Gdy Yumi otworzy\u0142a oczy tego ranka, pierwsze, co pomy\u015bla\u0142a, to \u201cWi\u015bnia\u201d. Telefon le\u017c\u0105cy tu\u017c przy g\u0142owie Japonki wygrywa\u0142 rado\u015bnie intro do \u201cSecret Love Story\u201d Kishidana.<\/p>\n\n\n\n
Yumi zdecydowanie nie nazwa\u0142aby si\u0119 fank\u0105 j-popu. Nie \u017cywi\u0142a tak\u017ce zbyt wiele sentymentu do \u015bwi\u0105t Bo\u017cego Narodzenia, raczej jedynie negatywne emocje. A ju\u017c zdecydowanie nienawidzi\u0142a japo\u0144skich romans\u00f3w. Dlatego w\u0142a\u015bnie ustawi\u0142a na budzik piosenk\u0119, kt\u00f3rej ka\u017cde s\u0142owo i ka\u017cda nuta kaza\u0142y Yumi natychmiast zerwa\u0107 si\u0119 \u0142\u00f3\u017cka w poszukiwaniu \u017ar\u00f3d\u0142a ha\u0142asu.<\/p>\n\n\n\n
Tego poranka jednak w oszo\u0142omieniu pozwoli\u0142a muzyce gra\u0107 dalej.<\/p>\n\n\n\n
Balansuj\u0105c na granicy jawy i snu dziewczyna si\u0119gn\u0119\u0142a d\u0142oni\u0105 ku g\u00f3rze i, nie wstaj\u0105c ze swojej maty, chwyci\u0142a ga\u0142\u0105zk\u0119 i zerwa\u0142a z niej pojedyncz\u0105 wi\u015bni\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u266b Maaaas-shiro na kimi niiiiii\u2026 \u266b<\/em><\/p>\n\n\n\n Przy akompaniamencie skocznej gitary i lekkich \u015bwi\u0105tecznych dzwonk\u00f3w powoli w\u0142o\u017cy\u0142a owoc do ust. Le\u017ca\u0142a tak jeszcze chwil\u0119, bawi\u0105c si\u0119 trzyman\u0105 na j\u0119zyku pestk\u0105 i patrz\u0105c zza zaspanych oczu na li\u015bcie nad jej g\u0142ow\u0105 lekko ko\u0142ysz\u0105ce si\u0119 na wietrze.<\/p>\n\n\n\n \u266b Maaas-shiro na kimi yoooooo\u2026 \u266b<\/em><\/p>\n\n\n\n Piosenka dotar\u0142a drugi raz do refrenu i to by\u0142 impuls dostatecznie silny, by w ko\u0144cu przeci\u0105gn\u0105\u0107 Yumi ca\u0142kowicie na stron\u0119 jawy. Dziewczyna zerwa\u0142a si\u0119 do pozycji siedz\u0105cej uderzaj\u0105c twarz\u0105 w ga\u0142\u0105\u017a i z wra\u017cenia a\u017c wyplu\u0142a pestk\u0119, kt\u00f3ra z cichym stukni\u0119ciem odbi\u0142a si\u0119 od przeciwleg\u0142ej \u015bciany.<\/p>\n\n\n\n – H\u0119?<\/p>\n\n\n\n \ud83c\udfb5 MERRY CHRISTMAS<\/strong><\/em> kawarana – I – DE – NE! \ud83c\udfb5<\/em><\/p>\n\n\n\n \u2014<\/p>\n\n\n\n Gdy Ulrich otworzy\u0142 oczy tego ranka, pierwsze, co us\u0142ysza\u0142, to:<\/p>\n\n\n\n – Nie wr\u00f3ci\u0142a na noc\u2026 Co wy wyprawiacie?<\/p>\n\n\n\n Odd i Ulrich spojrzeli zaskoczeni na stoj\u0105cego w drzwiach Jeremiego.<\/p>\n\n\n\n Jeremie i Odd spojrzeli na le\u017c\u0105cego w swoim \u0142\u00f3\u017cku Ulricha, ledwie co obudzonego.<\/p>\n\n\n\n Ulrich i Jeremie spojrzeli na Odda stoj\u0105cego nad \u0142\u00f3\u017ckiem Ulricha, z trudem trzymaj\u0105cego w dr\u017c\u0105cych z wysi\u0142ku r\u0119kach ogromn\u0105 \u015bniegow\u0105 kul\u0119, kt\u00f3ra bez problemu mog\u0142aby s\u0142u\u017cy\u0107 za podstaw\u0119 ca\u0142kiem poka\u017anego ba\u0142wana.<\/p>\n\n\n\n W\u0142och u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 niewyra\u017anie do wsp\u00f3\u0142lokatora, z odrobin\u0105 zak\u0142opotania, ale zdecydowanie bez cienia skruchy. A mgnienie oka p\u00f3\u017aniej le\u017ca\u0142 na pod\u0142odze, przygnieciony pokruszonymi kawa\u0142ami zbitego \u015bniegu, nie mog\u0105c si\u0119 zdecydowa\u0107, czy \u0142apa\u0107 si\u0119 z b\u00f3lu za brzuch czy za klatk\u0119 piersiow\u0105.<\/p>\n\n\n\n Ulrich nigdy nie przesta\u0142 trenowa\u0107 pencak silat.<\/em> Co wi\u0119cej, mia\u0142 okazj\u0119 skonfrontowa\u0107 teori\u0119 z praktyk\u0105 podczas lat walk w Lyoko, szczeg\u00f3lnie przeciwko zxanafikowanemu Williamowi. Z czasem podj\u0105\u0142 tak\u017ce lekcje szermierki. Teraz, w wieku 19 lat, o ile nazwanie go \u201cmistrzem sztuk walki\u201d by\u0142oby pewn\u0105 przesad\u0105, o tyle na pewno nikt nie chcia\u0142by by\u0107 w sk\u00f3rze dresa, kt\u00f3ry zaczepi\u0142by Sterna w ciemnym zau\u0142ku. Podobnie, ma\u0142o kto chcia\u0142by by\u0107 teraz w sk\u00f3rze Odda. Niemiec zerwa\u0142 si\u0119 z \u0142\u00f3\u017cka podci\u0105gaj\u0105c r\u0119kami o ram\u0119 i b\u0142yskawicznie wybi\u0142 z materaca u\u017cywaj\u0105c jedynie mi\u0119\u015bni brzucha. Wszystko po to, by zaprze\u0107 si\u0119 jedn\u0105 stop\u0105 o pod\u0142og\u0119, a drug\u0105 z p\u00f3\u0142obrotu zatopi\u0107 w brzuchu della Robbi. Pod wp\u0142ywem b\u00f3lu i tak ledwie wytrzymuj\u0105ce ci\u0119\u017car r\u0119ce W\u0142ocha zawiod\u0142y i \u015bnie\u017cna kula powali\u0142a go na ziemi\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Idziemy do Hertz? – spyta\u0142 Jeremie, zupe\u0142nie ignoruj\u0105c zasta\u0142\u0105 scen\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Najpierw chod\u017amy na \u015bniadanie. Pierwsza jest fizyka, podejdziemy do niej na przerwie – odpar\u0142 Ulrich.<\/p>\n\n\n\n – Moje\u2026 \u017cebra\u2026 – zgodzi\u0142 si\u0119 Odd.<\/p>\n\n\n\n \u2014<\/p>\n\n\n\n Williamowi nie by\u0142o dane zmru\u017cy\u0107 oczu tej nocy.<\/p>\n\n\n\n Dawno temu zdarzy\u0142o mu si\u0119 par\u0119 razy ucieka\u0107 z domu. Kiedy by\u0142 jeszcze uczniem w Kadic, pewnego dnia w 11. klasie wybra\u0142 si\u0119 na tygodniowe wagary za miastem. Od kilku lat jego wakacyjne plany polega\u0142y w du\u017cej mierze na podr\u00f3\u017cach autostopem, niekoniecznie z przyjaci\u00f3\u0142mi u boku.<\/p>\n\n\n\n Jednak nigdy wcze\u015bniej nie zastanawia\u0142 si\u0119, jak ci\u0119\u017ckie mo\u017ce by\u0107 pokonanie samotnie 30 kilometr\u00f3w, noc\u0105, bez \u017cadnego dobytku, i w szczeg\u00f3lno\u015bci bez ubrania.<\/p>\n\n\n\n \u201cOkazuje si\u0119, \u017ce bardzo ci\u0119\u017ckie.\u201d<\/p>\n\n\n\n Gdy WIlliam ockn\u0105\u0142 si\u0119 z pocz\u0105tkowego szoku, zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce stoi na polanie usianej pojedynczymi zagajnikami. Nie widzia\u0142 nigdzie \u017cadnych zabudowa\u0144 – horyzont z ka\u017cdej strony przes\u0142ania\u0142a linia drzew – ale w oddali na zachodzie majaczy\u0142a miejska \u0142una.<\/p>\n\n\n\n Przed nim le\u017ca\u0142o co\u015b, co kilka minut temu by\u0142o samolotem, a teraz jedynie rozci\u0105gni\u0119t\u0105 na kilkaset metr\u00f3w dogasaj\u0105c\u0105 smug\u0105 stali i plastiku. Ch\u0142opak pr\u00f3bowa\u0142 dokona\u0107 pobie\u017cnych ogl\u0119dzin wraku w poszukiwaniu innych ocala\u0142ych, ale nie znalaz\u0142 niczego cho\u0107by przypominaj\u0105cego ludzk\u0105 posta\u0107. Dopiero gdy podj\u0105\u0142 marsz i oddali\u0142 si\u0119 od miejsca katastrofy o kilka kilometr\u00f3w, zdo\u0142a\u0142 przetrawi\u0107, co to oznacza. Moment ol\u015bnienia zwali\u0142 go na kolana i sprawi\u0142, \u017ce William zwymiotowa\u0142.<\/p>\n\n\n\n Poniewczasie dziewi\u0119tnastolatek u\u015bwiadomi\u0142 sobie, \u017ce najrozs\u0105dniejsz\u0105 opcj\u0105 by\u0142oby pozostanie przy wraku. Pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej zjawi\u0142aby si\u0119 tam policja, stra\u017c po\u017carna, albo chocia\u017c obs\u0142uga lotniska. Kto\u015b przecie\u017c w wie\u017cy kontroli lot\u00f3w musia\u0142 zdawa\u0107 sobie spraw\u0119 z katastrofy.<\/p>\n\n\n\n \u201cAle teraz jest ju\u017c za p\u00f3\u017ano.\u201d William zd\u0105\u017cy\u0142 oddali\u0107 si\u0119 od wraku o kilka godzin powolnego marszu. By\u0142a spora szansa, \u017ce gdyby teraz wr\u00f3ci\u0142, zasta\u0142by nie ekip\u0105 ratunkow\u0105, a tylko oznakowan\u0105 ta\u015bm\u0105 polan\u0119 strze\u017con\u0105 przez znudzonego policjanta na nocce. Kt\u00f3ry raczej nie zareagowa\u0142by zbyt wyrozumiale na wa\u0142\u0119saj\u0105cego si\u0119 po nocy m\u0142odocianego ekshibicjonist\u0119, ca\u0142ego i zdrowego, bez nawet jednego oparzenia czy zadrapania, podaj\u0105cego si\u0119 za pasa\u017cera rozbitego samolotu.<\/p>\n\n\n\n Z przyrodzeniem na wierzchu.<\/p>\n\n\n\n William nie potrafi\u0142 oszacowa\u0107, jak\u0105 drog\u0119 pokona\u0142 do \u015bwitu. Nie m\u00f3g\u0142 to by\u0107 zbyt du\u017cy dystans – Dunbar nie by\u0142 w stanie utrzyma\u0107 szybkiego tempa marszu boso po lesie. Dodatkowo mimo \u017ce noc by\u0142a do\u015b\u0107 ciep\u0142a, ch\u0142\u00f3d zdecydowanie dawa\u0142 si\u0119 we znaki komu\u015b zupe\u0142nie nagiemu.<\/p>\n\n\n\n Mog\u0142a by\u0107 mo\u017ce 7 rano, gdy William trafi\u0142 w ko\u0144cu na asfaltow\u0105 drog\u0119. Natychmiast opu\u015bci\u0142o go zm\u0119czenie.<\/p>\n\n\n\n \u201cTeraz b\u0119dzie ju\u017c \u0142atwo.\u201d<\/p>\n\n\n\n Nie by\u0142o \u0142atwo.<\/p>\n\n\n\n Droga, na kt\u00f3r\u0105 trafi\u0142 Dunbar, nie by\u0142a zbytnio ucz\u0119szczana. W ci\u0105gu nast\u0119pnej godziny spotka\u0142 na niej jedynie cztery samochody. Gdy pierwszy i drugi min\u0119\u0142y go bez zawahania, spr\u00f3bowa\u0142 zatrzyma\u0107 trzeci wyskakuj\u0105c na mask\u0119. Kierowca co prawda z piskiem opon wyhamowa\u0142, ale nie wysiad\u0142, tylko zwyczajnie go omin\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n Czwarty samoch\u00f3d, czerwony sedan, by\u0142 najbardziej obiecuj\u0105cy. Jego w\u0142a\u015bcicielka zatrzyma\u0142a si\u0119 przy WIlliamie i nawet uchyli\u0142a okno. Jednak nim ch\u0142opak zd\u0105\u017cy\u0142 cokolwiek powiedzie\u0107, siedz\u0105ca za kierownic\u0105 m\u0142oda brunetka wyci\u0105gn\u0119\u0142a telefon, zrobi\u0142a dwa zdj\u0119cia z fleszem, zasun\u0119\u0142a szyb\u0119 i odjecha\u0142a.<\/p>\n\n\n\n Chwil\u0119 przed dziewi\u0105t\u0105 William trafi\u0142 w ko\u0144cu na zabudowania. Z ulg\u0105 podbieg\u0142 do pierwszego domu, jaki zobaczy\u0142 i zapuka\u0142 do drzwi. Gdy us\u0142ysza\u0142 szcz\u0119k zamka, zda\u0142 sobie spraw\u0119, \u017ce nie ma poj\u0119cia, co powiedzie\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u201cDzie\u0144 dobry, niech mi pa\u0144stwo zaufaj\u0105, jestem normalny, potrzebuj\u0119 tylko na chwil\u0119 skorzysta\u0107 z telefonu\u201d?<\/p>\n\n\n\n – Idiotyczne – mrukn\u0105\u0142 do siebie. By\u0142 jednak zbyt zm\u0119czony, by wymy\u015bli\u0107 cokolwiek innego, wi\u0119c gdy w drzwiach stan\u0105\u0142 bardzo zdziwiony chuderlawy trzydziestolatek, William us\u0142ysza\u0142 samego siebie m\u00f3wi\u0105cego:<\/p>\n\n\n\n – Dzie\u0144 dobry, prosz\u0119 nie panikowa\u0107, chcia\u0142bym spyta-<\/p>\n\n\n\n TRZASK!<\/p>\n\n\n\n Drzwi zamkn\u0119\u0142y si\u0119 z hukiem.<\/p>\n\n\n\n \u201cZrozumia\u0142a reakcja.\u201d<\/p>\n\n\n\n William uni\u00f3s\u0142 d\u0142o\u0144 by zn\u00f3w zapuka\u0107, ale nie zd\u0105\u017cy\u0142 – drzwi ponownie si\u0119 otworzy\u0142y, a chuderlak wyci\u0105gn\u0105\u0142 przed siebie r\u0119k\u0119, w kt\u00f3rej trzyma\u0142 uchwyt od wiertarki z dwoma odstaj\u0105cymi drucikami.<\/p>\n\n\n\n William Dunbar nie potrafi\u0142 nie wraca\u0107 my\u015blami do xanafikacji. To by\u0142y przera\u017caj\u0105ce miesi\u0105ce. Nieustannie zawieszony w p\u00f3\u0142\u015bnie, bez kontroli nad w\u0142asnym cia\u0142em, zamkni\u0119ty we w\u0142asnej g\u0142owie\u2026<\/p>\n\n\n\n Troch\u0119 jak teraz. Ch\u0142opak nie by\u0142 pewien, czy nie wola\u0142 xanafikacji od le\u017cenia nago na progu cudzego domu, B\u00f3g wie gdzie, z g\u0142ow\u0105 opadaj\u0105c\u0105 schodek ni\u017cej ni\u017c reszta cia\u0142a. Na pewno proces drenowania m\u00f3zgu przez Scyfozo\u0119 by\u0142 przyjemniejszy od dostania paralizatorem w pier\u015b. Mniej wi\u0119cej tak jak rozci\u0119cie kciuka jest przyjemniejsze od drzazgi pod paznokciem. Ale jednak przyjemniejszy.<\/p>\n\n\n\n Z rozmy\u015bla\u0144 wyrwa\u0142a Dunbara kolejna obca sylwetka powoli wsuwaj\u0105ca si\u0119 w jego pole widzenia.<\/p>\n\n\n\n \u201cDzie\u0144 dobry, panie w\u0142adzo\u201d – pomy\u015bla\u0142 William.<\/p>\n\n\n\n – Dzezo zaaa – wybe\u0142kota\u0142 WIlliam.<\/p>\n\n\n\n KONIEC CZ\u0118\u015aCI 2.<\/p>\n\n\n\n Autor: Qazqweop<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Gdy Yumi otworzy\u0142a oczy tego ranka, pierwsze, co pomy\u015bla\u0142a, to \u201cWi\u015bnia\u201d. Telefon le\u017c\u0105cy tu\u017c przy g\u0142owie Japonki wygrywa\u0142 rado\u015bnie intro do \u201cSecret Love Story\u201d Kishidana. Yumi zdecydowanie nie nazwa\u0142aby si\u0119 fank\u0105 j-popu. Nie \u017cywi\u0142a tak\u017ce zbyt wiele sentymentu do \u015bwi\u0105t Bo\u017cego Narodzenia, raczej jedynie negatywne emocje. A ju\u017c zdecydowanie nienawidzi\u0142a japo\u0144skich romans\u00f3w. Dlatego w\u0142a\u015bnie ustawi\u0142a …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"parent":623,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[41],"tags":[],"class_list":["post-3623","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-kod-lyoko"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3623","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3623"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3623\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3624,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3623\/revisions\/3624"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/623"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3623"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3623"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3623"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}