Fabryka. Pozornie opuszczona, stara Fabryka samochod\u00f3w Renault na \u00cele Seguin chyli\u0142a si\u0119 ku swemu ko\u0144cowi. Jej bia\u0142e mury pokrywaj\u0105ce ca\u0142\u0105 11.5 hektarow\u0105 wysp\u0119 mia\u0142y ju\u017c nie d\u0142ugo znikn\u0105\u0107. Aelita by\u0142a zdruzgotana tym faktem, Fabryka by\u0142a jedynym miejscem kt\u00f3re pozosta\u0142o jej teraz po ojcu, i ju\u017c za par\u0119 dni z ni\u0105 te\u017c b\u0119dzie musia\u0142a si\u0119 po\u017cegna\u0107. Przegl\u0105da\u0142a album ze zdj\u0119ciami, kt\u00f3ry by\u0142 jedn\u0105 z niewielu rzeczy kt\u00f3re ocali\u0142a z pustelni przed jej zburzeniem p\u00f3\u0142 roku temu, zdj\u0119cia wydawa\u0142y si\u0119 jakby by\u0142y robione wczoraj, a patrzenie na nie tylko pog\u0142\u0119bia\u0142o smutek, i uczucie pustki po kochaj\u0105cym ojcu. \u0141zy zacz\u0119\u0142y lecie\u0107 jej z oczu<\/p>\n\n\n\n
-Tato\u2026- szepn\u0119\u0142a cichym p\u0142aczliwym g\u0142osem kiedy zobaczy\u0142a jej zdj\u0119cie z nim w czasach jego nauczania w Kadic. Zatrzasn\u0119\u0142a album i pozwoli\u0142a swej twarzy opa\u015b\u0107 na d\u0142onie. Nagle na jej kom\u00f3rk\u0119 przyszed\u0142 SMS.<\/p>\n\n\n\n
Jeremy martwi\u0142 si\u0119 o Aelit\u0119, o to jak ci\u0105gle mia\u0142a koszmary po ich ostatniej misji i \u015bmierci Franza, i o to co przyniesie ich przysz\u0142o\u015b\u0107, patrz\u0105c na to \u017ce nie ma teraz nikogo do powstrzymania Projektu Carthage. Mimo wszystko by\u0142 o wiele bardziej wyluzowany teraz, ni\u017c jeszcze ten rok temu podczas ostatnich dni walki z XAN\u0104, w ko\u0144cu m\u00f3g\u0142 si\u0119 wysypia\u0107 jak cz\u0142owiek!<\/p>\n\n\n\n
-Aelita, \u015bpisz?- napisa\u0142 przez telefon<\/p>\n\n\n\n
– Nie, nie mog\u0119 zasn\u0105\u0107, ci\u0105gle my\u015bl\u0119 o Tacie, a ty?-<\/p>\n\n\n\n
– Te\u017c, czuj\u0119 si\u0119 smutny z powodu Fabryki\u2026 Jakby nie patrze\u0107 to miejsce zmieni\u0142o nasze \u017cycie na zawsze-<\/p>\n\n\n\n
– Dlatego chc\u0119 tam i\u015b\u0107, po raz ostatni zobaczy\u0107 Fabryk\u0119, z wami. – napisa\u0142a pod wp\u0142ywem impulsu.<\/p>\n\n\n\n
Wiele razy chodzi\u0142a do Fabryki sama kiedy co\u015b j\u0105 przyt\u0142acza\u0142o, i nikomu nie m\u00f3wi\u0142a, czu\u0142a si\u0119 tam, jakby Franz ci\u0105gle \u017cy\u0142.<\/p>\n\n\n\n
-Dobrze, porozmawiamy o tym z reszt\u0105, w dzie\u0144. – doko\u0144czy\u0142<\/p>\n\n\n\n
***<\/p>\n\n\n\n
Rano po codziennej rutynie grupa zebra\u0142a si\u0119 na \u015bniadanie w sto\u0142\u00f3wce<\/p>\n\n\n\n
-Einstein, rozmawia\u0142em w nocy z Ulrichiem. Chcemy wr\u00f3ci\u0107 dzi\u015b do Fabryki, i nie my\u015bl \u017ce nas od tego odci\u0105gniesz! – wygarn\u0105\u0142 swoim piskliwym g\u0142osem Odd, zwracaj\u0105c uwag\u0119 ca\u0142ej grupy.<\/p>\n\n\n\n
– Ale ja nie planuj\u0119 was powstrzymywa\u0107. Rozmawia\u0142em wczoraj z Aelit\u0105 i uwa\u017cam \u017ce ka\u017cdemu z nas przyda si\u0119 ostatnia wycieczka; po\u017cegna\u0107 si\u0119 z Lyoko i Fabryk\u0105. – odpowiedzia\u0142 Jeremy, a jego s\u0142owa przyku\u0142y uwag\u0119 Yumi kt\u00f3ra po po\u0142kni\u0119ciu cruasanta powiedzia\u0142a:<\/p>\n\n\n\n
– A propo Lyoko, co zrobimy z superkompem? –<\/p>\n\n\n\n
– W\u0142a\u015bnie!? – wygarn\u0105\u0142 zaciekawiony Ulrich<\/p>\n\n\n\n
– Na razie go po prostu zostawiamy, rozbi\u00f3rka nie bierze pod uwag\u0119 cz\u0119\u015bci podziemnych. Musimy tylko zabezpieczy\u0107 wej\u015bcia, aby \u017caden z robotnik\u00f3w si\u0119 tam nie dosta\u0142 – wyja\u015bni\u0142 blondyn<\/p>\n\n\n\n
– Jako\u015b s\u0142abo to widz\u0119, ale niech Ci b\u0119dzie – odezwa\u0142 si\u0119 jak zwykle wielki optymista William<\/p>\n\n\n\n
– To o kt\u00f3rej si\u0119 spotykamy? – zapyta\u0142a Yumi<\/p>\n\n\n\n
– 20 przy w\u0142azie w parku – powiedzia\u0142a Aelita.<\/p>\n\n\n\n
Ca\u0142a sz\u00f3stka zjad\u0142a swoje \u015bniadanie i rozesz\u0142a si\u0119 do klas. W-Fy z Jimem, fizyka z Pani\u0105 Hertz, WOS z Delmasem i muzyka z tym go\u015bciem co wygl\u0105da jak Bob Ross, o dziwo ten dzie\u0144 nie by\u0142 taki m\u0119cz\u0105cy jak m\u00f3g\u0142 by\u0107, cisza przed burz\u0105 mo\u017cna by powiedzie\u0107\u2026 i w ko\u0144cu wybi\u0142a 20:00<\/p>\n\n\n\n
Ulrich, Aelita, Jeremy, Yumi, William, i Odd zebrali si\u0119 przy klapie od kana\u0142\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
-Gotowi? – Spyta\u0142 Jeremy.<\/p>\n\n\n\n
– Gotowi! – ch\u00f3rem odpowiedzieli Wojownicy Lyoko.<\/p>\n\n\n\n
Jeremy odsun\u0105\u0142 w\u0142az i jeden po drugim wszyscy zacz\u0119li schodzi\u0107, na dole wszyscy chwycili za deski, i jak za dawnych lat pop\u0119dzili ku Fabryce. Przywita\u0142 ich ten sam niebieski most. Weszli. Do Aelity wr\u00f3ci\u0142y wszystkie dobre i z\u0142e wspomnienia kt\u00f3re mia\u0142a z tym miejscem, ale nie tylko ona dosta\u0142a flashback\u00f3w. Odd, Odd te\u017c pami\u0119ta\u0142, wszystko od samego pocz\u0105tku, od tamtej pami\u0119tnej chwili w kt\u00f3rej przybieg\u0142 do budynku wraz z Sissi by odzyska\u0107 Kiwiego, by\u0142a to fala nostalgii. Szli w kierunku dok\u00f3w i elektrowni przechodzili przez te same hale przez kt\u00f3re wiele razy biegali walcz\u0105c z wys\u0142annikami XANY, widzieli teraz wszystkie detale tego miejsca. Odd nie m\u00f3g\u0142 uwierzy\u0107 jak du\u017co szczeg\u00f3\u0142\u00f3w omin\u0105\u0142 ze zwyk\u0142ego po\u015bpiechu w trakcie atak\u00f3w, oraz ile \u015blad\u00f3w walki pozosta\u0142o po nich, rzuci\u0142o mu si\u0119 w oczy wygi\u0119cie jednej belki kt\u00f3re pozosta\u0142o po tym jak walczy\u0142 z op\u0119tan\u0105 Yoland\u0105.<\/p>\n\n\n\n
-Heh, no kto by pomy\u015bla\u0142\u2026- rzuci\u0142 na widok tej pozosta\u0142o\u015bci i przesun\u0105\u0142 po niej d\u0142oni\u0105.<\/p>\n\n\n\n
– To po tobie? – zapyta\u0142a si\u0119 Yumi widz\u0105c wkl\u0119\u015bni\u0119cie<\/p>\n\n\n\n
– Tak, walka z Yoland\u0105. – Odpowiedzia\u0142 Odd<\/p>\n\n\n\n
Williama nasz\u0142y wspomnienia z jego pierwszej oficjalnej wizyty w Fabryce, tego jak zosta\u0142 zwerbowany do dr\u00f3\u017cyny, oraz jak zosta\u0142 op\u0119tany, szybko zby\u0142 niemi\u0142e wspomnienie i skupi\u0142 si\u0119 na grupie.<\/p>\n\n\n\n
-Jaki mamy w sumie plan na dzisiaj? Widz\u0119 \u017ce kierujemy si\u0119 do dok\u00f3w, ale po co? – zada\u0142 pytanie.<\/p>\n\n\n\n
– Idziemy na dach elektrowni, zjemy to co Odd przygotowa\u0142, posiedzimy troch\u0119, powspominamy, p\u00f3\u017aniej zabezpieczymy superkomputer i koniec\u2026- powiedzia\u0142 nostalgiczny Jeremie<\/p>\n\n\n\n
– Lepszy widok b\u0119dzie jak wejdziemy na dach warsztat\u00f3w, nie powinni\u015bmy tam i\u015b\u0107?- spyta\u0142a Jeremiego zdziwiona Aelita<\/p>\n\n\n\n
– Racja, nie pomy\u015bla\u0142em o tym\u2026 – odpowiedzia\u0142.<\/p>\n\n\n\n
– Einstein, mo\u017ce i jeste\u015b geniuszem, ale na planowaniu spotka\u0144 to ty si\u0119 nie znasz – wygarn\u0105\u0142 \u017cartobliwie Ulrich.<\/p>\n\n\n\n
Jak powiedzieli tak i zrobili, poszli na dach warsztat\u00f3w Fabryki, roz\u0142o\u017cyli koc w ten pi\u0119kny zach\u00f3d s\u0142o\u0144ca, i zacz\u0119li je\u015b\u0107 dziel\u0105c si\u0119 wspomnieniami i \u017cartuj\u0105c<\/p>\n\n\n\n
-…I wtedy ja mu m\u00f3wi\u0119: “Ale to nie kabel, to piorunochron!” – wszyscy roze\u015bmiali si\u0119<\/p>\n\n\n\n
– *\u015bmiech* Odd sk\u0105d ty bierzesz te historie? – Zapyta\u0142a rozbawiona Aelita<\/p>\n\n\n\n
– Kiedy masz takie ciekawe \u017cycie jak Ja takie historie same przychodz\u0105 – lu\u017ano odpowiedzia\u0142 po czym wzi\u0105\u0142 gryza quesadilli<\/p>\n\n\n\n
– Je\u015bli przez “ciekawe \u017cycie” masz na my\u015bli spanie ca\u0142y dzie\u0144, a p\u00f3\u017aniej pakowanie si\u0119 w k\u0142opoty z Jimem, to tak, masz ciekawe \u017cycie. – rzuci\u0142 kr\u00f3tko Ulrich, ponownie rozbawiaj\u0105c wszystkich. Odd natomiast zamilk\u0142 i zmarszczy\u0142 brwi agresywnie jedz\u0105c.<\/p>\n\n\n\n
– Wiesz Odd te quesadille naprawd\u0119 dobrze ci wysz\u0142y, sam je robi\u0142e\u015b, czy Rosa pomaga\u0142a? – zapyta\u0142a Aelita<\/p>\n\n\n\n
– Nie ukrywam bez niej by mi si\u0119 tak nie uda\u0142y\u2026 – wzi\u0105\u0142 g\u0142\u0119boki oddech – Ahhh\u2026 najlepsze lata mojego \u017cycia by\u0142y sp\u0119dzone w tej Fabryce, ci\u0119\u017cko b\u0119dzie da\u0107 jej odej\u015b\u0107 – powiedzia\u0142 ze smutkiem i nostalgi\u0105 Odd<\/p>\n\n\n\n
– To nie powinno tak by\u0107, Dlaczego akurat to miejsce ma by\u0107 zburzone, a nie ten stary ko\u015bci\u00f3\u0142 na Franklin Avenoue?! – powiedzia\u0142a z \u017calem Aelita. Odd, Ulrich, William, i Yumi spojrzeli na siebie, oraz na Jeremiego jakby mogli czyta\u0107 swoje my\u015bli, w ko\u0144cu William si\u0119 odezwa\u0142<\/p>\n\n\n\n
– Zgadzam si\u0119 z Aelit\u0105, powinni\u015bmy przynajmniej spr\u00f3bowa\u0107 ocali\u0107 Fabryk\u0119! – Wygarn\u0105\u0142 uparcie<\/p>\n\n\n\n
– I tak jest ju\u017c za p\u00f3\u017ano William, nie uda nam si\u0119\u2026 – Odpowiedzia\u0142 Jeremie.<\/p>\n\n\n\n
– No dalej Einstein zr\u00f3b to dla Aelity! – powiedzia\u0142 Ulrich, a Jeremie niech\u0119tnie uleg\u0142<\/p>\n\n\n\n
– Dobrze\u2026 Chod\u017acie. – po wym\u00f3wieniu s\u0142\u00f3w zacz\u0105\u0142 si\u0119 kierowa\u0107 do \u015brodka, a ca\u0142a reszta za nim.<\/p>\n\n\n\n
– Uruchomimy ponownie superkomputer, b\u0119d\u0119 potrzebowa\u0142 maksymalnej mocy obliczeniowej superkomputera by podrobi\u0107 ca\u0142\u0105 dokumentacj\u0119 na raz. Aelita musi i\u015b\u0107 do sektora pi\u0105tego odblokowa\u0107 zasoby kt\u00f3rych u\u017cywa\u0142 Xana. – oznajmi\u0142 po czym nacisn\u0105\u0142 guzik windy. Komora pojecha\u0142a w d\u00f3\u0142, znikaj\u0105c w ciemno\u015bci szybu. Jeremie uruchomi\u0142 ten technologiczny cud jakim by\u0142 fabryczny komputer kwantowy, i wraz z grup\u0105 wr\u00f3ci\u0142 do windy, wysadzaj\u0105c ich przy skanerach, a samemu wychodz\u0105c do laboratorium. Zasiad\u0142 przy zakurzonym interfejsie i rozpocz\u0105\u0142 proces.<\/p>\n\n\n\n
Transfer Odda<\/p>\n\n\n\n
Transfer Aelity<\/p>\n\n\n\n
Transfer Yumi<\/p>\n\n\n\n
Skan Odda<\/p>\n\n\n\n
Skan Yumi<\/p>\n\n\n\n
Skan Aelity<\/p>\n\n\n\n
Wirtualizacja!<\/p>\n\n\n\n
Trio pojawi\u0142o si\u0119 w sektorze pi\u0105tym, i chwil\u0119 p\u00f3\u017aniej Ulrich i William te\u017c byli na miejscu.<\/p>\n\n\n\n
– Je\u015bli jestem wystarczaj\u0105co genialny (a wiem \u017ce jestem) to mog\u0119 ocali\u0107 Fabryk\u0119! Albo przypadkowo ujawni\u0107 nas \u015bwiatu. – oznajmi\u0142 z entuzjazmem wszechobecny g\u0142os jajog\u0142owego<\/p>\n\n\n\n
– Wola\u0142bym to pierwsze – wykrzycza\u0142 Odd<\/p>\n\n\n\n
– Ja te\u017c. Gotowi? Arena otwarta! –<\/p>\n\n\n\n
Wszyscy pop\u0119dzili do windy.<\/p>\n\n\n\n
-Mi\u0142o jest by\u0107 znowu w Lyoko! – powiedzia\u0142 blondyn<\/p>\n\n\n\n
– Prawda – potwierdzi\u0142 William<\/p>\n\n\n\n
Jedynym kto nie wydawa\u0142 si\u0119 by\u0107 taki pozytywny by\u0142a Aelita, p\u0119dz\u0105c w windzie przypomina\u0142a sobie tamten okropny dzie\u0144\u2026 wiedzia\u0142a \u017ce gdyby wtedy by\u0142a szybsza jej ojciec by nie zgin\u0105\u0142, \u017ce to przez ni\u0105 Franz nie \u017cyje. Teraz mia\u0142a jeszcze raz zmierzy\u0107 si\u0119 z czasem, znowu w miejscu jego \u015bmierci, znowu w kopule\u2026 tym razem o miejsce kt\u00f3re sta\u0142o si\u0119 dla niej drugim domem.<\/p>\n\n\n\n
Jej zmartwienie zauwa\u017cy\u0142a Yumi.<\/p>\n\n\n\n
– Co si\u0119 dzieje Aelita? – powiedzia\u0142a troskliwie<\/p>\n\n\n\n
– My\u015bl\u0119 o ojcu i o tamtym dniu\u2026 Nie wiem czy zdo\u0142am ocali\u0107 Fabryk\u0119- oznajmi\u0142a ze smutkiem<\/p>\n\n\n\n
– Spokojnie Aelita, idziemy tam razem, i niewa\u017cne co, b\u0119dziemy Ci\u0119 wspiera\u0107. – uspokoi\u0142a j\u0105 Yumi<\/p>\n\n\n\n
– Aelita, mog\u0119 da\u0107 ci s\u0142owo \u017ce ocalimy Fabryk\u0119, je\u015bli wyj\u015bcie do kopu\u0142y jest dla Ciebie za ci\u0119\u017ckie, mog\u0119 pokierowa\u0107 Yumi. – wtr\u0105ci\u0142 si\u0119 boski g\u0142os z laboratorium.<\/p>\n\n\n\n
– Zrobi\u0119 to. – powiedzia\u0142a bardziej odwa\u017cnym g\u0142osem.<\/p>\n\n\n\n
Winda stan\u0119\u0142a, wrota niebia\u0144skiej kopu\u0142y otworzy\u0142y si\u0119. Aelita wychodzi, widzi interfejs. Idzie. Z ka\u017cdym krokiem nachodz\u0105 j\u0105 wspomnienia. Widzi wszystko. Dom w lesie, pianino na kt\u00f3rym Franz zawsze gra\u0142. Matk\u0119, jej porwanie. Przeprowadzk\u0119 do Pary\u017ca, ostatnie s\u0142owa taty przed wirtualizacj\u0105 “Do zobaczenia za chwil\u0119”. Jego \u015bmier\u0107, jego po\u015bwi\u0119cenie si\u0119 dla dobra \u015bwiata. Bohater o kt\u00f3rym nikt nie us\u0142yszy.<\/p>\n\n\n\n
Dosz\u0142a do interfejsu, udost\u0119pnia zasoby. Jeremy odpala procedur\u0119<\/p>\n\n\n\n
Uda\u0142o si\u0119. Ocalili Fabryk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
***<\/p>\n\n\n\n
Nast\u0119pnego dnia byli szcz\u0119\u015bliwi, gotowi na triumfalne spotkanie w Fabryce. Id\u0105. Z oddali widz\u0105 \u017ce co\u015b jest nie tak. Nerwy zjadaj\u0105 Aelit\u0119 od \u015brodka.<\/p>\n\n\n\n
Staj\u0105 w nieokie\u0142znanym szoku i niedowierzaniu, kiedy jedna ze \u015bcian run\u0119\u0142a, rozrywana przez buldo\u017cery.<\/p>\n\n\n\n
Nie Uda\u0142o si\u0119. Plan Jeremiego nie zadzia\u0142a\u0142. Stracili Fabryk\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Autor: Classico<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Fabryka. Pozornie opuszczona, stara Fabryka samochod\u00f3w Renault na \u00cele Seguin chyli\u0142a si\u0119 ku swemu ko\u0144cowi. Jej bia\u0142e mury pokrywaj\u0105ce ca\u0142\u0105 11.5 hektarow\u0105 wysp\u0119 mia\u0142y ju\u017c nie d\u0142ugo znikn\u0105\u0107. Aelita by\u0142a zdruzgotana tym faktem, Fabryka by\u0142a jedynym miejscem kt\u00f3re pozosta\u0142o jej teraz po ojcu, i ju\u017c za par\u0119 dni z ni\u0105 te\u017c b\u0119dzie musia\u0142a si\u0119 po\u017cegna\u0107. …
Read more<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"parent":623,"menu_order":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"categories":[41],"tags":[],"class_list":["post-1251","page","type-page","status-publish","hentry","category-artykuly-kod-lyoko"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1251","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1251"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1251\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1252,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/1251\/revisions\/1252"}],"up":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/623"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1251"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1251"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/kodlyoko.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1251"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}