Zaspa\u0142.
Nie \u017ceby by\u0142 to jego pierwszy raz: przecie\u017c nigdy ani nie by\u0142 prymusem, ani nie przyk\u0142ada\u0142 zbyt wielkiej wagi do bycia punktualnym. Taki ju\u017c by\u0142 i zazwyczaj nie widzia\u0142 w tym absolutnie nic dziwnego. Ale ten dzie\u0144 nie by\u0142 przecie\u017c zwyczajny.
By\u0142 to bowiem pierwszy dzie\u0144 Williama Dunbara na wolno\u015bci.
Kto by pomy\u015bla\u0142, \u017ce po paru miesi\u0105cach sp\u0119dzonych jako niewolnik Xany ch\u0142opak tak spokojnie prze\u015bpi ca\u0142\u0105 noc? Sam zainteresowany spodziewa\u0142 si\u0119 czego\u015b zupe\u0142nie innego – \u017ce przez wiele dni nie uda mu si\u0119 zmru\u017cy\u0107 oka, a je\u017celi ju\u017c jako\u015b uda\u0142oby mu si\u0119 zasn\u0105\u0107, to koszmary powinny sprawi\u0107, \u017ce ju\u017c chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej si\u0119 obudzi. A tu prosz\u0119: William nie tylko pad\u0142 na \u0142\u00f3\u017cko natychmiast po powrocie do swojego pokoju, ale przez te wszystkie godziny nie nawiedzi\u0142 go cho\u0107by jeden z\u0142y sen.
Tyle dobrego, \u017ce nie by\u0142 a\u017c tak bardzo sp\u00f3\u017aniony. Przy odrobinie szcz\u0119\u015bcia mo\u017ce uda mu si\u0119 nawet zd\u0105\u017cy\u0107 na pocz\u0105tek pierwszej lekcji, kt\u00f3ra mia\u0142a rozpocz\u0105\u0107 si\u0119 kwadrans po \u00f3smej…
a przynajmniej tak mu si\u0119 wydawa\u0142o. A mo\u017ce zaczyna\u0142a si\u0119 r\u00f3wno o \u00f3smej? Nie by\u0142 pewien. Pami\u0119ta\u0142, \u017ce w Kadic zaj\u0119cia zaczyna\u0142y si\u0119 o troch\u0119 innej godzinie, ni\u017c w jego poprzedniej szkole, ale nie potrafi\u0142 sobie przypomnie\u0107 w kt\u00f3rej by\u0142a to \u00f3sma, a w kt\u00f3rej \u00f3sma pi\u0119tna\u015bcie. Nieco go niepokoi\u0142o, \u017ce przez tak kr\u00f3tki czas nieobecno\u015bci zd\u0105\u017cy\u0142 zapomnie\u0107 tak kluczow\u0105 dla niego informacj\u0119. A mo\u017ce by\u0142o to tylko tymczasowe rozkojarzenie i te wszystkie drobne wspomnienia z czasem wr\u00f3c\u0105? W ka\u017cdym razie William g\u0142\u0119boko liczy\u0142 na to, \u017ce jednak zd\u0105\u017cy. W ko\u0144cu dzisiaj rozpoczyna\u0142 si\u0119 nowy rozdzia\u0142 jego \u017cycia, dobrze zatem by\u0142oby udanie go prze\u017cy\u0107.
Na szcz\u0119\u015bcie pomy\u015bla\u0142 chocia\u017c o tym, by przed wyj\u015bciem z pokoju zerkn\u0105\u0107 na plan i sprawdzi\u0107 numer sali, w kt\u00f3rej mia\u0142y si\u0119 odby\u0107 zaj\u0119cia. I, chwa\u0142a Bogu, by\u0142 w stanie skojarzy\u0107 gdzie mniej wi\u0119cej owa klasa si\u0119 znajdowa\u0142a. Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej m\u0142odzieniec p\u0119dzi\u0142 przez nieco opustosza\u0142e ju\u017c korytarze zespo\u0142u szk\u00f3\u0142 Kadic. Jeszcze tylko dwa zakr\u0119ty, jedne schody i… tak, by\u0142 na miejscu.
Ufff, tym razem mu si\u0119 uda\u0142o: jego koledzy dopiero wchodzili do \u015brodka. Zadowolony z siebie William pod\u0105\u017cy\u0142 za nimi. Po wej\u015bciu lekko si\u0119 zawaha\u0142. Kt\u00f3ra \u0142awka nale\u017ca\u0142a do niego? Ah, tak, oczywi\u015bcie. Ta na samym ko\u0144cu klasy, od strony okien – na wp\u00f3\u0142 sobie przypomnia\u0142, a na wp\u00f3\u0142 odgad\u0142. Gdy tylko zaj\u0105\u0142 swoje miejsce, zagada\u0142a do niego siedz\u0105ca tu\u017c przed ch\u0142opakiem Yumi.
– Jak si\u0119 czujesz? – zapyta\u0142a.
– W porz\u0105dku… Chyba. – odpar\u0142 kr\u00f3tko. – Jestem tylko troch\u0119 zdezorientowany.
– No c\u00f3\u017c, bior\u0105c pod uwag\u0119 okoliczno\u015bci, to chyba nie ma w tym nic dziwnego. Ale raczej chodzi mi o to, czy… – zawaha\u0142a si\u0119.
– Chcesz wiedzie\u0107, czy w \u015brodku lekcji nie op\u0119ta mnie Xana i nie rzuc\u0119 si\u0119 na innych? – brunet westchn\u0105\u0142. – Nie. Nie czuj\u0119 jego obecno\u015bci. A po tych wszystkich miesi\u0105cach, podczas kt\u00f3rych mn\u0105 kierowa\u0142, raczej wiedzia\u0142bym, gdyby jednak wci\u0105\u017c mia\u0142 nade mn\u0105 w\u0142adz\u0119, prawda?
– Chyba tak… – odpar\u0142a niepewnie Japonka. Chcia\u0142a jeszcze co\u015b doda\u0107, lecz wtedy konwersacj\u0119 przerwa\u0142 im g\u0142os pani Meyer.
– No dobrze, wyjmijcie d\u0142ugopisy; kartki, jak zwykle, nie b\u0119d\u0105 wam potrzebne.
Williama gwa\u0142townie si\u0119 wyprostowa\u0142 i prze\u0142kn\u0105\u0142 \u015blin\u0119, a nast\u0119pnie zwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do dziewczyny
z wyra\u017anym strachem w g\u0142osie:
– B\u0142agam, powiedz mi, \u017ce nie piszemy dzisiaj sprawdzianu.
– Nie piszemy dzisiaj sprawdzianu.
– Ufff…
– Piszemy egzamin ko\u0144cowy.
Ch\u0142opak poblad\u0142. Widz\u0105c to, dziewczyna lekko si\u0119 u\u015bmiechn\u0119\u0142a i kontynuowa\u0142a:
– Co, nie my\u015bla\u0142e\u015b chyba, \u017ce najgorsze ju\u017c za tob\u0105?<\/p>\n\n\n\n
William sko\u0144czy\u0142 pisa\u0107 sprawdzian – o ile mo\u017cna nazwa\u0107 tak rozwi\u0105zanie trzech zada\u0144 z dwudziestu – znacznie wcze\u015bniej, ni\u017c reszta klasy. Doskonale zdawa\u0142 sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce nie mia\u0142 najmniejszych szans na zaliczenie. Zrezygnowany brunet podni\u00f3s\u0142 si\u0119 z miejsca, chwyci\u0142 stos kartek i ruszy\u0142 w kierunku pani Meyer.
– Sko\u0144czy\u0142em. – rzek\u0142 i wyci\u0105gn\u0105\u0142 r\u0119k\u0119 ze sprawdzianem w kierunku nauczycieli.
– Tak szybko? – odpar\u0142a sceptycznie. – Posied\u017a jeszcze troch\u0119, mo\u017ce przyjdzie ci do g\u0142owy co\u015b jeszcze.
– Nie, nic wi\u0119cej ju\u017c nie wymy\u015bl\u0119. Naprawd\u0119.
Pani Meyer pokr\u0119ci\u0142a g\u0142ow\u0105 z dezaprobat\u0105; nadal jednak nie odebra\u0142a od niego egzaminu.
– Niech ci b\u0119dzie. Wr\u00f3\u0107 na miejsce i poczekaj, a\u017c wszyscy sko\u0144cz\u0105 pisa\u0107. Tak jak si\u0119 um\u00f3wili\u015bmy, po przerwie dok\u0142adnie om\u00f3wimy wszystkie zadania i podliczymy, ile punkt\u00f3w by\u015bcie dostali, gdyby by\u0142 to sprawdzian ko\u0144coworoczny. – William zd\u0119bia\u0142. GDYBY by\u0142 to sprawdzian
ko\u0144coworoczony?! – Chocia\u017c patrz\u0105c na to, \u017ce sko\u0144czy\u0142e\u015b po ledwie trzydziestu minutach, ju\u017c teraz mog\u0119 ci powiedzie\u0107, \u017ce je\u017celi nie przepracujesz intensywnie nast\u0119pnego miesi\u0105ca, to nie uda ci si\u0119 nadrobi\u0107 brak\u00f3w i nie zdasz do nast\u0119pnej klasy.
– T-tak, ma pani racj\u0119. – wyduka\u0142 ch\u0142opak i wr\u00f3ci\u0142 na swoje miejsce. Po drodze storpedowa\u0142 wzrokiem Yumi, kt\u00f3ra w odpowiedzi szeroko si\u0119 do niego u\u015bmiechn\u0119\u0142a.
A jednak to prawda, \u017ce kobiety s\u0105 bezlitosne.
Gdy zabrzmia\u0142 dzwonek, Brytyjczyk natychmiast odwr\u00f3ci\u0142 si\u0119 do Japonki.
– No wiesz co?! Dlaczego mi nie powiedzia\u0142a\u015b, \u017ce jest to pr\u00f3bny egzamin ko\u0144cowy? Zdajesz sobie spraw\u0119 z tego, jak bardzo mnie wystraszy\u0142a\u015b? Przecie\u017c wiesz, \u017ce nie mam poj\u0119cia, co przerobili\u015bcie przez ten czas, gdy wci\u0105\u017c by\u0142em wi\u0119\u017aniem Xany i…
– Ciszej, bo inni ci\u0119 us\u0142ysz\u0105. – przerwa\u0142a s\u0142owotok dziewczyna. – Zreszt\u0105 ten dowcip to i tak niewielka kara w por\u00f3wnaniu do tego, ile problem\u00f3w nam przynios\u0142e\u015b.
Ch\u0142opak szykowa\u0142 si\u0119 ju\u017c do wznowienia tyrady, gdy nagle podesz\u0142a do nich Anais.
– M\u00f3j drogi Williamie, skocz po kaw\u0119 dla mnie i dla Priscille, dobrze?
– Co? – zaskoczony Dunbar zdenerwowa\u0142 si\u0119 jeszcze bardziej. Yumi natomiast ze wszystkich si\u0142 pr\u00f3bowa\u0142a powstrzyma\u0107 si\u0119 od \u015bmiechu. – A niby dlaczego sama po ni\u0105 nie p\u00f3jdziesz?
– Ale o co ci chodzi? – odpowiedzia\u0142a zdziwiona blondynka. – Przecie\u017c do tej pory nigdy nie przeszkadza\u0142o ci, \u017ce spe\u0142niasz nasze… hmmm… drobne pro\u015bby. Jak nie chcesz by\u0107 pomocny, to trudno, ale nie musisz by\u0107 taki opryskliwy. – zako\u0144czy\u0142a i wyra\u017anie naburmuszona wr\u00f3ci\u0142a do swojej \u0142awki.
Zdezorientowany m\u0142odzieniec nie wiedzia\u0142, co powiedzie\u0107. Po chwili wykrztusi\u0142 tylko:
– Yumi, co si\u0119… Dlaczego…?
– Oh, zapomnia\u0142am ci powiedzie\u0107. – rzek\u0142a Ishiyama, gdy w ko\u0144cu przesta\u0142a si\u0119 \u015bmia\u0107. – Widzisz, tw\u00f3j klon, kt\u00f3rego podstawi\u0142 Jeremie, nie nale\u017ca\u0142 do najbystrzejszych. Co prawda by\u0142 w stanie na co dzie\u0144 w miar\u0119 normalnie funkcjonowa\u0107, ale mia\u0142 kilka… niedoskona\u0142o\u015bci. Na przyk\u0142ad, gdy kto\u015b prosi\u0142 go o przys\u0142ug\u0119, nie potrafi\u0142 odm\u00f3wi\u0107.
– Chcesz powiedzie\u0107, \u017ce przez te kilka miesi\u0119cy m\u00f3j klon robi\u0142 za niewolnika dla reszty klasy?
– Oj, nie przesadzaj: u\u017cy\u0142abym raczej s\u0142owa “pomagier”. A skoro ju\u017c o tym mowa, to o ile dobrze pami\u0119tam, tw\u00f3j bli\u017aniak zg\u0142osi\u0142 si\u0119 wczoraj na ochotnika do sprz\u0105tania sali gimnastycznej, tak\u017ce nie planuj nic na dzisiejszy wiecz\u00f3r.
William zamkn\u0105\u0142 oczy i ukry\u0142 twarz w d\u0142oniach. Mo\u017ce s\u0142u\u017cba u Xany wcale nie by\u0142a taka z\u0142a…?<\/p>\n\n\n\n
Autor: Mayakovsky<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zaspa\u0142.Nie \u017ceby by\u0142 to jego pierwszy raz: przecie\u017c nigdy ani nie by\u0142 prymusem, ani nie przyk\u0142ada\u0142 zbyt wielkiej wagi do bycia punktualnym. Taki ju\u017c by\u0142 i zazwyczaj nie widzia\u0142 w tym absolutnie nic dziwnego. Ale ten dzie\u0144 nie by\u0142 przecie\u017c zwyczajny.By\u0142 to bowiem pierwszy dzie\u0144 Williama Dunbara na wolno\u015bci.Kto by pomy\u015bla\u0142, \u017ce po paru miesi\u0105cach …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"parent":1782,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[45],"tags":[],"class_list":["post-2278","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-one-shoty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2278","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2278"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2278\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2279,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2278\/revisions\/2279"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2278"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2278"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2278"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}