{"id":3639,"date":"2023-05-19T18:59:12","date_gmt":"2023-05-19T17:59:12","guid":{"rendered":"https:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=3639"},"modified":"2023-05-19T18:59:33","modified_gmt":"2023-05-19T17:59:33","slug":"prolog","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/serie\/lyoko-i-dalej\/prolog\/","title":{"rendered":"Prolog"},"content":{"rendered":"\n<p><strong>13 lutego 2007, popo\u0142udnie<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p><em>ZABIJ.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p>Rozkaz wydany przez Xan\u0119 wybrzmia\u0142 mi g\u0142owie dono\u015bnym g\u0142osem, a moja d\u0142o\u0144 wbrew mojej woli skierowa\u0142a si\u0119 w stron\u0119 stoj\u0105cego przede mn\u0105 Ulricha. Cho\u0107 ze wszystkich si\u0142 stara\u0142em si\u0119 oprze\u0107 poleceniu sztucznej inteligencji, moje wysi\u0142ki by\u0142y kompletnie bezowocne; Xana mia\u0142 w tej chwili ca\u0142kowit\u0105 kontrol\u0119 nad moim cia\u0142em, a ja mog\u0142em jedynie biernie obserwowa\u0107 rozw\u00f3j wypadk\u00f3w. W mojej r\u0119ce uformowa\u0142 si\u0119 niewielki piorun kulisty, kt\u00f3ry pomkn\u0105\u0142 w stron\u0119 g\u0142owy Niemca. Tym razem jednak Ulrich okaza\u0142 si\u0119 szybszy. Ch\u0142opak zanurkowa\u0142 przed lec\u0105cym do niego pociskiem, a potem jednym p\u0142ynnym kopni\u0119ciem podci\u0105\u0142 moje nogi, posy\u0142aj\u0105c mnie w ten spos\u00f3b na ziemi\u0119. Cho\u0107 zbytnio za nim nie przepada\u0142em, to musia\u0142em przyzna\u0107, \u017ce walczy naprawd\u0119 dobrze.<\/p>\n\n\n\n<p>&#8211; Hehehe, ju\u017c dawno chcia\u0142em to zrobi\u0107 \u2013 rzuci\u0142 zadowolony z siebie Ulrich, ale szybko spowa\u017cnia\u0142. Sytuacja by\u0142a powa\u017cna i nie mia\u0142 czasu na \u017carty.<\/p>\n\n\n\n<p>Xana te\u017c zdawa\u0142 sobie spraw\u0119 z tego jak kluczowa by\u0142a dzisiejsza potyczka; z przep\u0142ywaj\u0105cych przez moj\u0105 g\u0142ow\u0119 danych uda\u0142o mi si\u0119 dowiedzie\u0107, \u017ce Wojownicy Lyoko pr\u00f3bowali w\u0142a\u015bnie uruchomi\u0107 program wieloczynnikowy, kt\u00f3ry by\u0142by w stanie zniszczy\u0107 wirusa. Ulrich, Odd i Yumi zostali ju\u017c zdewirtualizowani, ale Aelita i jej ojciec nadal przebywali w Sektorze Pi\u0105tym, pracuj\u0105c na konsoli znajduj\u0105cej si\u0119 na zewn\u0105trz kuli. Chwilowo brakowa\u0142o im energii potrzebnej do aktywowania programu, ale w jaki\u015b niezrozumia\u0142y dla Xany spos\u00f3b powoli gromadzili jej coraz wi\u0119cej. Sztuczna inteligencja by\u0142a wi\u0119c zdeterminowana zrobi\u0107 absolutnie wszystko, byle tylko ich powstrzyma\u0107.<\/p>\n\n\n\n<p><em>ZABIJ.<\/em><\/p>\n\n\n\n<p>Xana ponownie zmusi\u0142 mnie dzia\u0142ania; pos\u0142usznie chwyci\u0142em Ulricha za koszulk\u0119 i cisn\u0105\u0142em go w powietrze. Ch\u0142opak przelecia\u0142 dobre kilka metr\u00f3w, a potem uderzy\u0142 w \u015bcian\u0119 i straci\u0142 przytomno\u015b\u0107. Nast\u0119pnie moje cia\u0142o podesz\u0142o do le\u017c\u0105cego Niemca, a w mojej r\u0119ce ponownie zgromadzi\u0142 si\u0119 \u0142adunek elektryczny. Nim jednak zd\u0105\u017cy\u0142em cisn\u0105\u0107 nim w nieprzytomnego Ulricha, poczu\u0142em, \u017ce co\u015b si\u0119 zmieni\u0142o.<\/p>\n\n\n\n<p>Wojownikom uda\u0142o si\u0119 odpali\u0107 program wieloczynnikowy.<\/p>\n\n\n\n<p>Moje cia\u0142o zamar\u0142o, a umys\u0142 zala\u0142o prawdziwe tsunami informacji; w ostatnim desperackim zrywie Xana przekierowa\u0142 wszystkie swoje zasoby na pr\u00f3b\u0119 znalezienia jakiegokolwiek wyj\u015bcia z tej sytuacji. Dzi\u0119ki temu uda\u0142o mi si\u0119 zrozumie\u0107, co dok\u0142adnie si\u0119 sta\u0142o: brakuj\u0105ca energia pochodzi\u0142a od Franza Hoppera, kt\u00f3ry postanowi\u0142 po\u015bwi\u0119ci\u0107 samego siebie, \u017ceby zasili\u0107 program wieloczynnikowy. Jego ofiara nie posz\u0142a na marne; wyczuwa\u0142em, \u017ce z ka\u017cd\u0105 mijaj\u0105c\u0105 sekund\u0105 wirus coraz bardziej s\u0142abnie i pomimo zaciek\u0142ej walki nie by\u0142 w stanie zatrzyma\u0107 dzia\u0142ania wrogiego algorytmu. Gdy Xana zrozumia\u0142, \u017ce nie jest w stanie zwyci\u0119\u017cy\u0107, postanowi\u0142 uciec.<\/p>\n\n\n\n<p>A jedynym miejscem, w kt\u00f3rym m\u00f3g\u0142 si\u0119 ukry\u0107, by\u0142em ja.<\/p>\n\n\n\n<p>Trudno opisa\u0107 to, co sta\u0142o si\u0119 dalej. Do tej pory moje cia\u0142o by\u0142o jak samoch\u00f3d, a moja \u015bwiadomo\u015b\u0107 &#8211; jak pasa\u017cer, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 obserwowa\u0107 co si\u0119 dzieje, ale nie mia\u0142 wp\u0142ywu na to dok\u0105d jedzie auto, bo to sztuczna inteligencja siedzia\u0142a za kierownic\u0105. Teraz jednak wirus otworzy\u0142 drzwi i pr\u00f3bowa\u0142 si\u0142\u0105 wyrzuci\u0107 mnie na zewn\u0105trz. Gdyby mu si\u0119 to uda\u0142o, z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 bym zgin\u0105\u0142, dlatego opiera\u0142em mu si\u0119 ze wszystkich si\u0142. Mimo to utkn\u0105\u0142em gdzie\u015b po\u015brodku \u2013 przez chwil\u0119 by\u0142em jednocze\u015bnie Williamem Dunbarem i Xan\u0105, cz\u0142owiekiem i kodem, bytem rzeczywistym i wirtualnym. Dopiero wtedy zda\u0142em sobie spraw\u0119 z tego jak pot\u0119\u017cny sta\u0142 si\u0119 wirus; nie by\u0142 ju\u017c tylko jednym z niezliczonych fragment\u00f3w Internetu, lecz naro\u015bl\u0105, kt\u00f3ra niemal ca\u0142kowicie go oplot\u0142a.<\/p>\n\n\n\n<p>By\u0142em w stanie wyczu\u0107 r\u00f3wnie\u017c program wieloczynnikowy, kt\u00f3ry niszczy\u0142 repliki jedna za drug\u0105 i odrywa\u0142 kolejne elementy Xany od fundament\u00f3w sieci. Ale\u2026 by\u0142o w nim co\u015b dziwnego. Wygl\u0105da\u0142o na to, \u017ce energia \u017cyciowa Franza Hoppera nie tylko zasili\u0142a algorytm, lecz r\u00f3wnie\u017c wp\u0142yn\u0119\u0142a na jego istot\u0119. To ju\u017c nie by\u0142 zwyk\u0142y program komputerowy. Nie by\u0142 czym\u015b \u017cywym, a ju\u017c z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 nie czym\u015b \u015bwiadomym. By\u0142\u2026 czym\u015b innym. A gdy dociera\u0142 w kolejne zak\u0105tki Internetu, one r\u00f3wnie\u017c zmienia\u0142y si\u0119 pod jego wp\u0142ywem &#8211; nieznacznie, ale odczuwalnie. Charakter tych zmian dalece jednak wykracza\u0142 poza granice mojego pojmowania. Wyczuwa\u0142em, \u017ce nawet Xana nie by\u0142 w stanie ich zrozumie\u0107. Cho\u0107, szczerze m\u00f3wi\u0105c, niespecjalnie go to teraz nie obchodzi\u0142o; obecnie liczy\u0142o si\u0119 dla niego wy\u0142\u0105cznie przetrwanie.<\/p>\n\n\n\n<p>Ale ja si\u0119 nie podda\u0142em; nie po to ledwie kilka dni temu Wojownicy wyrwali mnie z niewoli wirusa, \u017cebym teraz jak ostatni frajer pozwoli\u0142 mu mnie zast\u0105pi\u0107. Pomimo olbrzymiego nacisku ze strony sztucznej inteligencji moja \u015bwiadomo\u015b\u0107 kurczowo trzyma\u0142a si\u0119 cia\u0142a. Na skutek dzia\u0142ania programu wieloczynnikowego nap\u00f3r jednak stopniowo mala\u0142 i wkr\u00f3tce by\u0142em w stanie przej\u015b\u0107 do kontrofensywy. Teraz to ja zacz\u0105\u0142em wypycha\u0107 Xan\u0119 na zewn\u0105trz. Nad moj\u0105 g\u0142ow\u0105 zacz\u0105\u0142 formowa\u0107 si\u0119 k\u0142\u0105b czarnego dymu, kt\u00f3ry z ka\u017cd\u0105 chwil\u0105 coraz bardziej si\u0119 powi\u0119ksza\u0142. W ko\u0144cu, gdy ju\u017c ca\u0142kowicie pozby\u0142em si\u0119 wirusa, mg\u0142a uformowa\u0142a si\u0119 w kszta\u0142t twarzy.<\/p>\n\n\n\n<p>&#8211; Nie\u2026 NIEEEEE! &#8211; zawy\u0142 przera\u017aliwym g\u0142osem Xana. A potem dym znikn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n<p>By\u0142em wolny.<\/p>\n\n\n\n<p>Gdy Xana opuszcza\u0142 ludzi kt\u00f3rych op\u0119ta\u0142, ci zwykle zapominali o ca\u0142ym okresie, w kt\u00f3rym znajdowali si\u0119 pod jego kontrol\u0105. Tak r\u00f3wnie\u017c mia\u0142o by\u0107 i tym razem. Zazwyczaj by\u0142o to co\u015b dobrego; wspomnienia przebywania w jednym ciele ze sztuczn\u0105 inteligencj\u0105 by\u0142y tak odra\u017caj\u0105ce, \u017ce m\u00f3zg sam dobrowolnie si\u0119 z nich oczyszcza\u0142. Ale, jak si\u0119 to mia\u0142o jednak p\u00f3\u017aniej okaza\u0107, by\u0107 mo\u017ce w tym konkretnym przypadku lepiej by\u0142oby, gdybym wszystko zapami\u0119ta\u0142, nawet je\u017celi by\u0142oby to dla mnie bardzo nieprzyjemne. Cho\u0107 dalej nie rozumia\u0142bym zdarzenia, kt\u00f3rego by\u0142em \u015bwiadkiem, by\u0107 mo\u017ce zdecydowa\u0142bym si\u0119 opowiedzie\u0107 o nim Jeremiemu, Yumi lub kt\u00f3remu\u015b z pozosta\u0142ych Wojownik\u00f3w. I cho\u0107 oni r\u00f3wnie\u017c by go nie zrozumieli, by\u0107 mo\u017ce razem postanowiliby\u015bmy dok\u0142adniej t\u0119 spraw\u0119 zbada\u0107.<\/p>\n\n\n\n<p>By\u0107 mo\u017ce wtedy wszystko potoczy\u0142oby si\u0119 inaczej.<\/p>\n\n\n\n<p><\/p>\n\n\n\n<p><em>Autor: Mayakovsky<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>13 lutego 2007, popo\u0142udnie ZABIJ. Rozkaz wydany przez Xan\u0119 wybrzmia\u0142 mi g\u0142owie dono\u015bnym g\u0142osem, a moja d\u0142o\u0144 wbrew mojej woli skierowa\u0142a si\u0119 w stron\u0119 stoj\u0105cego przede mn\u0105 Ulricha. Cho\u0107 ze wszystkich si\u0142 stara\u0142em si\u0119 oprze\u0107 poleceniu sztucznej inteligencji, moje wysi\u0142ki by\u0142y kompletnie bezowocne; Xana mia\u0142 w tej chwili ca\u0142kowit\u0105 kontrol\u0119 nad moim cia\u0142em, a ja &hellip;<br \/><a href=\"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/serie\/lyoko-i-dalej\/prolog\/\" class=\"more-link pen_button pen_element_default pen_icon_arrow_double\">Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"parent":3636,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[63],"tags":[],"class_list":["post-3639","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-lyoko-i-dalej"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3639","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3639"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3639\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3640,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3639\/revisions\/3640"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3636"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3639"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3639"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3639"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}