Ulrich niepewnie otworzy\u0142 oczy. Pierwszym, co uzna\u0142, \u017ce jest nie na miejscu, by\u0142 brak budzika. Nie. Otacza\u0142a go zupe\u0142na cisza. Nie s\u0142ysza\u0142 Odda, ubieraj\u0105cego si\u0119 w po\u015bpiechu, jak ka\u017cdego ranka. Nie s\u0142ysza\u0142 Kiwiego, popiskuj\u0105cego cicho, by zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 ch\u0142opaka. Zaraz potem Ulrich zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce nie jest nawet w swoim pokoju. <\/p>\n\n\n\n
Wpatrywa\u0142 si\u0119 w pomara\u0144czowe niebo, po kt\u00f3rym sun\u0119\u0142y delikatne chmury. Potrzebowa\u0142 chwili, \u017ceby zrozumie\u0107, co widzi.<\/p>\n\n\n\n
– Lyoko?- zapyta\u0142 sam siebie cicho.<\/p>\n\n\n\n
W ko\u0144cu usiad\u0142, ziewaj\u0105c i rozejrza\u0142 si\u0119 wok\u00f3\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Nie by\u0142 w Lyoko. Nie by\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Le\u017ca\u0142 na polanie, pokrytej niskimi trawami i kwiatami. Wok\u00f3\u0142 niej r\u00f3s\u0142 las. Realny. Tu tak\u017ce nie by\u0142o w\u0105tpliwo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Gdzie zatem by\u0142?<\/p>\n\n\n\n
Powoli zacz\u0105\u0142 przypomina\u0107 sobie poprzedni wiecz\u00f3r. <\/p>\n\n\n\n
Zbli\u017ca\u0142 si\u0119 koniec roku. Razem z innymi wojownikami um\u00f3wili si\u0119 w fabryce, \u017ceby powspomina\u0107. Ostatni raz w\u0142\u0105czy\u0107 superkomputer i zobaczy\u0107 Lyoko.<\/p>\n\n\n\n
Od pokonania Xany min\u0119\u0142o ju\u017c troch\u0119 czasu. Yumi i William byli ju\u017c na studiach. Teraz i m\u0142odsza grupa rozchodzi\u0142a si\u0119 w swoje strony. Aelita z Jeremim, Odd, no i on, Urlich. Wszyscy planowali inne przysz\u0142o\u015bci i mogli ju\u017c nigdy wi\u0119cej nie trafi\u0107 do starej fabryki.<\/p>\n\n\n\n
– Nied\u0142ugo zostanie zburzona – powiedzia\u0142 Jeremy poprzedniego wieczora. – Po\u017cyczy\u0142em samoch\u00f3d, \u017ceby powynosi\u0107 wa\u017cniejsze rzeczy. Je\u015bli ktokolwiek jeszcze odkryje to miejsce, uzna te pomieszczenia za zwyk\u0142\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 fabryki.<\/p>\n\n\n\n
Mieli alkohol. Du\u017co alkoholu, \u017ceby opi\u0107 swoje sukcesy i zapi\u0107 smutek rozstania.<\/p>\n\n\n\n
Ulrich wy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 w kt\u00f3rym\u015b momencie. Nie pami\u0119ta\u0142, co dalej si\u0119 wydarzy\u0142o. Najwyra\u017aniej wyszed\u0142 z fabryki\u2026 I poszed\u0142 gdzie?<\/p>\n\n\n\n
Ch\u0142opak zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce nie ma poj\u0119cia, gdzie mo\u017ce by\u0107. \u017be ro\u015bliny, kt\u00f3re go otaczaj\u0105, nijak nie przypominaj\u0105 tych we Francji. \u017be niebo nie ma zwykle pomara\u0144czowego odcienia, chyba, \u017ce przy wschodzie lub zachodzie s\u0142o\u0144ca. Ale s\u0142o\u0144ce przecie\u017c\u2026<\/p>\n\n\n\n
– Nie ma s\u0142o\u0144ca – powiedzia\u0142 sam do siebie, nie mog\u0105c uwierzy\u0107 w to, \u017ce nigdzie go nie widzi.<\/p>\n\n\n\n
Wok\u00f3\u0142 by\u0142o jasno, jednak ta jasno\u015b\u0107 przypomina\u0142a bardziej o\u015bwietlenie Lyoko, nie cokolwiek realnego.<\/p>\n\n\n\n
Ulrich wsta\u0142, powa\u017cnie zdenerwowany. Troch\u0119 zakr\u0119ci\u0142o mu si\u0119 w g\u0142owie, jednak zaraz z\u0142apa\u0142 r\u00f3wnowag\u0119.<\/p>\n\n\n\n
– Jeremy! – krzykn\u0105\u0142. Nikt mu nie odpowiedzia\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Popatrzy\u0142 po sobie. By\u0142 w normalnych ubraniach.<\/p>\n\n\n\n
– Nie jestem w Lyoko – powt\u00f3rzy\u0142 sobie. – Gdzie ja do cholery jestem?<\/p>\n\n\n\n
Przez nast\u0119pne kilka minut w\u0119drowa\u0142 woko\u0142o. Doszed\u0142 do granicy lasu, jednak pocz\u0105tkowo obawia\u0142 si\u0119 wej\u015b\u0107 do niego. By\u0142o zbyt cicho. Nie s\u0142ysza\u0142 owad\u00f3w, szumu li\u015bci, nawet \u017cadnych zwierz\u0105t. Dlaczego las mia\u0142by by\u0107 tak cichy? W ko\u0144cu jednak uzna\u0142, \u017ce na polanie nie znajdzie odpowiedzi, gdzie jest. Wszed\u0142 mi\u0119dzy drzewa.<\/p>\n\n\n\n
Id\u0105c po\u015br\u00f3d dziwnych ro\u015blin, Ulrich nie m\u00f3g\u0142 pozby\u0107 si\u0119 my\u015bli, \u017ce znalaz\u0142 si\u0119 w wirtualnym \u015bwiecie. Kilka razy pr\u00f3bowa\u0142 aktywowa\u0107 swoje umiej\u0119tno\u015bci z Lyoko, jednak na pr\u00f3\u017cno. Raz, dla pewno\u015bci, uderzy\u0142 r\u0119k\u0105 w drzewo. Rozleg\u0142 si\u0119 cichy, g\u0142uchy odg\u0142os, kawa\u0142ek kory od\u0142ama\u0142 si\u0119 od ro\u015bliny, a r\u0119ka ch\u0142opaka zabola\u0142a. <\/p>\n\n\n\n
– Cholera – sykna\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Id\u0105c dalej w tym samym kierunku, doszed\u0142 w ko\u0144cu do kolejnej polany. Nie r\u00f3\u017cni\u0142a si\u0119 wiele od poprzedniej, poza tym, \u017ce na jej \u015brodku sta\u0142a niewielka chata. Ju\u017c z daleka wygl\u0105da\u0142a na opuszczon\u0105, jednak Ulrich mia\u0142 nadziej\u0119, \u017ce znajdzie w niej jakie\u015b wskaz\u00f3wki. Ruszy\u0142 w jej kierunku szybszym krokiem.<\/p>\n\n\n\n
Gdy by\u0142 ju\u017c kilka metr\u00f3w od budynku, zobaczy\u0142, \u017ce stare drzwi s\u0105 otworzone na o\u015bcie\u017c i ledwo trzymaj\u0105 si\u0119 na jednym zawiasie. Zwolni\u0142. Doszed\u0142 do nich.<\/p>\n\n\n\n
W \u015brodku by\u0142o ciemnawo. Ulrich nie by\u0142 pewien, czy widzi tam cokolwiek niebezpiecznego, odwa\u017cy\u0142 si\u0119 wi\u0119c przej\u015b\u0107 przez drzwi.<\/p>\n\n\n\n
\u015awiat\u0142o zmieni\u0142o si\u0119 jak w grze. Widzia\u0142 teraz lepiej w budynku, jednak odwracaj\u0105c si\u0119 w stron\u0119 drzwi, \u015bwiat zewn\u0119trzny wyda\u0142 mu si\u0119 oblany \u015bwiat\u0142em – nie widzia\u0142 praktycznie nic, poza kilkoma k\u0119pkami trawy przy samym wej\u015bciu.<\/p>\n\n\n\n
Budynek by\u0142 prawie pusty. Sta\u0142 tu tylko st\u00f3\u0142 i kilka starych krzese\u0142, a na \u015bcianach wisia\u0142y paj\u0119czyny i dawno ju\u017c przesuszone zio\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
Zaraz potem Ulrich zauwa\u017cy\u0142 co\u015b jeszcze, co, m\u00f3g\u0142by przysi\u0105\u015b\u0107, nie znajdowa\u0142o si\u0119 tam przed chwil\u0105. <\/p>\n\n\n\n
Na stole le\u017ca\u0142a koperta. Prosta, bia\u0142a, niby prosto ze sklepu.<\/p>\n\n\n\n
Nie zastanawiaj\u0105c si\u0119, Ulrich wzi\u0105\u0142 j\u0105 do r\u0119ki i otworzy\u0142. Wyj\u0105\u0142 ze \u015brodka niewielk\u0105 kartk\u0119 i, ku swojemu zdziwieniu – klucz.<\/p>\n\n\n\n
Na kartce by\u0142o kilka s\u0142\u00f3w, napisanych ozdobnym, ci\u0119\u017ckim do odczytania pismem. Ulrich potrzebowa\u0142 chwili, by je odcyfrowa\u0107, jednak gdy to zrobi\u0142, upu\u015bci\u0142 wszystko, co przed chwil\u0105 trzyma\u0142 w d\u0142oniach.<\/p>\n\n\n\n
\u201cWitaj, Wojowniku Lyoko. Zabawimy si\u0119?\u201d<\/p>\n\n\n\n
– Co tu jest\u2026? – zacz\u0105\u0142, jednak nagle poczu\u0142 siln\u0105 potrzeb\u0119 ucieczki z chatki. Wybieg\u0142 w ostatniej chwili, zanim budynek zawali\u0142 si\u0119 pod w\u0142asnym ci\u0119\u017carem.<\/p>\n\n\n\n
Ulrich przez moment wpatrywa\u0142 si\u0119 w po\u0142amane deski i unosz\u0105cy si\u0119 nad nimi py\u0142. Potem przypomnia\u0142 sobie o kluczu. Powoli, ostro\u017cnie podszed\u0142 do ruiny. <\/p>\n\n\n\n
Klucz na szcz\u0119\u015bcie dosy\u0107 \u0142atwo uda\u0142o mu si\u0119 znale\u017a\u0107, wiadomo\u015b\u0107 jednak przepad\u0142a. Przejrza\u0142 jeszcze okolic\u0119, czy nie znajdzie czego\u015b jeszcze, nic jednak nie rzuci\u0142o mu si\u0119 w oczy.<\/p>\n\n\n\n
– To co teraz? – zapyta\u0142 sam siebie.<\/p>\n\n\n\n
Autorka: Akuliszi<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Ulrich niepewnie otworzy\u0142 oczy. Pierwszym, co uzna\u0142, \u017ce jest nie na miejscu, by\u0142 brak budzika. Nie. Otacza\u0142a go zupe\u0142na cisza. Nie s\u0142ysza\u0142 Odda, ubieraj\u0105cego si\u0119 w po\u015bpiechu, jak ka\u017cdego ranka. Nie s\u0142ysza\u0142 Kiwiego, popiskuj\u0105cego cicho, by zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 ch\u0142opaka. Zaraz potem Ulrich zorientowa\u0142 si\u0119, \u017ce nie jest nawet w swoim pokoju. Wpatrywa\u0142 si\u0119 w pomara\u0144czowe …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":9,"featured_media":0,"parent":623,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[41],"tags":[],"class_list":["post-2399","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-kod-lyoko"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2399","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/9"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2399"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2399\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2400,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2399\/revisions\/2400"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/623"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2399"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2399"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2399"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}