Lipcowe s\u0142o\u0144ce powoli zbli\u017ca\u0142o si\u0119 ku zachodowi, a wody pobliskiej rzeki wreszcie zaczyna\u0142y och\u0142adza\u0107 powietrze rozgrzane po d\u0142ugim, parnym dniu. Nieliczni przechodnie, kt\u00f3rzy mieli nieszcz\u0119\u015bcie ko\u0144czy\u0107 prac\u0119 o tak p\u00f3\u017anej porze, my\u015blami byli ju\u017c w swoich domach i nie zwracali nawet najmniejszej uwagi na nastolatka, kt\u00f3ry niespiesznym krokiem kierowa\u0142 si\u0119 w stron\u0119 starego, zardzewia\u0142ego mostu. Gdyby kt\u00f3ry\u015b z nich po\u015bwi\u0119ci\u0142 chwil\u0119, by nieco bli\u017cej przyjrze\u0107 si\u0119 ch\u0142opakowi, z pewno\u015bci\u0105 zwr\u00f3ci\u0142by uwag\u0119 na elegancki garnitur, w kt\u00f3ry by\u0142 ubrany, oraz g\u0142\u0119bok\u0105 zadum\u0119, w kt\u00f3rej m\u0142odzieniec by\u0142 pogr\u0105\u017cony ju\u017c od d\u0142u\u017cszego czasu. Co bardziej opieku\u0144czy z nich mogliby nawet powstrzyma\u0107 nieznajomego przed wkroczeniem do opuszczonej fabryki, do kt\u00f3rej najwyra\u017aniej zmierza\u0142. Ale, oczywi\u015bcie, tak si\u0119 nie sta\u0142o – ludzie jak zawsze byli zbyt zaj\u0119ci w\u0142asnymi sprawami, by zauwa\u017cy\u0107 nietypowo\u015b\u0107 tej sytuacji. Mo\u017ce to i lepiej; w ko\u0144cu Niemiec wiedzia\u0142 jak ma\u0142o kto, \u017ce w zdewastowanym zak\u0142adzie nic mu nie grozi. Ju\u017c nie.<\/p>\n\n\n\n
Od samego rana Ulricha strasznie ci\u0105gn\u0119\u0142o do opuszczonego budynku, cho\u0107 zupe\u0142nie nie potrafi\u0142 zrozumie\u0107 dlaczego. Dzisiejszy dzie\u0144 by\u0142 bowiem szczeg\u00f3lny, gdy\u017c zwie\u0144cza\u0142 jego dwunastoletni okres nauki w Kadic i ch\u0142opak nie powinien nawet my\u015ble\u0107 o Fabryce, by\u0142o przecie\u017c tyle os\u00f3b, z kt\u00f3rymi chcia\u0142 sp\u0119dzi\u0107 jeszcze cho\u0107 kilka chwil wi\u0119cej, tyle spraw, kt\u00f3re nale\u017ca\u0142o doci\u0105gn\u0105\u0107 do ko\u0144ca oraz tyle zak\u0105tk\u00f3w szko\u0142y i miasta, kt\u00f3re pragn\u0105\u0142 zobaczy\u0107 przed wyjazdem ten jeden, ostatni raz. A jednak, pomimo tego wszystkiego, znalaz\u0142 si\u0119 w\u0142a\u015bnie tutaj i niespiesznym krokiem d\u0105\u017cy\u0142 ku historii, kt\u00f3r\u0105 przecie\u017c on sam zgodzi\u0142 si\u0119 zako\u0144czy\u0107. Ale dlaczego? Czemu jako jedyny nie potrafi\u0142 ruszy\u0107 dalej?<\/p>\n\n\n\n
Ku zaskoczeniu wszystkich pierwsz\u0105 osob\u0105, kt\u00f3ra zostawi\u0142a Lyoko za sob\u0105, by\u0142 Jeremie. Cho\u0107, bez w\u0105tpienia, z ca\u0142ej ich grupy to w\u0142a\u015bnie on po\u015bwi\u0119ci\u0142 wirtualnemu \u015bwiatu najwi\u0119cej czasu, to uda\u0142o mu si\u0119 pogodzi\u0107 z jego utrat\u0105 w zaskakuj\u0105co szybkim tempie. Nim min\u0105\u0142 miesi\u0105c od wy\u0142\u0105czenia Superkomputera, Einstein da\u0142 si\u0119 poch\u0142on\u0105\u0107 pracy nad zupe\u0142nie nowymi projektami i niemal ca\u0142kowicie zapomnia\u0142 o niegdysiejszych bojach. Potem przyszed\u0142 czas na Yumi: dziewczyna przystosowywa\u0142a si\u0119 do nowej sytuacji troch\u0119 d\u0142u\u017cej, ni\u017c Jeremie, ale gdy tylko na pierwszy plan wysun\u0105\u0142 si\u0119 temat egzamin\u00f3w ko\u0144cowych oraz studi\u00f3w, Japonka ca\u0142kowicie straci\u0142a zainteresowanie tematem ich dawnych przyg\u00f3d. Oddowi, kt\u00f3ry nie potrafi\u0142 si\u0119 pogodzi\u0107 z utrat\u0105 statusu bohatera, przysz\u0142o to znacznie, znacznie trudniej, ale w ko\u0144cu i on przesta\u0142 wspomina\u0107 o Lyoko. Aelita\u2026 c\u00f3\u017c, t\u0119skni\u0142a za utraconym ojcem, ale za tym, co doprowadzi\u0142o do jego \u015bmierci, zdecydowanie nie. Nawet Williamowi uda\u0142o si\u0119 zerwa\u0107 z przesz\u0142o\u015bci\u0105, cho\u0107 w jego przypadku konieczne okaza\u0142o si\u0119 przedwczesne opuszczenie mur\u00f3w Kadic; jak sam twierdzi\u0142, w Pary\u017cu nie zosta\u0142o mu ju\u017c nic, pr\u00f3cz z\u0142ych wspomnie\u0144 i pozostanie w nim by\u0142oby dla niego zbyt bolesne.<\/p>\n\n\n\n
Bywa\u0142y okresy, w kt\u00f3rych r\u00f3wnie\u017c i jemu udawa\u0142o si\u0119 zapomnie\u0107 o Lyoko: czy to podczas mi\u0119dzyszkolnych rozgrywkach pi\u0142karskich, czy te\u017c tych kilku tygodni fascynuj\u0105cego, lecz nieudanego zwi\u0105zku z Emily wspomnienia o wirtualnym \u015bwiecie znika\u0142y gdzie\u015b w odm\u0119tach jego umys\u0142u. Za ka\u017cdym razem mia\u0142 nadziej\u0119, \u017ce tym razem to ju\u017c na sta\u0142e, \u017ce wreszcie poszed\u0142 dalej, tym razem ju\u017c na dobre\u2026 ale to wraca\u0142o: czasem pr\u0119dzej, czasem nieco p\u00f3\u017aniej, ale t\u0119sknota za starymi czasami zawsze na powr\u00f3t chwyta\u0142a go w swe obj\u0119cia.<\/p>\n\n\n\n
Wn\u0119trze Fabryki nie zmieni\u0142o si\u0119 prawie wcale od tego pami\u0119tnego dnia, gdy odwiedzi\u0142 j\u0105 po raz ostatni. Konserwatorzy budynk\u00f3w z pewno\u015bci\u0105 okre\u015bliliby stan budowli jako op\u0142akany, zdaniem Ulricha natomiast by\u0142 on zaskakuj\u0105co dobry, zwa\u017cywszy na to, ile razy jego plecy testowa\u0142y wytrzyma\u0142o\u015b\u0107 poszczeg\u00f3lnych element\u00f3w jej wn\u0119trza. W powietrzu wci\u0105\u017c ta\u0144czy\u0142y tumany kurzu, widoczne jeszcze dzi\u0119ki ostatnim promieniom zachodz\u0105cego s\u0142o\u0144ca. Be\u017cowe mury nadal przecina\u0142a siatka drobnych, powierzchniowych p\u0119kni\u0119\u0107, a zielonkawe metalowe belki ca\u0142y czas dzielnie podtrzymywa\u0142y ciemny dach, wysadzany gdzieniegdzie ca\u0142kowicie ju\u017c nieprzezroczystymi szybami. Na dole za\u015b czeka\u0142a na niego poczciwa, zardzewia\u0142a winda, jak zawsze gotowa na to, by zawie\u017a\u0107 go do ukrytego laboratorium. Ile to ju\u017c czasu min\u0119\u0142o, odk\u0105d ostatni raz z niej skorzysta\u0142? Dwa lata? Wi\u0119cej?<\/p>\n\n\n\n
Ulrich bezwiednie chwyci\u0142 za lin\u0119 i powoli zsun\u0105\u0142 si\u0119 po niej w d\u00f3\u0142. Tak bardzo \u017ca\u0142owa\u0142, \u017ce nie ma z kim podzieli\u0107 si\u0119 trapi\u0105cymi go my\u015blami. Jeremie, Odd i Aelita wci\u0105\u017c byli jego przyjaci\u00f3\u0142mi, lecz w duchu zdawa\u0142 sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce \u017cadne z nich nie potrafi\u0142oby zrozumie\u0107 jego rozterek. A co do Yumi\u2026 nie, to by\u0142a kolejna sprawa, kt\u00f3r\u0105 powinien zostawi\u0107 za sob\u0105: skoro nie uda\u0142o mu si\u0119 popchn\u0105\u0107 ich relacji do przodu, nim Japonka uko\u0144czy\u0142a Kadic, nie powinien stawia\u0107 jej wy\u017cej od pozosta\u0142ych. Zreszt\u0105, obecnie i tak znajdowa\u0142a si\u0119 poza jego zasi\u0119giem. Przed rokiem jej rodzina postanowi\u0142a wyjecha\u0107 z Francji, by dziewczyna mog\u0142a zdoby\u0107 wy\u017csze wykszta\u0142cenie w swojej ojczy\u017anie. Nie by\u0142 nawet pewien, czy kiedykolwiek spotkaj\u0105 si\u0119 jeszcze twarz\u0105 w twarz, tote\u017c obarczanie jej swoimi problemami nie wydawa\u0142o mu si\u0119 w\u0142a\u015bciwe.<\/p>\n\n\n\n
Odblokowanie windy zaj\u0119\u0142o mu zaledwie kilka sekund – ch\u0142opakowi tyle razy \u015bni\u0142o si\u0119 gor\u0105czkowe wstukiwanie kodu, \u017ce szczerze w\u0105tpi\u0142, by kiedykolwiek mia\u0142 go zapomnie\u0107. Po chwili zmierza\u0142 ju\u017c w g\u0142\u0105b starego szybu, pogr\u0105\u017caj\u0105c si\u0119 przy tym we wspomnieniach dawnych czas\u00f3w. Wci\u0105\u017c doskonale pami\u0119ta\u0142 t\u0119 ciekawo\u015b\u0107 zmieszan\u0105 z nutk\u0105 zaniepokojenia, kt\u00f3ra towarzyszy\u0142a mu podczas pierwszej podr\u00f3\u017cy t\u0105 star\u0105 maszyn\u0105; Jeremie nie wyjawi\u0142 mu wtedy jeszcze, dok\u0105d w\u0142a\u015bciwie zmierzaj\u0105. Albo ten dzie\u0144, gdy Xana uwi\u0119zi\u0142 go w \u015brodku wraz z Sissi. Kto by wtedy pomy\u015bla\u0142, \u017ce opatrzenie jego z\u0142amanej r\u0119ki nie b\u0119dzie jednorazowym wybrykiem i kilka lat p\u00f3\u017aniej dziewczyna postanowi zosta\u0107 piel\u0119gniark\u0105? Albo t\u0105 jedn\u0105 przeja\u017cd\u017ck\u0119, kiedy Jim – tak, Jim! – towarzyszy\u0142 im jako pe\u0142noprawny cz\u0142onek grupy. Do dzi\u015b Ulrichowi zdarza\u0142o si\u0119 zwr\u00f3ci\u0107 do niego per \u201cJimbo\u201d, co zawsze wywo\u0142ywa\u0142o w nauczycielu spor\u0105 konsternacj\u0119. Albo\u2026<\/p>\n\n\n\n
Winda zatrzyma\u0142a si\u0119 z przenikliwym zgrzytem, a jej drzwi powoli si\u0119 rozsun\u0119\u0142y; Niemiec dotar\u0142 na miejsce. Gdy tylko ch\u0142opak przekroczy\u0142 pr\u00f3g pomieszczenia klapy w pod\u0142odze rozsun\u0119\u0142y si\u0119, uwalniaj\u0105c przy tym snopy jasnego, bia\u0142ego \u015bwiat\u0142a, a Superkomputer nie\u015bpiesznie wychyn\u0105\u0142 ze swojego bezpiecznego schronu – zupe\u0142nie jakby od chwili jego wy\u0142\u0105czenia nie min\u0119\u0142a nawet godzina. Co\u015b jednak wydawa\u0142o mu si\u0119 nie do ko\u0144ca w porz\u0105dku, cho\u0107 nie potrafi\u0142 okre\u015bli\u0107 co. Dopiero po d\u0142u\u017cszym momencie uzmys\u0142owi\u0142 sobie, o co chodzi: w przeciwie\u0144stwie do reszty Fabryki, to pi\u0119tro pozostawa\u0142o nienaturalnie wr\u0119cz czyste. Na pod\u0142odze nie dostrzeg\u0142 ani \u015bladu brudu, kt\u00f3rego przez tyle lat musieli przecie\u017c nanie\u015b\u0107 ca\u0142kiem sporo, ani nawet kurzu, kt\u00f3ry na powierzchni przykrywa\u0142 ka\u017cd\u0105 cho\u0107 troch\u0119 p\u0142ask\u0105 powierzchni\u0119.<\/p>\n\n\n\n
\u201cXana\u201d, pomy\u015bla\u0142 natychmiast, a jego r\u0119ka b\u0142yskawicznie pow\u0119drowa\u0142a do kieszeni. Nim jednak zd\u0105\u017cy\u0142 wyci\u0105gn\u0105\u0107 z niej kom\u00f3rk\u0119, by czym pr\u0119dzej powiadomi\u0107 o swoim odkryciu pozosta\u0142ych, m\u0142odzieniec uzmys\u0142owi\u0142 sobie, \u017ce ta teoria by\u0142o ca\u0142kowicie pozbawione sensu. W ko\u0144cu, gdyby ich wr\u00f3g faktycznie mia\u0142 powr\u00f3ci\u0107, to czy traci\u0142by czas na co\u015b tak trywialnego jak sprz\u0105tanie? Nie, wyt\u0142umaczenie musia\u0142o by\u0107 inne. Przez g\u0142ow\u0119 zd\u0105\u017cy\u0142a mu jeszcze przebiec my\u015bl, \u017ce mo\u017ce to kto\u015b obcy odkry\u0142 ich tajemnic\u0119, nim w ko\u0144cu dotar\u0142o do niego, jak by\u0142o naprawd\u0119: na pod\u0142odze, tu\u017c obok drzwi windy, dostrzeg\u0142 bowiem niewielki bordowy koc, drewnian\u0105 miote\u0142k\u0119 oraz bardzo dobrze mu znan\u0105 zabawk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Ulrich pochyli\u0142 si\u0119, delikatnie chwyci\u0142 le\u017c\u0105cego na ziemi Pana Pucka i westchn\u0105\u0142 przeci\u0105gle. Ch\u0142opak po raz pierwszy pomy\u015bla\u0142 o Superkomputerze nie jako o siedlisku ich odwiecznego wroga czy narz\u0119dziu umo\u017cliwiaj\u0105cym mu prze\u017cywanie przyg\u00f3d w Lyoko, lecz jak o monumencie upami\u0119tniaj\u0105cym jego tw\u00f3rc\u0119. W duchu poczu\u0142 nawet lekkie wyrzuty sumienia; jak m\u00f3g\u0142 nie pomy\u015ble\u0107 wcze\u015bniej, \u017ce Aelita b\u0119dzie czu\u0142a potrzeb\u0119 odwiedzania Fabryki? P\u00f3\u017aniej b\u0119dzie musia\u0142 si\u0119 zastanowi\u0107, czy powinien porozmawia\u0107 o tym z dziewczyn\u0105, czy pozwoli\u0107 jej zachowa\u0107 ten ma\u0142y sekret dla siebie. P\u00f3ki co jednak\u2026<\/p>\n\n\n\n
Czarna, metalowa d\u017awignia na tle innych, znacznie bardziej futurystycznych element\u00f3w maszyny wypada\u0142a bole\u015bnie wr\u0119cz prozaicznie; ot, zwyk\u0142y kawa\u0142ek \u017celastwa, na kt\u00f3rym powoli zaczyna\u0142y pojawia\u0107 \u015blady rdzy. Dzisiaj jednak ten niepozorny uchwyt przyci\u0105ga\u0142 Ulricha niczym magnes, mami\u0105c go wizj\u0105 powrotu do starych, dobrych lat. C\u00f3\u017c z tego, \u017ce by\u0142y one cholernie niebezpieczne, skoro jednocze\u015bnie wydawa\u0142y si\u0119 tak\u2026 proste? Niezale\u017cnie od tego, na jak trudne przeszkody natrafiali, przy\u015bwiecaj\u0105cy im cel zawsze pozostawa\u0142 wyra\u017anie widoczny. Ulrich nigdy nie musia\u0142 si\u0119 zastanawia\u0107 ani nad tym co robi, ani nad sensem swoich dzia\u0142a\u0144; wystarczy\u0142o, by jego ostrze dosi\u0119gn\u0119\u0142o wystarczaj\u0105co du\u017c\u0105 ilo\u015b\u0107 potwor\u00f3w, a Aelita dotar\u0142a ca\u0142a do wie\u017cy.<\/p>\n\n\n\n
I chyba w\u0142a\u015bnie to pozostawa\u0142o sednem jego problemu. Teraz bowiem, gdy czas Wojownik\u00f3w bezpowrotnie przemin\u0105\u0142, nie by\u0142o ju\u017c oczywistej mety, do kt\u00f3rej m\u00f3g\u0142 zmierza\u0107, a ka\u017cdy nowy kierunek, jaki m\u00f3g\u0142 obra\u0107, wydawa\u0142 si\u0119 ca\u0142kowicie nieistotny w por\u00f3wnaniu do ratowania \u015bwiata przed Xan\u0105. Ulrichowi ci\u0105\u017cy\u0142a my\u015bl, \u017ce najwa\u017cniejsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 swojego \u017cycia ma ju\u017c za sob\u0105; bo je\u017celi faktycznie tak by\u0142o, to czy m\u00f3g\u0142 zrobi\u0107 cokolwiek innego, ni\u017c spr\u00f3bowa\u0107 do niej powr\u00f3ci\u0107?<\/p>\n\n\n\n
Prawa d\u0142o\u0144 ch\u0142opaka spocz\u0119\u0142a na d\u017awigni, lecz nim Niemiec zd\u0105\u017cy\u0142 uruchomi\u0107 Superkomputer, w jego kieszeni zawibrowa\u0142 telefon. Ulrich zawaha\u0142 si\u0119; mia\u0142 szczer\u0105 ochot\u0119 odrzuci\u0107 po\u0142\u0105czenie, bo zdecydowanie nie by\u0142 w nastroju na jakiekolwiek rozmowy. Z drugiej strony jednak jego przyjaciele nie zas\u0142ugiwali na to, by ich tak bezceremonialnie zignorowa\u0142, a rodzic\u00f3w po prostu nie op\u0142aca\u0142o si\u0119 niepotrzebnie dra\u017cni\u0107 – nied\u0142ugo mia\u0142 wr\u00f3ci\u0107 pod ich dach, wi\u0119c powinien chocia\u017c spr\u00f3bowa\u0107 pozosta\u0107 z nimi w poprawnych stosunkach. Ostatecznie, gdy d\u017awi\u0119k dzwonka rozbrzmia\u0142 po raz pi\u0105ty, brunet pu\u015bci\u0142 wajch\u0119, wyj\u0105\u0142 kom\u00f3rk\u0119 z kieszeni i odebra\u0142 po\u0142\u0105czenie.<\/p>\n\n\n\n
– Halo? – odezwa\u0142 si\u0119 pierwszy, staraj\u0105c nie okazywa\u0107 w swoim g\u0142osie niech\u0119ci.<\/p>\n\n\n\n
– Cze\u015b\u0107. – odpowiedzia\u0142 kompletnie mu nieznajomy, ale sympatycznie brzmi\u0105cy dziewcz\u0119cy g\u0142os. – Czy dodzwoni\u0142am si\u0119 do Ulricha Sterna?<\/p>\n\n\n\n
– Przy telefonie. – odpar\u0142 ju\u017c nieco mniej przyja\u017anie, \u017ca\u0142uj\u0105c, \u017ce nie sprawdzi\u0142 numeru dzwoni\u0105cego przed odebraniem. – O co chodzi?<\/p>\n\n\n\n
– Uhmmm\u2026 – zmiesza\u0142a si\u0119 jego rozm\u00f3wczyni, s\u0142ysz\u0105c zmian\u0119 w jego g\u0142osie. – Nazywam si\u0119 Alicia Backer. Nie znamy si\u0119 jeszcze, ale od przysz\u0142ego semestru b\u0119dziemy razem studiowa\u0107; znalaz\u0142am Twoje nazwisko na li\u015bcie wst\u0119pnej.<\/p>\n\n\n\n
– W porz\u0105dku. I co?<\/p>\n\n\n\n
– To znaczy\u2026 – po zdawkowej odpowiedzi ch\u0142opaka dziewczyna zdeprymowa\u0142a si\u0119 jeszcze bardziej. – Nigdy jeszcze nie mieszka\u0142am w innym kraju i\u2026 uhm\u2026 bardzo si\u0119 ucieszy\u0142am, gdy zobaczy\u0142am, \u017ce na kierunku b\u0119dzie inny Niemiec. Pomy\u015bla\u0142am, \u017ce fajnie by\u0142oby zapozna\u0107 si\u0119 ju\u017c teraz, wi\u0119c poprosi\u0142am uczelni\u0119 o tw\u00f3j numer. Wybacz, powinnam by\u0142a wpa\u015b\u0107 na to, \u017ce b\u0119d\u0119 ci tylko niepotrzebnie zawraca\u0107 g\u0142ow\u0119\u2026<\/p>\n\n\n\n
Ulrich mia\u0142 ju\u017c si\u0119 roz\u0142\u0105czy\u0107, gdy jego wzrok po raz kolejny spocz\u0105\u0142 na Panu Pucku, kt\u00f3rego wci\u0105\u017c trzyma\u0142 w swojej prawej d\u0142oni. Ch\u0142opak przymkn\u0105\u0142 oczy i u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 z nostalgi\u0105: niespe\u0142na pi\u0119\u0107 lat temu to w\u0142a\u015bnie taka sytuacja okaza\u0142a si\u0119 pocz\u0105tkiem jego wielkiej przygody. Gdyby tamtego pami\u0119tnego dnia nie naciska\u0142 na Jeremiego i zaj\u0105\u0142 si\u0119 w\u0142asnymi sprawami, ca\u0142e jego \u017cycie potoczy\u0142oby si\u0119 znacznie inaczej i chocia\u017c teraz czu\u0142 si\u0119 mocno zagubiony, nigdy nie zamieni\u0142by tamtych dni na jakiekolwiek inne. Rzecz jasna, nic dwa razy si\u0119 nie zdarza; niezale\u017cnie od tego, jak bardzo by chcia\u0142, w jego \u017cyciu nie b\u0119dzie ju\u017c nast\u0119pnego Lyoko czy kolejnego Xany. Ale skoro i tak nie widzia\u0142 \u017cadnego \u015bwiate\u0142ka w tunelu, mo\u017ce powinien pozwoli\u0107 ponie\u015b\u0107 si\u0119 fali raz jeszcze i zobaczy\u0107, dok\u0105d go zaniesie?<\/p>\n\n\n\n
– Ulrich? Jeste\u015b tam jeszcze?<\/p>\n\n\n\n
– Jestem. – powiedzia\u0142, odk\u0142adaj\u0105c maskotk\u0119 na jej poprzednie miejsce. – Wiesz co? W sumie to nie jest taki z\u0142y pomys\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Po kilku minutach Ulrich ponownie znalaz\u0142 si\u0119 na mo\u015bcie. Jego nowa znajoma zdawa\u0142a si\u0119 by\u0107 niezwykle intryguj\u0105c\u0105 osob\u0105, a rozmowa klei\u0142a si\u0119 wr\u0119cz wy\u015bmienicie.<\/p>\n\n\n\n
– Alicia? Przepraszam, \u017ce na pocz\u0105tku by\u0142em taki osch\u0142y. – rzuci\u0142 w pewnym momencie.<\/p>\n\n\n\n
– Zdarza si\u0119. Pewnie mia\u0142e\u015b ci\u0119\u017cki dzie\u0144, co?<\/p>\n\n\n\n
– Ci\u0119\u017cki? – spyta\u0142, po raz ostatni spogl\u0105daj\u0105c w stron\u0119 Ile Seguin. – Och, wr\u0119cz przeciwnie.<\/p>\n\n\n\n
I wszystko sko\u0144czy\u0142o si\u0119 tak, jak si\u0119 zacz\u0119\u0142o: pod bezmiarem rozgwie\u017cd\u017conego, bezchmurnego nieba, w cieniu rzucanym przez masyw opuszczonej Fabryki, po\u015br\u00f3d cichego szumu leniwie p\u0142yn\u0105cych w\u00f3d Sekwany, na progu nowego, nieznanego \u015bwiata.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Lipcowe s\u0142o\u0144ce powoli zbli\u017ca\u0142o si\u0119 ku zachodowi, a wody pobliskiej rzeki wreszcie zaczyna\u0142y och\u0142adza\u0107 powietrze rozgrzane po d\u0142ugim, parnym dniu. Nieliczni przechodnie, kt\u00f3rzy mieli nieszcz\u0119\u015bcie ko\u0144czy\u0107 prac\u0119 o tak p\u00f3\u017anej porze, my\u015blami byli ju\u017c w swoich domach i nie zwracali nawet najmniejszej uwagi na nastolatka, kt\u00f3ry niespiesznym krokiem kierowa\u0142 si\u0119 w stron\u0119 starego, zardzewia\u0142ego mostu. …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"parent":1782,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[45],"tags":[],"class_list":["post-2272","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-one-shoty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2272","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2272"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2272\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2273,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2272\/revisions\/2273"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2272"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2272"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2272"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}