Zosta\u0142em na ziemi sam. Sp\u00f3\u017ani\u0142em si\u0119. Zawiod\u0142em. Do Lyoko poszed\u0142 nawet Jerry. Teraz ja przera\u017cony, patrzy\u0142em na jego znikaj\u0105ce punkty \u017cycia. Nikogo ju\u017c tam nie by\u0142o. Ani tutaj. Aktywna wie\u017ca zgas\u0142a, jakby nigdy jej nie by\u0142o.
\u2013 Co, mo\u017ce ci przykro?! \u2013 krzykn\u0105\u0142em, zap\u0142akany, do komputera. Osun\u0105\u0142em si\u0119 z p\u0142aczem na pod\u0142og\u0119. Karty postaci bezpowrotnie zgas\u0142y. \u0141ka\u0142em, gryz\u0105c wargi. Ale nie mog\u0142em p\u0142aka\u0107.
Nie mog\u0142em si\u0119 poddawa\u0107. Wsta\u0142em, w\u015bciek\u0142y i opad\u0142em na krzes\u0142o. Skrzypn\u0119\u0142o, ale to dobrze. Ma\u0142o razy widzia\u0142em, jak Jeremy siada tutaj? Jak pracuje? Czy krzes\u0142o te\u017c mo\u017ce p\u0142aka\u0107? Jeremy pracowa\u0142 nad pokonaniem Xany r\u00f3wnie ci\u0119\u017cko jak pozostali. Mo\u017ce nawet ci\u0119\u017cej. I jakim\u015b cudem rozumia\u0142 te znaczki. Rz\u0105dki, kolumny… Wszystko dla mnie obce. A przecie\u017c, gdybym si\u0119 stara\u0142, te\u017c bym to rozumia\u0142. Tak jak Jerry. No, ale ja wola\u0142em si\u0119 bawi\u0107.
By\u0142em lepszy od wi\u0119kszo\u015bci ludzi. Mo\u017ce nawet m\u0105drzejszy od Belpoisa. Pierwsze klasy przeszed\u0142em jak burza. Konkursy, stypendia. Dosta\u0142em nawet wyr\u00f3\u017cnienie od prezydenta kraju, w kt\u00f3rym kiedy\u015b mieszka\u0142em. Ale ta droga nie by\u0142a tak kusz\u0105ca, jak ta, kt\u00f3r\u0105 pod\u0105\u017cy\u0142em p\u00f3\u017aniej.
K\u0142opoty zacz\u0119\u0142y si\u0119, kiedy pozna\u0142em dziewczyn\u0119. Wcze\u015bniej, owszem, zna\u0142em ju\u017c kilka, ale nie chcia\u0142y si\u0119 ze mn\u0105 zadawa\u0107. Ona by\u0142a inna. Nowa w szkole. Mieszka\u0142em ju\u017c wtedy od roku we Francji. Ona dopiero przyjecha\u0142a. Nazywa\u0142a si\u0119 Samantha. By\u0142a \u015bliczna. Ciemna sk\u00f3ra, oczy, w\u0142osy. Patrzy\u0142a si\u0119 na mnie jak na kt\u00f3ry\u015b tam cud \u015bwiata. Niestety, prawie od razu wci\u0105gn\u0119\u0142a mnie na swoj\u0105 drog\u0119. Zacz\u0119\u0142y si\u0119 wagary. Oceny spad\u0142y, a jedyne konkursy, jakie mnie teraz obchodzi\u0142y, to te z jazdy na deskorolce. Do Kadic trafi\u0142em ju\u017c jako weso\u0142y nieuk, kt\u00f3ry od wszystkich \u015bci\u0105ga. Dobrze chocia\u017c, \u017ce trafi\u0142em do Lyoko – inaczej nie mia\u0142bym ju\u017c \u017cadnej motywacji, by pozosta\u0107 w tej szkole.
Przygl\u0105da\u0142em si\u0119 znakom dobr\u0105 minut\u0119. Potem leniwie po\u0142o\u017cy\u0142em palce na klawiaturze i zacz\u0105\u0142em pisa\u0107. Tak po prostu zrobi\u0142em to, czego Jeremy uczy\u0142 si\u0119 od odkrycia komputera. Ale przecie\u017c widzia\u0142em go przy pracy. Zdarza\u0142o mi si\u0119 nawet pomaga\u0107 mu przy pisaniu, cho\u0107 zwykle na niewielk\u0105 skal\u0119. Ale Jeremy wszystko m\u00f3wi\u0142. Ca\u0142ej naszej ekipie t\u0142umaczy\u0142, co robi, co musi zadzia\u0142a\u0107. Jakby przeczuwa\u0142, \u017ce kiedy\u015b si\u0119 to przyda.<\/p>\n\n\n\n
Zaci\u0105\u0142em si\u0119. Po tych kilku standardowych linijkach, kt\u00f3re dawa\u0142y dost\u0119p do plik\u00f3w komputera, nie wiedzia\u0142em co pisa\u0107. Jednak po chwili komputer sam przyszed\u0142 mi z pomoc\u0105. Zobaczy\u0142em ten folder, gdy mia\u0142em wr\u00f3ci\u0107 do p\u0142aczu. Nierozkodowane pliki. No tak, Jeremy mia\u0142 si\u0119 tym zaj\u0105\u0107 nast\u0119pnego dnia. Instrukcja. O ile pisanie bez niej by\u0142o trudne, to rozkodowanie jej – banalne. Szybko rozezna\u0142em si\u0119 w plikach. By\u0142o tam wszystko opisane. Wszystkie kody, wszystkie ewentualno\u015bci… Jednak tego Hopper nie przewidzia\u0142. C\u00f3\u017c, nikt nie jest idealny. Nikt, opr\u00f3cz Odda Wspania\u0142ego.
Chocia\u017c w plikach nie znalaz\u0142em tego, czego potrzebowa\u0142em, szybko napisa\u0142em to ze skrawk\u00f3w, kt\u00f3re mia\u0142em. Wyszuka\u0142em kilka starych program\u00f3w. Materializacja Aelity… Nie wiedzia\u0142em, \u017ce Jeremy to tu ma, ale bardzo si\u0119 ucieszy\u0142em. Po kilku minutach rozpoznawa\u0142em ju\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 komend, a pozosta\u0142e kopiowa\u0142em, lub si\u0119 ich domy\u015bla\u0142em. Znaczki zacz\u0119\u0142y si\u0119 uk\u0142ada\u0107 w logiczn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107. Nie chwal\u0105c si\u0119, Xana te\u017c by\u0142 najwyra\u017aniej pod wra\u017ceniem, bo na aktywowanej chwil\u0119 wcze\u015bniej wie\u017cy utrzymywa\u0142 widmo, kt\u00f3re jedynie patrzy\u0142o zaskoczone na moj\u0105 prac\u0119. Jakby ten g\u0142upi program nigdy nie widzia\u0142 cz\u0142owieka!!!
Praca zaj\u0119\u0142a kilka godzin. Nie obchodzi\u0142o mnie ju\u017c, czy kto\u015b mnie szuka, czy rodzice czekaj\u0105 na mnie pod szko\u0142\u0105, jak obiecali. Pisa\u0142em. Chcia\u0142em wszystko zawrze\u0107 w jednym programie, \u017ceby wr\u00f3cili wszyscy na raz. Chcia\u0142em i mog\u0142em. Widmo nadal sta\u0142o nade mn\u0105 i wci\u0105\u017c nic nie robi\u0142o. Jednak Xana zauwa\u017cy\u0142, gdy sko\u0144czy\u0142em. Zatrzyma\u0142 moj\u0105 r\u0119k\u0119, gdy mia\u0142em wcisn\u0105\u0107 “Enter”.
\u2013 Je\u015bli to zrobisz, zabior\u0119 ci\u0119 zamiast nich.
\u2013 Je\u015bli taka jest cena, prosz\u0119 \u2013 odpar\u0142em spokojnie i doko\u0144czy\u0142em dzie\u0142a. A po fali bia\u0142ego \u015bwiat\u0142a nikt ju\u017c mnie nigdy nie zobaczy\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Odd della Robbia przepad\u0142.<\/p>\n\n\n\n
Autorka: Ananasims.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zosta\u0142em na ziemi sam. Sp\u00f3\u017ani\u0142em si\u0119. Zawiod\u0142em. Do Lyoko poszed\u0142 nawet Jerry. Teraz ja przera\u017cony, patrzy\u0142em na jego znikaj\u0105ce punkty \u017cycia. Nikogo ju\u017c tam nie by\u0142o. Ani tutaj. Aktywna wie\u017ca zgas\u0142a, jakby nigdy jej nie by\u0142o.\u2013 Co, mo\u017ce ci przykro?! \u2013 krzykn\u0105\u0142em, zap\u0142akany, do komputera. Osun\u0105\u0142em si\u0119 z p\u0142aczem na pod\u0142og\u0119. Karty postaci bezpowrotnie zgas\u0142y. …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":1782,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[45],"tags":[],"class_list":["post-2261","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-one-shoty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2261","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2261"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2261\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2263,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2261\/revisions\/2263"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2261"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2261"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2261"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}