{"id":3097,"date":"2022-02-09T21:07:53","date_gmt":"2022-02-09T20:07:53","guid":{"rendered":"https:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=3097"},"modified":"2022-03-19T12:23:25","modified_gmt":"2022-03-19T11:23:25","slug":"tylko-wciaz-czegos-mi-brakuje","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/one-shoty\/tylko-wciaz-czegos-mi-brakuje\/","title":{"rendered":"Tylko wci\u0105\u017c… czego\u015b mi brakuje"},"content":{"rendered":"\n

Skarbie, jak by\u0142o na kursie?
– A, wiesz, mamo… jak to na kursie. Dobrze, ale… d\u0142ugo i m\u0119cz\u0105co.
Pani Ishiyama potakn\u0119\u0142a, nie przerywaj\u0105c krojenia marchewki do zupy. Ju\u017c z kuchni us\u0142ysza\u0142a szmer odk\u0142adanego plecaka, zdejmowanych but\u00f3w i wieszanej kurtki w przedpokoju. Jak zwykle w okolicach godziny osiemnastej, robi\u0142a dzieciom kolacj\u0119 i przygotowywa\u0142a sk\u0142adniki do obiadu na nast\u0119pny dzie\u0144. Skupiona na codziennej rutynie, odtwarza\u0142a ruchy c\u00f3rki w g\u0142owie, nawet nie patrz\u0105c w jej stron\u0119, odwr\u00f3cona ty\u0142em do korytarza, w stron\u0119 blatu.
Odezwa\u0142a si\u0119 dopiero, gdy Yumi przysz\u0142a do kuchni i usiad\u0142a na sto\u0142ku barowym.
– Kochanie. Wiem, \u017ce jest ci ci\u0119\u017cko. Na pewno nauka tutaj jest… inna, ni\u017c we Francji. Ale, wszyscy to przechodzili\u015bmy. Ja, tata, twoi dziadkowie… ca\u0142e nasze kszta\u0142cenie odbywa\u0142o si\u0119 w Japonii. To po prostu kwestia…
– \u2026 czasu. Tak. M\u00f3wisz mi o tym od co najmniej p\u00f3\u0142 roku.
– Bo jako\u015b wcze\u015bniej nie widzia\u0142am a\u017c takiego zniech\u0119cenia w twoim zachowaniu.
Kobieta odwr\u00f3ci\u0142a si\u0119 w stron\u0119 swojej c\u00f3rki.
Oto kobieta bliska sze\u015b\u0107dziesi\u0105tki w\u0142a\u015bnie mierzy\u0142a wzrokiem swoje najstarsze dziecko. Gdyby by\u0142y podobnie ubrane, przypomina\u0142yby przys\u0142owiowe dwie krople wody.
To nie by\u0142a zwyk\u0142a troska i Yumi Ishiyama doskonale o tym wiedzia\u0142a. To by\u0142a weryfikacja, czy oczekiwanie wzgl\u0119dem niej zostan\u0105 spe\u0142nione. I nawet ch\u0119tnie rzuci\u0142aby tym wszystkim w diab\u0142y, spakowa\u0142a si\u0119 i wr\u00f3ci\u0142a do Francji, gdyby…
\u2026 gdyby tylko mia\u0142a do czego.
– Yumi, co si\u0119 dzieje?
– Nic, mamo.
– Zawsze chcia\u0142a\u015b sko\u0144czy\u0107 dobre studia. Sama je wybra\u0142a\u015b, wy\u0142o\u017cyli\u015bmy na czesne…
– Tak, wiem. Mamo, to, naprawd\u0119… chwilowe. Zaraz egzaminy, ci\u0105gle tylko si\u0119 ucz\u0119, teraz kursy dodatkowe i… jestem zm\u0119czona. To wszystko.
– Drugi rok jest a\u017c tak ci\u0119\u017cki?
– A \u017ceby\u015b wiedzia\u0142a.
I, wreszcie, spojrzenie kobiety z\u0142agodnia\u0142o, a u obu pojawi\u0142 si\u0119 delikatny u\u015bmiech.
Ta rozmowa sko\u0144czy\u0142a si\u0119 tak, jak wszystkie poprzednie z ostatnich sze\u015bciu miesi\u0119cy: a zaliczy\u0142y ich co najmniej kilkana\u015bcie, tylko ka\u017cda mia\u0142a inn\u0105 wym\u00f3wk\u0119 na koniec. Nie oby\u0142o si\u0119 bez wci\u015bni\u0119cia na si\u0142\u0119 kolacji, kt\u00f3rej nie mia\u0142a ochoty je\u015b\u0107 i rytua\u0142u trzydziestominutowej rozmowy z tat\u0105 po powrocie z pracy.
Gdy wr\u00f3ci\u0142a do swojego pokoju i zobaczy\u0142a g\u00f3r\u0119 ksi\u0105\u017cek od psychologii na zagraconym biurku, westchn\u0119\u0142a ci\u0119\u017cko i, ca\u0142ym ci\u0119\u017carem cia\u0142a, opad\u0142a na \u0142\u00f3\u017cko. Najpierw wtuli\u0142a g\u0142ow\u0119 twardo w poduszk\u0119, by, nast\u0119pnie, przewr\u00f3ci\u0107 si\u0119 na plecy i wgapi\u0107 w sufit.
\u201dGdybym zosta\u0142a we Francji, sko\u0144czy\u0142abym zaj\u0119cia o dwunastej, ale i tak… siedzia\u0142abym po nocach.\u201d<\/em>
Ta my\u015bl dobija\u0142a si\u0119 regularnie od dobrego miesi\u0105ca: odk\u0105d od\u015bwie\u017cy\u0142a kontakt z kole\u017cank\u0105 ze Sceaux, kt\u00f3ra r\u00f3wnie\u017c wybra\u0142a psychologi\u0119. I, w zasadzie, celem nie by\u0142o tylko wypytanie, jak sobie radzi.
Chcia\u0142a… dowiedzie\u0107 si\u0119, co s\u0142ycha\u0107 u pewnego Niemca, ucz\u0105cego si\u0119 na tej samej uczelni, co ona: tylko na wychowaniu fizycznym.

– M\u00f3wi\u0142am ci ju\u017c! Niczego od ciebie nie chc\u0119!
– To zdecyduj si\u0119, Yumi! Bo raz m\u00f3wisz, \u017ce chcesz tylko przyja\u017ani, a raz, \u017ce mo\u017ce co\u015b z tego b\u0119dzie i…
– \u2026 i co?
– No i nie wiem.
– Czego nie wiesz?
– Co mam my\u015ble\u0107.
– Po tym, jak widzia\u0142am ci\u0119 mi\u0119dzy Amand\u0105 a Teri\u0105 tydzie\u0144 temu?! Kpisz sobie ze mnie?! Przecie\u017c \u015bwietnie si\u0119 z nimi bawi\u0142e\u015b!
– I znowu wracamy do tego samego tematu. Yumi, powt\u00f3rz\u0119 to jeszcze raz. Mam prawo rozmawia\u0107, z kim mi si\u0119 podoba. To, \u017ce s\u0105 to czasem inne dziewczyny, to nie oznacza, \u017ce…
– Wiesz co? Wsad\u017a sobie te gadki! Ju\u017c postanowi\u0142am. Wracam do Japonii na studia. Nic mnie tu nie trzyma.
– Cz \u2013 Czekaj, co?! Yumi, poczekaj…!

\u201e… kurwa.\u201d<\/em>
Tak, jak Yumi przekln\u0119\u0142a w my\u015blach, przewracaj\u0105c si\u0119 na lewy bok, tak samo pomy\u015bla\u0142 Ulrich, gdy obudzi\u0142 go sen z okresu drugiej klasy liceum. Ten przekl\u0119ty, po kt\u00f3rym, nast\u0119pnego dnia, zwykle bra\u0142 wi\u0119ksz\u0105 dawk\u0119 melatoniny: aby, przypadkiem, nie pojawi\u0142 si\u0119 kolejny raz.
I zrobi\u0142 to, co zawsze, gdy w\u0142a\u015bnie ten sen zaprz\u0105ta\u0142 mu g\u0142ow\u0119.
Szybkie d\u017awigni\u0119cie z \u0142\u00f3\u017cka. Pi\u0119ciominutowy, zimny prysznic. Umycie z\u0119b\u00f3w, wskok w dres, \u015bniadanie \u2013 kanapka z resztkami z lod\u00f3wki.
Wyj\u015bcie z domu. I dwa k\u00f3\u0142ka truchtu dooko\u0142a parku niedaleko domu. Byleby nie my\u015ble\u0107.
Rockowa sk\u0142adanka skutecznie wyp\u0119dza\u0142a resztki smutnych my\u015bli z jego g\u0142owy. Po tym kr\u00f3tkim rytuale m\u00f3g\u0142 wr\u00f3ci\u0107 do codziennego \u017cycia i zacz\u0105\u0107 dzia\u0142a\u0107.
O ile nie mia\u0142 zaj\u0119\u0107 na uczelni, to musia\u0142 zawsze sprawdzi\u0107 grafik swoich zaj\u0119\u0107 pod k\u0105tem trzech prac dorywczych i ustali\u0107, czy przypadkiem nie zapomnia\u0142 dopisa\u0107 sobie, \u017ce z kim\u015b si\u0119 um\u00f3wi\u0142. Rzadko zdarza\u0142o si\u0119, \u017ceby mia\u0142 dzie\u0144 wolny: ten r\u00f3wnie\u017c do takich nie nale\u017ca\u0142.
Praktyki same si\u0119 nie odb\u0119d\u0105. A tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce Jim Morales p\u0142aka\u0142 za jego odej\u015bciem z Kadic po maturze, wi\u0119c ucieszy\u0142 si\u0119 jeszcze bardziej, gdy podj\u0105\u0142 si\u0119 w Kadic praktyk z wychowania fizycznego.
\u201dI znowu b\u0119d\u0119 s\u0142ucha\u0142… jak to on pami\u0119ta, jak by\u0142em kapitanem dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej…\u201d<\/em>

– Dobrze mie\u0107 ci\u0119 przy swoim boku, Stern! Ah, pami\u0119tam, jakby to by\u0142o wczoraj: jak by\u0142e\u015b kapitanem dru\u017cyny pi\u0142ki no\u017cnej w naszej szkole. Zdobywali\u015bmy puchary, wygrywali\u015bmy z najlepszymi szko\u0142ami w regionie! Teraz ledwo jestem w stanie zgromadzi\u0107 dru\u017cyn\u0119, tylko te kom\u00f3rki i komputery ich interesuj\u0105. To by\u0142y nasze czasy, Stern! Nie to, co teraz. Ledwo potrafi\u0105 kopn\u0105\u0107 pi\u0142k\u0119…
Ulrich praktycznie nie zwraca\u0142 uwagi na s\u0142owa przygrubego nauczyciela. Po tych kilku latach nie zmieni\u0142o si\u0119 w nim nic. Nie zmieni\u0142 nawet swojego ulubionego dresu, a robi\u0142 si\u0119 ju\u017c co nieco przyma\u0142y.
– To… co dzisiaj robimy, Jim?
Nauczyciel wyra\u017anie speszy\u0142 si\u0119, bo odchrz\u0105kn\u0105\u0142 i wrzasn\u0105\u0142 na dzieciaki zgromadzone na boisku. By\u0142o ju\u017c dziesi\u0119\u0107 minut od rozpocz\u0119cia zaj\u0119\u0107, uczniowie drugiej gimnazjum ju\u017c zd\u0105\u017cyli sami wzi\u0105\u0107 pi\u0142k\u0119 i zacz\u0105\u0142 j\u0105 kopa\u0107 mi\u0119dzy soba.
– Dobra! Ty i… ten w czarnym! Chod\u017acie tu, podzielimy was na dru\u017cyny! No ruchy, jazda!
\u201dNaprawd\u0119 nic si\u0119 nie zmieni\u0142o.\u201d<\/em>
Tylko, dlaczego, ca\u0142y czas mia\u0142 poczucie, \u017ce… czego\u015b mu w tym wszystkim, co si\u0119 nie zmieni\u0142o, brakuje? Jakiego\u015b istotnego elementu, przez kt\u00f3ry odczuwa\u0142 nieustann\u0105 pustk\u0119 we w\u0142asnym sercu? Czy to tylko chodzi\u0142o o dzisiejszy sen? A mo\u017ce… co\u015b innego?
– Uwa\u017caj, STERN!
\u0141up.
Jeden z ch\u0142opak\u00f3w tak pi\u0119knie wycyrklowa\u0142 odbicie pi\u0142ki, \u017ce trafi\u0142a praktykanta w g\u0142ow\u0119.

– Cze\u015b\u0107, Ulrich!
– Hej, Odd…
– Stary… wszystko dobrze? Brzmisz, jakby\u015b…
– \u2026 dosta\u0142 pi\u0142k\u0105 w g\u0142ow\u0119? Zgad\u0142e\u015b.
– No okej… mam nie pyta\u0107?
– Tak.
– Dobra. Zamy\u015bli\u0142e\u015b si\u0119 i spad\u0142a z nieba?
– Mia\u0142e\u015b nie pyta\u0107.
– Ale nie powiedzia\u0142e\u015b, \u017ceby nie zgadywa\u0107.
Odd w s\u0142uchawce us\u0142ysza\u0142 ci\u0119\u017ckie westchni\u0119cie, typowe dla Ulricha.
– Nic si\u0119 nie zmieni\u0142e\u015b \u2013 stwierdzi\u0142 W\u0142och.
– M\u00f3wisz?
M\u00f3g\u0142by na odczepnego powiedzie\u0107, \u017ce Odd te\u017c si\u0119 nie zmieni\u0142, ale musia\u0142 bardzo wa\u017cy\u0107 s\u0142owa, nawet w tak prozaicznej sytuacji. Wci\u0105\u017c mia\u0142 z ty\u0142u g\u0142owy, \u017ce jedna z si\u00f3str W\u0142ocha zmar\u0142a tu\u017c po zamkni\u0119ciu Superkomputera, co bardzo negatywnie odbi\u0142o si\u0119 na jego psychice. Nadal by\u0142 pogodnym ch\u0142opakiem, ale nie a\u017c tak, jak za czas\u00f3w ich gimnazjum czy liceum. Powiedzie\u0107: \u201enic si\u0119 nie zmieni\u0142e\u015b\u201d w jego wypadku by\u0142o otwartym strza\u0142em w stop\u0119.
– A u Ciebie jak?
– A, wiesz… co u mnie mo\u017ce si\u0119 zmienia\u0107. \u015aniadanie, terapia, leki, prace manualne… niewiele si\u0119 u mnie zmienia. Za miesi\u0105c st\u0105d wychodz\u0119, to mo\u017ce b\u0119d\u0119 m\u00f3g\u0142 co\u015b wi\u0119cej powiedzie\u0107.
– Co dzi\u015b namalowa\u0142e\u015b?
– Widok zza okna bez tych obrzydliwych krat.
– Ju\u017c nied\u0142ugo, stary. Pami\u0119tasz, co obieca\u0142em?
– Tak. Czekam, a\u017c tu przylecisz. Pojedziemy razem na pla\u017c\u0119. Zobaczysz, w\u0142oskie drinki wymiataj\u0105~ Tak dawno nie s\u0142ysza\u0142 \u015bmiechu Odd’a w s\u0142uchawce, a tu… przyjemny d\u017awi\u0119k. To bardzo pozytywnie zaskoczy\u0142o Niemca: a\u017c u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 do s\u0142uchawki.
– Odd?
– Tak?
– Nie masz poczucia, \u017ce… jeszcze czego\u015b ci brakuje?
– O, znam ten ton. Widz\u0119, \u017ce nie tylko ja cierpi\u0119 na syndrom braku Lyoko.
– Co? Nie, to nie tak…!
– Ale\u017c oczywi\u015bcie, \u017ce tak! Mieli\u015bmy ca\u0142\u0105 swoj\u0105 band\u0119, super zabaw\u0119 z dreszczykiem w tle, ale zawsze uda\u0142o nam si\u0119 uj\u015b\u0107 ca\u0142o. Adrenalina, relacje, przyja\u017a\u0144… no nie m\u00f3w, \u017ce Ci si\u0119 nie podoba\u0142o.
Chwila ciszy. Tak ci\u0119\u017cko by\u0142o przyzna\u0107 racj\u0119, a jednak…
– Chyba… Chyba masz racj\u0119.
– A widzisz. Te gadki psycholog\u00f3w tutaj na co\u015b si\u0119 przydaj\u0105.
– A \u2013 Ale nie m\u00f3wi\u0142e\u015b… im?
– Gdybym powiedzia\u0142, to nie wychodzi\u0142bym za miesi\u0105c, prawda?
– No tak.
Ulrich westchn\u0105\u0142 cicho, nieco nerwowo, na co Odd tylko za\u015bmia\u0142 si\u0119 pod nosem.
– Ko\u0144czy mi si\u0119 czas, a jeszcze musz\u0119 zadzwoni\u0107 do mamy. Tak\u017ce… trzymaj si\u0119 tam, Stary. I… Ulrich?
– Tak?
– Przesta\u0144 my\u015ble\u0107 o tej szmacie, dobra?
– Cz \u2013 Czekaj, co?
– Naaara~
Ale nie zd\u0105\u017cy\u0142 go skrzycze\u0107 za ten tekst, bo roz\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119.
\u201dWredal.\u201d<\/em>
Szczery do b\u00f3lu. Nie m\u00f3g\u0142 mu nie przyzna\u0107 racji.

– W imieniu Kolegium Naukowego Wydzia\u0142u Fizyki Kwantowej w Berno stypendium za wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ce si\u0119 wyniki w nauce i osi\u0105gni\u0119cia otrzymuje Jeremie Belpois. Zapraszam!
Zako\u0144czenie roku akademickiego zawsze by\u0142o wyj\u0105tkow\u0105 uroczysto\u015bci\u0105 w mie\u015bcie federalnym Szwajcarii. M\u0142ody Francuz od pocz\u0105tku nie \u017ca\u0142owa\u0142, \u017ce wybra\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie tutaj na studia, dzi\u0119ki kt\u00f3rym m\u00f3g\u0142 poszerzy\u0107 sw\u00f3j zakres wiedzy z przedmiot\u00f3w i zagadnie\u0144, kt\u00f3re najbardziej go interesowa\u0142y. Generalnie zawsze, gdy pytano go o powody wyboru takiego, a nie innego miejsca i kierunku na studia odpowiada\u0142 to, co wszyscy inni. \u201eS\u0142ysza\u0142em wiele dobrych opinii, widzia\u0142em uczelni\u0119 w rankingach, zale\u017ca\u0142o mi na wysokim poziomie, na konkretnych wyk\u0142adowcach i szerszym poznaniu ich dorobku naukowego.\u201d
Oficjalna teoria mia\u0142a si\u0119 zupe\u0142nie inaczej do rzeczywisto\u015bci. To nie by\u0142a nawet minimalna r\u00f3\u017cnica, cho\u0107 cz\u0119\u015b\u0107 rzeczy pokrywa\u0142a si\u0119. Jednak, nie m\u00f3g\u0142 nikomu zdradzi\u0107 lokalizacji komputera kwantowego, w kt\u00f3rym kilka lat temu siedzia\u0142a \u015bmiertelnie niebezpieczna, sztuczna inteligencja, prawda?
I gdy odbiera\u0142 wymarzone stypendium, dzi\u0119ki kt\u00f3remu mia\u0142 gwarancj\u0119 kontynuacji nauki i poszerzania swojej wiedzy, mia\u0142 tylko jedne s\u0142owa w g\u0142owie: otrzymane w sms’ie przed gal\u0105 od swojej wybranki serca, kt\u00f3r\u0105 wyci\u0105gn\u0105\u0142 z gro\u017anego, wirtualnego \u015bwiata.
\u201eJestem z Ciebie dumna, Jeremie.\u201d<\/em>

– Aelita, nadal istnieje mo\u017cliwo\u015b\u0107, \u017ce Twoja mama znajduje si\u0119: tak, jak tw\u00f3j ojciec, schowana gdzie\u015b w danych w Lyoko. Jednak… moja wiedza jest zbyt ograniczona, by j\u0105 odnale\u017a\u0107.
– Na ile mo\u017cesz by\u0107 tego pewien?
– Nie jestem. I nie jestem te\u017c dobry w szukaniu na Ziemi, wi\u0119c… chcia\u0142em, my\u015bla\u0142em, \u017ceby spr\u00f3bowa\u0107 poszuka\u0107 rozwi\u0105zania podczas studi\u00f3w w Szwajcarii. Pami\u0119tasz, jak pokazywa\u0142em ci wymarzon\u0105 uczelni\u0119, prawda?
– Tak. Maj\u0105 tam naprawd\u0119… wiele os\u00f3b, kt\u00f3re znaj\u0105 si\u0119 na nauce bliskiej do technologii Superkomputera. Naprawd\u0119 my\u015blisz, \u017ce to… mo\u017ce si\u0119 uda\u0107?
– Mo\u017ce to nie jest stuprocentowa szansa i wiem, \u017ce… to wi\u0105\u017ce si\u0119 z roz\u0142\u0105k\u0105 mi\u0119dzy nami, ale… ja wierz\u0119. I zrobi\u0119 wszystko, co w mojej mocy.
– Obiecujesz?
– Tak.
– W takim razie, ja te\u017c zrobi\u0119 wszystko. Poszukam trop\u00f3w. Mo\u017ce… ona nadal jest na Ziemi. Ukrywa si\u0119, po tym wszystkim, mo\u017ce po prostu boi si\u0119 ujawni\u0107. Ewentualnie… mo\u017ce znajd\u0119 jej gr\u00f3b, ale…
– Chcesz znale\u017a\u0107. Rozumiem. Pomog\u0119 Ci. I pami\u0119taj. Zawsze b\u0119d\u0119 z tob\u0105. Nawet, je\u015bli b\u0119d\u0105 dzieli\u0142y nas tysi\u0105ce kilometr\u00f3w.

U\u015bcisk obu d\u0142oni mi\u0119dzy sob\u0105 i Jeremiem przypomina\u0142 si\u0119 r\u00f3\u017cowow\u0142osej za ka\u017cdym razem, ilekro\u0107 traci\u0142a nadziej\u0119, pojawia\u0142y si\u0119 w\u0105tpliwo\u015bci i dopada\u0142a j\u0105 zwyczajna t\u0119sknota za bliskimi jej przyjaci\u00f3\u0142mi.
Dlaczego Stany Zjednoczone? Z danych internetowych \u015bci\u0105gni\u0119tych na twarde dyski ich laptop\u00f3w przed zamkni\u0119ciem Lyoko wynika\u0142o, \u017ce to by\u0142a lokalizacja jednej z ostatnich kopii Superkomputera wytworzonych przez Xan\u0119 w ramach niszczonych Replik. Ko\u0144czy\u0142y jej si\u0119 powoli pomys\u0142y, ale, na ten moment, nie mia\u0142a innych trop\u00f3w, poza tym i pozosta\u0142o\u015bci\u0105 dokumentacji z Pustelni. Podr\u00f3\u017cowa\u0142a po wielu krajach, pokona\u0142a tysi\u0105ce kilometr\u00f3w i sprawdzi\u0142a bardzo wiele miejsc: w nadziei, \u017ce chocia\u017c w jednym odnajdzie trop wskazuj\u0105cy na to, \u017ce Anthea Schaeffer jeszcze \u017cyje.
Tutaj by\u0142a od dobrych kilku miesi\u0119cy. I, wreszcie, po raz pierwszy od kilku lat, znalaz\u0142a pojedyncze \u015bladu, prowadz\u0105ce po strz\u0119pach nitki… ale, czy do k\u0142\u0119bka?
Rozpalona nadzieja nie pozwala\u0142a jej spa\u0107. Cho\u0107 by\u0142 \u015brodek nocy, to palce szala\u0142y po klawiaturze. Le\u017ca\u0142a na \u0142\u00f3\u017cku, w hostelu przypominaj\u0105cym ruin\u0119, bo tylko na taki by\u0142o j\u0105 sta\u0107. Znowu us\u0142ysza\u0142a szmer przypominaj\u0105cy przebiegaj\u0105cego robaka b\u0105d\u017a mysz, ale zacz\u0119\u0142a powoli przyzwyczaja\u0107 si\u0119 do tego stanu rzeczy.
Z ci\u0105gu mi\u0119dzy ekranem laptopa, trzeci\u0105 kaw\u0105 i zajadanymi w mi\u0119dzyczasie paluszkami wyrwa\u0142 j\u0105 telefon.
– Halo?
– Aelita?
– Tak, William?
– Po… Potrzebuj\u0119, \u017ceby\u015b wr\u00f3ci\u0142a do Francji. Szybko.
– Wracam za trzy dni i wtedy…zaraz, co?

\u201e- Pami\u0119tajcie, co ustalili\u015bmy. Je\u015bli tylko kt\u00f3re\u015b z nas zauwa\u017cy, \u017ce Xana wr\u00f3ci\u0142, niezw\u0142ocznie dzwonimy do siebie i wszyscy wracamy do Francji. Bez wzgl\u0119du na wszystko.\u201d<\/em>

Notes z potencjalnym adresem Anthei wypad\u0142 r\u00f3\u017cowow\u0142osej z r\u0119ki. Otwarty, spad\u0142 na ziemi\u0119, kartkami do pod\u0142ogi.
\u201eNie… Bo\u017ce, tylko nie to…\u201d<\/em>
– Xana wr\u00f3ci\u0142.

I my\u015bla\u0142a, \u017ce b\u0119dzie tak, jak zaplanowali, w razie, gdyby czarny scenariusz si\u0119 zi\u015bci\u0142. S\u0105dzi\u0142a, \u017ce ca\u0142\u0105 sz\u00f3stk\u0105 spotkaj\u0105 si\u0119 ponownie w podziemiach opuszczonej fabryki Renault i, burz\u0105 m\u00f3zg\u00f3w, zaplanuj\u0105, co zrobi\u0107 dalej.
\u017bycie zd\u0105\u017cy\u0142o jednaj przekona\u0107 m\u0142od\u0105 Aelit\u0119 Schaeffer, \u017ce nie wszystko przebiega zgodnie z planem.
Tak by\u0142o i tym razem.

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Skarbie, jak by\u0142o na kursie?– A, wiesz, mamo… jak to na kursie. Dobrze, ale… d\u0142ugo i m\u0119cz\u0105co.Pani Ishiyama potakn\u0119\u0142a, nie przerywaj\u0105c krojenia marchewki do zupy. Ju\u017c z kuchni us\u0142ysza\u0142a szmer odk\u0142adanego plecaka, zdejmowanych but\u00f3w i wieszanej kurtki w przedpokoju. Jak zwykle w okolicach godziny osiemnastej, robi\u0142a dzieciom kolacj\u0119 i przygotowywa\u0142a sk\u0142adniki do obiadu na nast\u0119pny …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"parent":1782,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[45],"tags":[],"class_list":["post-3097","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-one-shoty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3097","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3097"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3097\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3098,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/3097\/revisions\/3098"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3097"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3097"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3097"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}