– Pos\u0142uchaj Yumi, to bardzo wa\u017cne \u2013 m\u00f3wi Jeremie do niej. \u2013 Wkrad\u0142 si\u0119 b\u0142\u0105d, przez co nie mog\u0119 nikogo innego aktualnie zwirtualizowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n
\u201eXana, jak zawsze przygotowany.\u201d <\/em>\u2013 pomy\u015bla\u0142a.<\/p>\n\n\n\n – Nie dasz rady tego naprawi\u0107?<\/p>\n\n\n\n – Niestety. Musisz go pokona\u0107 sama.<\/p>\n\n\n\n Ostatnie s\u0142owo sprawi\u0142o, \u017ce przeszed\u0142 przez ni\u0105 dreszcz. Nie widzia\u0142a go przez kilka miesi\u0119cy. Obawia si\u0119 tego spotkania. Nie wie, co mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107. Wie tylko jedno.<\/p>\n\n\n\n Musi go pokona\u0107. Cho\u0107by mia\u0142a go zabi\u0107.<\/p>\n\n\n\n ~*~<\/p>\n\n\n\n To ju\u017c dzisiaj. Ostatni dzie\u0144 w tym cyfrowym bagnie. Osi\u0105gn\u0119 to, co chcia\u0142em od kilku lat \u2013 opuszcz\u0119 to wi\u0119zienie i b\u0119d\u0119 wolny. B\u0119dzie najpi\u0119kniejsza zemsta za to wszystko, co on mi zrobi\u0142.<\/em><\/p>\n\n\n\n Niech on si\u0119 w ko\u0144cu zamknie, nie mog\u0119 s\u0142ucha\u0107 ju\u017c tej paplaniny.<\/p>\n\n\n\n Kto to do cholery jest? Przecie\u017c zablokowa\u0142em wszystko!<\/em><\/p>\n\n\n\n Przygl\u0105dam si\u0119. To ona! Jak ja jej dawno nie widzia\u0142em.<\/p>\n\n\n\n Wiesz, co robi\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n Niby co? Ona nic mi nie zrobi.<\/p>\n\n\n\n Nie interesuje mnie to. Masz j\u0105 zabi\u0107. Obieca\u0142e\u015b.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie\u2026 nie zrobi\u0119 tego.<\/p>\n\n\n\n Jeste\u015b mi w pe\u0142ni poddany. Przeznaczenie nas po\u0142\u0105czy\u0142o.<\/em><\/p>\n\n\n\n I ty wierzysz w co\u015b takiego?<\/p>\n\n\n\n Zrobisz wszystko, \u017cebym by\u0142 wolny.<\/em><\/p>\n\n\n\n Zobaczymy.<\/p>\n\n\n\n ~*~<\/p>\n\n\n\n Sektor polarny. Miejsce, gdzie noc nigdy si\u0119 nie ko\u0144czy, a ziemia skuta lodem daje uczucie ch\u0142odu ka\u017cdemu, kto na niej st\u0105pi.<\/p>\n\n\n\n Dziewczyna o azjatyckiej urodzie kroczy po terenie pewnym krokiem. Zauwa\u017ca jasny, \u015bwiec\u0105cy p\u0142atek \u015bniegu. \u0141apie go i \u015bciska mocno praw\u0105 d\u0142o\u0144. Nie ma poj\u0119cia, po co go trzyma. Nawet nie czuje obecno\u015bci dziwnej kreatury. Wtem dooko\u0142a niej pojawia si\u0119 wi\u0119cej p\u0142atk\u00f3w. Jeden, drugi, i kolejny. Ka\u017cdy skr\u0119ca w swoj\u0105 stron\u0119.<\/p>\n\n\n\n Przygl\u0105da si\u0119 im wszystkim w skupieniu. Nigdy nie zauwa\u017cy\u0142a ich podczas ka\u017cdej wizyty w sektorze. Powoli prostuje d\u0142o\u0144, a \u015bwiec\u0105cy p\u0142atek \u015bniegu podlatuje w g\u00f3r\u0119. Idzie dalej. Stara si\u0119 nie my\u015ble\u0107 o tym, co mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107.<\/p>\n\n\n\n ~*~<\/p>\n\n\n\n Zauwa\u017ca kogo\u015b na skraju sektora. Wysoki, z broni\u0105 w r\u0119ku, otoczony czarn\u0105 aur\u0105 m\u0119\u017cczyzna stoi ty\u0142em do niej. To on.<\/em><\/p>\n\n\n\n Przygotowuje swoj\u0105 bro\u0144. W d\u0142oniach trzyma dwa wachlarze. Identyczne, jakby kto\u015b je przeci\u0105\u0142 na p\u00f3\u0142 specjalnie dla wojowniczki. Pe\u0142na skupienia, powoli zbli\u017ca si\u0119 do swojego celu. Nie chce tego robi\u0107, ale musi pokona\u0107 ch\u0142opca, aby Xana by\u0142 w stanie wyzion\u0105\u0107 ducha i znikn\u0105\u0107 na wieki.<\/p>\n\n\n\n Po drodze zauwa\u017ca przeszkody. Dwa rz\u0119dy krab\u00f3w i lataj\u0105ca manta. Proste do pokonania. Nie raz zwalcza\u0142a takie grupy potwor\u00f3w za jednym zamachem.<\/p>\n\n\n\n Biegnie przed siebie, skacz\u0105c na jednego czerwonego nieprzyjaciela. Nast\u0119pnie rzuca jeden wachlarz, kt\u00f3ry przecina pi\u0119\u0107 krab\u00f3w. Przy drugim skoku celuje drug\u0105 broni\u0105, a poprzednia do niej wraca.<\/p>\n\n\n\n Chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej fala stwor\u00f3w staje si\u0119 cyfrowym prochem. <\/p>\n\n\n\n \u201eCo\u015b jest za \u0142atwo.\u201d<\/em> \u2013 zastanawia si\u0119 przez chwil\u0119. <\/p>\n\n\n\n – Jeremie? \u2013 krzyczy w g\u00f3r\u0119, jednak nie otrzymuje odpowiedzi. \u2013 Jeremie! \u2013 wo\u0142a po raz drugi, bezskutecznie. Straci\u0142a \u0142\u0105cze. \u201eNiedobrze.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n M\u0142odzieniec milczy, nadal obr\u00f3cony ty\u0142em do dziewczyny. Jest w po\u0142owie drogi do niego. W ci\u0105g\u0142ym skupieniu, zastanawia si\u0119, jak powinna go zaatakowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n Nagle s\u0142yszy huk za plecami. Odwraca si\u0119. B\u0142\u0105d, powa\u017cny b\u0142\u0105d.<\/em><\/p>\n\n\n\n Wtem przed oczami przelatuje jej miecz, a czyja\u015b ogromna r\u0119ka j\u0105 odpycha na kilkana\u015bcie metr\u00f3w. Z r\u0105k wypada bro\u0144, a sama uderza lewym bokiem swojego cia\u0142a o ziemi\u0119. Jeden raz, drugi, trzeci.<\/p>\n\n\n\n Le\u017cy przez kilka minut nieruchomo. Nie ma poj\u0119cia, co si\u0119 dzieje. Gdzie si\u0119 podzia\u0142 g\u0142os Jeremiego? Czy to na pewno jest w\u0142a\u015bciwy cel?<\/p>\n\n\n\n Otumaniona pr\u00f3buje resztami si\u0142 wsta\u0107. W sektorze zaczyna wia\u0107 wiatr. Wzrok jej na zmian\u0119 si\u0119 wyostrza i s\u0142abnie. Pr\u00f3buje znale\u017a\u0107 wroga, jednak bezskutecznie. Jest teraz \u0142atwym celem do pokonania.<\/p>\n\n\n\n \u201eG\u0142upia ja. Mog\u0142am wcze\u015bniej zauwa\u017cy\u0107, \u017ce to pu\u0142apka.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Gdy przestaje wia\u0107, zauwa\u017ca tu\u017c przed sob\u0105 ogromn\u0105 posta\u0107, ponad trzy razy wi\u0119ksz\u0105 od niej. Wygl\u0105da, jakby zosta\u0142a zrobiona ca\u0142a ze stopionej lawy, co pokazuj\u0105 ogniste paski na ciele wroga. Na samej g\u00f3rze widzi bia\u0142\u0105 g\u0142ow\u0119 z dwoma sznurami, a w \u015brodku znak Xany. Jedn\u0105 r\u0119k\u0119 ma normaln\u0105, a drug\u0105 zast\u0119puje ogromy miecz. Identyczny, jaki mia\u0142 m\u0142odzieniec.<\/p>\n\n\n\n \u201eCzy to wszystko mi si\u0119 \u015bni?\u201d<\/p>\n\n\n\n Nie mo\u017ce znale\u017a\u0107 swojej broni. Stoi przed postaci\u0105, ledwo utrzymuj\u0105c si\u0119 na nogach. Ci\u0105gle jej szumi w g\u0142owie po spotkaniu z ziemi\u0105. Widzi, jak wr\u00f3g wykonuje zamach do ty\u0142u, aby j\u0105 zniszczy\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u201eTo koniec. Zawiod\u0142am ich wszystkich.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n ~*~<\/p>\n\n\n\n Przesta\u0144! Ona zginie!<\/p>\n\n\n\n Pro\u015b mnie dalej, g\u00f3wniarzu. \u015amieszne jest to twoje przera\u017cenie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie daruj\u0119 ci tego, cokolwiek jej zrobisz. W\u0142os nie ma prawa znikn\u0105\u0107 z jej g\u0142owy.<\/p>\n\n\n\n Obieca\u0142e\u015b. Nikt nie kaza\u0142 ci do\u0142\u0105cza\u0107 do mnie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Przecie\u017c sam mnie w to wszystko wpl\u0105ta\u0142e\u015b!<\/p>\n\n\n\n Masz w\u0142asny m\u00f3zg, Williamie.<\/em><\/p>\n\n\n\n Nie b\u0119dziesz wolny.<\/p>\n\n\n\n Kto niby mo\u017ce mnie powstrzyma\u0107? Panienka zaraz zniknie\u2026 jaka szkoda. Za chwil\u0119 nie ma nikogo tutaj opr\u00f3cz nas.<\/em><\/p>\n\n\n\n Jeszcze zobaczysz.<\/p>\n\n\n\n ~*~<\/p>\n\n\n\n Pot\u0119\u017cny huk po zamachni\u0119ciu wroga og\u0142usza dziewczyn\u0119. Otwiera z przera\u017ceniem oczy. Dooko\u0142a niej wiruje jasnoniebieska tarcza, kt\u00f3ra po kilku sekundach znika.<\/p>\n\n\n\n – Ale\u2026 – pr\u00f3buje powiedzie\u0107 co\u015b, jednak szok zablokowa\u0142 jej g\u0142os. Nie by\u0142a w stanie nic powiedzie\u0107. Jednak najwi\u0119ksze dopiero mia\u0142o nadej\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n Widzi walk\u0119 dw\u00f3ch postaci. Jedna, niezmiennie \u2013 spowita czarn\u0105 aur\u0105. Druga jest jednak ca\u0142a bia\u0142a, a dooko\u0142a niej wiruje wiatr. Posiada na twarzy mask\u0119. Ciemny wojownik jednak jest silniejszy od drugiego. Szybko spycha przeciwnika na ziemi\u0119.<\/p>\n\n\n\n Podbiega do nieznajomego, kt\u00f3ry wstaje. Nie wierzy w\u0142asnym oczom w to, co zobaczy\u0142a. Musi wzrok ci\u0105gle p\u0142ata\u0107 jej figle.<\/p>\n\n\n\n Widzi oczy Williama Dunbara. Dok\u0142adnie tego samego ch\u0142opca, kt\u00f3ry da\u0142 si\u0119 omota\u0107 Xanie, zabijaj\u0105c j\u0105 jako ostatni\u0105 w sercu Lyoko.<\/p>\n\n\n\n \u201eTo niemo\u017cliwe. On przecie\u017c jest po stronie Xany.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Bia\u0142y wojownik unosi si\u0119 w powietrze. Nagle otrzyma\u0142 tarcz\u0119, a wok\u00f3\u0142 niego ta\u0144czy osiem par mieczy. Po kilku sekundach opadaj\u0105 one na drug\u0105 posta\u0107. Wycie\u0144czony bohater pada na ziemi\u0119.<\/p>\n\n\n\n \u201eBiegnij do niego! Uratowa\u0142 ci \u017cycie!\u201d <\/em><\/p>\n\n\n\n Podbiega do swojego bohatera. Pomaga mu szybko wsta\u0107. Patrz\u0105 sobie g\u0142\u0119boko w oczy. Nieznajomy zabiera r\u0119ce od niej, po czym zdejmuje mask\u0119.<\/p>\n\n\n\n – M\u00f3j bo\u017ce\u2026<\/p>\n\n\n\n To by\u0142 on. Nie pomyli\u0142a si\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Czy\u2026<\/p>\n\n\n\n Nie pozwoli\u0142 jej m\u00f3wi\u0107. Wtem zaczyna powoli rozpada\u0107 si\u0119 na ma\u0142e kawa\u0142ki. Najpierw r\u0119ce, potem nogi, tu\u0142\u00f3w, a na sam koniec twarz. Chcia\u0142a jej dotkn\u0105\u0107, ale nie zd\u0105\u017cy\u0142a. Jak si\u0119 pojawi\u0142, tak szybko znikn\u0105\u0142.<\/p>\n\n\n\n Odwraca si\u0119. Widzi ogromn\u0105 chmur\u0119 dymu. Wiruje ona ci\u0105gle w jednym miejscu. Dziewczyna s\u0142yszy nagle krzyk rozpaczy. Chmura rozpada si\u0119 identycznie, jak jej bohater. Patrzy jeszcze przez chwil\u0119 w puste, ciemne niebo. Nie mo\u017ce uwierzy\u0107 w to wszystko, co si\u0119 wydarzy\u0142o.<\/p>\n\n\n\n – Yumi! S\u0142yszysz mnie? \u2013 krzyczy znajomy g\u0142os.<\/p>\n\n\n\n – Tak\u2026 – odpowiada zrezygnowana. \u2013 Zabierz mnie st\u0105d.<\/p>\n\n\n\n – Co\u015b si\u0119 sta\u0142o? \u2013 pyta Jeremie, jednak ona nie odpowiada. Zrozumia\u0142 przekaz wojowniczki. Kilka sekund p\u00f3\u017aniej staje si\u0119 cyfrowym prochem. Zanim znika, zauwa\u017ca jeszcze raz \u015bwiec\u0105ce p\u0142atki \u015bniegu. U\u015bmiecha si\u0119 lekko na ich widok.<\/p>\n\n\n\n ~*~<\/p>\n\n\n\n – Brawo! Zniszczy\u0142a\u015b go! \u2013 krzyczy dumny Odd. \u2013 Idziemy na kolacj\u0119?<\/p>\n\n\n\n – Id\u017acie. Musz\u0119 porozmawia\u0107 z Jeremim \u2013 odpowiada pos\u0119pnie.<\/p>\n\n\n\n Nikt nie rozumia\u0142 jej zachowania. Sam Einstein by\u0142 zaskoczony. Skin\u0105\u0142 g\u0142ow\u0105, aby wszyscy wyszli, co uczynili.<\/p>\n\n\n\n Drzwi od windy zatrzaskuj\u0105 si\u0119. Dziewczyna siada obok swojego kolegi.<\/p>\n\n\n\n – Wiem, co si\u0119 sta\u0142o. Widzia\u0142em na mapie.<\/p>\n\n\n\n – Nie wiesz. By\u0142o ich dw\u00f3ch! Dw\u00f3ch William\u00f3w. Jakby dobry walczy\u0142 ze z\u0142ym\u2026 – wyja\u015bnia po lekkim otrz\u0105\u015bni\u0119ciu si\u0119 z szoku.<\/p>\n\n\n\n – Kiedy reszta kontrolowa\u0142a ca\u0142\u0105 fabryk\u0119 i utraci\u0142em z tob\u0105 \u0142\u0105cze, otrzyma\u0142em dost\u0119p do danych z cyfrowego morza. Nie uwierzysz w to, co si\u0119 dowiedzia\u0142em. Zobacz.<\/p>\n\n\n\n Podchodz\u0105 do ekranu superkomputera. Japonka przygl\u0105da si\u0119 informacjom, jednak wszelkie kody mieszaj\u0105 jej w g\u0142owie.<\/p>\n\n\n\n – To by\u0142 Franz Hopper. To on przywo\u0142a\u0142 drug\u0105 posta\u0107, aby ochroni\u0142a ciebie.<\/p>\n\n\n\n – Nie.<\/p>\n\n\n\n – Tak. Yumi\u2026<\/p>\n\n\n\n – To nie by\u0142 Franz Hopper. Wszystko widzia\u0142am, sta\u0142 wtedy William!<\/p>\n\n\n\n – Nie uderzy\u0142a\u015b si\u0119 w g\u0142ow\u0119 przy upadku? \u2013 pyta Jeremie.<\/p>\n\n\n\n – Przesta\u0144 mi m\u00f3wi\u0107, ze sobie to wymy\u015bli\u0142am! Przysi\u0119gam, to by\u0142 on. Normalny.<\/p>\n\n\n\n – Xana zagra\u0142 twoimi uczuciami, Yumi.<\/p>\n\n\n\n Dziewczyna milczy. Nie wyja\u015bni mu, \u017ce widzia\u0142a Dunbara. On wierzy jedynie w dane z superkomputera.<\/p>\n\n\n\n – On potem znikn\u0105\u0142. Nie sta\u0142 si\u0119 cyfrowym prochem, tak jak my. Ka\u017cda jego cz\u0119\u015b\u0107 cia\u0142a rozdrabia\u0142a si\u0119 na ma\u0142e kawa\u0142eczki, kt\u00f3re lecia\u0142y w g\u00f3r\u0119.<\/p>\n\n\n\n – Hm\u2026 – zastanawia si\u0119 Belpois.<\/p>\n\n\n\n – Obiecaj mi co\u015b.<\/p>\n\n\n\n – Tylko co?<\/p>\n\n\n\n – Odnajdziesz Williama i \u015bci\u0105gniesz go tutaj z powrotem.<\/p>\n\n\n\n – Yumi\u2026<\/p>\n\n\n\n – Prosz\u0119. \u2013 przerywa. – Musz\u0119 mu podzi\u0119kowa\u0107. Uratowa\u0142 mi \u017cycie. Nie tylko mi\u2026<\/p>\n\n\n\n – Yumi\u2026<\/p>\n\n\n\n – Co chcesz powiedzie\u0107? \u017be tego nie zrobisz? Bo da\u0142 si\u0119 opanowa\u0107 Xanie? Nie znasz go. Nie wiesz, czy nie zrobi\u0142 tego z g\u0142upoty. Mo\u017ce mia\u0142 problemy jakie\u015b. Tylko by\u015b oskar\u017ca\u0142 Dunbara o g\u0142upot\u0119! Tak, wiem. Nie chcia\u0142am, \u017ceby do\u0142\u0105czy\u0142 do nas. Jednak zmieni\u0142am zdanie po tym, jak si\u0119 stara\u0142. Nie dosta\u0142 od nas szansy, rozumiesz to?!<\/p>\n\n\n\n – Yumi, Williama nie ma w Lyoko.<\/p>\n\n\n\n Wojowniczka milczy. Patrzy na swojego koleg\u0119 zszokowana tym, co us\u0142ysza\u0142a.<\/p>\n\n\n\n \u201eWilliama nie ma w Lyoko.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n – K\u0142amiesz.<\/p>\n\n\n\n – To jest niestety prawda. B\u0119d\u0119 szuka\u0142 wszelkich wskaz\u00f3wek, trop\u00f3w, \u017cebym go mo\u017ce jednak poszuka\u0142.<\/p>\n\n\n\n – M\u00f3g\u0142by\u015b? \u2013 pyta z nut\u0105 nadziei w g\u0142osie.<\/p>\n\n\n\n – M\u00f3g\u0142bym. Nie r\u00f3b jednak sobie wielkiej nadziei. Jak na razie wszystko wskazuje, \u017ce William pokona\u0142 Xan\u0119 w\u0142asn\u0105 broni\u0105.<\/p>\n\n\n\n Japonka kiwa g\u0142ow\u0105, po czym wychodzi z fabryki.<\/p>\n\n\n\n ~*~<\/p>\n\n\n\n Wracaj\u0105c do domu, nie mo\u017ce ci\u0105gle uwierzy\u0107 w to wszystko, co si\u0119 zdarzy\u0142o na lodowym sektorze \u2013 pocz\u0105wszy od p\u0142atk\u00f3w \u015bniegu, bo ujrzenie Dunbara.<\/p>\n\n\n\n Ona doskonale wie, \u017ce to nie m\u00f3g\u0142 by\u0107 przypadek. To by\u0142 prawdziwy William. Ten, kt\u00f3rego zna \u2013 pe\u0142nego temperamentu, oddania i gotowo\u015bci do walki.<\/p>\n\n\n\n Przypomina sobie dwa miecze, kt\u00f3re widzia\u0142a. Wygl\u0105da\u0142y one identycznie \u2013 zupe\u0142nie, jakby zosta\u0142y wykonane u jednej osoby w tym samym momencie.<\/p>\n\n\n\n Przypomina sobie bia\u0142\u0105 oraz czarn\u0105 posta\u0107, kt\u00f3re walczy\u0142y mi\u0119dzy sob\u0105.<\/p>\n\n\n\n Przypomina sobie t\u0119 chmur\u0119 dymu, kt\u00f3ra po rozpaczliwym ryku rozpad\u0142a si\u0119 na kawa\u0142ki.<\/p>\n\n\n\n Przypomina sobie znak na celu, kt\u00f3ry mia\u0142a zabi\u0107\u2026<\/p>\n\n\n\n Einstein m\u00f3g\u0142 wierzy\u0107 w to, co chcia\u0142. Dziewczyna mia\u0142a pewno\u015b\u0107 do wszystkiego.<\/p>\n\n\n\n Tylko czy on faktycznie znikn\u0105\u0142 i nie pojawi si\u0119 wi\u0119cej na ziemi?<\/p>\n\n\n\n \u201eOby Jeremie si\u0119 jednak myli\u0142.\u201d<\/em><\/p>\n\n\n\n Autorka: Azize<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" – Pos\u0142uchaj Yumi, to bardzo wa\u017cne \u2013 m\u00f3wi Jeremie do niej. \u2013 Wkrad\u0142 si\u0119 b\u0142\u0105d, przez co nie mog\u0119 nikogo innego aktualnie zwirtualizowa\u0107. \u201eXana, jak zawsze przygotowany.\u201d \u2013 pomy\u015bla\u0142a. – Nie dasz rady tego naprawi\u0107? – Niestety. Musisz go pokona\u0107 sama. Ostatnie s\u0142owo sprawi\u0142o, \u017ce przeszed\u0142 przez ni\u0105 dreszcz. Nie widzia\u0142a go …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":623,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[41],"tags":[],"class_list":["post-1322","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-kod-lyoko"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1322","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1322"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1322\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1335,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1322\/revisions\/1335"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/623"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1322"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1322"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1322"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}