105\u0142 ode mnie uwag\u0119 Fumeta i oszcz\u0119dzi\u0142 mi powtarzania roku.<\/p>\n\n\n\n

Po opuszczeniu budynku odetchn\u0105\u0142em z ulg\u0105 i w znacznie lepszym humorze uda\u0142em si\u0119 w stron\u0119 sto\u0142\u00f3wki. Wakacje ju\u017c si\u0119 ko\u0144czy\u0142y, ale wci\u0105\u017c zosta\u0142o mi kilka dni na odpoczynek, kt\u00f3rego bardzo potrzebowa\u0142em; do tej pory zdecydowanie wi\u0119kszo\u015b\u0107 czasu musia\u0142em po\u015bwi\u0119ci\u0107 na nadrabianie materia\u0142u. Mimo to bez pomocy Jeremiego nigdy nie uda\u0142oby mi si\u0119 ogarn\u0105\u0107 tego wszystkiego, tak\u017ce podzi\u0119kowania nale\u017ca\u0142y si\u0119 r\u00f3wnie\u017c i jemu. A po za\u0142atwieniu tych dw\u00f3ch spraw m\u00f3g\u0142bym odnale\u017a\u0107 Yumi i…<\/p>\n\n\n\n

– Nah, szerszenie wcale nie by\u0142y takie z\u0142e. \u2013 Us\u0142ysza\u0142em g\u0142os Odda Della Robbii. \u2013 Na pewno lepsze od megaczo\u0142g\u00f3w. Te cholerstwa zawsze zamyka\u0142y si\u0119, zanim zd\u0105\u017cy\u0142em je… \u2013 ch\u0142opak przerwa\u0142, gdy tylko zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce kto\u015b si\u0119 zbli\u017ca. \u2013 Oh, cze\u015b\u0107 William. \u0141adn\u0105 mamy dzi\u015b pogod\u0119, nie?<\/p>\n\n\n\n

– Nie musisz zmienia\u0107 tematu, Odd; przecie\u017c wiem o Lyoko \u2013 przypomnia\u0142em mu.<\/p>\n\n\n\n

– Nic mu nie m\u00f3w \u2013 rzuci\u0142 towarzysz\u0105cy mu Ulrich Stern, wyra\u017anie czym\u015b zirytowany. \u2013 Ju\u017c i tak ma fio\u0142a na tym punkcie.<\/p>\n\n\n\n

– O czym ty m\u00f3wisz? \u2013 odpar\u0142em troch\u0119 zbyt po\u015bpiesznie.<\/p>\n\n\n\n

– Nie zgrywaj idioty, William; wiemy, \u017ce regularnie wymykasz si\u0119 do Fabryki. Co tam robisz?<\/p>\n\n\n\n

– Nic – odpowiedzia\u0142em zgodnie z prawd\u0105. \u2013 Po prostu sprawdzam, czy na pewno nic si\u0119 tam nie dzieje. No wiesz, lepiej mie\u0107 oko na zab\u00f3jcze sztuczne inteligencje, nawet na te martwe, prawda?<\/p>\n\n\n\n

– I naprawd\u0119 my\u015blisz, \u017ce w to uwierzymy? \u2013 za\u015bmia\u0142 si\u0119 Niemiec, ale w jego g\u0142osie nie by\u0142o weso\u0142o\u015bci. \u2013 Nie mam poj\u0119cia co kombinujesz, Dunbar, ale na twoim miejscu bym przesta\u0142. Bo je\u015bli dowiem si\u0119, \u017ce w\u0142\u0105czy\u0142e\u015b Superkomputer, to…<\/p>\n\n\n\n

– No? To co mi zrobisz? \u2013 zapyta\u0142em zaczepnie. \u2013 Obaj dobrze wiemy, \u017ce nie masz jaj, bo gdyby\u015b je mia\u0142, to ju\u017c dawno porozmawia\u0142by\u015b szczerze z Yumi. Tak\u017ce raczej nie mam si\u0119 czego ba\u0107, co?<\/p>\n\n\n\n

Sfrustrowany Ulrich rzuci\u0142 si\u0119 w moim kierunku i zamachn\u0105\u0142 si\u0119 w moj\u0105 stron\u0119, ale w ostatniej chwili Oddowi uda\u0142o si\u0119 z\u0142apa\u0107 go za rami\u0119 i odci\u0105gn\u0105\u0107 ch\u0142opaka do ty\u0142u. Jednocze\u015bnie rzuci\u0142 mi niezbyt przyjemne spojrzenie. Okej, przyznaj\u0119, mo\u017ce troch\u0119 si\u0119 zagalopowa\u0142em \u2013 wzmianka o Japonce by\u0142a ciosem poni\u017cej pasa.<\/p>\n\n\n\n

– Dajcie spok\u00f3j, co? By\u0142o, min\u0119\u0142o; nie warto si\u0119 o to zabija\u0107 \u2013 powiedzia\u0142 blondyn, pr\u00f3buj\u0105c roz\u0142adowa\u0107 napi\u0119cie.<\/p>\n\n\n\n

– Zebra\u0142o ci si\u0119 na szczer\u0105 opini\u0119, Dunbar? \u2013 rzuci\u0142 oschle Stern. \u2013 To teraz moja kolej. Nie jeste\u015b jednym z nas. Nigdy nie by\u0142e\u015b Wojownikiem Lyoko i ju\u017c nigdy nim nie zostaniesz. Do ko\u0144ca \u017cycia pozostaniesz jedynie sarkastycznym przegrywem, kt\u00f3ry nie mo\u017ce nawet marzy\u0107 o osi\u0105gni\u0119ciu cho\u0107 u\u0142amka tego, czego dokonali\u015bmy my. \u017bal mi ciebie. \u2013 Powiedziawszy to, Ulrich odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 na pi\u0119cie i oddali\u0142 si\u0119 szybkim krokiem.<\/p>\n\n\n\n

Po jego s\u0142owach a\u017c odj\u0119\u0142o mi mow\u0119 i mog\u0142em jedynie wpatrywa\u0107 si\u0119 w plecy odchodz\u0105cego ch\u0142opaka.<\/p>\n\n\n\n

– S\u0142uchaj, William, z tego co wiem od Jeremiego, to chodzenie do Fabryki faktycznie nie ma sensu \u2013 powiedzia\u0142 zmieszany Odd. \u2013 A nawet je\u015bli Xana by wr\u00f3ci\u0142, to chyba lepiej, \u017ceby\u015b nie mia\u0142 z nim styczno\u015bci, nie? Ostatnim razem nie sko\u0144czy\u0142o si\u0119 to najlepiej \u2013 doda\u0142, po czym pod\u0105\u017cy\u0142 za przyjacielem.<\/p>\n\n\n\n

Po tej rozmowie zapomnia\u0142em o wszystkich planach, jakie mia\u0142em na ten dzie\u0144 i po prostu wr\u00f3ci\u0142em do pokoju. Ca\u0142y czas pr\u00f3bowa\u0142em przetrawi\u0107 s\u0142owa Ulricha. Oczywi\u015bcie wiedzia\u0142em, \u017ce chcia\u0142 si\u0119 odp\u0142aci\u0107 za moj\u0105 wcze\u015bniejsz\u0105 uwag\u0119 o Yumi, ale mimo to mia\u0142em wra\u017cenie, \u017ce by\u0142o w nich co\u015b wi\u0119cej, ni\u017c sama z\u0142o\u015b\u0107. Im d\u0142u\u017cej nad nimi my\u015bla\u0142em, tym wi\u0119ksze mia\u0142em w\u0105tpliwo\u015bci. Czy\u017cby Stern mia\u0142 racj\u0119?<\/p>\n\n\n\n

Dopiero noc przynios\u0142a mi nieco spokoju. O dziwo nie mia\u0142em ani koszmar\u00f3w o Xanie (kt\u00f3re, niestety, nadal regularnie si\u0119 powtarza\u0142y). Ze swojego snu zapami\u0119ta\u0142em tylko jedno \u2013 pot\u0119\u017cny, znajomy g\u0142os, powtarzaj\u0105cy raz za razem jedno zdanie:<\/p>\n\n\n\n

– Nie odpuszczaj…<\/p>\n\n\n\n

<\/p>\n\n\n\n

Autor: Mayakovsky<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

15 lutego 2007, d\u0142uga przerwa – Yumi! \u2013 zawo\u0142a\u0142em g\u0142o\u015bno. \u2013 Czekaj! M\u0142oda Japonka, kt\u00f3ra w\u0142a\u015bnie wysz\u0142a z klasy, zatrzyma\u0142a si\u0119 i niech\u0119tnie obr\u00f3ci\u0142a w moj\u0105 stron\u0119. Na ten widok troch\u0119 mi ul\u017cy\u0142o; odk\u0105d wr\u00f3ci\u0142em na Ziemi\u0119, ca\u0142a jej paczka nie traktowa\u0142a mnie zbyt przyja\u017anie i obawia\u0142em si\u0119, \u017ce ca\u0142kowicie przestan\u0105 si\u0119 do mnie odzywa\u0107. …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"parent":3636,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[63],"tags":[],"class_list":["post-3641","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-lyoko-i-dalej"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3641","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3641"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3641\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3642,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3641\/revisions\/3642"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3636"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3641"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3641"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3641"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}