Masz \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce nigdzie tego nie opublikujesz, prawda?<\/p>\n\n\n\n
– Tak, oczywi\u015bcie, tajemnica pa\u0144stwowa.<\/p>\n\n\n\n
– Serio m\u00f3wi\u0119.<\/p>\n\n\n\n
– Belpois, setki ludzi pracuje w \u015bwiecie wirtualnym, dziesi\u0119\u0107 razy tyle budowa\u0142o ten statek! Pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej b\u0119dziecie musieli ujawni\u0107, \u017ce odwiedzamy miejsca lata \u015bwietlne od Ziemi. Wtedy \u015bwiat b\u0119dzie chcia\u0142 historii, opowie\u015bci, reporta\u017cy, a nie waszych tabelek i suchych fakt\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
– Skoro tak s\u0105dzisz\u2026<\/p>\n\n\n\n
– Tak s\u0105dz\u0119. Mo\u017cemy zaczyna\u0107?<\/p>\n\n\n\n
Thomas Vincent<\/strong>: Przedstawiam pa\u0144stwu Jeremy\u2019ego Belpoisa, wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciela Instytutu Technologii Kwantowych im. Walda Schaeffera. Mo\u017ce powiesz nam, gdzie my w\u0142a\u015bciwie jeste\u015bmy w tej chwili, bo ju\u017c samo to przekracza granice wyobra\u017ani?<\/p>\n\n\n\n Jeremy Belpois<\/strong>: Trudno to w\u0142a\u015bciwie okre\u015bli\u0107. Tak naprawd\u0119 to my przekroczyli\u015bmy granic\u0119 wyobra\u017ani i gnamy w nieznane. Stoimy teraz na mostku AV-03 Aelity<\/em> \u2013 pierwszego ziemskiego pojazdu zdolnego do podr\u00f3\u017cy mi\u0119dzygwiezdnych. Jeste\u015bmy\u2026 jakby to uj\u0105\u0107?.. na p\u00f3\u0142metku maratonu ma\u0142ych krok\u00f3w dla cz\u0142owieka <\u015bmiech>.<\/p>\n\n\n\n \u201ePodr\u00f3\u017c przez tunel to najmniej logiczne i najbezpieczniejsze szale\u0144stwo, na jakie mo\u017cna wpa\u015b\u0107\u201d \u2013 powiedzia\u0142 mu przed startem jeden z naukowc\u00f3w. Thomas Vincent nie przyk\u0142ada\u0142 do tych s\u0142\u00f3w zbyt wielkiej wagi. W innych miejscach inne s\u0142owa bra\u0142y si\u0119 z podobnej fascynacji i mia\u0142y osi\u0105gn\u0105\u0107 podobny skutek, ale zawsze pik adrenaliny przy skoku ze spadochronem nad Badlandami w ko\u0144cu mija\u0142. Zawsze zastyg\u0142e w mro\u017anym powietrzu czyste kryszta\u0142y w\u00f3d Bajka\u0142u w ko\u0144cu si\u0119 topi\u0142y. Zawsze islandzkie p\u0142omienne burze cich\u0142y do ledwie ciep\u0142ych powiew\u00f3w, kt\u00f3re op\u0142ywa\u0142y wyolbrzymiony przez lata arogancji baga\u017c do\u015bwiadcze\u0144 starego niewzruszonego reportera. A jednak od dw\u00f3ch tygodni Thomas przychodzi\u0142 raz po raz na taras widokowy Aelity<\/em> i godzinami wpatrywa\u0142 si\u0119 w ciemno\u015b\u0107, zostawiaj\u0105c nawet nieod\u0142\u0105czn\u0105 kamer\u0119 wy\u0142\u0105czon\u0105 w pokoju. Z jakiego\u015b powodu widok nieustannie towarzysz\u0105cy ka\u017cdemu na pok\u0142adzie mimo up\u0142ywaj\u0105cych dni wci\u0105\u017c porusza\u0142 t\u0119 strun\u0119, kt\u00f3r\u0105 Vincent dawno przesta\u0142 podejrzewa\u0107, \u017ce potrafi dr\u017ce\u0107 w zachwycie tyle czasu. Mo\u017ce to dlatego, \u017ce wydobywaj\u0105ce si\u0119 z mroku pojedyncze wielobarwne strumienie \u015bwiat\u0142a mia\u0142y w sobie nieziemsk\u0105, astraln\u0105 wr\u0119cz g\u0142\u0119bi\u0119 \u2013 Thomas nie by\u0142 pewien, czy przez ca\u0142e \u017cycie zobaczy\u0142 tyle r\u00f3\u017cnych kolor\u00f3w co dzisiejszego poranka. A mo\u017ce dlatego, \u017ce po raz pierwszy od dawna wielki podr\u00f3\u017cnik, zawsze pierwszy na liniach frontu wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci w walkach na s\u0142owa, pieni\u0105dze i o\u0142owiane kule, czu\u0142 niepewno\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n Co si\u0119 ze mn\u0105 stanie, je\u015bli teraz zgin\u0119? Odpowied\u017a nie by\u0142a przera\u017caj\u0105co prosta jak 7 lat temu na Majdanie czy 11 w Syrii. Odpowied\u017a nie by\u0142a nawet tak niewiarygodnie fantastyczna jak tu\u017c przed wyjazdem, kiedy na granicy Sektora Polarnego Thomas wpatrywa\u0142 si\u0119 w swoje odbicie w spokojnych wodach Cyfrowego Morza. Co\u015b o przeniesieniu do b\u0105bla? Wirtualizacja, ale nie do ko\u0144ca? Podr\u00f3\u017c w b\u0105blu przez wi\u0105zad\u0142o? Czy mo\u017ce w\u0119ze\u0142?<\/p>\n\n\n\n Vincent wys\u0142ucha\u0142 tych t\u0142umacze\u0144 kilka razy \u2013 od znajomego zaanga\u017cowanego naukowca, podczas przygotowa\u0144 do reporta\u017cu, na otwartej odprawie dla wszystkich pasa\u017cer\u00f3w \u2013 ale jedyne, co sobie u\u015bwiadomi\u0142, to to, \u017ce nikt nie jest w stanie mu powiedzie\u0107, gdzie sko\u0144czy jego cia\u0142o, je\u015bli co\u015b p\u00f3jdzie nie tak. O umy\u015ble nawet nie wspominaj\u0105c.<\/p>\n\n\n\n Cho\u0107 okrzyk z korytarza wyrwa\u0142 go z zamy\u015blenia, postanowi\u0142 nie odwraca\u0107 wzroku od fantazyjnych rozb\u0142ysk\u00f3w za iluminatorem.<\/p>\n\n\n\n – Och, na lito\u015b\u0107\u2026 Czego? \u2013 warkn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n Kto\u015b kiedy\u015b zauwa\u017cy\u0142 w przyp\u0142ywie dobrego humoru, \u017ce inicja\u0142y Vincenta zapisane bez znak\u00f3w przestankowych to \u201eTV\u201d. Paradoksalnie jak ula\u0142 pasuj\u0105ce do wizerunku m\u0142odego przebojowego reportera telewizyjnego lubuj\u0105cego si\u0119 w sardonicznych \u017cartach. Thomas za porad\u0105 konsultanta PR sp\u0119dzi\u0142 kilka lat na staraniach, by ka\u017cdy kojarzy\u0142 najwi\u0119kszego i najprzedniejszego konkurenta Laurenta Delahousse\u2019a na dziennikarskiej scenie France T\u00e9levisions jako \u201eTelewizj\u0119\u201d. Teraz, dwie dekady p\u00f3\u017aniej, b\u0142yskotliwy \u017cart z m\u0142odo\u015bci \u015bmieszy\u0142 w zupe\u0142nie inny, niepo\u017c\u0105dany spos\u00f3b, a samego dziennikarza irytowa\u0142 jak nic na \u015bwiecie. Pomy\u015bla\u0142 z gniewem, \u017ce ktokolwiek przed chwil\u0105 krzycza\u0142 przez ca\u0142e pomieszczenie \u201eHej, Telewizja!\u201d doskonale o tym wie.<\/p>\n\n\n\n Kiedy jednak po kilku d\u0142ugich sekundach ciszy osch\u0142e \u201eCzego?\u201d wci\u0105\u017c wisia\u0142o w powietrzu, Vincent niech\u0119tnie odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 i przeni\u00f3s\u0142 wzrok z ta\u0144cz\u0105cych w ciemno\u015bci strumieni energii na zgromadzonych na tarasie widokowym w poszukiwaniu autora okrzyku. Ostatnie czego si\u0119 spodziewa\u0142 to niech\u0119tne pytaj\u0105ce spojrzenia wszystkich zebranych.<\/p>\n\n\n\n – O, pan Vincent \u2013 zacz\u0105\u0142 niepewnie dwudziestoparolatek oparty niedbale o ram\u0119 grodzi przy wej\u015bciu na taras, wygl\u0105daj\u0105cy jakby jedynie na chwil\u0119 przystan\u0105\u0142. Niebieskie oznaczenia naszyte na rami\u0119 jego prostej szarej bluzy wskazywa\u0142y, \u017ce nale\u017ca\u0142 do zespo\u0142u programistycznego, standardowego personelu Aelity<\/em>. \u2013 G\u0142upio wysz\u0142o w sumie\u2026<\/p>\n\n\n\n Thomas z niejakim oburzeniem zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce zak\u0142opotanie ch\u0142opaka wynika\u0142o raczej z absurdalno\u015bci sytuacji ni\u017c jego zawstydzenia.<\/p>\n\n\n\n – To o mnie chodzi \u2013 przysz\u0142a programi\u015bcie na ratunek m\u0142odziutka szatynka stoj\u0105ca od jakiego\u015b czasu tu\u017c przy iluminatorze obok reportera. Nie mog\u0142a mie\u0107 wi\u0119cej ni\u017c 20 lat, Vincent w my\u015blach natychmiast okre\u015bli\u0142 j\u0105 jako \u201estewardessa\u201d. \u2013 Co\u015b si\u0119 sta\u0142o?<\/p>\n\n\n\n Ch\u0142opak szybko odzyska\u0142 rezon i kontynuowa\u0142:<\/p>\n\n\n\n – Tak, tw\u00f3j dziadek chcia\u0142by ci\u0119 widzie\u0107 w pokoju rdzenia za jakie\u015b p\u00f3\u0142 godziny. Ma jak\u0105\u015b symulacj\u0119 do pokazania albo co\u015b takiego.<\/p>\n\n\n\n – OK, dzi\u0119ki, przeka\u017c mu, \u017ce przyjd\u0119.<\/p>\n\n\n\n Informatyk skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105 na po\u017cegnanie, doda\u0142 kr\u00f3tkie \u201eJeszcze raz przepraszam\u201d i szybkim krokiem opu\u015bci\u0142 salk\u0119. W niezr\u0119cznej ciszy obecni wr\u00f3cili do przerwanych zaj\u0119\u0107. Dziewczyna odst\u0105pi\u0142a od okna, lekko upad\u0142a na jedn\u0105 z kanap rozstawionych na tarasie i przymkn\u0119\u0142a oczy. Po chwili jednak czuj\u0105c na sobie przenikliwe spojrzenie Thomasa zacz\u0119\u0142a przepraszaj\u0105cym tonem:<\/p>\n\n\n\n – To nic takiego, g\u0142upi \u017cart. \u201eTelewizja\u201d, od inicja\u0142\u00f3w. Tamara Wilczek.<\/p>\n\n\n\n Reporter zmarszczy\u0142 nos w osobliwym wyrazie zdziwienia i przekl\u0105\u0142 si\u0119, \u017ce w pierwszej chwili nie skojarzy\u0142 fakt\u00f3w. Oczywi\u015bcie, tak m\u0142oda osoba, kt\u00f3rej dziadek ma uprawnienia dost\u0119pu do pokoju rdzenia \u2013 to musia\u0142a by\u0107 wnuczka Franka. Na swoj\u0105 obron\u0119 mia\u0142 tylko fakt, \u017ce\u2026<\/p>\n\n\n\n – Nie wiedzia\u0142em, \u017ce Wilczek ma wnucz\u0119ta.<\/p>\n\n\n\n – Nie przygotowa\u0142 si\u0119 pan do tego reporta\u017cu za dobrze \u2013 roze\u015bmia\u0142a si\u0119.<\/p>\n\n\n\n Niewinny \u017cart sprawi\u0142, \u017ce oblicze Vincenta zachmurzy\u0142o si\u0119 jeszcze bardziej.<\/p>\n\n\n\n – Chcia\u0142bym przyj\u015b\u0107 na t\u0119\u2026 symulacj\u0119. Zrobi\u0107 wywiad z Frankiem. I z tob\u0105.<\/p>\n\n\n\n Tamara z\u0142o\u017cy\u0142a d\u0142onie i uda\u0142a zamy\u015blenie.<\/p>\n\n\n\n – M\u00f3wi pan?<\/p>\n\n\n\n \u201eDo czego to dosz\u0142o, przegrywa\u0107 s\u0142owne przepychanki z ma\u0142olatami\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142 z przek\u0105sem. Z nieznanego sobie powodu my\u015bl, kt\u00f3rej przed opuszczeniem Ziemi towarzyszy\u0142by gorzki grymas, teraz przywiod\u0142a lekki u\u015bmiech.<\/p>\n\n\n\n – Pytam, czy to nie b\u0119dzie problem.<\/p>\n\n\n\n \u00a0– Prosz\u0119 przyj\u015b\u0107, mo\u017ce dziadek pana nie wygoni.<\/p>\n\n\n\n <\/p>\n\n\n\n Autor: Qazqweop<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Masz \u015bwiadomo\u015b\u0107, \u017ce nigdzie tego nie opublikujesz, prawda? – Tak, oczywi\u015bcie, tajemnica pa\u0144stwowa. – Serio m\u00f3wi\u0119. – Belpois, setki ludzi pracuje w \u015bwiecie wirtualnym, dziesi\u0119\u0107 razy tyle budowa\u0142o ten statek! Pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej b\u0119dziecie musieli ujawni\u0107, \u017ce odwiedzamy miejsca lata \u015bwietlne od Ziemi. Wtedy \u015bwiat b\u0119dzie chcia\u0142 historii, opowie\u015bci, reporta\u017cy, a nie waszych tabelek i …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"parent":623,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[41],"tags":[],"class_list":["post-2410","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-kod-lyoko"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2410","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2410"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2410\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2411,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2410\/revisions\/2411"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/623"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2410"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2410"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2410"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}