{"id":1573,"date":"2019-10-25T13:44:00","date_gmt":"2019-10-25T11:44:00","guid":{"rendered":"http:\/\/kodlyoko.pl\/?page_id=1573"},"modified":"2021-06-13T19:21:47","modified_gmt":"2021-06-13T17:21:47","slug":"polfinal-2-1-charles-soule-vs-melanie-dunbar","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/artykuly\/tworczosc-niekonwencjonalna\/arena\/edycja-1\/walki\/edycja-1-polfinaly\/polfinal-2-1-charles-soule-vs-melanie-dunbar\/","title":{"rendered":"[RUNDA 2-1] Charles Soule vs Melanie Dunbar"},"content":{"rendered":"\n

– Play \u201eCavalry Captain\u201d.<\/h2>\n\n\n\n

>>\u0141aduj\u0119 https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=oeLIv_7tPwQ<\/a><<<\/h2>\n\n\n\n

Kolejne nuty wyp\u0142ywa\u0142y \u0142agodnie z g\u0142o\u015bnika i p\u0142yn\u0119\u0142y po pokoju, snuj\u0105c si\u0119 wzd\u0142u\u017c ciep\u0142ych, mi\u0119kkich promieni popo\u0142udniowego jesiennego s\u0142o\u0144ca. Tak jak one, ukradkiem w\u015blizgiwa\u0142y si\u0119 na drewniane p\u00f3\u0142ki, ciemne obicia foteli, zmi\u0119ty koc przykrywaj\u0105cy \u0142\u00f3\u017cko i zm\u0119czon\u0105 twarz le\u017c\u0105cego na nim Charlesa.<\/h2>\n\n\n\n

Na biurku na \u015brodku pokoju sta\u0142 niewielki ekran, teraz wygaszony w oczekiwaniu na kolejne polecenie w\u0142a\u015bciciela. Jeszcze przed chwil\u0105 wy\u015bwietla\u0142y si\u0119 na nim wszystkie informacje, jakie Soule zdo\u0142a\u0142 znale\u017a\u0107 na temat Melanie Dunbar.<\/h2>\n\n\n\n

Nie by\u0142o tego ma\u0142o. Stare zdj\u0119cia, wyniki nauki w szkole, nagrania jej walk, tych sprzed lat i tych zupe\u0142nie niedawnych. Gar\u015b\u0107 film\u00f3w, kt\u00f3re zosta\u0142y w publicznych archiwach r\u00f3\u017cnych serwis\u00f3w spo\u0142eczno\u015bciowych. Ka\u017cdy z tych okruch\u00f3w informacji Charles przeanalizowa\u0142 dok\u0142adnie, staraj\u0105c si\u0119 zrozumie\u0107 swoj\u0105 przeciwniczk\u0119 \u2013 jej histori\u0119, jej my\u015bli, jej pragnienia i frustracje.<\/h2>\n\n\n\n

Nie by\u0142o to trudne.<\/h2>\n\n\n\n

Dla ka\u017cdego, kto umia\u0142 i chcia\u0142 patrze\u0107, c\u00f3rka Williama Dunbara by\u0142a otwart\u0105 ksi\u0119g\u0105. Jedno tylko nie by\u0142o jasne. Co sprawia\u0142o, \u017ce dziewczyna, kt\u00f3ra nigdy wcze\u015bniej nie potrafi\u0142a trzyma\u0107 si\u0119 obranej \u015bcie\u017cki, kt\u00f3ra nie by\u0142a w stanie unie\u015b\u0107 ci\u0119\u017caru odpowiedzialno\u015bci, kt\u00f3ra mimo swojej ciekawo\u015bci nigdy nie zach\u0142ysn\u0119\u0142a si\u0119 pe\u0142ni\u0105 \u017cycia, mimo przeci\u0119tnych umiej\u0119tno\u015bci dotar\u0142a na sam szczyt, do fina\u0142\u00f3w wielkiego turnieju?<\/h2>\n\n\n\n

Innymi s\u0142owy \u2013 co ka\u017ce Melanie Dunbar i\u015b\u0107 do przodu?<\/h2>\n\n\n\n

And if only for a second\u2026<\/em><\/h2>\n\n\n\n

Charles westchn\u0105\u0142 i powoli usiad\u0142 na \u0142\u00f3\u017cku.<\/h2>\n\n\n\n

– Send message 01 to \u201eMelanie Dunbar\u201d.<\/h2>\n\n\n\n

>>Przetwarzam instrukcje. W toku<<<\/h2>\n\n\n\n

Will be alive\u2026<\/em><\/h2>\n\n\n\n

 <\/h2>\n\n\n\n

W g\u0142owie Melanie irytacja wygra\u0142a z ciekawo\u015bci\u0105 ju\u017c kilka minut temu. Tempo przesuwania si\u0119 obraz\u00f3w za oknem, cho\u0107 malowniczych, zalanych z\u0142otym blaskiem chyl\u0105cego si\u0119 ku zachodowi s\u0142o\u0144ca, doprowadza\u0142o dziewczyn\u0119 do bia\u0142ej gor\u0105czki. Niemal natychmiastowa podr\u00f3\u017c przez \u0142\u0105cza szerokopasmowe o ile dekad\u0119 temu wci\u0105\u017c by\u0142a ograniczona do nowoczesnych stolic, dzi\u015b by\u0142a uniwersalnym standardem na wszystkich kontynentach.<\/h2>\n\n\n\n

Poza kilkoma zapomnianymi przez czas miasteczkami na ko\u0144cu \u015bwiata, najwyra\u017aniej. W\u015br\u00f3d nich tym, do kt\u00f3rego zmierza\u0142a Melanie.<\/h2>\n\n\n\n

Gdy miarowy stukot k\u00f3\u0142, kolejna rzecz, przez kt\u00f3r\u0105 m\u0142oda Dunbar kilka razy zw\u0105tpi\u0142a w sens podr\u00f3\u017cy, wreszcie umilk\u0142 i dziewczyna wysiad\u0142a z poci\u0105gu, irytacja w kilka sekund wystarczaj\u0105cych na wzi\u0119cie oddechu przemieni\u0142a si\u0119 w zm\u0119czenie. Lokomotywa ruszy\u0142a, odprowadzana przez coraz d\u0142u\u017csze k\u0142ad\u0105ce si\u0119 po torach cienie wagon\u00f3w i puste spojrzenie Melanie. Po kilku chwilach wojowniczka na peronie zosta\u0142a sama.<\/h2>\n\n\n\n

Za plecami mia\u0142a oddalone o kilkaset metr\u00f3w niewielkie miasteczko, niemrawe i senne, szykuj\u0105ce si\u0119 po cichu do nocy. Przed ni\u0105, poni\u017cej, na ko\u0144cu rozpadaj\u0105cej si\u0119 asfalt\u00f3wki le\u017ca\u0142 stary cmentarz. Dziewczyna ruszy\u0142a w jego stron\u0119. Doko\u0142a panowa\u0142a cisza, nie zak\u0142\u00f3cana ju\u017c rykiem silnik\u00f3w samochod\u00f3w, wprawiaj\u0105cym ziemi\u0119 w dr\u017cenie odg\u0142osem nadje\u017cd\u017caj\u0105cego poci\u0105gu ani nawet krzykami ptak\u00f3w, kt\u00f3re Melanie dostrzeg\u0142a na stacji. Dlatego brunetka a\u017c podskoczy\u0142a, gdy w pewnej chwili ostatnie promienie s\u0142o\u0144ca z buczeniem zast\u0105pi\u0142y zimne, migocz\u0105ce \u015bwiat\u0142a ulicznych latarni. Przy tym bia\u0142y blask wydoby\u0142 z mroku poza nikn\u0105c\u0105 w ciemno\u015bciach drog\u0105 tak\u017ce stoj\u0105c\u0105 w bramie cmentarza niewysok\u0105 posta\u0107. M\u0119\u017cczyzna sta\u0142 oparty o \u017celiwn\u0105 furt\u0119 i wygl\u0105da\u0142 zdecydowanie znajomo.<\/h2>\n\n\n\n

– Soule? \u2013 krzykn\u0119\u0142a Melanie. \u2013 To by\u0142 jeden drink. Co kaza\u0142o ci s\u0105dzi\u0107, \u017ce b\u0119d\u0119 si\u0119 chcia\u0142a uda\u0107 na potajemn\u0105 schadzk\u0119?<\/h2>\n\n\n\n

Charles postanowi\u0142 nie odpowiedzie\u0107 na to nawet przewr\u00f3ceniem oczami, tylko obr\u00f3ci\u0142 si\u0119 i ruszy\u0142 w stron\u0119 jednego z grob\u00f3w. Dziewczyna nie da\u0142a si\u0119 zbi\u0107 z tropu tak ostentacyjnym ignorowaniem i dziarsko ruszy\u0142a za swoim przysz\u0142ym przeciwnikiem.<\/h2>\n\n\n\n

– Chyba nie chcesz mnie tu zabi\u0107 i zakopa\u0107? Nie s\u0105dzi\u0142am, \u017ce jeste\u015b gotowy na tak tanie zagrania, \u017ceby wygra\u0107 walkowerem!<\/h2>\n\n\n\n

M\u0119\u017cczyzna nie spiesz\u0105c si\u0119 usiad\u0142 na rdzewiej\u0105cej \u0142awce przed starym pomnikiem i spojrza\u0142 wyczekuj\u0105co na swoj\u0105 towarzyszk\u0119. Ta nie zamierza\u0142a si\u0119 dosiada\u0107, tylko prychn\u0119\u0142a.<\/h2>\n\n\n\n

– Romantyczniej z ka\u017cd\u0105 chwil\u0105. Powiedzia\u0142e\u015b, \u017ce masz mi do pokazania co\u015b o Xanie. No to si\u0119 streszczaj, mamy walk\u0119 za 5 godzin.<\/h2>\n\n\n\n

Soule zn\u00f3w nie odpowiedzia\u0142, tylko wyj\u0105\u0142 z kieszeni ma\u0142e pude\u0142eczko na bi\u017cuteri\u0119. Gdy je otworzy\u0142, Melanie dostrzeg\u0142a w \u015brodku ciemny pier\u015bcie\u0144.<\/h2>\n\n\n\n

– Zamierzasz si\u0119 od razu o\u015bwiad\u2026?<\/h2>\n\n\n\n

– Ale\u017c ty jeste\u015b wkurzaj\u0105ca \u2013 przerwa\u0142 jej Soule w p\u00f3\u0142 zdania, zak\u0142adaj\u0105c pier\u015bcie\u0144 na palec. \u2013 Chcesz wiedzie\u0107, po co ci\u0119 tu \u015bci\u0105gn\u0105\u0142em? Przypatrz si\u0119 dobrze.<\/h2>\n\n\n\n

Po tych s\u0142owach m\u0119\u017cczyzna zerwa\u0142 si\u0119 z \u0142awki i jednym b\u0142yskawicznym ruchem chwyci\u0142 nadgarstek Dunbar. Dziewczyna spr\u00f3bowa\u0142a uwolni\u0107 d\u0142o\u0144 z \u017celaznego u\u015bcisku, i w tej chwili jej sygnet zacz\u0105\u0142 pulsowa\u0107 czerwieni\u0105. Tak, jak pier\u015bcie\u0144 Soule\u2019a.<\/h2>\n\n\n\n

– Szukasz Xany, prawda? Stara\u0142em si\u0119 zrozumie\u0107, jakim cudem dosz\u0142a\u015b do fina\u0142u. Jeste\u015b nikim. Nic nigdy ci si\u0119 nie uda\u0142o. Skaczesz od pragnienia do pragnienia, \u017cyjesz porzucaj\u0105c przesz\u0142o\u015b\u0107, a za ka\u017cdym razem, gdy to robisz, porzucasz przysz\u0142o\u015b\u0107! \u2013 z ka\u017cdym s\u0142owem Charles podnosi\u0142 g\u0142os, nie pozwalaj\u0105c dziewczynie si\u0119 odezwa\u0107. W ko\u0144cu pu\u015bci\u0142 r\u0119k\u0119 dziewczyny i ju\u017c spokojniej doda\u0142:<\/h2>\n\n\n\n

– A jednak tu jeste\u015b. Tu \u2013 na turnieju, na tym cmentarzu na ko\u0144cu \u015bwiata. I dlaczego? Proste, obsesja. Ale nie byle jaka. Xana.<\/h2>\n\n\n\n

– Jeste\u015b szurni\u0119ty. Bawisz si\u0119 w psychiatr\u0119, przywozisz mnie tutaj, krzyczysz jak wariat\u2026 \u2013 dziewczyna zacz\u0119\u0142a swoj\u0105 litanie obelg, ale z ka\u017cd\u0105 chwil\u0105 pulsuj\u0105cy w jej pami\u0119ci obraz drugiego pier\u015bcienia, teraz na powr\u00f3t wygaszonego na palcu Soule\u2019a, gasi\u0142 jej zwyczajny wybuchowy temperament. M\u00f3wi\u0142a wolniej i ciszej, a\u017c w ko\u0144cu sama umilk\u0142a.<\/h2>\n\n\n\n

K\u0105ciki ust Charlesa na chwil\u0119 kr\u00f3tk\u0105 jak mrugni\u0119cie oka unios\u0142y si\u0119 do g\u00f3ry w lekkim u\u015bmiechu. M\u0119\u017cczyzna przykucn\u0105\u0142 przy grobie i po\u0142o\u017cy\u0142 na nim d\u0142o\u0144. Wtedy sygnet zn\u00f3w wybuchn\u0105\u0142 szkar\u0142atnym blaskiem, kt\u00f3ry nienaturalnie omi\u00f3t\u0142 cmentarn\u0105 p\u0142yt\u0119 i rozpali\u0142 granit do czerwono\u015bci. Stary nagrobek spowity elektryczn\u0105 \u0142un\u0105 otworzy\u0142 si\u0119, a wydobyty z ciemno\u015bci napis, Xavier Schaeffer, zosta\u0142 zast\u0105piony w holograficznej projekcji jednym s\u0142owem.<\/h2>\n\n\n\n

Xana.<\/h2>\n\n\n\n

– Co to jest? \u2013 Melanie nie wiedzia\u0142a, czy tylko to pomy\u015bla\u0142a, czy jej usta wypowiedzia\u0142y s\u0142owa na g\u0142os.<\/h2>\n\n\n\n

Dziewczyna powoli unios\u0142a d\u0142o\u0144 i zacz\u0119\u0142a nachyla\u0107 si\u0119 do otwartego grobu. W \u015brodku le\u017ca\u0142\u2026<\/h2>\n\n\n\n

Sygnet na palcu Melanie obudzi\u0142 si\u0119 do \u017cycia, i ja\u015bnia\u0142 coraz bardziej, a\u017c w ko\u0144cu ostre \u015bwiat\u0142o wyrwa\u0142o wojowniczk\u0119 z transu.<\/h2>\n\n\n\n

Podnios\u0142a si\u0119 i tym razem, chocia\u017c by\u0142a pewna odpowiedzi, zdecydowanie spyta\u0142a:<\/h2>\n\n\n\n

– Co to jest?<\/h2>\n\n\n\n

– Xana.<\/h2>\n\n\n\n

– Nie wierz\u0119.<\/h2>\n\n\n\n

Wierzy\u0142a.<\/h2>\n\n\n\n

– Xana umar\u0142. Zszed\u0142 na Ziemi\u0119, narobi\u0142 nam wszystkim problem\u00f3w, ale koniec ko\u0144c\u00f3w do\u017cy\u0142 swoich dni w spokoju. Xana nie \u017cyje. Ale z jakiego\u015b powodu jego widmo wci\u0105\u017c wisi nad \u017cyciami ludzi, kt\u00f3rzy go poszukuj\u0105. Dok\u0142adnie tak samo, jak pi\u0119\u0107dziesi\u0105t lat temu. To ob\u0142\u0119d. I b\u0119dzie trwa\u0142, dop\u00f3ki jego cia\u0142o i Sumienie wci\u0105\u017c istniej\u0105.<\/h2>\n\n\n\n

– Sumienie?<\/h2>\n\n\n\n

Charles u\u015bmiechn\u0105\u0142 si\u0119 lekko i uni\u00f3s\u0142 zaci\u015bni\u0119t\u0105 pi\u0119\u015b\u0107, prezentuj\u0105c czarny pier\u015bcie\u0144.<\/h2>\n\n\n\n

– Nie powiesz mi, \u017ce Go nie czu\u0142a\u015b? Ale \u2013 przy tych s\u0142owach otworzy\u0142 d\u0142o\u0144 \u2013 najwy\u017cszy czas to zako\u0144czy\u0107.<\/h2>\n\n\n\n

Oczom dziewczyny ujrza\u0142 si\u0119 niewielki przedmiot. Prosty drucik, przypomina\u0142 troch\u0119 klucz ze stalowym k\u00f3\u0142kiem.<\/h2>\n\n\n\n

Charles uni\u00f3s\u0142 drug\u0105 d\u0142o\u0144, w kt\u00f3rej spoczywa\u0142 stary, przedwojenny granat. Bez zawleczki.<\/h2>\n\n\n\n

M\u00f3zg Melanie nie zd\u0105\u017cy\u0142 zareagowa\u0107. Wszystko dzia\u0142o si\u0119 tak szybko, \u017ce nawet instynkty wyostrzone przez treningi w Lyoko nie obudzi\u0142y si\u0119 na czas. W powietrze poderwa\u0142a si\u0119 chmura ziemi, trawy, krwi, ko\u015bci, elektroniki i kamienia, kt\u00f3ry jeszcze przed chwil\u0105 tworzy\u0142 nagrobn\u0105 p\u0142yt\u0119. Wraz z przebrzmiewaj\u0105cym hukiem, powoli rozmywa\u0142y si\u0119 tarcze karmazynowej energii, kt\u00f3rymi pier\u015bcienie ochroni\u0142y przed wybuchem swoich w\u0142a\u015bcicieli.<\/h2>\n\n\n\n

– Co ty\u2026!? \u2013 Melanie nie zdo\u0142a\u0142a doko\u0144czy\u0107, zanim Soule zdetonowa\u0142 kolejny \u0142adunek.<\/h2>\n\n\n\n

Tym razem oby\u0142o si\u0119 bez huku. Dziewczyna poczu\u0142a unosz\u0105ce si\u0119 jej w\u0142asne w\u0142osy i mrowienie gdzie\u015b na skraju \u015bwiadomo\u015bci. Czerwony blask sygnet\u00f3w i grobu rozprys\u0142 si\u0119 i znikn\u0105\u0142. Latarnie znacz\u0105ce drog\u0119 z cmentarza do stacji w oddali zakaszla\u0142y i zgas\u0142y. Zapad\u0142 mrok.<\/h2>\n\n\n\n

EMP.<\/h2>\n\n\n\n

W ciszy niem\u0105conej teraz ju\u017c nawet buczeniem elektryczno\u015bci, Charles bezszelestnie podszed\u0142 do dziewczyny i szybkim ruchem zerwa\u0142 jej pier\u015bcie\u0144 z d\u0142oni. Melanie zdo\u0142a\u0142a w ko\u0144cu wyrwa\u0107 si\u0119 z oszo\u0142omienia i rzuci\u0142a si\u0119 na przysz\u0142ego rywala.<\/h2>\n\n\n\n

Uderzy\u0142a go prosto w pier\u015b, cofn\u0105\u0142 si\u0119. Za drugim pchni\u0119ciem pad\u0142 na plecy. Podni\u00f3s\u0142 si\u0119 i podszed\u0142 do zniszczonego grobu. Melanie uderzy\u0142a go jeszcze raz. Utrzyma\u0142 si\u0119 na nogach. Wyj\u0105\u0142 z kieszeni male\u0144k\u0105 \u015bwieczk\u0119, zapali\u0142 j\u0105 i postawi\u0142 na roztrzaskanej p\u0142ycie. Obok po\u0142o\u017cy\u0142 sygnet Xany.<\/h2>\n\n\n\n

Uderzy\u0142 w niego pi\u0119\u015bci\u0105, a niezniszczalny obiekt nie wybuch\u0142 czerwieni\u0105 ani przywo\u0142ywa\u0142 b\u0142yskawicy, tylko rozprysn\u0105\u0142 si\u0119, jakby ciemny kamie\u0144, kt\u00f3ry go tworzy\u0142, by\u0142 w rzeczywisto\u015bci szk\u0142em.<\/h2>\n\n\n\n

– Nie pozw\u00f3l, \u017ceby zmarli mieli tak\u0105 w\u0142adz\u0119 nad twoim \u017cyciem. Nadaj\u0105 si\u0119 tylko do op\u0142akiwania \u2013 powiedzia\u0142 Charles Soule i znikn\u0105\u0142 w ciemno\u015bci, pozostawiaj\u0105c Melanie Dunbar wpatrzon\u0105 w migotliwy p\u0142omie\u0144.<\/h2>\n\n\n\n

Tysi\u0105c oddech\u00f3w p\u00f3\u017aniej zerwa\u0142 si\u0119 zimny p\u00f3\u0142nocny wiatr. Rozwia\u0142 szklane okruchy, zgasi\u0142 male\u0144ki p\u0142omie\u0144, i porwa\u0142 Melanie Dunbar ze sob\u0105.<\/h2>\n\n\n\n

 <\/h2>\n\n\n\n

Na widok powoli wspinaj\u0105cej si\u0119 na wzg\u00f3rze sylwetki Charles podni\u00f3s\u0142 si\u0119 z ziemi, otrzepa\u0142 spodnie z cyfrowego piachu i pomacha\u0142 do przybysza. Na tle sztucznego nieba Nowego Sektora, najstarszego publicznego wirtualnego \u015bwiata, kt\u00f3re tego dnia przybra\u0142o morski odcie\u0144 zieleni, by\u0142 doskonale widoczny.<\/h2>\n\n\n\n

Walka sko\u0144czy\u0142a si\u0119 nieca\u0142\u0105 godzin\u0119 temu i centrum Sektora, wraz z ka\u017cdym pubem w promieniu kilku kilometr\u00f3w, by\u0142y niewiarygodnie zat\u0142oczone. W takich chwilach odrobin\u0119 spokoju i prywatno\u015bci mo\u017cna by\u0142o znale\u017a\u0107 tylko na rozleg\u0142ych wzg\u00f3rzach wok\u00f3\u0142 miasta.<\/h2>\n\n\n\n

– Co to by\u0142o, stary!?<\/h2>\n\n\n\n

– Cze\u015b\u0107 \u2013 odpar\u0142 z u\u015bmiechem Soule na nietypowe przywitanie.<\/h2>\n\n\n\n

– Prawdziwa rze\u017a. Laska nie mia\u0142a \u017cadnych szans. Co\u015b ty jej zrobi\u0142?<\/h2>\n\n\n\n

– Niekt\u00f3re walki wygrywa si\u0119 jeszcze przed walk\u0105. A, w\u0142a\u015bnie \u2013 przy tych s\u0142owach wyj\u0105\u0142 z kieszeni niewielkie pude\u0142eczko i rzuci\u0142 je Ry\u015bkowi \u2013 Dzi\u0119ki.<\/h2>\n\n\n\n

Zielony wojownik uchyli\u0142 skrzyneczk\u0119 i zajrza\u0142 do \u015brodka. Na to Charles przewracaj\u0105c oczami doda\u0142:<\/h2>\n\n\n\n

– Serio? Przecie\u017c nie zepsu\u0142em ci tego pier\u015bcionka. Mo\u017cesz przekaza\u0107 moje podzi\u0119kowania Mari.<\/h2>\n\n\n\n

– Lepiej nie \u2013 odpar\u0142 ze \u015bmiechem Rysiek. \u2013 Ona i tak ju\u017c chce ci\u0119 zabi\u0107.<\/h2>\n\n\n\n

– To mo\u017ce i nie. W ka\u017cdym razie, na mnie ju\u017c czas.<\/h2>\n\n\n\n

Charles przeci\u0105gn\u0105\u0142 si\u0119 powoli, klepn\u0105\u0142 przyjaciela w rami\u0119 na po\u017cegnanie i ruszy\u0142 spokojnym krokiem w d\u00f3\u0142 wzg\u00f3rza. Odwr\u00f3cony ju\u017c plecami do Ry\u015bka rzuci\u0142 jeszcze:<\/h2>\n\n\n\n

– A, w\u0142a\u015bnie, jakby\u015b pyta\u0142, zniszczy\u0142em cia\u0142o Xany.<\/h2>\n\n\n\n

– Co zrobi\u0142e\u015b!?<\/h2>\n\n\n\n

– Wyluzuj, to i tak by\u0142 ju\u017c najwy\u017cszy czas \u2013 Soule zatrzyma\u0142 si\u0119, zerkn\u0105\u0142 przez rami\u0119 i doda\u0142 na odchodne \u2013 Przynajmniej wkurzona Mari poszczuje na mnie swojego zwierzaka. Szykuje si\u0119 dobry fina\u0142!<\/h2>\n\n\n\n

 <\/h2>\n\n\n\n

Na Ziemi noc by\u0142a jasna, ksi\u0119\u017cycowa. Po wej\u015bciu do mieszkania Charles nie zapali\u0142 wi\u0119c \u015bwiat\u0142a, tylko rozebra\u0142 si\u0119, nala\u0142 sobie szklank\u0119 wody i podszed\u0142 do terminala. Na pulpicie miga\u0142y niewy\u015bwietlone wiadomo\u015bci z ca\u0142ego dnia. Kilka od Ry\u015bka, jedna od Marionetki i jedna od Melanie Dunbar.<\/h2>\n\n\n\n

Otworzy\u0142 t\u0105 ostatni\u0105. By\u0142a kr\u00f3tka.<\/h2>\n\n\n\n

\u201eCzemu ty idziesz do przodu?\u201d<\/h2>\n\n\n\n

Charles Soule si\u0119 u\u015bmiechn\u0105\u0142.<\/h2>\n\n\n\n

– Play\u2026<\/h2>\n\n\n\n

I am the cavalry captain<\/em><\/h2>\n\n\n\n

I am the remedy to your heart<\/em><\/h2>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

– Play \u201eCavalry Captain\u201d. >>\u0141aduj\u0119 https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=oeLIv_7tPwQ<< Kolejne nuty wyp\u0142ywa\u0142y \u0142agodnie z g\u0142o\u015bnika i p\u0142yn\u0119\u0142y po pokoju, snuj\u0105c si\u0119 wzd\u0142u\u017c ciep\u0142ych, mi\u0119kkich promieni popo\u0142udniowego jesiennego s\u0142o\u0144ca. Tak jak one, ukradkiem w\u015blizgiwa\u0142y si\u0119 na drewniane p\u00f3\u0142ki, ciemne obicia foteli, zmi\u0119ty koc przykrywaj\u0105cy \u0142\u00f3\u017cko i zm\u0119czon\u0105 twarz le\u017c\u0105cego na nim Charlesa. Na biurku na \u015brodku pokoju sta\u0142 niewielki ekran, …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":0,"parent":2453,"menu_order":10,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[20],"tags":[],"class_list":["post-1573","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-areny"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1573","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1573"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1573\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2479,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1573\/revisions\/2479"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2453"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1573"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1573"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1573"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}