{"id":2188,"date":"2021-05-03T20:11:15","date_gmt":"2021-05-03T18:11:15","guid":{"rendered":"http:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=2188"},"modified":"2021-05-03T20:11:42","modified_gmt":"2021-05-03T18:11:42","slug":"angielska-kolysanka","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/opowiadania\/one-shoty\/angielska-kolysanka\/","title":{"rendered":"Angielska ko\u0142ysanka"},"content":{"rendered":"\n

– Masz ochot\u0119 na herbat\u0119? \u2013 pyta William, opieraj\u0105c si\u0119 o \u015bcian\u0119.
\u00a0\u00a0 \u00a0– Poprosz\u0119 \u2013 odpowiadam niech\u0119tnie, nawet nie odwracaj\u0105c si\u0119 do niego.
\u00a0\u00a0 \u00a0– Czarna? Owocowa? Sencha? \u2013 wymienia ch\u0142opak.
Wzdycham g\u0142o\u015bno, czuj\u0105c narastaj\u0105c\u0105 irytacj\u0119. Je\u017celi w tej chwili nie p\u00f3jdzie do kuchni, to poczuje w ko\u0144cu moj\u0105 z\u0142o\u015b\u0107 na w\u0142asnej sk\u00f3rze. Dunbar chyba zrozumia\u0142 przekaz i wycofuje si\u0119. S\u0142ysz\u0119 d\u017awi\u0119k zapalanego palnika i wyci\u0105gania dw\u00f3ch szklanek. Dobry s\u0142uch nadal ze mn\u0105 zosta\u0142 od czas\u00f3w nauki sztuk walk w Japonii.
Siadam na brzegu \u0142\u00f3\u017cka po turecku. \u0141okcie k\u0142ad\u0119 na kolana. Opieram brod\u0119 o splecione d\u0142onie.
Ci\u0105gle my\u015bl\u0119 o spotkaniu z tob\u0105. Wygl\u0105da\u0142e\u015b tak dumnie w garniturze. Zupe\u0142nie niepodobnie do nastolatka maj\u0105cego konflikt z rodzicami, problemy z ocenami i zakochanego w pi\u0142ce no\u017cnej. Gdy tylko zacz\u0105\u0142e\u015b opowiada\u0107 o tym, jak twoje \u017cycie potoczy\u0142o si\u0119 po sko\u0144czeniu Kadic, nie mog\u0142am wyj\u015b\u0107 z podziwu. Jeste\u015b m\u0119\u017cczyzn\u0105 sukcesu.
Czu\u0142am si\u0119 marnym li\u015bciem, kt\u00f3ry opad\u0142 ze storczyka, gdy m\u00f3wi\u0142am o moim leczeniu. Ten kontrast by\u0142 wr\u0119cz niemo\u017cliwy. W tym czasie wysz\u0142am cz\u0119\u015bciowo na prost\u0105 i podj\u0119\u0142am si\u0119 kilku prac dorywczych. No i wisienka na torcie.
Mieszkam z Williamem Dunbarem pod jednym dachem.
Zosta\u0142 moim wsp\u00f3\u0142lokatorem.
Osoba, kt\u00f3r\u0105 w m\u0142odo\u015bci poca\u0142owa\u0142am, b\u0119d\u0105c nietrze\u017awa, je ze mn\u0105 \u015bniadania.
– Herbata gotowa, Yumi \u2013 informuje mnie wsp\u00f3\u0142lokator. \u2013 Gdzie ci j\u0105 postawi\u0107? \u2013 pyta.
Odwracam si\u0119 do niego. Przywr\u00f3cona do rzeczywisto\u015bci kiwni\u0119ciem g\u0142owy wskazuj\u0119 na parapet. Ch\u0142opak bez s\u0142owa k\u0142adzie czerwony kubek na wskazane miejsce. Przygl\u0105da mi si\u0119, jednak nie zwracam dalej na niego uwagi.
Wtem dosiada si\u0119 obok mnie i opiera r\u0119ce o parapet. Po chwili ciszy pyta:
– Chcesz gdzie\u015b wyj\u015b\u0107?
Nie odpowiadam. Przecie\u017c widzi, jak obecnie wygl\u0105dam. Marz\u0119 tylko o gor\u0105cej k\u0105pieli i \u015bnie.
–\u00a0 Yumi. Co si\u0119 z tob\u0105 ostatnio dzieje?
Wzruszam ramionami, nawet na niego nie spogl\u0105daj\u0105c.
– Jad\u0119 za\u0142atwi\u0107 kilka spraw na mie\u015bcie. Kupi\u0107 ci\u2026
– Nie wiem, czy nie zauwa\u017cy\u0142e\u015b, ale nie rozmawiam z tob\u0105 \u2013 przerywam mu, podnosz\u0105c g\u0142os.
– Przepra\u2026
– Nie przepraszaj, tylko wyjd\u017a!
William z pocz\u0105tku nie wie, co ma zrobi\u0107. Jest zaskoczony moj\u0105 postaw\u0105. Nie dziwi\u0119 si\u0119, chwilami boj\u0119 si\u0119 samej siebie. Po chwili odsuwa si\u0119 i wychodzi z mojego pokoju. \u015aci\u0105ga z wieszaka swoj\u0105 ulubion\u0105, czarn\u0105 kurtk\u0119 i zak\u0142ada na siebie. Zak\u0142ada buty, jeden komplet kluczy chowa do kieszeni. Otwiera drzwi, jednak przed wyj\u015bciem m\u00f3wi do mnie:
– Wr\u00f3c\u0119 za p\u00f3\u0142 godziny \u2013
Zamyka drzwi na klucz. Jestem sama, chocia\u017c na chwil\u0119.

K\u0142ad\u0119 si\u0119 na \u0142\u00f3\u017cku. Jestem z\u0142a na siebie za takie potraktowanie Williama. On jest nie\u015bwiadomy.
Nie wie o niespodziewanym spotkaniu z tob\u0105 w kawiarni. Nie wie o tym, \u017ce nadal ciebie kocham.
\u00a0\u00a0 \u00a0Podziwiam Dunbara. Zostawi\u0142am go w chwili, gdy mnie najbardziej potrzebowa\u0142. Wola\u0142am po\u0142\u0105czy\u0107 tabletki swojej mamy z alkoholem. Pomimo tego chcia\u0142 mnie odwiedzi\u0107 w szpitalu. Do tego zadeklarowa\u0142 si\u0119 pomaga\u0107 mi tak cz\u0119sto, dop\u00f3ki nie podejm\u0119 si\u0119 sta\u0142ej pracy.
\u00a0\u00a0 \u00a0Co mog\u0142am innego zrobi\u0107 po wyj\u015bciu? Mama zmar\u0142a, a ojciec zabra\u0142 Hirokiego do rodzinnego domu, zapominaj\u0105c o mnie. Zosta\u0142am sama. Musia\u0142am przyj\u0105\u0107 propozycj\u0119 kolegi ze szko\u0142y.
\u00a0
\u00a0\u00a0 \u00a0Mieszkanie wype\u0142nia d\u017awi\u0119k kontrabasu z dworu. Wstaj\u0119 zobaczy\u0107, co si\u0119 dzieje.
\u00a0\u00a0 \u00a0Trwa koncert pewnej wokalistki. Widz\u0119 jedynie bia\u0142e w\u0142osy oraz kobiec\u0105 sylwetk\u0119 przy mikrofonie. Ludzi jednak nie ma dooko\u0142a sceny. Mo\u017ce to jest jaka\u015b pr\u00f3ba przed premier\u0105 i sprawdzaj\u0105 nag\u0142o\u015bnienie?
\u00a0\u00a0 \u00a0Ws\u0142uchuj\u0119 si\u0119 z zainteresowaniem. Wst\u0119p jest bardzo d\u0142ugi, ale jednocze\u015bnie bardzo koj\u0105cy. Pomaga mi wr\u00f3ci\u0107 do rozmarzania, zanim William wszed\u0142 do pokoju z kubkiem herbaty.
\u00a0\u00a0 \u00a0Widz\u0119 twoje \u015blady w moich snach.<\/em>
Czy to g\u0142os w mojej g\u0142owie, czy anielski g\u0142os?
Jeszcze nie wystyg\u0142y.<\/em>
Herbata ju\u017c dawno wystyg\u0142a.
Na na na na na\u2026 na na na\u2026<\/em>
Rozgl\u0105dam si\u0119 podejrzanie.
Nikogo nie ma, telewizor oraz radio s\u0105 wy\u0142\u0105czone. Na dworze ca\u0142y czas s\u0142ycha\u0107 tylko pianino wraz z kontrabasem i gitar\u0105 elektryczn\u0105. Nic poza tym.
Przenosz\u0119 si\u0119 do salonu. Siadam identycznie, jak w pokoju obok. Dopijam reszt\u0119 zimnej herbaty, a nast\u0119pnie w\u0142\u0105czam radio. Zamykam oczy. Z ma\u0142ego, czarnego pude\u0142ka wychodzi d\u017awi\u0119k piosenki. Doskonale j\u0105 znam. Nazywam j\u0105 ko\u0142ysank\u0105.

K\u0142adziesz mi na usta bzy\u2026<\/em>
\u2026Nawijasz wzrokiem cuda na kij<\/em>

S\u0142ysz\u0119 d\u017awi\u0119k otwieranych drzwi. William ju\u017c wr\u00f3ci\u0142 do domu. Nie wita si\u0119, jak to ma normalnie w zwyczaju. Patrzy na mnie z lekkim u\u015bmiechem. Co\u015b jest nie tak, jestem tego pewna.
– Musz\u0119 ci co\u015b powiedzie\u0107.
Wstaj\u0119 i podchodz\u0119 do niego. Ko\u0142ysanka dalej gra. Gitara walczy z pianinem o dominacj\u0119.
– Bardzo mi si\u0119 podobasz. Zale\u017cy mi na tobie.
Cisza. Radio na kilka sekund przestaje gra\u0107. A wi\u0119c dlatego obieca\u0142e\u015b mi pomoc po szpitalu\u2026
Ruszam ustami w rytm s\u0142\u00f3w, jakie wypowiada radio w rytm ko\u0142ysanki.
– Nie kocham ci\u0119\u2026
Piosenka ko\u0144czy moj\u0105 my\u015bl.

Cho\u0107 pi\u0119kny\u015b jest\u2026<\/em>
\u2026 jak tamten kwiat<\/em>

Omijam Williama. Zmierzam do pokoju. Wyci\u0105gam sportow\u0105 torb\u0119 i pakuj\u0119 kilka moich rzeczy. Nie mog\u0119 mieszka\u0107 z osob\u0105, kt\u00f3r\u0105 tylko bym krzywdzi\u0142a. Wystarczy, \u017ce ze sob\u0105 mam problem. Dunbar sobie poradzi. Mo\u017ce dobrze u\u0142o\u017cy mu si\u0119 z Mari\u0105. Zas\u0142uguje na niego.
Mam cz\u0119\u015b\u0107 od\u0142o\u017conych pieni\u0119dzy z dodatkowych prac.
Musz\u0119 si\u0119 usamodzielni\u0107.
Wracam do Japonii. Do mojego domu.
Do miejsca, gdzie s\u0142ysza\u0142am wiele ko\u0142ysanek.<\/p>\n\n\n\n

Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

– Masz ochot\u0119 na herbat\u0119? \u2013 pyta William, opieraj\u0105c si\u0119 o \u015bcian\u0119.\u00a0\u00a0 \u00a0– Poprosz\u0119 \u2013 odpowiadam niech\u0119tnie, nawet nie odwracaj\u0105c si\u0119 do niego.\u00a0\u00a0 \u00a0– Czarna? Owocowa? Sencha? \u2013 wymienia ch\u0142opak.Wzdycham g\u0142o\u015bno, czuj\u0105c narastaj\u0105c\u0105 irytacj\u0119. Je\u017celi w tej chwili nie p\u00f3jdzie do kuchni, to poczuje w ko\u0144cu moj\u0105 z\u0142o\u015b\u0107 na w\u0142asnej sk\u00f3rze. Dunbar chyba zrozumia\u0142 przekaz …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":1782,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[45],"tags":[],"class_list":["post-2188","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-one-shoty"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2188","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2188"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2188\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2192,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2188\/revisions\/2192"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1782"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2188"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2188"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2188"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}